BİR NETFLIX DİZİSİ
MICHAEL CRICHTON'IN JURASSIC PARK ADLI ROMANINDAN UYARLANMIŞTIR
Pekâlâ…
Kesinlikle Kosta Rika değil.
Daha çok… Avustralya mı?
Ama o kadar ileri gitmiş olamayız. Değil mi?
-Kenji, ne yapıyorsun? -Ölmediğimizden emin oluyorum.
Ölürsek hayalet oluruz ve hayaletsek
senin içinden geçebilirim.
-Ölmedik! -Artık biliyorsun. Rica ederim.
Nerede olmadığımızı biliyoruz. Nerede olduğumuzu bilen var mı?
Hayır. Sadece mahsur kaldığımız belli. Ve yalnız. Yine.
Durumu değerlendirmeliyiz.
Hey çocuklar! Şuna bakın!
Orada, uzakta. Parlak bir şey!
Gördüm! Güneş metal bir şeyden mi yansıyor?
Metal bir şey, birinin yaptığı anlamına gelir.
Gidip bakmalıyız.
Bekle. Parlak bir şey gördün diye bu sıcak çölde
yürümek mi istiyorsun?
-Orada ne olduğunu bilmiyoruz. -Benim tatlı, korkmuş çocuklarım.
"Kosta Rika"da değiliz ve "nerede" olduğumuzu bilmiyoruz.
"Umudumuz yok."
Nublar'da nasıl hayatta kalacağımızı bilmiyorduk ama kurtulduk.
Tamamen irade, azim ve takım çalışmasıyla.
Burada dinozor bile yok! Yani mantıken daha kolay olacak.
O yüzden oraya gidip hayatta kalalım!
-Neden olmasın? -Deneyebiliriz.
Güzel konuşmaydı Ben.
Burası tuhaf bir yer. Başka bir gezegen gibi.
Belki uzaylılar tarafından kaçırıldık.
-Çünkü bu çok mantıklı. -Hayır, o…
Hayır, aptalca olur. Çok aptalca. Boş ver. Ne? Hayır, sen sus.
Dinozorlar yetmedi, şimdi de ıssız bir adaya düştük.
En azından güzel bir gün.
En azından burada hiç sivrisinek yok.
Evet. En azından vampirler tarafından sonsuza kadar işkence görmeyeceğiz!
Bende de bir tane var! En azından plaj gibi ama okyanus yok.
-Bu iyiydi! -Daha çok vampir gerek.
En azından ateş çukurunda iblisler bize işkence etmiyor.
Emin misin?
Arkadaşlar?
-Kum fırtınası mı? -Ne yapacağız?
Saklanmalıyız!
Nublar'da sinir bozucu fırtınalardan hep kaçtık! Koşun!
-Hayır! -Hayır.
-Sesimi duyan var mı? -Arkadaşlar? Neredesiniz?
-Herkes nerede? -Kenji!
-Darius! -Ben!
-Yaz? -Sammy! İyisin!
Bekle! Kenji ve Brooklynn nerede?
-Kenji? -Brooklynn?
Hey! Darius!
-Arkadaşlar? -Merhaba!
Ben? Sammy?
Brooklynn? Kenji? Neredesiniz?
-Brooklynn! -Kenji?
Brooklynn?
Brooklynn? Kenji?
Dikkat et!
Teşekkürler.
Bu onun ceketi!
Buralarda olmalı.
Şimdi tek yapmamız gereken…
Onları bulmak.
-Hey! -Arkadaşlar?
Sammy? Merhaba!
Sammy? Yaz? Kimse yok mu?
Çocuklar, neredesiniz?
Yardım edin!
İyi misin?
-Bir şey yok. -Bakayım.
-Tamam, daha iyiyim! -Her neyse sert çocuk.
Burası ne böyle?
-Kenji. -Selam. Ne haber?
Duyuyor musun? Şu ses. Bu ne?
Su boruları mı? Bu hiç mantıklı değil.
Burada nasıl su boruları olabilir?
Su nereye gidiyor?
Bilmiyorum. Ama belki bir çıkış yoluna gidiyorlardır.
Bu taraftan.
Tabii, neden olmasın? Sonuçta çok hoşsun…
-"Hoş" mu? -Düşünce biçimi olarak yani.
Dostum, keşke diğerleri de burada olup dediğini duysaydı.
Brooklynn? Kenji? Neredesiniz?
Söylemek istemezdim ama geceyi geçirmek için dursak mı?
Hayır, devam etmeliyiz!
Kanyonda bir açıklık bulabiliriz…
Buna vaktimiz yok!
Bak, zemin ileride alçalıyor.
Bakalım oradan geçip başka bir yol bulabilecek miyiz.
Üzgünüm. Ben sadece…
Bak, orada! Eminim burası çıkış yoludur!
