‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(สร้างจากนิยาย "จูราสสิค พาร์ค" ‪โดยไมเคิล ไครตัน)
‪โอเค เอาล่ะ…
‪ไม่ใช่คอสตาริกาแน่ๆ
‪ดูเหมือนออสเตรเลียมากกว่านะ
‪แต่ไม่มีทางที่เรา ‪จะมาไกลขนาดนั้นนะ ใช่ไหม
‪- เค็นจิ ทำอะไรของนายน่ะ ‪- ดูให้แน่ใจว่าเรายังไม่ตาย
‪เพราะถ้าเราตายแล้ว เราก็จะเป็นผี ‪และถ้าเราเป็นผี
‪ฉันจะทะลุผ่านนายได้ไง
‪- เรายังไม่ตาย ‪- ตอนนี้นายรู้แล้วไง ด้วยความยินดี
‪เรารู้ว่าเราไม่ได้อยู่ที่ไหน ‪แล้วรู้ไหมว่าเราอยู่ไหนกัน
‪ไม่เลย รู้แค่ว่าเราไปไหนไม่ได้ ‪และโดดเดี่ยว อีกแล้ว
‪เราแค่ต้องประเมินสถานการณ์น่ะ
‪นี่ๆ ทุกคน ดูนั่นสิ
‪ที่อยู่ไกลๆ ตรงนั้น ‪มีอะไรส่องแสงอยู่
‪เห็นแล้ว เหมือนพระอาทิตย์ ‪สะท้อนแสงโลหะอะไรสักอย่าง
‪ถ้ามีโลหะ อาจหมายถึง ‪มีใครบางคนสร้างมันขึ้นมา
‪เราต้องไปดูนะ
‪เดี๋ยวก่อน ‪นายอยากเดินผ่านทะเลทรายร้อนระอุ
‪แค่เพราะนายเห็นอะไรส่องแสงเนี่ยนะ
‪- เราไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ข้างนอกนั่น ‪- โธ่ เด็กๆ ผู้หวาดกลัวแสนน่ารัก
‪เราไม่ได้อยู่ "คอสตาริกา" ‪และเราไม่รู้ว่าเรา "อยู่ที่ไหน"
‪และเราไม่มี "ความหวัง" เลย
‪เราไม่รู้ว่าจะเอาชีวิตรอด ‪ที่นูบลาร์ได้ยังไง แต่ก็รอดมาได้
‪ด้วยความตั้งใจ ความมุ่งมั่น ‪และความสามัคคี
‪ที่นี่ไม่มีไดโนเสาร์ด้วยซ้ำ ‪ดังนั้นมันควรจะง่ายกว่าอีกนะ
‪ออกไปลุยกัน แล้วก็แบบว่า ‪เอาตัวรอดกันเถอะ
‪- เอางั้นก็ได้ ‪- อย่างน้อยก็ลองดู
‪พูดได้ดีนะ เบ็น
‪ที่นี่แปลกจัง เหมือนอยู่ดาวดวงอื่น ‪หรืออะไรทำนองนั้น
‪เราอาจถูกมนุษย์ต่างดาว ‪ลักพาตัวมาก็ได้
‪- เพราะมันฟังขึ้นสุดๆ เลย ‪- ไม่เลย นั่น…
‪ไม่ คงโง่น่าดู งี่เง่าจริงๆ ‪ไม่เป็นไร อะไรนะ ไม่ เธอสิหุบปาก
‪เพราะแค่เจอไดโนเสาร์ยังไม่พอ ‪ตอนนี้มาติดเกาะร้างกันอีก
‪อย่างน้อยวันนี้ก็อากาศดีนะ
‪อย่างน้อยที่นี่ก็ไม่มียุง
‪ใช่ อย่างน้อยเราก็ไม่ได้ ‪ถูกแวมไพร์ทรมานไปตลอดกาล
