NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
NA PODSTAWIE POWIEŚCI PARK JURAJSKI MICHAELA CRICHTONA
Szybko, Darius!
Z wyłączonym silnikiem poniesie nas albo się rozbijemy!
Dobra, do góry!
Dziura to ważniejszy problem.
Myślałem, że brak GPS-u.
Nie chcę was dobijać, ale…
chyba toniemy.
Nie. Łódź jest przeciążona przez…
Nie słuchaj go. Jesteś idealna.
Jest jakiś port nieopanowany przez dinozaury?
Po drugiej stronie wyspy.
Nie dotrzemy tam. Jesteśmy zgubieni.
Zaraz! Niedaleko jest jeszcze jeden port.
Prywatny, nie ma go na mapach. Port przy WC!
- Siusiałem przed wyjazdem. - To nie…
Willa cudeńko ojca! Z prywatnym pomostem!
- Teraz nam mówisz? - Dobra, może zapomniałem.
Ale teraz mamy kartę, by wejść do środka, więc…
Może tam wszystko znajdziemy.
Na bank. Tata kocha łodzie.
Trzyma żeglarski szmelc.
- Do WC! - Do WC!
To koniec. Nie ma więcej paliwa.
Było warto,
bo zaraz zobaczycie najlepsze miejsce na wyspie.
W willi cudeńko podróżujemy z klasą. Już niedaleko.
Super, co?
Dzięki magicznej karcie do drzwi
w końcu pokażę wam mój dom z dala od domu!
Darius?
To monolofozaur. To samotnicy.
Trzymają się same.
A więc w drogę! Raj czeka!
Super, co? Czekajcie, aż zobaczycie wnętrze.
Chyba jest czysto. Wchodzimy, bierzemy, co trzeba, i spadamy.
Poczekaj tu. Bez urazy, ale to nie miejsce dla niej.
Bez urazy, ale to ogromny dinozaur, który zniszczy mi chatę,
tak że i tak by nie weszła.
Tak!
Codziennie uciekamy dinozaurom,
a schody nadal nas wykańczają.
Przykro mi. Gdyby winda działała, wysiedlibyśmy w domu.
Nie mam takich ciuchów.
Witajcie w chacie Kenjiego! Kogo oprowadzić?
Albo oprowadźcie się sami.
Niezły, co? Prezent od Masraniego. Nazwałem go Horacy.
Replika chińskiego sinoceratopsa sprzed 68 milionów lat!
- Pewnie. I jest ze złota. - Kenji, to niesamowite.
Ostrożnie! Tata nie pozwala tego dotykać. Kocha tę rzeźbę.
- To oryginalny Dali. - Dali tatusia?
Oczywiście była droga. Dlatego to sztuka!
- Rany! Kenji, to twój tata? - Tak.
A to jego pierwszy drapacz chmur.
To on w Białym Domu?
No cóż. Gra w golfa z prezydentem.
- Czemu nie ma tu twoich… - A zobacz to.
Tata był nawet na okładce magazynu Rekiny biznesu.
To jego gazeta, ale i tak.
Ludzie! Przekąski!
Tak!
Zagraniczne.
Mogłabym to jeść bez przerwy.
- Spragniona? - Tak.
Woda z bardzo ekskluzywnej studni artezyjskiej w Paryżu,
filtrowana diamentami.
To nie woda. To przeżycie.
- Jak błyszczy… - Znacie Horacego?
Patrz. Zgłupieli do reszty.
Halo!
Mieliśmy szukać paliwa!
Łaty do łodzi? GPS-u?
- Pamiętacie? - Wyluzuj. Napij się wody.
- Jest tu jacuzzi? - O rany. Niesamowite!
Takie coś tylko w święta!
Siłownia?
Nie wierzę! Ta konsola już wyszła?
Super, co? To tajny prototyp.
Grałem w to całe lato…
Tak! Rekord!
- Wybacz. - Nieważne. To dla dzieci.
- Niezwykłe miejsce, co? - Patrz, jakie słodkie.
Co tym razem podziwiacie?
Ten uroczy rysunek twojej uroczej rodzinki!
Ta syrenka to twoja ciotka czy…
Mam tyle super rzeczy,
a wy oglądacie moje bazgroły?
Ludzie? Z Rózią jest coś nie tak.
