NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
NA PODSTAWIE POWIEŚCI PARK JURAJSKI MICHAELA CRICHTONA
Bądźcie czujni.
Tiff nadal może tu być.
- Nikogo ani śladu. - Ani niczego.
Tiff miała nieproszonych gości.
- Panel kontrolny rozwalony. - Radio też.
- I prawie nie ma paliwa. - Na pewno?
Postukałeś w to? Zawsze tak robią.
Teraz mamy pewność.
Mamy łódź, ale nie możemy jej użyć.
Port północno-zachodni jest za zakrętem.
Może znajdziemy tam paliwo
i inne potrzebne rzeczy.
Bu!
Mam was!
- Kenji! - Wystraszyłeś…
Wiem. To było super.
Żebyście widzieli swoje miny! Bezcenne!
Szczyt komedii.
Wracam na brzeg. Widzimy się w porcie.
Tylko kto będzie sterował łodzią?
A kto ma ojca w yacht klubie i znalazł tę ekstra czapeczkę?
Kapitan Kenji do usług.
Tak! Kto jest świetny?
Tak!
- Tak! - Super!
Powoli. Stop!
Niezłe parkowanie, jeśli mogę zauważyć, co też czynię.
Łodzi się nie parkuje, pacanie, a dokuje.
Chcesz zadzierać z kapitanem? Do lądu masz kawałek.
Dzięki.
Cześć, przyjaciele? Jak spacer?
Świetnie. Żadnych dinozaurów.
A port otacza ogrodzenie.
Zamknąłem za Rózią.
Cześć, Róziu! Mała.
Hej… Dobra.
Robi się późno. Odpocznijmy tu.
Rano poszukamy zapasów.
Wyluzuj, brachu! Rozejrzyj się!
Mamy kostiumy, kilka godzin słońca i całą łódź do dyspozycji!
Aż się prosi o imprezę na jachcie.
Oto co daje osiem lat lekcji nurkowania.
A to ucieczka przed allozaurem i upadek z wodospadu!
Odeszłaś tak nagle Łamiąc mi serce
Woda, ręczniki,
parasolki do drinków i smutna piłka plażowa.
Ogarnij: strzelające tuby, fajerwerki i płyty z yacht rockiem.
Może byli źli, ale Mitch i Tiff umieli się zabawić.
Bardzo zabawne.
Sammy, czy… Sa…
Przed tobą padam na kolana
Nie tylko stąd odchodzimy. Odchodzimy z klasą.
Przyznam, że fajne to życie na jachcie.
Ale nim odejdziemy, musimy zrobić jeszcze jedno.
Zemścić się za żart Kenjiego.
To mi się podoba.
Wiem! Schowamy czapkę kapitana.
No. I co potem?
I jej nie oddamy.
Słabe. Wybacz.
Raczej padam ofiarą żartów brata,
a nie je planuję.
Musimy dać czadu, bo nigdy nie odpuści.
Może powoli będziemy mu wmawiać, że nigdy nie istniał?
A gdy będzie na skraju szaleństwa, krzykniemy: „Mamy cię!”.
Nie za ostro? Może…
- Serio, Kenji? - Wiem!
To za proste!
W grę wchodzi wszystko. Im ostrzej, tym lepiej.
Proszę, Róziu!
Wiem, jakie bywacie spragnione po całym dniu na słońcu.
Ups, zapomniałabym.
Jeszcze się udławisz, jednak to zabiorę.
Smacznego!
Panie. Jak się bawicie?
My? Bawimy?
Tak! Bawimy się z Rózią świetnie!
Dobra, wybacz,
ale wiesz, że duże zwierzęta to mój konik.
To możliwe, że Rózia mnie po prostu nie lubi?
Jest skomplikowana.
Kto wie, co dzieje się w tym pięknym mózgu?
Nie przejmuj się.
Ale może tracisz wprawę.
Pa!
Przyjmuję wyzwanie. Róziu, będziesz moja.
Musi być tu coś, czym go przestraszymy.
Jak te fajerwerki.
Oczy w górę!
Kapitan na pokładzie.
Kapitanie. Znaczy Kenji.
Sprawdzam moją załogę. Co knujecie?
Mówiliśmy tylko, że się ściemnia.
Czas kończyć imprezę.
