‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(สร้างจากนิยาย "จูราสสิค พาร์ค" ‪โดยไมเคิล ไครตัน)
‪เม ช่วยผมหน่อยสิ
‪- ว่าไง ‪- ฟูลเฮาส์ชนะโฟร์การ์ดหรือเปล่า
‪ไม่ โทษนะ เค็นจ์ ไม่ใช่วันนี้ และวันไหนๆ
‪โธ่เอ๊ย
‪จัดไป
‪ไม่อยากขัดความสนุกหรอกนะ
‪แต่ถ้ามีใครอยากไปเก็บเกาลัดจากป่ามา
‪ฉันเอามาทำซุปอร่อยๆ ได้เลย
‪ฉันไปเองค่ะ เอาชนะเจ้าพวกนี้จนเบื่อแล้ว
‪โอ้โฮ
‪- ยัยนี่ไฟลุกเลย ‪- ว่าแล้ว
‪หา
‪มันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง
‪หนูคิดถึงแม่ค่ะ
‪เธอโอเคไหม ที่รัก
‪หา อ๋อค่ะ ฉันไม่เป็นไร
‪ฉันถามเพราะเธอหายใจเฮือกใหญ่
‪ทำแท็บเล็ตฉันตกพื้น แล้วก็สะดุ้งตื่น
‪- ขอโทษค่ะ ‪- ไม่ ฟังนะ
‪ขอบคุณที่เธอคอยสอดส่องพวกแบรดให้นะ
‪แต่เธอควรไปพักผ่อนเหมือนเพื่อนๆ ตรงนั้น
‪ค่ะ เราผ่านอะไรกันมามาก
‪แต่ฉันขอไม่นอนดีกว่า ถ้าคุณไม่ว่าอะไร
‪แล้วแต่เธอเลย
‪ยกเว้นแต่ตอนที่เธอช่วยฉัน ก็ต้องแล้วแต่ฉันนะ
‪ส่งจานเพาะเชื้อนั่นมาหน่อย
‪ตายแล้ว
‪ไม่นะ ไม่ๆ แย่แล้ว
‪แย่มากๆ เลย
‪โอเค หลังวิเคราะห์ตัวอย่างสารอาหาร ‪อย่างถี่ถ้วนแล้ว
‪ฉันพบรีเซพเตอร์แอนตาโกนิสต์ ‪ในปริมาณมากอย่างน่าตกใจ
‪สารเติมแต่งต่อมหมวกไตด้วย
‪ต้องเป็นสาเหตุที่ทำให้สัตว์ที่กินมันเข้าไป
‪กระหายอยากต่อสู้แน่ๆ
‪เพื่อน เธอพูดบ้าอะไรน่ะ
‪มีคนมายุ่งกับอาหารของทีเร็กซ์
‪พวกเขาเติมสิ่งที่ทำให้ไดโนเสาร์ก้าวร้าวขึ้น
‪และทำให้พวกมันไม่รู้สึกเจ็บปวด
‪แมนตาห์คอร์ปแย่ที่สุดเลย
‪- เขาทำแบบนั้นทำไมกัน ‪- ฉันก็ไม่รู้
‪แต่ตอนนี้การพาพวกเธอไปจากเกาะนี้ ‪สำคัญที่สุดแล้วล่ะ
‪ไม่เถียงเลยครับ
‪นายไม่เป็นไรใช่ไหม
‪สบายดีอยู่แล้ว
‪มีอะไรติดคอน่ะ
‪ยอดเลย ต้องพยายามออกจากเกาะอีกเกาะ
‪มีความคิดอะไรกันไหม
‪เครื่องบินส่งเสบียง มันจะมาทุกสองสัปดาห์
‪แต่กว่าอีกลำจะมา ก็อีกสิบวันเลย
‪เรารอนานขนาดนั้นไม่ได้นะ
‪อาจจะไม่ต้องรอก็ได้
‪มีทางทำให้มันมาเร็วขึ้นไหม
‪ก็นะ คิดว่าถ้ามีเรื่องฉุกเฉินก็น่าจะมา
