‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(สร้างจากนิยาย "จูราสสิค พาร์ค" ‪โดยไมเคิล ไครตัน)
‪เราออกมาจากเกาะแล้วจริงๆ ‪หรือว่าเป็นความฝันกัน
‪ถ้าเป็นความฝัน ‪ฉันว่าเราคงได้เปลี่ยนเสื้อผ้าบ้าง
‪หมายความว่าไง ‪ฉันอยากมีลุคเจ๋งๆ มาตลอดเลย
‪กัปตัน มื้อเที่ยงแล้วนะ
‪ฉันไปจากตรงนี้ไม่ได้ ‪จนกว่าจะถึงคอสตาริกา
‪ฉันเป็นคนเดียวที่เคยขับเรือมาก่อน
‪จะยากแค่ไหนเชียว ‪"ระวังภูเขาน้ำแข็ง"
‪- ตลกมาก ฉันไม่ไปหรอก ‪- ไม่เอาน่า เค็นจิ ดับเครื่องเถอะ
‪สิบนาทีไม่ตายหรอก
‪นี่อาจเป็นมื้อสุดท้ายที่ได้กินด้วยกันนะ
‪เอาล่ะ สำหรับจานหลัก
‪หนอนแมลงจากนูบลาร์ ‪ที่อ้วนท้วนและชุ่มฉ่ำที่สุด
‪ฉันเลือกมาเองเลย
‪ขอบคุณที่สละชีวิตนะ
‪- ให้ตายเถอะ ‪- ต้องกินให้ดูตรงนี้เลยเหรอ
‪อย่างน้อยที่ฉันพอทำได้ ‪ก็คือเปิดใจสินะ
‪กินเลย
‪พวกนายรอดมาได้ยังไงกันนะ
‪โอเค ห้ามร้องไห้หรือบอกลา ‪จนกว่าจะได้ขึ้นเครื่องบิน
‪แต่ขอพูดได้ไหม ดูเราสิ
‪เราเริ่มจากการเป็นชาวค่าย ‪และตอนนี้เรา…
‪- อมตะ ‪- รอดชีวิต
‪- หมดแรง ‪- ฉันจะบอกว่าเป็นเพื่อนแท้
‪ยังรู้สึกเหมือนไม่ใช่เรื่องจริงเลย ‪ในที่สุดก็ออกจากเกาะได้ เก่งมากพวกเรา
‪ฉันต้องคิดถึงพวกนายมากแน่
‪ก่อนเราลงจากเรือ
‪ทุกคนต้องเขียนอีเมล
‪ชื่อโซเชียลมีเดีย ‪และเวลาว่างคุยกลุ่มแต่ละสัปดาห์
‪แล้วก็เค้กรสโปรด ‪กับช่วงเวลาที่สะดวกรับพัสดุ
‪และบางที ไม่รู้สิ ‪ช่วงเวลาตราตรึงระหว่างเราสองคน
‪ใครเอาอาหารฉันไป
‪ฉันมีเบอร์รี่อยู่ในจานเต็มเลย
‪- ไม่ใช่ฉันนะ ‪- เรืออาจจะมีผีสิงก็ได้
‪ไม่นะ ยาซ อย่ามาล้อเล่นนะ
‪หายเมาเรือแล้วเหรอ เบ็น ‪อะไร เกาะนั่นทำให้นายแกร่งขึ้นเหรอ
‪ถ้าเธอได้เห็นสิ่งที่ฉันเคยเห็น
‪เรื่องกระจอกๆ อย่างเมาเรือน่ะ…
‪ใครกินหนอนไปหมด
‪- จ้างมายังไม่กิน ‪- ไม่มีใครกินหรอก
‪แน่ล่ะ มีคนแอบขึ้นเรือมา
‪เราคงไม่อยากให้มัน ‪ไปเคี้ยวสายไฟหรืออะไรเข้า
‪ไปจับคอมปี้ตัวสุดท้ายกันดีไหม ‪เห็นแก่วันเวลาเก่าๆ
‪ไปกันเลย ไชโย คอมปี้
‪- ฟังนะ เรื่องที่เกิดขึ้น… ‪- ฉันต้องไปห้องควบคุมแล้ว
‪ฉันพยายามพาเรากลับบ้านอยู่
