SERIAL NETFLIX
NA PODSTAWIE POWIEŚCI PARK JURAJSKI MICHAELA CRICHTONA
Dobra, czyli…
To na pewno nie Kostaryka.
Bardziej… Australia?
Nie mogliśmy dotrzeć tak daleko. Prawda?
- Co robisz? - Upewniam się, że żyjemy.
Jeśli nie, bylibyśmy duchami
i mógłbym przez ciebie przeniknąć.
- Żyjemy! - Teraz masz pewność. Nie ma za co.
Wiemy, gdzie nie jesteśmy. A gdzie jesteśmy?
- Nie. - Wiemy tylko, że utknęliśmy. Sami. Znowu.
Trzeba ocenić sytuację.
Hej! Patrzcie na to!
Tam daleko. Coś tam błyszczy!
Widzę! Chyba słońce odbija się od jakiegoś metalu?
Ktoś musiałby go tam umieścić.
Musimy to sprawdzić.
Zaraz. Chcesz iść przez pustynię,
bo coś błyszczy?
- Nie wiemy, co to. - Moje biedne, przerażone dzieciaki.
Nie jesteśmy w „Kostaryce”. I nie wiemy, „gdzie jesteśmy”.
I nie mamy „nadziei”.
Na Nublar też nic nie wiedzieliśmy, a przeżyliśmy.
Siłą woli, determinacją i współpracą.
Tu nawet nie ma dinozaurów. Na logikę powinno być łatwiej.
Więc chodźmy i przeżyjmy!
- Czemu nie? - Spróbujmy.
Świetna przemowa.
To miejsce jest dziwne. Jak obca planeta.
Może porwali nas kosmici.
- Bo to miałoby sens. - Nie, to…
byłoby głupie. Jest głupie. Nieważne. Co? Cicho.
Dinozaury to za mało. Brakowało nam bezludnej wyspy.
Przynajmniej jest ładny dzień?
Przynajmniej nie ma tu komarów.
I nie jesteśmy skazani na wieczne tortury przez wampiry.
Wiem! Przynajmniej jest jak na plaży, ale bez oceanu.
- Dobre! - Brakuje wampirów.
Przynajmniej nie torturują nas demony w ognistej otchłani ognia.
Jesteś pewna?
Hej?
- Burza piaskowa? - Co teraz?
Kryjemy się!
Na Nublar zawsze wyprzedzałem burze! Jazda!
- Nie! - Nie.
- Halo? - Gdzie jesteście?
- Gdzie wszyscy? - Kenji!
- Darius! - Ben!
- Yaz? - Sammy! Już dobrze!
Zaraz! Gdzie Kenji i Brooklynn?
- Kenji? - Brooklynn?
Hej! Darius!
- Ludzie? - Halo!
Ben? Sammy?
Brooklynn? Kenji? Gdzie jesteście?
- Brooklynn! - Kenji?
Brooklynn?
Brooklynn? Kenji?
Uwaga!
Dzięki.
To jej kurtka!
Musi gdzieś tu być.
Wystarczy tylko…
ich znaleźć.
- Hej! - Ludzie?
Sammy? Halo!
Sammy? Yaz? Ktokolwiek?
Gdzie jesteście?
Pomocy!
Nic ci nie jest?
- Nie. - Pokaż.
- Dobra. Już mi lepiej. - Jak chcesz, twardzielu.
Co to za miejsce?
- Kenji. - Hej. Co tam?
Słyszysz? Ten dźwięk. Co to?
Wodociągi? To bez sensu.
Skąd tu wodociągi?
Dokąd płynie woda?
Nie wiem. Może do wyjścia?
Tędy.
Jasne, czemu nie? Ty jesteś ta mądra…
- „Ta mądra”? - Wśród nas. Ta mądra wśród nas.
Szkoda, że nikt tego nie słyszał.
Brooklynn? Kenji! Gdzie jesteście?
Może powinniśmy zatrzymać się na noc?
Nie, musimy iść!
Może znajdziemy wejście…
Nie ma na to czasu!
Teren przed nami się obniża.
Obejdźmy kanion i poszukajmy wejścia.