‪ถ้าเราไม่ให้พวกไดโนเสาร์กินอาหารแย่ๆ นั่น
‪แมนตาห์คอร์ปก็จะรู้ใช่ไหม
‪เราอาจยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว
‪กำจัดอาหารทีเร็กซ์ดัดแปลง ‪แล้วทำให้เครื่องบินมาถึงเร็วขึ้น
‪เดี๋ยวนะ เราจะหาทาง ‪ทำให้เครื่องบินเสบียงนั่นมาให้ได้เหรอ
‪ระหว่างที่คอยระวังไม่ให้ถูกไดโนเสาร์กิน ‪หรือโดนหุ่นยนต์สังหารฆ่า
‪แล้วเราก็แค่แอบขึ้นเครื่องบินไป
‪หวังว่าแมนตาห์คอร์ป ‪จะไม่เห็นเด็กหกคนบนเครื่อง
‪จนกว่าเราจะถึงบ้านเหรอ
‪เอ่อ ใช่
‪ไปขึ้นเครื่องบินเสบียงกันเลย
‪เอาล่ะ เราแค่ต้องการแผนที่รัดกุมและละเอียด
‪ขอเวลาเดี๋ยวนะ ‪ฉันมั่นใจว่าจะต้องคิดอะไรออกแน่
‪เม ผมมีความคิดที่น่าจะได้ผล ‪ต้องทำแบบนี้ครับ
‪ก่อนอื่น เราจะรอให้ทีเร็กซ์หลับ
‪เม เบ็นและยาซจะจับตาดูพวกมัน ‪ให้แน่ใจว่าพวกมันยังหลับอยู่
‪พอพวกมันตื่น พวกนายจะต้องไปเตือน…
‪โทษนะ ขอไม่ไปเฝ้าไดโนเสาร์ได้ไหม
‪แต่เธอเร็วที่สุดนะ
‪ฉันรู้ แบบว่า เร็วกว่าเยอะเลย
‪แต่เมื่อคืนฉันอยู่จนดึก เลยอยากจะ
‪พักสักหน่อย
‪ไม่มีปัญหา ฉันไปอยู่ทีมไดโนเอง
‪นายเป็นหวัดเหรอ
‪ฉันไม่อยากมาป่วยตอนนี้นะ
‪ฉันเนี่ยนะ ป่วยเหรอ ไม่มีทาง
‪ร่างกายฉันเต็มร้อยทุกวันทุกเวลา
‪โอเค
‪เค็นจิจะจับตาดูพวกทีเร็กซ์ไว้
‪ขณะเดียวกันบรุ๊คลินกับแซมมี่ ‪จะไปกำจัดอาหารทีเร็กซ์ดัดแปลง
‪สุดท้ายฉันกับยาซจะเข้ามา ‪ทำให้ลานให้อาหารใช้งานไม่ได้
‪หวังว่าแมนตาห์คอร์ปจะส่งเครื่องบินเสบียงมา
‪เพื่อให้แบรดซ่อมมันได้
‪เมบอกว่ามีกล่องพลังงานอยู่แถวนี้นี่นา
‪ต้องอยู่ที่ไหนสักแห่งแหละ หาต่อเถอะ
‪จากผลคิวอีอีจีของพวกมัน…
‪อะไรของพวกมันนะครับ
‪แผนที่สมองของพวกมันน่ะ ใช่ ดูสิ
‪อยู่ในระยะหลับไม่ลึก ‪แต่กำลังผ่อนคลายในระยะที่สอง
‪เราแค่ต้องเงียบเป็นพิเศษ
‪- เบาๆ นายจะทำพวกมันตื่นนะ ‪- ฉันคันคอ น่าจะหายแล้วล่ะ
‪- อะไรน่ะ ‪- เป็นอีกแล้ว
‪พวกมันตื่นแล้ว
‪ไม่นะ น่าสงสารจัง ยังเจ็บกันอยู่เลย
‪พวกมันควรจะได้รักษาแล้ว
‪ขอฉันเรียกแบรดพยาบาลมาก่อน