‪ถามจริงๆ ฉันแค่ทำไปตามที่บรุ๊คลินขอ ‪นายมีปัญหาอะไรนักหนา
‪สักครั้งหนึ่ง เวลานายต้องทำสิ่งที่ถูกต้อง
‪ฉันอยากเห็นนายคิดถึงกลุ่มเราก่อน ‪แค่ครั้งเดียว
‪เค็นจิ
‪นี่ นายกับฉันรู้ดีว่านายไม่ได้ทำอะไรผิด
‪ลึกๆ แล้วเขาเองก็รู้
‪ต้องมีเหตุผลอื่นที่เขาหงุดหงิด
‪ใช่ อาจเป็นเพราะเขาเป็นไอ้…
‪แบบว่าๆ ฉันด่าคนไม่เก่งเลย
‪นายมีคุณสมบัติอื่นอีก ‪ให้ฉันจัดการเถอะ ฉันพูดภาษาเค็นจิ
‪ต้องพูดว่า "เพื่อน" รัวๆ กว่าที่คิด
‪แต่จะถามให้รู้ว่าเขาเป็นอะไร
‪- ซวยแล้ว ‪- ฉันจับเอง
‪โอเค มันไปไหนแล้ว
‪เบ็น นายอยู่เฝ้าอาหารนะ
‪แซมมี่กับยาซไปค้นห้องพัก ‪ฉันจะไปดูส่วนที่เหลือของเรือ
‪เจ้าไดโนเสาร์งี่เง่านั่น ‪มาทำข้าวของพังหมด
‪มันต่อต้านเทคโนโลยีหรือไง
‪นี่ เพื่อน เลิกเครียดได้แล้ว
‪ดูสิ ล่องเรือไปคอสตาริกาแบบสบายๆ แจ่มสุดๆ
‪ไม่มีอะไรแย่ไปกว่าเกาะไดโนเสาร์แล้ว
‪นายทำตัวชิลๆ ได้แล้วน่า
‪ชิลๆ เหรอ แล้วฉลามล่ะ ไหนจะพายุอีก
‪หรือถาดที่ปิดรูบนเรือหลุด
‪อะไรก็เกิดขึ้นได้ บรุ๊คลิน ‪ถ้าไม่มีโซนาร์หรือวิทยุ
‪ฉันชิลไม่ได้หรอก
‪นายสติแตกใส่ดาเรียสเพราะกังวลเหรอ
‪อะไรนะ ไม่ ก็เขาน่ะ ‪เธออาจจะถูกฆ่าก็ได้
‪เขาทำตามที่ฉันบอก
‪ถ้าจะโกรธใคร ก็มาโกรธฉันเถอะ
‪ฉันต้องซ่อมระบบสื่อสาร ‪และกัปตันต้องทำงานคนเดียว
‪ถ้าเธอไม่ว่าอะไรนะ
‪ใช้คำว่า "สื่อสาร" ได้ดี
‪แล้วถ้านายกำลังหา ‪ปุ่มรีเซตแผงควบคุมการสื่อสาร
‪นายอาจจะอยากใช้แผงควบคุม ‪ที่เชื่อมต่อกับระบบสื่อสารอยู่
‪แค่บอกเฉยๆ
‪อะไรน่ะ
‪- ถ้ามีโซนาร์ที่ใช้งานได้ก็คงรู้ ‪- พวกนายรู้สึกไหม
‪น่าจะคลื่นใต้น้ำน่ะ กัปตันเคเอาอยู่
‪- โอเค มาดูกัน อะไรต่อ… ‪- เพื่อความปลอดภัยนะ
‪ฉันอยู่ซ่อมโซนาร์นั่นให้นายดีไหม เพื่อน
‪ใช้ฐานฟิวส์เก่าสุดๆ มิน่าล่ะถึงหลุดออกมา คีม
‪แล้วเธอเชี่ยวชาญเรื่องพวกนี้ได้ยังไง
‪เคยแกะกล่องเรือไททานิคมาเหรอ
‪ฮามาก ที่จริงพ่อฉันสอนมาน่ะ
‪- งั้นเหรอ ‪- ใช่ ขอเทป
‪ตอนเราย้ายมาลอนดอน ฉันไม่ค่อยมีเพื่อน
‪เลยใช้เวลาช่วงวันเสาร์ ‪ช่วยงานในโรงรถบ่อยๆ