Albo czuje niebezpieczeństwo, albo ma zatwardzenie.
Nie wierzę, że to mówię, ale oby to drugie.
- To nic takiego. - Nie wiemy.
Mówiłeś, że jest tu GPS?
Gdzieś jest, ale jeszcze nie widzieliście jacuzzi.
- 60 dyszy! - Idę do garażu.
Jeśli mamy coś znaleźć, to tam.
Idziemy z tobą.
Sammy. Idziesz?
Tak.
Tutaj lepiej się czuję. Te marmury, złoto i wygoda.
Co to za życie, nie?
Za długo siedziałeś w dżungli.
Słyszycie?
- Jak tu wlazły? - Czy to ważne?
- Nie! - Wracamy na górę!
Czuję, jak stres ze mnie ulatuje.
- Ale was omija. Kto następny? - Jesteśmy trochę zajęci, Kenj.
- Nie wiesz, gdzie jest ten GPS? - Tata nie lubi zdradzać szczegółów.
A ja nie muszę przejmować się drobiazgami. I w ogóle niczym.
Gdzie ten żeglarski ekwipunek?
Tam. Zaraz za kinem na 20 osób.
Dobra, cieplej.
Kompas! To nie GPS, ale się nada.
Więcej. To antyk.
- Podobno należał do… - Kogoś wspaniałego. Wiemy.
Co to?
- To lity mahoń! - Wiemy! Masz kasę!
Trzymaj drzwi, robimy barykadę!
Ostrożnie!
- To nie działa! - Winda!
- Ona z pewnością nie działa! - Zejdziemy szybem!
- Kenji, chodź! - Ale…
Kenji!
- Musimy po nich wrócić. - Są bezpieczni.
Najpierw sprawdźmy garaż.
Ruszajmy.
Zawracać!
Tędy można zejść!
Dokąd?
A czy to ważne?
Limuzyny w dżungli. Praktyczne.
Szczeliwo! Załatamy tym jacht!
Jeszcze tylko paliwo.
Szybciej, Kenji!
Zostaw tę rzeźbę!
Nie! Pomyśl o moim tacie!
Skąd one nadchodzą?
Brooklynn!
Nie!
Sammy?
- Sammy. - Cześć! Ja…
- Co? - Coś cię gnębi?
- Dinozaury nie wystarczą? - To prywatna rozmowa!
- A więc? O co chodzi? - Po prostu…
Ten rysunek rodziny Kenjiego dał mi do myślenia.
Mamy wracać do domu, ale czy ja mam dokąd wracać?
A jeśli moja porażka zezłościła Mantah Corp?
Yaz, boję się wracać.
- Wiejmy! - Jak?
- Opróżniliśmy baki limuzyn. - Nie tamtej.
Jeszcze jedna.
Gotowi?
Jazda!
Czekaj! Jedź!
Spadamy, Róziu.
Rozchmurz się.
Rzeczy z twojej chaty pomogą nam w ucieczce.
Tak, wiem, ale…
Myślałem, że jak ją zobaczycie, wreszcie uznacie mnie za…
Chciałem, byście przed wyjazdem dobrze się zabawili.
I się zabawiliśmy. Ale zaatakowały nas dinozaury.
Nie potrzebujesz tych rzeczy, by nam zaimponować.
Już to zrobiłeś.
- Jasne. - Jasne!
Jesteś fajny, zabawny i lojalny.
Przepędziłeś dinozaura w szybie.
Walnąłem go Dalim ojca.
Jesteś w porządku, Kenji. Dobry z ciebie kumpel.
Reszta się nie liczy.
Wiem, co powiesz.
Słabo, że martwię się o rodzinę.
Ale może nie muszę tu siedzieć i się martwić.
Może powinnam im pomóc. Może powinnam coś zrobić.
I to właśnie zrobię! Coś z tym zrobię!
Dzięki, Yaz! Jesteś super!
Ja to jestem.
Jak to naprawimy?
Nie wiem. Nigdy nie odkrywałam tajników naprawy łodzi.
Szkoda! Miałabyś masę wyświetleń!
Dobra, to co mamy?
- Uda się! - Możemy zrobić…
- Tak! - Potrzebna większa łódź.
Gwoździe albo śruby?
Napisy: Agnieszka Putek