EEN NETFLIX-SERIE
NAAR HET BOEK 'JURASSIC PARK' VAN MICHAEL CRICHTON
Oké, dus…
Dit is zeker niet Costa Rica.
Het lijkt meer op… Australië?
Zo ver zijn we niet gegaan. Toch?
Kenji, wat doe je? -Kijken of we niet dood zijn.
Als we dood zijn, zijn we geesten…
…en dan kan ik zo door je heen.
We zijn niet dood. -Nu weet je het. Graag gedaan.
Dus we weten waar we niet zijn. Enig idee waar we wel zijn?
Nee. We zijn gestrand, en alleen. Alweer.
We moeten de situatie beoordelen.
Hé, jongens. Kijk daar.
Daar in de verte. Iets glimmends.
Ik zie het. De zon lijkt op iets van metaal te reflecteren?
Iets wat door de mens is gemaakt.
We moeten gaan kijken. -Wacht even.
Je wilt door een bloedhete woestijn lopen…
…voor iets glimmends?
We weten niet wat daar is. -Mijn lieve, bange kinderen.
We zijn niet in 'Costa Rica' en we weten niet 'waar we zijn'.
En we hebben 'geen hoop'.
We wisten niet hoe we moesten overleven op Nublar.
Met pure wilskracht, vastberadenheid en teamwork.
Er zijn hier niet eens dino's. Dus dit zou makkelijker moeten zijn.
Dus laten we gewoon overleven.
Waarom niet? -We kunnen het proberen.
Goede speech, Ben.
Wat een vreemde plek. Het lijkt wel een andere planeet.
Misschien zijn we ontvoerd door aliens.
Dat is volkomen logisch. -Nee, dat…
Nee, dat zou dom zijn. Laat maar. Wat? Nee, hou zelf je mond.
Dino's waren niet genoeg. Nu zijn we op een onbewoond eiland.
Het is tenminste een mooie dag.
Er zijn hier tenminste geen muggen.
Ja. We worden niet eeuwig gemarteld door vampiers.
Ik weet er een. Het is net het strand, maar dan zonder oceaan.
Dat is een goeie. -De vampiers ontbreken.
Gelukkig worden we niet gemarteld door demonen in een vuurkuil.
Weet je dat zeker?
Jongens?
Een zandstorm? -Wat nu?
We moeten schuilen.
We waren altijd sneller dan die stormen op Nublar. Rennen.
Nee. -Nee.
Hallo? -Jongens? Waar zijn jullie?
Waar is iedereen? -Kenji.
O, Darius. -Ben.
Yas? -Sammy. Je bent in orde.
Wacht. Waar zijn Kenji en Brooklynn?
Kenji? Brooklynn?
Darius.
Jongens? -Hallo.
Ben? Sammy?
Brooklynn? Kenji? Waar zijn jullie?
Brooklynn. -Kenji?
Brooklynn?
Brooklynn? Kenji?
Kijk uit.
Bedankt.
Haar jas.
Ze moet hier ergens zijn.
Nu moeten we ze alleen nog…
Vinden.
Yo. -Jongens?
Sammy? Hallo.
Sammy? Yas? Iemand?
Waar zijn jullie?
Help.
Gaat het?
Het is niets. -Kom hier.
Oké, het gaat weer. -Het zal wel, stoere vent.
Wat is dit voor plek?
Kenji. -Hé. Alles goed?
Hoor je dat? Dat geluid. Wat is dat?
Zijn dat waterleidingen? Dat slaat nergens op.
Hoe kunnen hier waterleidingen liggen?
Waar gaat het water heen?
Ik weet het niet. Maar misschien leiden ze naar een uitweg.
Deze kant op.
Waarom niet? Jij bent de slimme…
'De slimme?' -De slimmerik.
Kon iemand anders je dat maar horen zeggen.
Brooklynn? Kenji? Waar zijn jullie?
Sorry dat ik het zeg, maar kunnen we niet beter stoppen?
Nee, we moeten doorgaan.
Misschien vinden we een opening…
Daar is geen tijd voor.
Het terrein loopt verderop naar beneden.
We kunnen eromheen lopen en een andere ingang zoeken.
Sorry. Ik was gewoon…
Kijk, daar. Dat is vast een uitweg.
