SERIAL NETFLIX
NA PODSTAWIE POWIEŚCI PARK JURAJSKI MICHAELA CRICHTONA
Naprawdę uciekliśmy z wyspy czy to sen?
Gdyby to był sen, mielibyśmy nowe ciuchy.
Po co? Zawsze chciałem mieć swój look.
Kapitanie. Jemy.
Do Kostaryki się stąd nie ruszam.
Tylko ja umiem żeglować.
Co tu trudnego? „Góra lodowa!”
- Przezabawne. Zostaję. - Kenji. Wyłącz silnik.
Tylko 10 minut. To może być nasz ostatni wspólny posiłek.
A teraz danie główne,
najdorodniejsze i najsoczystsze nublarskie pędraki!
Sam zbierałem.
Dziękuję za to poświęcenie.
- Weź… - Musisz tutaj?
Mogę przynajmniej dać im szansę.
Zrób to.
Jak wy tam przetrwaliście?
Dobra. Pożegnamy się dopiero w samolocie,
ale… spójrzcie na nas.
Byliśmy dziećmi na obozie, a jesteśmy…
- Nieśmiertelni. - Cali?
- Wykończeni. - Bratnimi duszami.
Nadal w to nie wierzę. Uciekliśmy z wyspy. Rządzimy.
Będzie mi was brakowało!
Nim wysiądziemy,
zapiszecie mi swoje e-maile,
profile i kiedy macie czas się spotkać.
Oraz ulubione ciasto i godziny odbioru paczek.
I może ulubione wspomnienie ze mną?
Gdzie moje żarcie?
Miałem tu owoce.
- Ja nie brałem. - Może łódź jest nawiedzona.
Yaz, nie! Nawet tak nie żartuj.
Już nie masz choroby morskiej? Pobyt na wyspie cię wyleczył?
Gdy widziało się to, co ja,
taki drobiazg jak choroba morska nie…
Kto zjadł pędraki?
- Nawet za kasę. - Nikt.
Oczywiście. Pasażer na gapę.
Brakuje tylko pogryzionych kabli.
Ostatnie polowanie? Za dawne czasy.
Tak! Lecimy!
- Słuchaj, jeśli chodzi o… - Idę trzymać ster.
Żeby wrócili wszyscy.
Serio? Spełniłem prośbę Brooklynn. O co ci chodzi?
Choć raz, gdy robisz to, co należy,
mógłbyś pomyśleć o grupie. Jeden raz!
Kenji!
Oboje wiemy, że nic nie zrobiłeś.
On też to wie.
Jest zły z innego powodu.
Może dlatego, że jest takim…
takim… Nie umiem obrażać ludzi.
Masz inne zdolności. Załatwię to. Wiem, jak z nim gadać.
Będę musiała mówić „brachu”,
ale wybadam sprawę.
- Niech to! - Mam go!
Dokąd pobiegł?
Ben, ty pilnuj żarcia.
Przeszukajcie kabiny. Ja sprawdzę resztę.
Głupi dinozaur musiał wszystko zniszczyć.
Są technofobami czy co?
Nie stresuj się, brachu.
Dopłyniemy do Kostaryki gładko jak po maśle!
Nic gorszego od dino-wyspy nas już nie spotka.
Luz blues.
Luz blues? A rekiny, sztormy
i dziura w łodzi załatana odpadającą tacką?
Wiele może nas spotkać, a bez sonaru i radia
nie wyluzuję.
Naskoczyłeś na Dariusa, bo się martwisz?
Co? Nie! On… Mogłaś zginąć.
Zrobił, o co go prosiłam.
Wkurzaj się na mnie.
Naprawiam łączność. Kapitan pracuje sam,
więc jeśli możesz…
„Łączność”, nieźle.
A jak chcesz zresetować panel łączności,
poszukaj panelu… podłączonego do systemu łączności.
Tylko mówię.
Co to było?
- Sonar by nam powiedział. - Czuliście to?
Pewnie martwa fala! Kapitan K. ma wszystko pod kontrolą.
- Dobra. Zobaczmy. Co dalej? - Może dla pewności
zostanę i naprawię ci ten sonar, brachu?
Uchwyt bezpiecznika starego typu. Nic dziwnego, że lata. Kombinerki?
Gdzie się tego nauczyłaś?
Odkrywałaś Titanica czy co?
Ha, ha. Ojcowie mnie nauczyli.
- Serio? - Tak. Taśma.
W Londynie nie miałam przyjaciół,
więc siedziałam w ich warsztacie.
