NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
NA PODSTAWIE POWIEŚCI PARK JURAJSKI MICHAELA CRICHTONA
Hej!
Żegnaj, Jurassic World.
Żegnaj, Róziu.
Nara, durna wyspo gadów!
Myślałaś, że nas pożresz? W życiu!
Że nas stratujesz? Nie dziś!
Tak! Myślałaś, że nas złamiesz? Nigdy!
Tak!
Szczerze? Mnie trochę ta wyspa złamała.
Ale potem pokonałem Toro.
- Tylko nie to. - Rózia lubi tę historię.
Ludzie?
Zabezpieczcie liany!
- Jak? - Nie wiem. Pociągajcie?
Podobno masz doświadczenie!
Powiedziałam, że trochę!
Aha, czyli tylko trochę zginiemy.
Wiatr jest silny. Damy radę.
Róziu? Wróciliśmy!
Róziu?
Róziu? Rany!
Wybacz, Róziu.
Ja też tęskniłem.
Chodźcie tu! Zebranie!
Kolejne?
Spokojnie. Zaraz wracam.
Dobra wiadomość: ani śladu kompsognatów w obozie,
więc jest dobrze.
Zła wiadomość: próba z tratwą była…
- Mokra. - Zła?
Nieudana.
Ale tragedii nie było.
Straciliśmy tratwę i prawie zginęliśmy. To nie jest tragedia?
Ale nie zjadły nas dinozaury?
Kończą nam się opcje.
Próbowaliśmy kajaków, żyrosfer, kolejnych żyrosfer,
fatalnego planu Yaz nauki latania helikopterem…
A jeszcze gorszy plan Brooklynn,
by wrócić do tunelu i znaleźć telefon?
Myślcie! Co jeszcze?
- Tylko przypomnę… - Nie zbudujemy ludzkiej katapulty.
Jak inaczej dowiemy się, czy to możliwe?
- To byłoby przynajmniej zabawne. - Dzięki.
- Doceniam twój optymizm. - Dzięki, Kenji!
Rozumiem, ale stawiałbym na łódź.
Z lepszym żaglem.
Materiału na poprzedni
szukaliśmy tygodniami.
Nawet jeśli się uda,
jak unikniemy kolejnej fali?
Musi być jakieś rozwiązanie. Zawsze jest.
Ben, co sądzisz?
Ben?
Ben!
- Hej, pogromco dżungli! - Co?
Co sądzisz?
To, co mówiłeś.
Serio? Ludzka katapulta?
Aha! Nie. To absurd.
Darius ma rację. Tratwa.
- Dziękuję! - Dobra.
Z braku innych opcji niech będzie tratwa.
Super!
Gdzie jeszcze można poszukać żagla?
Szkoda, że nie możemy poszybować
do Kostaryki z punktu widokowego.
Byłoby ekstra.
Punktu widokowego?
W górach. Znana miejscówka.
Są tam lotnie i tak dalej. Ciągle tam chodziłem.
Lotnie! Z materiału zaprojektowanego do łapania wiatru?
Tak!
Hej! Możemy zrobić z nich żagiel!
Masz łeb, Kenji!
Witajcie w punkcie widokowym!
Dokładnie jest on tam, ale czaicie bazę.
- Jak się tam dostać? - Jest kolejka linowa.
Ale bez prądu zostają stopy.
Nie ma tragedii. Za pięć dni powinniście dojść.
- Dajcie mi godzinę. - Super!
Poczekam na szczycie.
Tadam!
Panele słoneczne. Kolejka.
- Ostatni jest ostatnim! - Siadam z przodu!
Brooklynn.
- Chyba jedziemy razem. - Tak.
Ty przodem.
- Nie. Ty przodem. - Dzięki.
- Darius! Jedziesz z nami? - Darius!
Zostaliśmy sami.
Jedź beze mnie. Ja zostanę z Rózią.
Na pewno?
Tak. Idź.
Cześć.
Kenji? Sami przywieźcie te lotnie.
- Chyba coś gryzie Bena. - Co?
- Chyba coś gryzie Bena! - Co?
Dobra, nieważne.
Co?
Nieważne.
Nie idziesz z nimi?
Nie, poradzą sobie.
Kenji, muszę przyznać, że z tobą jest najfajniej.
Dzięki.
Razem z Yaz, Brooklynn, Dariusem i Benem.
Czyli pierwsza piątka?
- Tak! - Super!
Tak!
To…
Co robisz w wolnym czasie?
Nie mam go zbyt wiele. Ciągle biegam i trenuję.
Jasne. Wiem, jak to jest.
Jak to jest spędzać pięć godzin dziennie na siłowni?
Żebym ja pracowała tylko pięć godzin!
Jasne, dostawanie kasy za jeżdżenie w fajne miejsca
i kręcenie musi być ciężkie.
I jest.
Wchodziłaś na lodowiec z telefonem?