Kenji. Kom hier en geef me een zetje.
Kenji?
Gaat het wel?
Ja.
Kenji. -Ja?
Kenji. -Ik ben in orde.
Zo. Dat was toch niet zo moeilijk?
Ik laat alles er makkelijk uitzien. -Kom op.
Nee.
Het is mijn schuld. -Hé. Tenminste…
Is dat je beste argument? -Suf, hoor.
Kenji. -Brooklynn.
Jongens.
Ja. Krachtpatser Kenji duwde een compleet rotsblok opzij.
Het was niets. Geen probleem.
Wacht, strijkt hij niet alle eer op voor iets cools?
En we hebben nog meer goed nieuws.
O, ja. -Ja.
Ik heb nog nooit zo'n dorst gehad.
We hoorden waterleidingen in de grotten.
Iemand heeft dit gebouwd.
Maar waarom? -En waar zijn ze nu?
Geen idee. Als we dat glimmende ding vinden, krijgen we misschien antwoorden.
Hé. Jongens, kom eens kijken.
Dit zijn de bessenstruiken van Nublar. Dezelfde blaadjes.
Water en eten? Zijn we soms jarig?
Ik weet het.
Niet opeten. Stop.
Ben, wat doe je?
Wat als ik denk dat ze op die van Nublar lijken…
…maar eigenlijk giftig zijn?
Wat als ik het mis heb?
Oké.
Alles komt goed als we dat glimmende ding vinden.
Oké, we moeten in de buurt zijn.
We moeten het vinden voor het donker wordt.
Fijn. We hebben zo'n tien seconden.
Kom op, jongens. Opschieten.
Daar is het.
Een metalen rechthoek? Is dat het?
Misschien zijn er meer.
Er liggen ook dierenbotten?
Het dier kan een natuurlijke dood zijn gestorven.
Ja. Dat is niet best.
Geen mensen. Geen hulp.
Alleen vragen.
Ben? Wat is er?
Jongens.
Wat is er? -Er is daar iets.
Wat is er? -Ik hoorde een geluid.
Weet je het zeker, Ben?
Is dit net als gisteren? Met de bessen?
Ik weet het zeker. Dat denk ik tenminste.
Wat is dat? -Een sabeltandtijger.
We zijn echt door de tijd gereisd. -Stil, Kenji.
Wat doen we nu?
Hé, breedbek. Hierheen. -Nee, Ben.
Nee.
Nee, Ben. -Wat?
Ben, nee.
Kenji?
Oké.
Ben, ga weg.
Rennen. -O, ja.
En nu?
Ik had verder geen plan.
Bijna. Nu.
Hé. -Wegwezen.
Hier.
Ja. -Top.
Stelletje idioten. Wat dachten jullie wel niet?
We dachten niet echt na.
Ben, wat is er? -Nou…
Ik wilde geen 'bange Ben' meer zijn.
Maar meteen na Nublar ben ik weer bij af.
Ik raak in paniek door de bessen en tijger.
Daarom leven we allemaal nog. Als je ons niet had gewaarschuwd…
'Bange Ben' is tenminste ergens goed voor.
Meneertje zelfmedelijden, je sprong ook in een grot met een tijger…
…om je vrienden te redden.
Sabeltandtijger. Best vet, man.
Misschien ben je niet onbevreesde Ben, maar ook niet bange Ben.
Misschien ben je nu eindelijk gewoon Ben.
Dat klinkt goed. -En ik ben gewoon Kenji, de dappere.
Dan ben ik dus Brooklynn, de slimme.
Toch, Kenj?
Wat nu? -Nu doen we het enige wat we kunnen doen.
Doorgaan.
En oppassen voor sabeltandtijgers, zandstormen…
…en wat deze plek nog meer voor ons in petto heeft.
We hebben elkaar tenminste. -Dat is de beste 'tenminste' tot nu toe.
Het is te stil. -We hebben het warm en hebben dorst…
…we zijn in niemandsland…
…en misschien omringd door wie weet wat, maar dat is je klacht?
Ja. Daar kunnen we tenminste iets aan doen.
Wat krijgen we…
Wat is dat?
Kenji, gaat het?
Ondertiteld door: Rick de Laat