Kenji! Buraya gel ve bana destek ol.
Kenji?
İyi misin?
Evet. Tabii.
-Kenji! -Evet?
Kenji!
İyiyim.
İşte. O kadar zor değildi, değil mi?
-Ben yapınca her şey kolay görünür. -Hadi.
Hayır!
-Hepsi benim suçum. -Hey. En azından…
-En iyi "en azından"ın bu mu? -Sıkıcı.
-Kenji! -Brooklynn!
Çocuklar!
Evet! Güçlü Kenji koca bir kayayı yoldan itti.
Bir şey değildi. Önemli değil.
Bekle, Kenji yaptığı havalı şeyle övünmüyor mu?
Ve daha iyi haberlerimiz var!
-Evet! -Evet!
Hayatımda hiç bu kadar susamamıştım!
İşin tuhaf yanı, mağaralarda su borusu sesi duyduk.
Bunu birileri inşa etmiş.
-Ama neden? -Peki şimdi neredeler?
Bilmiyorum ama o parlak şeyi bulabilirsek bazı cevaplar alabiliriz.
Hey! Çocuklar, şuna bakın.
Bunlar Nublar'daki böğürtlen çalıları gibi. Yaprakları falan aynı!
Su ve yemek mi? Bugün doğum günümüz mü?
Biliyorum.
Onları yemeyin! Durun!
Ben, ne yapıyorsun?
Ya Nublar'dakilere benziyorlarsa
ama gerçekten zehirlilerse?
Ya yanılıyorsam?
Tamam.
O parlak şeyi bulduğumuzda her şey yoluna girecek.
Tamam, çok uzakta olamaz.
Güneş batmadan önce bulmaya çalışalım.
Harika. Bu bize on saniye falan veriyor.
Hadi çocuklar. Gitmeliyiz!
İşte orada!
Metal dikdörtgen mi? Hepsi bu mu?
Belki dahası vardır!
Bir de bu hayvan kemikleri mi var?
Her ne idiyse doğal sebeplerden ölmüş olabilir.
Evet. Çok büyük bir artı değil.
Kimse yok. Yardım yok.
Sadece sorular.
Ben? Ne oldu?
Çocuklar.
Çocuklar!
-Ne oldu? -Orada bir şey var.
-Neler oluyor? -Bir ses duydum.
Emin misin Ben?
Belki de dün meyvelerde olduğu gibi olmuştur.
Eminim. En azından… Sanırım?
-O ne? -Kılıç dişli bir kaplan.
-Zaman yolculuğu yaptık demiştim. -Kapa çeneni Kenji.
Ne yapacağız?
-Hey Dişli! Bu taraftan! -Hayır Ben, hayır!
Hayır!
-Hayır Ben! -Ne?
Ben, hayır!
Kenji?
Tamam.
Ben, git buradan!
-Koş! -Evet.
Şimdi ne olacak?
O şeyin dişlerini geçmenin dışında bir planım yoktu!
Neredeyse. Şimdi!
-Hey! -Uzak dur!
Buraya!
-Evet! -Pekâlâ!
Ah! Aptallar! Ne düşünüyordunuz?
"Düşünmek" mi? Pek düşündüğümüzü söyleyemem.
-Ben, sorun ne? -Sadece…
"Korkak Ben" olmayı bırakmak için çok uğraştım.
Ama Nublar'ı bıraktığımız an en başa döndüm.
Meyveler konusunda da kaplan konusunda da çıldırdım.
Bu sayede şu an hepimiz hayattayız. Bizi uyarmasaydın…
En azından "korkak Ben" bir işe yarıyor.
Kendine acıyan arkadaşım, arkadaşlarının peşinden gitmesin diye
bir kaplanla mağaraya da atladın.
Kılıç dişli kaplan! Çok fena dostum.
"Korkusuz ada Ben'i" olmayabilirsin ama "korkak kamp Ben'i" de değilsin.
Belki de artık sadece Ben'sin.
-Kulağa hoş geliyor. -Ben de sadece cesur Kenji'yim.
Sanırım bu beni hoş Brooklynn yapıyor.
Değil mi Kenj?
-Şimdi ne olacak? -Yapabileceğimiz tek şeyi yapacağız.
Devam edeceğiz.
Kılıç dişli kaplanlara, acayip kum fırtınalarına
ve buranın bize getireceği başka ne varsa ona dikkat edeceğiz.
-En azından birbirimize sahibiz. -Şimdiye kadarki en iyi "en azından".
-Çok sessiz. -Terledik, susadık,
ıssız bir yerdeyiz
ve kim bilir etrafta neler var ama senin şikâyetin bu mu?
Evet. Çünkü en azından bunun için bir şey yapabiliriz.
Bu da ne…
O da ne?
Kenji, iyi misin?
Alt yazı çevirmeni: Berin Soylu