Rozumiem. Rówieśnicy zazdrościli mi kasy…
Też spędzałem czas z dorosłymi. Nie z ojcem, ale…
Stąd twoja złość? Nie chcesz wracać?
Co? Nie, chodziło mi o to, że cię rozumiem.
Ty naprawiasz rzeczy.
Ja wyglądam super i steruję łodzią.
Co?
Nie zrobiłeś na mnie dobrego pierwszego wrażenia.
„Nigdy się nie dogadamy”, myślałam.
Ale teraz widzę, że z tobą mam najwięcej wspólnego.
Będę tęsknić, Kenj.
Śrubokręt?
Kompsognaciku.
Nie każ mi zostawać tu dłużej, niż bym chciała.
Tu go nie ma. Gdzie teraz?
Sekunda. Wiem, że nie lubisz pożegnań,
więc ci to ułatwię.
To my pierwszego dnia.
Rysowałam z pamięci. Szału nie ma.
Yaz!
Niech każdy dorysuje sobie szczegóły.
Szybka, silna, mądra i piekielnie utalentowana?
Czy czegoś ci brakuje?
Biegnie na pokład! Gdzieś tu jest. Ktoś go widział?
Schowałem przed nim jedzenie.
Znajdziemy go. Rozejść się.
Chwila. Wiem, że szukamy dinozaura,
ale moglibyście nanieść na cudny rysunek Yaz…
Później. Jasne. Spoko.
Może pomogło.
Tak!
Nie wierzę, że to naprawiłaś! Jesteś niesamowita!
Jeśli idzie o technologię.
Kenji, słuchaj. Niedługo nasze drogi się rozejdą.
Trudno mi to przyznać, ale…
to nasi pierwsi przyjaciele,
a myśl o pożegnaniu z kimś, kogo nie chcemy żegnać,
jest straszna.
Może stąd ta złość na Dariusa. Będzie ci go brakować.
Tak! To… dlatego byłem dziwny.
Wiedziałam! Brooklynn odkrywa Kenjiego. Moje największe wyzwanie.
Obiecasz, że z nim pogadasz?
Ben, zajmij go.
- Co się dzieje? - Niech to. Nie!
To nie usterka mechaniczna.
Może las wodorostów?
Musiałem ich nie zauważyć.
- Co się dzieje? - Śruba się zablokowała.
Ktoś musi tam zejść.
To mogą być wodorosty.
A gdzie wodorosty, tam i rekiny.
Rekiny? Nie, dzięki.
Mam traumę po takim jednym filmie.
Ja to zrobię.
Na pewno chcesz iść sam?
Tak. Tylko bądźcie gotowi.
- I co? - Jeszcze nic.
- Wyszedł! - Wodorosty blokowały śrubę.
Niech Kenji spróbuje teraz. Na razie tu zostanę.
Robi się! Darius ją odblokował. Spróbuj teraz.
- Wszystko gra! - Tak jest!
Co to?
Wielkie.
- Może ławica ryb? - Z naszym fartem?
- Szybko! - Coś jest w wodzie!
Płynie tu!
Cofaj!
- Nie da się! - Darius!
- Nie! - Co to?
- Rekin! - Rekin.
Tam. Płynie wprost na Dariusa.
Dokąd popłynął?
Zbliża się!
Szybciej! Odpływamy!
Szybko!
- Nie! - Spokojnie! Mam cię! Trzymaj się!
Wyciągnijmy go!
Są koła ratunkowe? Albo liny?
Co to?
Czy to mozazaur?
- Skąd się tu wziął? - Trzeba wyciągnąć Dariusa! Już!
Brooklynn, łap za ster. Wy nas wyciągniecie!
Kenji! Tutaj! Szybko!
Nie ruszaj się! Mam cię.
- Łapcie! - Wciągniemy was!
Brooklynn, wiejmy stąd!
- Uratowałeś mnie. - Wiadomo.
Zawsze cię uratuję, młody.
Chodź, nim znów będę musiał.
Brooklynn! Szybciej!
- Pomogę im! - Niech wytrzymają!
Myślałam, że dinozaury mamy za sobą!
Nie widzę go! Odpuścił?
Ląd!
Szybciej!
Wszyscy są cali?
Dobra. To już musi być sen.
To nie wygląda na Kostarykę.
Może tam się schronimy.
- Może lepiej tam nie wchodźmy. - Gorzej już nie będzie.
To się okaże.
Napisy: Agnieszka Putek