‪เราต้องบอกคนอื่นๆ นะ พวกเขาจะตกเป็นเป้า
‪เจอแล้ว
‪ดาเรียส ใช้นี่สิ
‪ได้เวลาเผ่น
‪ยาซ ไปเร็ว
‪ทุกคนโอเคไหม
‪แน่นอน
‪ได้ผลแล้ว
‪เครื่องบินจะมาในอีกสามชั่วโมง ‪พร้อมอาหารและอะไหล่ทดแทนใหม่
‪- พวกเธอเกือบถึงบ้านแล้ว ‪- แจ่มเลย
‪- ตีมือ ‪- มานี่เลย
‪เป็นไงล่ะ แมนตาห์คอร์ป
‪ตรวจพบสิ่งมีชีวิตที่ไม่ได้รับอนุญาต
‪หยุดนะ อยู่เฉยๆ
‪ลบล้างคำสั่ง ‪เนื่องจากสิ่งมีชีวิตที่ไม่ได้รับอนุญาต
‪ฟังดูไม่ดีเลยแฮะ
‪เริ่มกระบวนการกำจัดทิ้ง
‪วิ่ง ทุกคน วิ่งเร็ว
‪ไปทางซ้าย
‪ห้องแอร์ล็อกไปที่เครื่องบินอยู่ข้างหน้านี่
‪มีห้องแอร์ล็อกอีกห้องไม่ไกลจากนี่
‪- เรื่องที่ก็ยากคือ… ‪- ระวัง
‪แยกกันไป
‪คอยดูฉันไว้นะ
‪เร็วเข้า
‪โอเค น่าจะถ่วงเวลาพวกมันได้หน่อย
‪หรือไม่ได้นะ
‪- ฉันเริ่มจะเกลียดเจ้าพวกนี้แล้ว ‪- เพิ่งเริ่มเหรอ
‪จะหยุดพวกแบรดไม่ให้ตามเรามาได้ยังไง
‪ฉันคิดออกแล้ว ไปกันก่อนเลย
‪เชื่อฉันสิ ไปเร็ว
‪นี่ สิ่งมีชีวิตที่ไม่ได้รับอนุญาตอยู่ตรงนี้
‪ทำไมมันถึง…
‪หนาวจังเลย
‪ไหนคุณบอกว่านี่คือทางไปเครื่องบินไง
‪ก็ใช่น่ะสิ หลังจากผ่านชีวนิเวศนี้ไปได้
‪มันหนาว แต่ยังไม่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ ‪ยกเว้นพวกเรา
‪เราปลอดภัยแน่
‪นึกว่านูบลาร์เป็นที่เหนือจินตนาการที่สุดซะอีก
‪ฉันแต่งตัวมาไม่พร้อมสุดๆ เลย
‪ไม่มีใครพร้อมหรอก ‪แถมไม่ได้ช่วยให้ฉันหายหวัดเลย
‪หมายถึงไข้หวัดของเราน่ะ
‪เรา เราก็หนาวกันหมด เพราะที่นี่ไง
‪ใครสนล่ะ ฉันไม่เคยเห็นหิมะมาก่อนด้วยซ้ำ
‪สวยจังเลย
‪เธอรู้ใช่ไหมว่ามันเป็นหิมะของแมนตาห์คอร์ป
‪ใช่ จะสวยหรือไม่ ‪พวกเราก็คงทนอยู่ข้างนอกนี่ได้ไม่นานนักหรอก
‪ทนได้สิ เรามีเจ้านี่ไง
‪โอเค ถ้าเป็นแบบนี้ ‪เราอาจไปทันเครื่องบินนั่นได้
‪แน่ใจนะว่าเปิดเครื่องทำความร้อนสุดแล้ว
‪ผ่อนคลายแล้วคิดถึงสถานที่อุ่นๆ สิ
‪ว่าแต่ ยาซ…
‪ใครสอนเธอเล่นโป๊กเกอร์กัน
‪แม่ฉันน่ะ
‪เป็นสิ่งที่เราชอบทำในวันที่ฝนตกน่ะ
‪อีกไม่นานเธอก็จะได้เจอแม่แล้วล่ะ
