SERIAL NETFLIX
NA PODSTAWIE POWIEŚCI PARK JURAJSKI MICHAELA CRICHTONA
Mae, musisz mi pomóc.
- Tak? - Ful jest wyżej niż kareta?
Wybacz, Kenji. Ani dziś, ani nigdy.
O rany!
Bum!
Nie chcę przerywać,
ale jakby ktoś nazbierał kasztanów,
to zrobię z nich niezłą zupę.
Ja pójdę. Wygrywanie mnie nudzi.
O rany!
- Znowu! - Wiedziałem.
Co?
Skąd to się tu wzięło?
Tęsknię, mamo.
W porządku?
Co? Tak. Wszystko okej.
Pytam, bo dyszałaś,
upuściłaś tablet i nagle się obudziłaś.
- Wybacz. - Słuchaj.
Dobrze, że uważasz na BRAD-y,
ale odpocznij jak twoi kumple.
Tak. Sporo przeszliśmy.
Ale wolę czuwać, jeśli mogę.
Ty tu rządzisz.
Chyba że mi asystujesz. Wtedy ja.
Podaj mi tę płytkę.
O rany…
O nie. Niedobrze.
Bardzo niedobrze.
Wnikliwa analiza próbek pokarmu
wykazała alarmująco wysoki poziom antagonistów
i dodatków wpływających na pracę nadnerczy.
Dlatego zwierzęta, które go jadły,
są pobudzone.
Stary, o czym ona mówi?
Ktoś majstrował przy pokarmie.
Dodają coś, co wyzwala agresję
i hamuje receptory bólowe.
Mantah Corp to potwory.
- Po co? - Nie wiem.
Ale musicie koniecznie opuścić wyspę.
Zdecydowanie.
Dobrze się czujesz?
Zawsze.
Coś mi utknęło w gardle.
Super. Ucieczka z kolejnej wyspy.
Jakieś pomysły?
Samolot zaopatrzeniowy! Jest tu co dwa tygodnie.
Ale następny dopiero za dziesięć dni.
Nie możemy tyle czekać.
Może nie musimy.
Może być tu szybciej?
Cóż… Mógłby, gdyby zaistniał nagły wypadek.
Jeśli zabierzemy dinozaurom ten pokarm,
w Mantah Corp to zauważą.
Może za jednym zamachem
pozbędziemy się pokarmu i ściągniemy samolot!
Zaraz. Chcemy ściągnąć tu ten samolot?
I jednocześnie uniknąć śmierci z rąk dinozaurów i morderczych robotów?
A potem wkraść się na pokład,
licząc, że Mantah Corp nie zauważy,
póki nie będziemy w domu?
Tak.
A zatem samolot.
Potrzebujemy tylko solidnego planu.
Dajcie mi chwilę. Na pewno coś wymyślę.
Mae? Mam pewien pomysł. Zrobimy tak.
Poczekamy, aż tyranozaury zasną.
Mae, Ben i Yaz będą pilnować, by się nie obudziły.
Gdy to nastąpi, dacie nam…
Mogę mieć inną rolę?
Jesteś najszybsza.
Wiem. Zdecydowanie.
Ale wczoraj mało spałam i potrzebuję…
przerwy.
Luz. Ja będę w Dino Drużynie.
Przeziębiłeś się?
Nie chcę się zarazić.
Ja? Chory? W życiu!
Okaz zdrowia. Zawsze i na zawsze.
Spoko.
Kenji pilnuje tyranozaurów.
Brooklynn i Sammy pozbędą się lewego pokarmu.
Yaz i ja wyłączymy platformę do karmienia,
alarmując Mantah Corp, które wyśle samolot,
by BRAD-y ją naprawiły.
Mae mówiła o jakimś zasilaczu.
Musi gdzieś tu być. Szukaj.
Według ich QEEG…
Że co?
Map ich mózgów. Zobaczcie.
Są w lekkiej, ale kojącej drugiej fazie snu.
Musimy być bardzo cicho.
- Obudzisz je! - Załaskotało mnie! To się nie powtórzy.
- Co? - To się powtarza.
Budzą się!
O nie! Biedaki, nadal są obolałe.
Powinny już otrzymać pomoc.
Ściągnę tu BRAD-a medycznego.
Trzeba im powiedzieć, bo zginą!
Mam!
Użyj tego.
Czas na nas!
Yaz, ruchy!
Wszyscy cali?
Tak.
Udało się!
Samolot z jedzeniem i częściami przyleci za trzy godziny.
- Prawie jesteście w domu. - Tak!
- Piątka! - Chodź tu.
A masz, Mantah Corp!
Wykryto nieuprawnione formy życia.
Stój! Cofnij się!
Polecenie uchylone. Nieuprawnione formy życia.
To nie brzmi dobrze.
Rozpoczynam protokół eliminacji.
Uciekajcie!
W lewo!
Śluza do samolotu jest przed nami.
Niedaleko jest kolejna.
- Wystarczy… - Uwaga!
Rozdzielić się!
Wzrok na mnie!
Szybko!
To powinno je spowolnić.