‪ฉันเข้าใจ เด็กวัยเดียวกัน ‪ชอบเขม่นเรื่องที่ฉันรวย…
‪ส่วนใหญ่ฉันก็อยู่กับพวกผู้ใหญ่ ‪ไม่ค่อยได้อยู่กับพ่อ แต่…
‪นายเลยสติแตกใส่ดาเรียสเหรอ ‪นายไม่อยากกลับบ้านใช่ไหม
‪ว่าไงนะ เปล่า ‪ฉันแค่อยากจะบอกว่าฉันเข้าใจ
‪เธอเรียนรู้วิธีซ่อมข้าวของ
‪ฉันเรียนรู้ที่จะดูเท่และขับเรือเป็น
‪อะไรเหรอ
‪ตอนเจอนายครั้งแรก ‪ฉันไม่ประทับใจนายเลย
‪ฉันคิดว่า "ฉันกับหมอนั่น ‪ไม่มีวันเป็นเพื่อนกันได้"
‪แต่ตอนนี้ในหมู่พวกเราทุกคน ‪ฉันคิดว่าเราอาจจะเหมือนกันที่สุด
‪ฉันจะคิดถึงนายนะ เค็นจ์
‪ไขควง
‪มานี่เร็ว เจ้าคอมปี้
‪อย่าให้ฉันต้องอยู่ในห้องนี้นานกว่าที่จำเป็นเลย
‪ในนี้ก็ไม่มี ไปหาที่ไหนต่อดี
‪แป๊บหนึ่งนะ ฉันรู้ว่าเธอ ‪ทำใจบอกลากันได้ยาก
‪และฉันอยากทำให้มันง่ายขึ้น
‪ฉันวาดรูปพวกเราตั้งแต่วันแรกบนเรือ
‪ฉันจำได้ไม่หมดและอาจดีกว่านี้ได้ แต่รับไปสิ
‪โอ้ ยาซ
‪ให้ทุกคนเขียนข้อมูลลงไปได้
‪วิ่งเร็ว แข็งแรง หัวไว อนาคตศิลปินที่สดใส
‪ยัยคนนี้ทำอะไรไม่ได้บ้าง
‪คอมปี้กำลังไปที่ดาดฟ้าเรือ ‪มันอยู่ที่ไหนสักแห่ง มีใครเห็นไหม
‪ฉันคิดว่าควรเก็บอาหารให้หมด ‪ก่อนมันจะมากิน
‪เราจะหาให้เจอ แยกกันไปนะ
‪แป๊บเดียวนะ ทุกคน ‪รู้ว่ากำลังไล่จับไดโนเสาร์กัน
‪แต่ช่วยมาเขียนข้อมูล ‪บนรูปวาดน่าทึ่งของยาซได้ไหม…
‪ไว้ก่อน ได้ เจ๋งๆ
‪มาดูกันว่าจะใช้ได้ไหม
‪ไชโยๆ
‪ไม่อยากเชื่อว่าเธอจะซ่อมมันได้ ‪โอ๊ย เธอนี่น่าทึ่งจริงๆ
‪เรื่องเทคโนโลยีน่ะ แบบว่า เทคโนโลยี
‪เค็นจิ ฟังนะ เดี๋ยวเราต้องแยกย้ายกันไปแล้ว
‪มันยากที่จะยอมรับ แต่ว่า…
‪นี่อาจเป็นกลุ่มเพื่อนแท้กลุ่มแรก
‪ที่ฉันกับนายเคยมี
‪และพอคิดว่าต้องบอกลา ‪คนที่เรายังไม่พร้อมปล่อยมือ มันน่ากลัว
‪อาจเป็นเหตุผลที่นายโกรธดาเรียสมาก ‪นายคงจะคิดถึงเขา
‪ใช่เลย นั่นแหละ ฉันถึงได้ทำตัวแปลกๆ
‪ว่าแล้ว บรุ๊คลินแกะกล่องเค็นจิ ‪ความท้าทายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของฉัน
‪สัญญานะว่าจะไปคุยกับเขา ‪ก่อนเราจะแยกย้าย
‪เบ็น ดึงความสนใจมันไว้
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- ซวยแล้วๆ ไม่นะ
‪ไม่น่าจะใช่เครื่องยนต์ขัดข้อง
