‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(สร้างจากนิยาย "จูราสสิค พาร์ค" ‎โดยไมเคิล ไครตัน)
‎ลาก่อน จูราสสิค เวิลด์
‎ลาก่อน บัมปี้
‎ชาตินี้อย่ามาเจอกันอีกเลย ‎ไอ้เกาะไดโนเสาร์งี่เง่า
‎คิดว่าจะกินเราได้เหรอ ฝันไปเถอะ
‎คิดว่าจะเหยียบเราแบนเหรอ คิดใหม่ซะนะ
‎ใช่ คิดว่าจะทำเราสิ้นหวังได้เหรอ ‎ไม่มีทางซะหรอก
‎ใช่เลย
‎จริงๆ แล้วเกาะนี้ก็เคยทำให้ฉันสิ้นหวังนะ
‎แต่แล้วฉันก็เอาชนะเจ้าวัวได้
‎- อีกแล้วเหรอ ‎- บัมปี้ชอบเวลาที่ฉันเล่าน่ะ
‎ทุกคน
‎ทุกคน รักษาเถาวัลย์เอาไว้
‎- ยังไงล่ะ ‎- ไม่รู้สิ ดึงไว้มั้ง
‎ไหนเธอบอกว่ามีประสบการณ์ล่องแพไง
‎บอกว่าเคยมีประสบการณ์มาบ้าง มีบ้างน่ะ
‎แหม งั้นคงมีแค่พวกเราบางคน ‎ที่ต้องตายสินะ
‎ลมแรงอยู่ เราฝ่าไปได้นะ
‎บัมปี้ๆ เรากลับมาแล้ว
‎บัมปี้
‎บัมปี้ เฮ้ยๆ
‎โทษนะ บัมส์
‎คิดถึงแกเหมือนกัน
‎ล้อมวงกันหน่อยทุกคน ประชุมค่าย
‎อีกแล้วเหรอ
‎ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันกลับมา
‎โอเค มองในแง่ดี ยังไม่มีร่องรอย ‎ของพวกคอมปี้อยู่รอบค่าย
‎ก็ถือว่าดีนะ
‎มองในแง่ลบ การพยายามหลบหนี ‎ด้วยแพหมายเลขหนึ่งมัน…
‎- เปียก ‎- แย่เหรอ
‎ไม่ได้ผล
‎ก็ไม่ถึงกับหายนะสักหน่อย
‎เราทำแพหายไป แถมเกือบจมน้ำ ‎จะไม่ใช่หายนะได้ยังไง
‎เราไม่ได้ถูกไดโนเสาร์กินมั้ง
‎ดาเรียส เราไม่มีทางเลือกแล้ว
‎เราลองเรือคายัค ไจโรสเฟียร์ ‎ไจโรสเฟียร์อีกหลายๆ ลูก
‎แผน "หาเฮลิคอปเตอร์ ‎แล้วหัดขับเอง" ห่วยๆ ของยาซ
‎แล้วแผนห่วยกว่าของบรุ๊คลิน
‎"กลับไปที่อุโมงค์ ‎แล้วไปหาโทรศัพท์" นั่นล่ะ
‎คิดสิ มีอะไรที่เรายังไม่ได้ลองอีก
‎- จะเสนออีกรอบนะ… ‎- เราไม่สร้างเครื่องยิงกระสุนมนุษย์หรอก
‎จะรู้ได้ยังไงว่าทำไม่ได้ ถ้าไม่เคยลอง
‎- อย่างน้อยความคิดนายก็น่าสนุกนะ ‎- ขอบใจ แซมมี่
‎- ฉันก็ชอบที่เธอมองโลกในแง่ดี ‎- แหม ขอบคุณนะ เค็นจิ
‎ฉันเข้าใจ แต่ก็ยังคิดว่าไปทางเรือดีที่สุด
‎แค่ต้องมีใบเรือดีๆ
‎ไม่อยากขัดหรอกนะ ‎แต่เราใช้เวลาหลายสัปดาห์
‎กว่าจะหาผ้าพอให้ทำใบเรือผืนก่อนหน้า
‎และต่อให้เราหาใบเรือได้
‎เราจะรอดจากคลื่นยักษ์อีกลูกได้ไง
‎ต้องมีทางแก้สิ ทุกปัญหามีทางแก้เสมอ
‎เบ็น คิดว่ายังไง
‎เบ็น
‎- นี่ เจ้าหนูทาร์ซาน ‎- หา
‎นายคิดว่าไง
‎เอ่อ ใช่ อย่างที่นายพูดเลย