Przepraszam. Ja tylko…
Patrz! To na pewno wyjście!
Kenji! Podsadź mnie.
Kenji?
Nic ci nie jest?
Tak. Jasne.
- Kenji! - Co?
Kenji!
Nic mi nie jest.
No. Nie było tak trudno, co?
- U mnie wszystko wygląda na łatwe. - Chodź.
Nie!
- To moja wina. - Hej. Przynajmniej…
- Tylko na to cię stać? - Słabe.
- Kenji! - Brooklynn!
To wy!
Tak! Siłacz Kenji usunął nam z drogi wielki głaz.
To nic takiego. Drobnostka.
Kenji nie chełpi się swoim dokonaniem?
I mamy więcej dobrych wieści!
- Tak! - Tak!
Byłam spragniona jak nigdy!
Co dziwne, w grotach słyszeliśmy wodociągi.
Ktoś to zbudował.
- Ale po co? - I gdzie jest teraz?
Nie wiem, ale może ta błyskotka nam coś rozjaśni.
Hej! Patrzcie na to.
Krzewy owocowe z Nublar. Te same liście i w ogóle.
Woda i jedzenie? Co to, urodziny?
No nie?
Nie jedzcie ich! Stać!
Ben, co robisz?
A jeśli tylko mi się wydaje, że to te same krzewy,
a okażą się trujące?
A jeśli się mylę?
Będzie dobrze, jak znajdziemy błyskotkę.
Nie może być daleko.
Znajdźmy ją przed zachodem.
Super. Mamy jakieś dziesięć sekund.
Ruchy. Musimy ruszać!
Jest!
Metalowy prostokąt? To wszystko?
Może jest coś jeszcze!
Są też… kości zwierząt?
Mogły umrzeć śmiercią naturalną.
Tak. To nic dobrego.
Żadnych ludzi. Żadnej pomocy.
Tylko… pytania.
Ben? Co jest?
Hej.
Hej!
- Co jest? - Coś tam jest.
- Co się dzieje? - Słyszałem coś.
Jesteś pewien?
Może to to samo, co wczoraj? Z tym krzewem?
Jestem pewien. Przynajmniej… tak sądzę?
- Co to? - Tygrys szablozębny.
- Mówiłem, to podróż w czasie. - Cicho.
Co robimy?
- Hej! Zębaczu! Tędy! - Nie, Ben!
Nie!
- Nie, Ben! - Co?
Ben, nie!
Kenji?
Dobra.
Ben, uciekaj!
- Biegnij! - Tak.
Co teraz?
Planowałem tylko uciec od tych zębów!
Prawie. Już!
- Hej! - Odejdź!
Tutaj!
- Tak! - Tak jest!
Idioci! Co wy sobie myśleliście?
„Myśleliśmy”? Nie za wiele.
- Ben, co jest? - Po prostu…
Tyle kosztowało mnie zyskanie odwagi.
A poza Nublar znowu to samo.
Boje się owoców. Boję się tygrysa.
Tylko dlatego jeszcze żyjemy. Gdybyś nas nie ostrzegł…
Przynajmniej „tchórz Ben” się przydał.
Hej! Nie użalaj się. Wskoczyłeś z tygrysem do jaskini,
by ratować przyjaciół.
Szablozębnym! Super akcja, stary.
Nie jesteś nieustraszonym Benem z wyspy, ale nie jesteś też tchórzem.
Może wreszcie jesteś… Benem.
- Brzmi nieźle. - A ja jestem Kenji… bohater.
Czyli ja jestem Brooklynn, ta mądra.
Prawda, Kenji?
- Co teraz? - Możemy zrobić tylko jedno.
Iść dalej.
I uważać na tygrysy, burze piaskowe
i cokolwiek jeszcze nas tu czeka.
- Przynajmniej mamy siebie. - To najlepsze „przynajmniej”.
- Za cicho tu. - Upał i pragnienie.
Idziemy po pustkowiu,
otoczeni nie wiadomo czym, a ty się skarżysz na ciszę?
Tak. Bo na to możemy przynajmniej coś poradzić.
Co do…
Co to?
Kenji, nic ci nie jest?
Napisy: Agnieszka Putek