‪คิดออกแล้ว อย่างน้อย ‪ก็เหมือนอยู่ที่ชายหาดที่ไม่มีทะเล
‪- แหม อันนั้นดีนะ ‪- ต้องมีแวมไพร์ด้วย
‪อย่างน้อยเราก็ไม่ได้ถูกปีศาจทรมาน ‪อยู่ในกองเพลิงร้อนๆ
‪เธอแน่ใจเหรอ
‪ทุกคน
‪- พายุทรายเหรอ ‪- เราจะทำไงดี
‪ต้องไปหาที่กำบัง
‪เราหนีพายุน่ารำคาญที่นูบลาร์ ‪ได้ตลอดเลยนี่ วิ่งเร็ว
‪- ไม่นะ ‪- ไม่
‪- สวัสดี ‪- ทุกคน อยู่ไหนกัน
‪- ทุกคนอยู่ไหนกันหมด ‪- เค็นจิ
‪- โอ้ ดาเรียส ‪- เบ็น
‪- ยาซ ‪- แซมมี่ ไม่เป็นไรแล้ว
‪เดี๋ยวนะ เค็นจิกับบรุ๊คลินอยู่ไหน
‪- เค็นจิ ‪- บรุ๊คลิน
‪เฮ้ย ดาเรียส
‪- ทุกคน ‪- สวัสดี
‪เบ็น แซมมี่
‪บรุ๊คลิน เค็นจิ พวกนายอยู่ไหนกัน
‪- บรุ๊คลิน ‪- เค็นจิ
‪บรุ๊คลิน
‪บรุ๊คลิน เค็นจิ
‪ระวัง
‪ขอบใจนะ
‪เสื้อของเธอนี่นา
‪เธอคงอยู่แถวนี้แหละ
‪ตอนนี้ที่เราต้องทำก็คือ…
‪ตามหาพวกเขาให้เจอ
‪- นี่ ‪- ทุกคน
‪แซมมี่ สวัสดี
‪แซมมี่ ยาซ มีใครได้ยินไหม
‪ทุกคน อยู่ไหนกัน
‪ช่วยด้วย
‪ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪- ไม่มีอะไรหรอก ‪- ขอดูหน่อย
‪โอเค ดีขึ้นแล้ว
‪ก็แล้วแต่ พ่อคนเก่ง
‪ที่นี่มันที่ไหนกัน
‪- เค็นจิ ‪- ไง เอ่อ ว่าไง
‪ได้ยินไหม เสียงนั่นน่ะ ‪เสียงอะไรกันนะ
‪ท่อน้ำเหรอ ไม่สมเหตุสมผลเลย
‪จะมีท่อน้ำอยู่ในนี้ได้ไง
‪น้ำไหลไปไหนน่ะ
‪ไม่รู้สิ แต่มันอาจพาเรา ‪ไปเจอทางออกก็ได้
‪ทางนี้
‪ได้เลย ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ‪ก็เธอเป็นคนฉลาด…
‪- "คนฉลาด" เหรอ ‪- คนฉลาด คนที่ฉลาดไง
‪แหม อยากให้คนอื่นอยู่นี่ด้วยจัง ‪จะได้ได้ยินที่นายพูด
‪บรุ๊คลิน เค็นจิ พวกนายอยู่ไหนน่ะ
‪ฉันไม่อยากพูดหรอกนะ ‪แต่เราหยุดพักค้างคืนกันดีไหม
‪ไม่ได้ เราต้องไปต่อ
‪เราอาจเจอทางเข้าไปในหุบเขา ‪ถ้าเราหา…
‪ไม่มีเวลามาหาแล้ว
‪ดูสิ ข้างหน้ามีทางลาดลงไป
‪ไปดูกันว่าจะอ้อมไป ‪และหาทางเข้าทางอื่นได้ไหม
‪โทษที ฉันแค่ แค่…
‪ดูนั่นสิ ฉันว่านั่น ‪ต้องเป็นทางออกแน่
‪เค็นจิ ขึ้นมาดันตัวฉันหน่อย