‪ยาซ เป็นอะไรไปเหรอ ที่รัก
‪ฉัน ฉัน…
‪ฉันแค่เมารถนิดหน่อยค่ะ
‪แปลกใช่ไหมล่ะคะ
‪ไม่แปลกขนาดนั้นหรอก
‪แต่นั่นน่ะแปลก
‪เพียร์ซเหรอ
‪ไม่รู้ว่าเป็นตัวอะไร
‪แต่ฉันมั่นใจว่ามันไม่อยากมาอยู่ที่นี่แน่
‪เพียร์ซ แกมาทำอะไรตรงนี้น่ะ
‪มีไดโนเสาร์ยักษ์หนามแหลมยืนอยู่หน้าเราใช่ไหม
‪เคนโทรซอรัสน่ะ เป็นสัตว์กินพืช ‪หนามส่วนใหญ่มีไว้ป้องกันตัว
‪ไม่นะ เพียร์ซ
‪มันช็อกเพราะตัวเย็นเกินไป ‪ฉันต้องหาทางเคลื่อนย้ายมันไปจากที่นี่…
‪ไม่งั้นมันจะตาย
‪แล้วเครื่องบินเสบียงล่ะ ‪อีกไม่ถึงชั่วโมงก็จะมาถึงแล้ว
‪ยาซพูดถูก
‪พวกเธอขับรถบรรทุกไปต่อเถอะ
‪ฉันจะหาทางพาเพียร์ซ ‪กลับไปชีวนิเวศทะเลทรายที่มันควรอยู่
‪คุณย้ายไดโนเสาร์หนักสี่พันปอนด์คนเดียวไม่ได้
‪พวกเราบางคนไปถ่วงเวลาเครื่องบินไว้ก่อน
‪และคนที่เหลือคอยอยู่ช่วยได้ไหม
‪จะย้ายไดโนเสาร์ตัวใหญ่ขนาดนั้นได้ ‪ต้องใช้รถสองคัน
‪ถ้าเราจะช่วยมัน เราทุกคนต้องช่วยกัน
‪เราจะช่วยเองครับ
‪ได้เลย ไม่ยอมให้แมนตาห์คอร์ป ‪ทำร้ายสิ่งมีชีวิตอีกตัวหรอก
‪ใช่เลย ถ้าบัมปี้ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้…
‪เราอาจอยู่บนเกาะไดโนเสาร์บ้าๆ อีกเกาะ ‪หนาวจนก้นแข็งในชีวนิเวศขั้วโลก
‪แต่ยังเป็นชาวค่ายครีเทเชียส
‪เราช่วยเองค่ะ ดอกเตอร์
‪อดทนไว้นะ เพียร์ซ
‪มันเป็นไงบ้าง
‪ค่อนข้างมั่นใจว่ามันไม่ชอบเดินทางแบบนี้
‪แต่มันอดทนได้เยี่ยมเลยครับ
‪เครื่องบินมาถึงแล้ว
‪(แมนตาห์คอร์ป)
‪อะไรน่ะ
‪แบรดมา
‪หยุดปฏิบัติการเดี๋ยวนี้
‪(แมนตาห์คอร์ป)
‪สิ่งมีชีวิตที่ไม่ได้รับอนุญาต
‪ห้องแอร์ล็อกอยู่ข้างหน้า
‪ขอร้องล่ะ เร็วกว่านี้อีกนิดเถอะ
‪เราอยู่บนทะเลสาบแช่แข็ง
‪มันแข็งแค่ไหนกันน่ะ
‪เราไม่รอดแน่
‪ขอร้องล่ะ ขอร้อง
‪หมอบลง
‪สิ่งมีชีวิตที่ไม่ได้รับอนุญาต
‪- ไชโย ‪- ยอดเลย
‪เรารอดแล้ว
‪ทุกคนโอเคไหม ทำได้ดีมาก
‪พอตัวอุ่นแล้วเดี๋ยวมันก็ดีขึ้นเอง
‪ไปกันได้แล้ว ต้องไปขึ้นเครื่องบินนะ
‪เราจะคิดถึงคุณ ดอกเตอร์เม
‪ระวังตัวนะครับ
‪- โชคดีค่ะ ‪- คุณยอดมาก