Albo nie.
- Zaczynam ich nienawidzić. - Zaczynasz?
Jak je powstrzymać?
Mam pomysł! Wy idźcie dalej!
Zaufajcie mi. Idźcie!
Hej! Tu nieuprawniona forma życia!
Czemu jest tak…
zimno?
To miała być droga do samolotu.
Musimy przedrzeć się przez ten obszar.
Jest zimno, ale jesteśmy tu sami.
I bezpieczni.
Myślałem, że nic nie przebije Nublar.
Nie mam ciuchów na tę pogodę.
Nikt z nas nie ma. To mi nie pomoże na przeziębienie.
To znaczy nam.
Bo… przecież się tu przeziębimy!
I co z tego? Nigdy nie widziałam śniegu!
Jaki ładny.
Wiesz, że to śnieg Mantah Corp?
No. Ładny czy nie, nie przetrwamy tu długo.
Przetrwamy. Mamy to.
Dobra. Możemy zdążyć na ten samolot.
Ogrzewanie na pewno jest na ful?
Luz. Myśl o ciepłym miejscu.
Yaz…
kto nauczył cię tak grać?
Mama.
Grywałyśmy w deszczowe dni.
Niedługo znów ją zobaczysz.
Yaz, co się stało?
Ja…
Zrobiło mi się niedobrze.
Dziwne, co?
Nie aż tak.
Ale to owszem.
Jerzyk?
Nie wiem, co to,
ale na pewno nie chce tu być.
Jerzyku, co tu robisz?
To ogromny, kolczasty dinozaur, prawda?
To kentrozaur. Roślinożerca. Kolce służą do obrony.
Nie! Jerzyku!
Jest w hipotermii. Muszę go stąd zabrać…
albo umrze.
A samolot? Ma być za niecałą godzinę.
Yaz ma rację.
Weźcie pojazdy i jedźcie.
Ja przeniosę go jakoś na pustynię.
Sama nie przeniesiesz dinozaura.
Może ktoś zatrzyma samolot,
a reszta ci pomoże?
Będą potrzebne oba pojazdy.
Jeśli mamy go ocalić, to wszyscy.
Pomożemy.
Tak. Nie pozwolę Mantah Corp skrzywdzić kolejnej istoty.
Tak. Gdyby to spotkało Rózię…
Może odmrażamy sobie tyłki na innej dziwnej dino-wyspie,
ale jesteśmy Obozem Kredowym.
Pomożemy.
Wytrzymaj.
Co z nim?
Wolałby podróżować w inny sposób,
ale dzielnie się trzyma.
Jest samolot.
Co?
BRAD!
Przerwać operację.
Nieuprawnione formy życia.
Śluza jest przed nami!
Dalej! Trochę szybciej.
To zamarznięte jezioro!
Jak bardzo zamarznięte?
Nie uda się.
Dalej!
Schyl się!
Nieuprawnione formy życia.
- Tak! - Jest!
Udało się!
Wszyscy cali? Dobra robota.
Zaraz się rozgrzeje.
Jazda stąd! Do samolotu!
Będziemy tęsknić.
Bądź ostrożna.
- Powodzenia! - Rządzisz.
- Pa! - Dzięki za wszystko.
Nie wiem, co cię gnębi,
ale przyjaciele ci pomogą…
jeśli im powiesz.
- Nie! Czekaj! - Wracaj! Nie!
- Hej! - Nie!
- Wracaj!
Niech to!
Do bani!
Wiem, że nie tak miało być,
ale dobrze zrobiliśmy.
Prawda?
Darius…
Sprawdźmy, co u Mae.
Wiedziałam. Przeziębiłeś się.
Dobra. Mogłem coś złapać.
A nasza zimowa przygoda nie pomogła.
Yaz, wszystko okej?
Nie, Sammy.
Mam koszmary.
Myślałam, że po opuszczeniu Nublar wszystko wróci do normy.
Ale nadal na nas polują.
Teraz roboty, jakby… dinozaury nie wystarczały.
Yaz…
Nawet jeśli wrócę do domu,
boję się, że już nigdy nie będzie normalnie.
Nie jesteś sama. Ja też mam koszmary.
Trudno zapomnieć starcie z dimorfodonem.
Powinien nazywać się „dimórfodon”.
Mnie śnią się ziejące ogniem kompsognaty,
które czytają w myślach.
A mnie, że siedzę w samolocie
obok Scorpio Rexa.
Wiem, że trzeba było uratować Jerzyka,
ale pomaganie dinozaurom
kosztowało nas powrót do domu. Znowu!
Jestem zmęczona! I tęsknię za mamą.
Nieuprawniona forma życia.
To ja, idioto!
Wyglądam na „nieuprawnioną formę życia”?
- Nie. - Więc weź to!
Właśnie po to cię zbudowałem.
Kiedy ten wielki igielnik padnie na mrozie?
Nie wiadomo.
Biorobotyczny android monitorujący kentrozaura
nie odpowiada.
Chcesz powiedzieć, że straciliśmy BRAD-a i dinozaura?
Napisy: Agnieszka Putek