‪เค็นจิ
‪นายไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ใช่ ไม่เป็นไร
‪- เค็นจิ ‪- ว่าไง
‪เค็นจิ
‪ฉันไม่เป็นไร
‪นั่นไง ไม่ยากเท่าไรเนอะ
‪- ฉันทำให้ทุกอย่างดูง่ายขึ้นน่ะ ‪- มาเถอะ
‪ไม่นะ ไม่
‪- ทั้งหมดเป็นความผิดฉัน ‪- นี่ อย่างน้อย…
‪พูด "อย่างน้อย" ได้ดีแค่นั้นเองเหรอ
‪ห่วย
‪- เค็นจิ ‪- บรุ๊คลิน
‪พวกนาย
‪ใช่แล้ว เค็นจิคนแข็งแกร่ง ‪ผลักหินทั้งก้อนออกไปเลย
‪ไม่เท่าไรหรอก ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
‪เดี๋ยวนะ เค็นจิไม่โม้เรื่องเท่ๆ ‪ที่ตัวเองทำเหรอ
‪และเรามีข่าวดีอื่นอีกนะ
‪- ยอดเลย ‪- ใช่เลย
‪ไม่เคยหิวน้ำขนาดนี้มาก่อนในชีวิตเลย
‪ที่แปลกคือเราได้ยินเสียงท่อน้ำ ‪มาจากในถ้ำ
‪มีคนสร้างมันขึ้นมา
‪- แต่ทำไมล่ะ ‪- แล้วตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหน
‪ไม่รู้สิ แต่ถ้าเจอของสะท้อนแสงนั่น ‪เราอาจจะได้คำตอบ
‪นี่ๆ ทุกคน ดูนี่สิ
‪เหมือนพุ่มเบอร์รี่บนนูบลาร์เลย ‪ใบไม้เหมือนกันเลยด้วย
‪น้ำกับอาหารเหรอ นี่อะไรกัน ‪วันเกิดเราเหรอ
‪จริงด้วยเนอะ
‪อย่ากินนะ หยุดเลย
‪เบ็น ทำอะไรของนายน่ะ
‪ถ้าฉันคิดไปเองว่าพวกมัน ‪เหมือนเบอร์รี่ที่นูบลาร์
‪แต่จริงๆ พวกมันมีพิษล่ะ
‪ถ้าฉันคิดผิดล่ะ
‪โอเคๆ
‪ทุกอย่างจะเรียบร้อย ‪ตอนที่เราเจอของส่องแสงนั่นแล้ว
‪โอเค คงอยู่ห่างไปไม่ไกลแล้ว
‪ลองหามันดูก่อนพระอาทิตย์จะตกดีกว่า
‪ยอดเลย คงมีเวลาประมาณสิบวินาที
‪มาเถอะทุกคน เราต้องไปแล้ว
‪อยู่นั่นไง
‪แผ่นโลหะสี่เหลี่ยมเหรอ ‪แค่นี้เนี่ยนะ
‪อาจจะมีอีกก็ได้
‪มีนี่ด้วย กระดูกสัตว์งั้นเหรอ
‪ไม่ว่าจะเป็นอะไร ‪มันอาจจะตายตามธรรมชาติก็ได้
‪ใช่สินะ ไม่ได้ช่วยเท่าไรเลย
‪ไม่มีคน ไม่มีความช่วยเหลือ
‪มีแต่คำถาม
‪เบ็น มีอะไรเหรอ
‪ทุกคน
‪- มีอะไรเหรอ ‪- มีบางอย่างอยู่ข้างนอกนั่น
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- ฉันได้ยินเสียง
‪แน่ใจเหรอ เบ็น