‎ถามจริง คิดว่าเครื่องยิงกระสุนมนุษย์ ‎คือความคิดที่ดีที่สุดเหรอ
‎อ๋อ ไม่ใช่ ไร้สาระน่ะ
‎ดาเรียสพูดถูก หนีไปทางแพเถอะ
‎- ขอบใจ ‎- ก็ได้
‎ไหนๆ ก็ไม่มีทางเลือกอื่น ใช้แพก็ได้
‎ยอดเลย
‎แล้วมีที่ไหนอีก ‎ที่เรายังไม่ได้ไปหาใบเรือ
‎น่าเสียดายที่เราไปจุดชมวิว
‎แล้วใช้เครื่องร่อนบินไปคอสตาริกาไม่ได้
‎คงจะเจ๋งสุดๆ เลย
‎เดี๋ยวนะ จุดชมวิวคืออะไร
‎อยู่บนภูเขา ไปทางตะวันตก ‎มีทุกอย่างเลย
‎มีเครื่องร่อน กับอย่างอื่นอีกเยอะ ‎ฉันเคยไปที่นั่นบ่อยๆ
‎เครื่องร่อน หมายถึง ‎วัสดุที่ถูกออกแบบมาเพื่อต้านลมน่ะเหรอ
‎แจ่มเลย
‎นี่ เราใช้มันเป็นใบเรือได้นี่
‎ความคิดดีนะ เค็นจิ
‎ยินดีต้อนรับสู่จุดชมวิว
‎ที่จริงจุดชมวิวอยู่บนนั้น ‎แต่ก็พอเห็นภาพล่ะนะ
‎- แล้วเราจะขึ้นไปได้ยังไง ‎- ปกติจะขึ้นกระเช้าไฟฟ้าไป
‎แต่ไม่มีไฟฟ้าแบบนี้ ต้องเดินเท้า
‎ไม่แย่นักหรอก ‎น่าจะใช้เวลาประมาณหนึ่งถึงห้าวัน
‎- หนึ่งชั่วโมงฉันก็ถึงแล้ว ‎- เยี่ยมเลย
‎ฉันจะไปรอข้างบนนะ
‎แต่นแต๊น
‎ใช้พลังงานแสงอาทิตย์ กระเช้าไฟฟ้า
‎- คนสุดท้ายไปถึงท้ายสุดนะ ‎- ฉันขอนั่งหน้า
‎บรุ๊คลิน
‎- ท่าทางเราคงต้องนั่งด้วยกัน ‎- คงงั้น
‎เธอขึ้นก่อนสิ
‎- ไม่ๆ จริงๆ นะ เธอขึ้นก่อนเลย ‎- ขอบใจ
‎- ดาเรียส ‎- ดาเรียส นี่ อยากไปกับเราไหม
‎เหลือแค่เราแล้วล่ะ เบ็น
‎พวกนายไปกันเถอะ ฉันจะอยู่นี่กับบัมปี้
‎แน่ใจเหรอ
‎ไปเถอะ ฉันไม่เป็นไร
‎ว่าไง
‎เค็นจิ พวกนายไปเอาเครื่องร่อนกันเองนะ
‎- ฉันว่ามีบางอย่างกวนใจเบ็นอยู่ ‎- อะไรนะ
‎- ฉันคิดว่ามีบางอย่างกวนใจเบ็นอยู่ ‎- ว่าไงนะ
‎รู้อะไรไหม ช่างมัน ไม่ต้องห่วง
‎ว่าไงนะ
‎ช่างเถอะ
‎อ้าว นึกว่านายจะขึ้นไปข้างบน
‎ไม่ต้องหรอก คนอื่นๆ เอาอยู่
‎เค็นจิ ขอบอกเลยนะ ‎ฉันชอบเล่นสนุกกับนายมากเลย
‎ขอบใจ
‎เหมือนเวลาอยู่กับยาซ บรุ๊คลิน ‎ดาเรียส กับเบ็นเลย
‎ห้าอันดับแรกเหรอ
‎- ใช่แล้ว ‎- แจ่มเลย
‎เยี่ยม
‎แล้ว…
‎ตอนอยู่บ้านเธอชอบเล่นอะไร
‎ฉันไม่มีเวลาเล่นสนุกหรอก ‎ฉันต้องแข่ง ไม่ก็ฝึกซ้อมอยู่เสมอ
‎นั่นสิๆ ฉันเข้าใจเลย
‎เข้าใจเหรอ ว่าต้องออกกำลัง ‎วันละห้าชั่วโมงทุกวันมันเป็นไง
‎ถ้างานฉันใช้เวลาแค่วันละห้าชั่วโมงคงดี
‎ใช่สินะ คงยากมากๆ ‎ที่จะมีคนจ่ายเงินจ้างให้ไปที่เจ๋งๆ
‎และถ่ายวิดีโอด้วยมือถือ
‎ยากจะตายไป
‎เคยพยายามถือมือถือให้นิ่ง ‎ตอนปีนธารน้ำแข็งไหม