‪- ลาก่อน เม ‪- ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง
‪ที่รัก ฉันไม่รู้ว่ามีอะไรกวนใจเธออยู่
‪แต่ฉันรู้ว่าเพื่อนเธอช่วยได้นะ…
‪ถ้าเธอคุยกับพวกเขา
‪- ไม่ นี่ เดี๋ยว ‪- กลับมาก่อน ไม่นะ
‪- นี่ ‪- ไม่นะ
‪- ทางนี้ ไม่ ‪- เฮ้ย กลับมาก่อน
‪ให้ตายเถอะ
‪แย่ที่สุดเลย
‪ฟังนะ ฉันรู้ว่าเราไม่ได้ต้องการแบบนี้
‪แต่เราทำสิ่งที่ถูกต้อง
‪ใช่ไหม
‪ดาเรียส…
‪ไปดูเมกันเถอะ
‪ว่าแล้ว นายป่วยจริงๆ ด้วย
‪ก็ได้ ฉันอาจจะติดโรคอะไรมานิดหน่อย
‪และการผจญภัยในดินแดนฤดูหนาวมหัศจรรย์ ‪ก็ไม่ได้ช่วยเท่าไร
‪ยาซ เธอโอเคไหม
‪ไม่ แซมมี่ ไม่เลย
‪ฉันฝันร้ายอยู่เรื่อย
‪ฉันคิดว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย ‪ถ้าเราไปจากนูบลาร์ได้
‪แต่ดูสิ เรายังถูกตามล่าอยู่
‪มาถูกหุ่นยนต์ตามล่า ‪อย่างกับไดโนเสาร์มันยังไม่พออีก
‪โธ่ ยาซ
‪ถึงวันหนึ่งฉันจะได้กลับบ้านจริงๆ
‪ฉันก็กลัวว่าจะไม่มีวันรู้สึกเป็นปกติอีก
‪เธอไม่ได้ตัวคนเดียวหรอก ฉันก็ฝันร้ายเหมือนกัน
‪พอได้จ้องหน้าไดมอร์โฟดอนแล้ว ก็ยากที่จะลืมได้
‪เห็นชื่อมันก็รู้แล้วว่า "ตายแน่"
‪ปกติฝันร้ายของฉันจะมีพวกคอมปี้พ่นไฟ
‪ที่อ่านใจเราได้ด้วย
‪ฝันแย่ที่สุดของฉันคือนั่งแถวกลางบนเครื่องบิน
‪แล้วต้องแบ่งที่วางแขนกับสกอร์เปียส เร็กซ์
‪ฉันเข้าใจว่าการช่วยเพียร์ซคือสิ่งที่ถูกต้อง
‪แต่การหยุดและช่วยไดโนเสาร์
‪ทำให้เราไม่ได้กลับบ้าน อีกแล้ว
‪ฉันเหนื่อยเหลือเกิน แล้วก็คิดถึงแม่ด้วย
‪ตรวจพบสิ่งมีชีวิตที่ไม่ได้รับอนุญาต
‪ฉันเอง เจ้าโง่
‪ฉันดูเหมือน "สิ่งมีชีวิตที่ไม่ได้รับอนุญาต" ไหม
‪- ไม่ใช่ครับ ‪- งั้นก็เอานี่ไป
‪ฉันไม่ได้สร้างแกมาเพื่อจะถือกระเป๋าเองนะ
‪นานแค่ไหนกว่าเจ้าหมอนเสียบเข็มยักษ์เดินได้ ‪จะม่องเท่งที่ขั้วโลก
‪ไม่ทราบครับ
‪ไบโอ โรโบติค แอนดรอยด์ ‪ที่เฝ้าดูเคนโทรซอรัสหายไปจากระบบ
‪และไม่ตอบสนองครับ
‪จะบอกว่าเราเสียแบรดหนึ่งตัว ‪กับไดโนเสาร์อีกตัวไปเหรอ
‪คำบรรยายโดย: ณิชา ภัทรดิลก