‪อาจเหมือนเมื่อวานก็ได้ ‪เหมือนเรื่องเบอร์รี่น่ะ
‪ฉันมั่นใจ อย่างน้อย ก็คิดว่ามั่นใจ
‪- ตัวอะไรน่ะ ‪- เสือเขี้ยวดาบ
‪- บอกแล้วว่าเราเดินทางข้ามเวลามา ‪- หุบปากเลย เค็นจิ
‪เราจะทำไงดี ทำไงดีๆ
‪- นี่ เจ้าเขี้ยวดาบ ทางนี้ ‪- ไม่นะ เบ็น ไม่
‪ไม่นะ
‪- ไม่นะ เบ็น ‪- อะไรน่ะ
‪เบ็น ไม่นะ
‪เค็นจิ
‪โอเค
‪เบ็น ออกไปจากที่นี่ซะ
‪- วิ่งสิ วิ่งๆ ‪- เออ จริงด้วย
‪แล้วไงต่อ
‪ฉันไม่มีแผนอื่น นอกจากหนี ‪ให้พ้นเขี้ยวของเจ้านั่น
‪เกือบแล้ว ตอนนี้แหละ
‪- เฮ้ย ‪- ไปให้พ้นเลย
‪ทางนี้
‪- ใช่เลย ‪- เยี่ยมมาก
‪เจ้าพวกโง่ คิดอะไรอยู่กันน่ะ
‪"คิด" เหรอ ไม่ค่อยได้คิดเท่าไรน่ะ
‪- เบ็น เป็นอะไรไป ‪- ก็แค่…
‪ฉันพยายามมากไม่ให้กลับไป ‪เป็น "เบ็นขี้กลัว" อีก
‪แต่ทันทีที่เราออกจากนูบลาร์ ‪ฉันก็กลับมาจุดเดิม
‪สติแตกเรื่องเบอร์รี่ ตกใจเรื่องเสือ
‪ซึ่งเป็นเหตุผลที่เรายังมีชีวิตอยู่ ‪ถ้านายไม่เตือนเรา…
‪อย่างน้อย "เบ็นขี้กลัว" ‪ก็พอมีข้อดีบ้าง
‪นี่ เอาแต่สมเพชตัวเองอยู่ได้ ‪นายกระโดดเข้าไปในถ้ำกับเสือ
‪เพื่อให้มันเลิกไล่ตามเพื่อนนายนะ
‪เสือเขี้ยวดาบด้วย ‪เจ๋งใช้ได้เลย เพื่อน
‪นายอาจไม่ใช่เบ็นคนกล้าที่เกาะ
‪แต่ก็ไม่ใช่เบ็นขี้กลัวที่ค่ายแล้ว
‪ตอนนี้นายก็ได้เป็นแค่เบ็นสักที
‪- ฟังดูเข้าท่าดีนะ ‪- ส่วนฉันเป็นแค่เค็นจิคนกล้า
‪งั้นฉันคงเป็นบรุ๊คลินคนฉลาดสินะ
‪ใช่ไหม เค็นจ์
‪- แล้วเราจะเอาไงต่อ ‪- ตอนนี้เราจะทำสิ่งเดียวที่ทำได้
‪เดินหน้าต่อไป
‪และคอยระวังเสือเขี้ยวดาบ พายุทราย
‪และอะไรก็ตาม ‪ที่ที่นี่เตรียมไว้ให้เรา
‪- อย่างน้อยเราก็มีกันและกัน ‪- เป็น "อย่างน้อย" ที่ดีที่สุดเลย
‪- เงียบเกินไปแล้ว ‪- เราร้อน หิวน้ำ
‪อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้
‪และอาจถูกอะไรก็ไม่รู้ล้อมไว้ ‪แต่นายบ่นเรื่องนั้นเนี่ยนะ
‪ใช่ เพราะอย่างน้อย ‪เราก็ทำอะไรกับมันได้ไง
‪เฮ้ย อะไรเนี่ย…
‪อะไรน่ะ
‪เค็นจิ นายโอเคไหม
‪คำบรรยายโดย: ณิชา ภัทรดิลก