‎ไม่เคย ฉันมัวแต่วิ่งไมล์ละสี่นาทีครึ่งอยู่
‎เธอน่าจะลองบ้างนะ
‎สนุกมากเลย ‎เวลาที่ต้องพยายามเอาใจสปอนเซอร์และ…
‎เคยทำแล้ว
‎เสียสละวัยเด็กแบบคนทั่วไป ‎เพื่อรักษายอดคนดูเอาไว้
‎- ใช่ ฉันก็เหมือนกัน ‎- โอ้โฮ
‎เรามีอะไรเหมือนกันหลายอย่างเลย
‎ดีจังเนอะ
‎เบ็น นายเป็นไงบ้างล่ะ
‎ก็ดี จะทำเลื่อนให้บัมปี้ ‎มันจะได้ลากเครื่องร่อนได้
‎คงมีประโยชน์ ไหนๆ ก็อยู่ข้างล่าง
‎อ๋อ เลื่อนของบัมปี้ นั่นสินะ
‎แล้วนอกจากเลื่อนของบัมปี้ นายเป็นไงบ้างล่ะ
‎สบายดีหรือเปล่า
‎เดี๋ยวนะ นายถามทำไมว่าฉันเป็นยังไงบ้าง
‎เค็นจิให้นายมาทำแบบนี้เหรอ
‎เค็นจิ ถ้านายจะแกล้งฉัน ‎งานนี้นายจะต้องเสียใจแน่
‎เดี๋ยวๆ ไม่มีๆ ไม่มีใครแกล้งนายทั้งนั้น
‎เค็นจิขึ้นกระเช้าไปแล้ว
‎ให้ตายสิ หัวร้อนจัง
‎แหงอยู่แล้ว
‎คือว่า ฉันคิดว่ามีเรื่องกวนใจนาย ‎เลยอยากมาถามดูน่ะ
‎ไม่มีอะไรหรอก
‎แน่ใจเหรอ
‎เดี๋ยวฉันก็โอเค
‎- นั่นไงล่ะ ‎- อะไร
‎นายบอกว่าเดี๋ยวก็โอเค ‎แปลว่าตอนนี้นายไม่โอเค
‎เดี๋ยวนะ ได้ยินไหม
‎ไปต่อกันก่อนเถอะ เพื่อความปลอดภัย
‎โอเค แล้วนายต้องบอกฉันนะ ‎ว่านายเป็นอะไร
‎เจ๋งใช่ไหมล่ะ
‎ได้ เราจะไปเอาเครื่องร่อน ‎พวกนายสองคนดูโน่นดูนี่ต่อได้เลย
‎ฟังดูดีนะ
‎ยาซ เธออยู่นี่ก็ได้นะ
‎ฉันเคยแกะกล่องเครื่องร่อนที่โมซัมบิก ‎ให้ผู้เชี่ยวชาญอย่างฉัน
‎จัดการเครื่องร่อนพวกนั้นดีกว่า
‎ไม่เป็นไร
‎เครื่องร่อนพวกนั้นดูใหญ่อยู่นะ ‎คงจะดีถ้าให้นักกีฬาอย่างฉัน
‎ไปจัดการงานหนักๆ ให้
‎ไม่หรอก จริงๆ นะ ขอล่ะ ฉันทำเอง
‎ไม่ๆ ฉันทำเอง
‎พอผ่าน "ช่วงเวลาเฉียดตายแทบทุกนาที" ไปได้
‎ที่นี่ก็เหมือนสวรรค์จริงๆ แฮะ
‎- ผ้าคาดหัวทำนายไม่มั่นใจเหรอ ‎- ไม่ใช่
‎- เจลล้างมือหมดเหรอ ‎- ไม่มีทาง
‎นายเป็นโรคกลัวอะไรบางอย่างเหรอ
‎- อ๋อ โรคกลัวความสูง ‎- เปล่า
‎- กลัวโดดเดี่ยวเหรอ ‎- คืออะไรกัน
‎น่าจะเป็นโรคกลัวการอยู่คนเดียวนะ
‎ทุกคนก็กลัวไม่ใช่เหรอ
‎ก็ใช่นะ
‎ไม่ว่าจะเป็นอะไร ฉันมั่นใจว่าฉันช่วยได้
‎ไม่ ไม่ได้หรอก ใช่ว่าทุกปัญหาจะมีทางแก้นะ
‎มีสิ
‎ไม่ใช่เรื่องนี้
‎ถ้าบอกฉันว่ามันคืออะไร ‎เรามาช่วยกันหาทางแก้ได้นี่
‎กังวลเรื่องการปล่อยคาร์บอนไดออกไซด์ ‎ไม่มีกางเกงในสะอาดแล้ว
‎ฉันไม่อยากทิ้งบัมปี้ไปอีกแล้ว ‎นั่นแหละปัญหาของฉัน