Żeby wypocząć i rano móc iść szukać zapasów.
Mam w to uwierzyć?
Gdy mamy te cacka?
Rozłożyłem je na pokładzie. Impreza uratowana!
Co to było?
W nic nie uderzyliśmy.
O nie!
To nie zaczeka. Musimy to załatać, nim…
Łódź zatonie.
Dzięki za wyjaśnienie.
Muszą być tu jakieś narzędzia.
Szybko. Idzie noc i mgła. Osobno sprawdzimy większy teren.
W drogę!
- Ja poszukam tam. - Spoko. My tam.
Miej oko na Kenjiego.
Nie daruję mu kolejnego żartu po ciemku.
Dobra myśl.
Załatamy łódź i zrobimy mu kawał.
Wyzwanie przyjęte.
Paliwo!
Niech to!
Chodź, Rogata. Poszukamy tam.
Ma dla niej ksywę?
Luzik, Róziu. To może trochę zająć.
Brooklynn?
Darius?
Cokolwiek planujecie, nie uda wam się.
Nie uda się, bo się schowam.
Róziu, to ty? Zgubiłaś się we mgle?
Nie ruszaj się, idę.
No dalej!
Po co mi karta do całej wyspy, która nie działa na całej wyspie?
Darius! Miałeś straszyć Kenjiego, nie mnie.
Coś przebiło ogrodzenie. Wracajmy na łódź!
Dalej, chyba tędy.
Dobra, nie oddalaj się.
Mam was. Nikt nie robi kawałów kapitanowi Kenjiemu.
- Widzisz kogoś? - Ciebie ledwo.
Sammy? Yaz? Ktokolwiek?
To Ben.
Spoko. To tylko uranozaury.
Wielkie, ale niegroźne.
A wiedzą o tym?
Tędy!
Szybko!
Darius!
Brooklynn! Rozejm?
Te straszne dźwięki się wam udały, ale…
Dobra…
koniec zabawy.
Kto tam jest?
Kenji?
- Gdzie reszta? - Nie wiem!
Kenji?
Złaź, pacanie!
Jazda!
Kenji! Żyjesz!
Darius mnie uratował!
- Dzięki! - Nie ma sprawy.
Zaraz, gdzie Sammy?
Jesteś.
Nie bój się. Spokojnie.
Wracajmy do Bena i Yaz.
Róziu!
Dobra dziewczynka! Chodź!
Tędy też możemy!
Róziu?
- Musimy wypłynąć. - A dziura?
Coś wymyślimy. Nie mamy wyjścia.
- A potem dokąd? - Byle daleko stąd.
- Chodźcie tędy. - Nie, tamtędy.
Stamtąd przyszliśmy.
Tam!
Imprezowy jacht górą!
- Szybko! - Róziu!
Jazda!
Trzeba to załatać. Ta taśma się nada?
I to jak!
Łapcie cokolwiek się da.
Dobra. Co tu jest?
- Tutaj! - Podaj.
Tutaj! Może to? Zanieś to!
Weź to.
Póki co musi wystarczyć.
- Hej! - Nadchodzą!
Zabierz nas stąd!
Dalej, Kenji, płyń!
Niech starczy paliwa! Tak!
Tak.
Było blisko.
Umieją pływać?
- Nie uciekniemy. - Odstraszmy je!
Szybko!
Pa, pływające dinusie!
Nie przestraszyliśmy Kenjiego, ale chyba wygraliśmy.
O tak!
Moja bohaterka!
Muszę spytać.
Jak sprawiłaś, że Rózia tak cię lubi?
Proste. Noszę w kieszeni przekąski.
Nawyk sprinterki.
- Czyli sobie ze mną pogrywaliście? - Tak.
Oprócz Rózi. Ona jest ponad to.
Przez chwilę w siebie zwątpiłam.
Zgasiłem silnik, oszczędzamy paliwo.
Oficjalnie dryfujemy.
To nadal nie ma sensu.
Zniknięcie kompsognatów.
Atak roślinożerców w porcie.
Nie powinny tu być.
Robi się coraz dziwniej.
No. Bo w Jurassic World dinozaury nigdy nie świrują.
Nie. Równowaga wyspy została zaburzona.
Ale dlaczego?
Napisy: Agnieszka Putek