‪อาจติดอยู่ในดงสาหร่าย ‪หรืออะไรสักอย่าง
‪ให้ตายสิ ฉันคงพลาดไปตอนเลี้ยวเรือ
‪- เพื่อนๆ เกิดอะไรขึ้น ‪- ใบพัดมันติด
‪ต้องมีคนดำลงไปดู
‪กัปตันคิดว่าเราติดสาหร่าย
‪และถ้ามีดงสาหร่าย ก็มักจะมีฉลาม
‪ฉลามเหรอ ขอผ่าน
‪เคยดูหนังเรื่องหนึ่งตอนเด็กๆ ‪กลัวมาตลอดชีวิตเลย
‪ฉันจะไปเอง
‪แน่ใจนะว่านายไปคนเดียวได้
‪ไม่เป็นไรหรอก เตรียมดึงฉันขึ้นมานะ
‪- ยังไม่ได้เรื่องเหรอ ‪- ยังเลย
‪- เขาขึ้นมาแล้ว ‪- ใบพัดติดอยู่ในสาหร่าย
‪บอกให้เค็นจิลองขยับเรือดู ‪ฉันจะอยู่ในน้ำเผื่อไว้
‪ได้เลย ดาเรียสจัดการได้แล้ว ‪ลองเลื่อนเรือข้างหน้าสิ
‪- เรียบร้อย ‪- โอเค เยี่ยมเลย
‪อะไรน่ะ
‪ดูตัวใหญ่แฮะ
‪- ต้องเป็นฝูงปลาแน่เลย ‪- ดวงซวยมาขนาดนี้เนี่ยนะ
‪- บอกให้พวกเขารีบเลย ‪- มีบางอย่างอยู่ในน้ำ
‪มันกำลังมาทางนี้
‪ถอยเรือกลับไป
‪- ทำไม่ได้ ‪- ดาเรียส
‪- ไม่นะ ไม่ๆ ‪- อะไรน่ะ
‪- ฉลาม ‪- ฉลาม
‪นั่นไง มันกำลังมุ่งหน้ามาหาดาเรียส
‪มันไปไหนแล้ว
‪ตามมาติดๆ เลย
‪ดึงเขามาเร็วๆ เรือลอยห่างไปแล้ว
‪เร็วเข้า
‪- ไม่นะ ‪- ไม่เป็นไร จับไว้แล้ว แข็งใจไว้
‪ต้องพาเขาขึ้นจากน้ำนะ
‪มีเสื้อชูชีพไหม หรือเชือกอีกเส้น
‪นั่นตัวอะไรน่ะ
‪นั่นมันโมซาซอรัสใช่ไหม
‪- มันมาถึงนี่ได้ยังไง ‪- ต้องพาดาเรียสขึ้นมา เดี๋ยวนี้เลย
‪บรุ๊คลิน ดูพวงมาลัยไว้นะ ‪ที่เหลือเตรียมดึงเราขึ้นมา
‪เค็นจิๆ ทางนี้ เร็วเข้าๆ
‪อยู่นิ่งๆ นะ ฉันช่วยเอง
‪- เร็วเข้า ‪- เราจะดึงพวกนายขึ้นมา
‪บรุ๊คลิน พาเราไปจากที่นี่เร็ว
‪- นายช่วยฉันไว้ ‪- ฉันต้องช่วยนายอยู่แล้ว
‪เราจะช่วยเหลือกันตลอดไป ไอ้น้อง
‪รีบไปก่อนฉันต้องช่วยนายอีกเถอะ
‪บรุ๊คลิน เร่งเครื่องเลย
‪- ฉันจะไปช่วยเพื่อนๆ ‪- บอกให้ทนไว้ก่อนนะ
‪นึกว่าเราหนีไดโนเสาร์พ้นแล้วซะอีก
‪ไม่เห็นมันเลย มันยอมแพ้แล้วเหรอ
‪แผ่นดิน
‪เร็วเข้าๆ
‪นี่ ทุกคนปลอดภัยไหม
‪โอเค นี่ต้องเป็นความฝันแน่
‪ดูไม่เหมือนคอสตาริกาเลย
‪ไปหลบในนั้นก่อนก็ได้
‪- ไม่เข้าไปดีกว่าไหม ‪- คงไม่แย่ไปกว่าที่เจอมาแล้วล่ะ
‪มีทางเดียวที่จะรู้ได้
‪คำบรรยายโดย: ณิชา ภัทรดิลก