Nie! Bo musiałam trenować biegi.
Spróbuj.
Najlepsze są próby dogodzenia sponsorom…
Znam to.
…i poświęcenie dzieciństwa dla wyników.
- No. To samo. - Wow!
Mamy wiele wspólnego.
Milutko.
Ben, jak leci?
Spoko. Robię dla Rózi uprząż na lotnię.
Do czegoś się przydam.
Uprząż dla Rózi. Jasne!
A poza tym to co słychać?
Jak żyćko?
Zaraz. Czemu pytasz?
Kenji cię przysłał?
Kenji! Jeśli stroisz sobie żarty, pożałujesz tego.
Zaraz! Nie. To nie żarty.
Kenji pojechał kolejką.
Rany. Jaki wojownik.
Owszem.
Myślałem, że coś cię gnębi, chciałem sprawdzić.
Nic takiego.
Na pewno?
Nic mi nie będzie.
- A więc jednak. - Co?
Powiedziałeś, że nic ci nie będzie, więc teraz coś ci jest.
Zaraz. Słyszałeś?
Lepiej ruszajmy.
Dobra, ale powiesz, co się stało.
Super, co?
Jasne, my weźmiemy lotnie, wy podziwiajcie widoki.
Dobra myśl!
Yaz, zostań tu.
Szybowałam w Mozambiku, więc jako ekspert
zajmę się lotnią.
Wyluzuj.
Lotnia jest spora, więc jako sportsmenka
będę ją niosła.
Przestań. Nalegam.
Nie! Ja nalegam.
Jak zapomnisz o tym, że za każdym rogiem czyha śmierć,
to miejsce to naprawdę raj.
- Wstydzisz się opaski? - Nie.
- Brak odkażacza? - Nigdy.
Masz jakąś fobię?
- Akrofobię! - Nie.
- Autofobię? - A co to?
Strach przed byciem samym?
Chyba jak każdy?
No tak.
O cokolwiek chodzi, na pewno mogę pomóc.
Nie możesz! Nie każdy problem da się rozwiązać.
Każdy.
Nie ten.
Powiedz, o co chodzi, coś poradzimy.
Martwisz się dwutlenkiem węgla. Brak ci gaci.
Nie chcę już zostawiać Rózi. To mój problem!
Nie musisz. Zbudujemy większą tratwę.
Darius, już to przerabialiśmy. Ona nie zmieści się na tratwę.
Musi tu zostać. Nie ma innego wyjścia.
Gdy wróciliśmy i ją zobaczyłem, zrozumiałem, że to był błąd.
Zawsze była przy mnie, a ja…
po prostu ją porzuciłem?
Nie mogę tego zrobić.
Nie mogę.
Ona sobie bez ciebie poradzi.
Wiem o tym. To wojowniczka.
Ale nie wiem…
czy ja sobie poradzę.
Doceniam twoją pomoc, ale niektórych problemów…
nie da się rozwiązać.
Spokojnie. Otworzę tę kłódkę.
To zajmie wieki. Mnie wystarczy kamień.
„Mnie wystarczy kamień”.
Który się nada?
Rany, widzę wszystko!
Drzewa, drzewa,
więcej drzew, dżunglę, plażę…
Kenji, patrz, szybko!
Tam! Widzisz?
I nie zajęło to wieków.
Yaz?
Co się stało?
To nie kamienie.
To jaja.
A skoro są jaja, to są też…
Do kolejki!
Musimy stąd wiać!
Dobry, straszny ptakostworek.
Czemu to robi?
Proszę!
- Szybciej! - No dalej!
Zbliżają się!
Jest inna droga?
- Nie mamy wyjścia. - Nie.
Dobra.
- Musimy przyspieszyć! - Jak?
To nie ma pedału gazu!
W lewo!
Nadlatują! Teraz w prawo!
W stronę tej chmury!
Chyba je zgubiłyśmy!
Yaz? Brooklynn!
Darius, uważaj!
- Rany! - Bardzo imponujące.
Nie tak jak ja i Yaz odlatujące przed niebezpieczeństwem, ale…
Uwielbiam, gdy wszyscy żyjemy!
Tak! A masz, ty wyspo gadów!
Podarł się, ale naprawimy to.
Idealny żagiel dla naszej łodzi.
Łódź!
O czym mówimy?
- Widzieliśmy łódź Tiff i Mitcha! - Na nabrzeżu.
Dostaniemy się tam!
Tak!
Hej! Ta łódź pomieści Rózię!
Chyba miałeś rację, każdy problem da się rozwiązać.
Pamiętasz, jak wbiegliśmy na tego dinozaura?
- Nie! Wyrzuciłam to z pamięci. - Więc przypominam.
Nie!
Opowiedz o spotkaniach biegowych.
Spotkaniach? Myślisz, że biegam wokół stołu?
No weź! Doceń moje starania.
Napisy: Agnieszka Putek