‎นายไม่ต้องทิ้งบัมปี้ไปก็ได้นี่ ‎เราสร้างแพให้ใหญ่ขึ้นก็ได้
‎ดาเรียส เราเคยคุยกันแล้ว ‎มันไม่มีทางอยู่บนแพได้
‎มันต้องอยู่ที่นี่ ไม่มีทางอื่นแล้ว
‎ตอนเรากลับไปที่ค่าย แล้วฉันเห็นมัน ‎ฉันก็รู้ว่าทำผิดที่ทิ้งมันไว้
‎มันอยู่เคียงข้างฉันตลอด แล้ว…
‎ฉันก็ทิ้งมันไปง่ายๆ งั้นเหรอ
‎ฉันทำไม่ได้อีกแล้ว
‎ทำไม่ได้
‎เบ็น ถึงไม่มีนาย มันก็อยู่ได้
‎แน่ล่ะ มันเป็นนักสู้
‎ก็แค่…
‎ฉันไม่รู้ว่าฉันจะอยู่ได้ไหม
‎ฉันซาบซึ้งกับสิ่งที่นายพยายามทำนะ ‎ดาเรียส แต่บางอย่าง…
‎บางอย่างก็แก้ไขไม่ได้
‎ใจเย็นน่ะ ฉันสะเดาะกุญแจได้อยู่แล้ว
‎ใช้เวลาทั้งชาติแน่ ‎มีหินสักก้อนก็จัดการได้แล้ว
‎"มีหินสักก้อนก็จัดการได้แล้ว"
‎มีก้อนที่เหมาะมือบ้างไหมนะ
‎ว้าว มองเห็นทั่วเลย…
‎ต้นไม้ และต้นไม้
‎ต้นไม้อีก ป่า ชายหาด…
‎เค็นจิๆ ดูนี่สิ เร็วเข้า
‎นั่นไง เห็นไหม
‎ชาติหนึ่งไม่นานเท่าไรนะ
‎ยาซ
‎มีอะไรเหรอ
‎นี่ไม่ใช่หิน
‎มันคือไข่
‎ถ้ามีไข่ ก็มี…
‎กลับไปที่กระเช้า
‎ต้องไปจากที่นี่แล้ว
‎เจ้านกน่าขนลุกใจดี
‎ทำไมมันทำแบบนั้นล่ะ
‎เร็วสิ
‎- มาเร็วๆ ‎- เร็วเข้า
‎พวกมันใกล้เข้ามาแล้ว
‎มีทางลงทางอื่นอีกไหม
‎- ไม่มีทางเลือกแล้ว ‎- ไม่มี
‎ใช่เลย
‎- เราต้องเร่งความเร็ว ‎- ยังไงล่ะ
‎ไม่ได้มีคันเร่งสักหน่อย
‎เอนไปทางซ้าย
‎ไปทางขวา เอาเลย
‎ไปทางเมฆก้อนนั้น
‎น่าจะสลัดพวกมันได้แล้วนะ
‎ยาซ บรุ๊คลิน
‎ดาเรียส ระวัง
‎- โอ้โฮ ‎- น่าประทับใจสุดๆ เลย
‎ไม่น่าประทับใจเท่าฉันกับยาซ ‎ที่บินหนีอันตรายมาหรอก แต่…
‎ชอบจังเวลาที่เราทุกคนยังมีชีวิตอยู่
‎ใช่ เป็นไงล่ะ เกาะไดโนเสาร์
‎ใช่ ขาดไปนิดหน่อย แต่เราซ่อมได้
‎จะเป็นใบเรือที่สมบูรณ์แบบสำหรับเรือลำใหม่
‎เรือๆ
‎เรือ
‎พูดเรื่องอะไรกัน
‎- เราเห็นเรือของทิฟกับมิทช์ ‎- อยู่แถวๆ หินไม่ไกลจากฝั่ง
‎เราไปเอาเรือนั่นได้แน่
‎เยี่ยม
‎นี่ เรือนั่นใหญ่พอที่จะใส่บัมปี้ได้นะ
‎ดาเรียส นายคงพูดถูก ‎ทุกปัญหามีแก้ไขจริงๆ
‎นี่ จำตอนเราวิ่งตรงไปหา ‎ไดโนเสาร์บินได้สุดสยองนั่นได้ไหม
‎- ไม่ ลืมไปหมดแล้ว ‎- ฉันถึงต้องมาเตือนความจำเธอนี่ไง
‎ไม่นะ
‎เล่าเรื่องการประชุมนักวิ่งให้ฟังหน่อย ‎มันเป็นยังไงเหรอ
‎ประชุมเหรอ อะไรกัน ‎คิดว่าฉันวิ่งรอบห้องประชุมหรือไง
‎โธ่ ให้คะแนนความพยายามหน่อยไม่ได้หรือไง
‎คำบรรยายโดย: ณิชา ภัทรดิลก