‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(สร้างจากนิยาย "จูราสสิค พาร์ค" ‎โดยไมเคิล ไครตัน)
‎ข่าวดีเหรอ
‎ทิแรโนดอนสร้างรังอยู่ ‎แถวภูเขาตะวันออก เลยไปตรงนั้นไม่ได้
‎ข่าวร้ายแฮะ
‎แปลว่าเราอยู่ที่ถนนหลักไม่ได้ ‎เพราะไดโนเสาร์
‎อยู่ที่ภูเขา ทุ่งหญ้า ‎หรือป่าก็ไม่ได้ เพราะไดโนเสาร์
‎ไปเพนต์เฮาส์ของเค็นจิก็ไม่ได้ ‎เพราะเขาไม่เก่งเลข
‎นี่ ฉันไม่คิดว่าพ่อจะเปลี่ยนรหัส ‎เพราะฉันสอบพีชคณิตตกจริงๆ นี่
‎- ไม่ใช่ความผิดฉันสักหน่อย ‎- ความผิดนายเต็มๆ เลยต่างหาก
‎ช่างเถอะน่า ‎เกาะนี้มีไดโนเสาร์อยู่เต็มไปหมด
‎- เราจบเห่แล้ว ‎- ยังยอมแพ้ไม่ได้นะ
‎เราส่งสัญญาณฉุกเฉินไปแล้ว
‎แค่ต้องไปหลบอยู่ในที่ปลอดภัย ‎จนกว่าจะมีคนมาช่วย
‎ที่ไหนล่ะ ผ่านมาหลายวันแล้วนะ
‎ไม่มีที่ให้ไปแล้ว
‎ที่จริง มีที่หนึ่งที่ยังไม่ได้ลองไปดู
‎แต่พวกนายอาจจะไม่ชอบใจเท่าไร
‎ถามจริงนะ เราตั้งใจหนีไปจากที่นี่ไม่ใช่หรือไง
‎ฟังฉันก่อนสิ ที่นี่มีน้ำสะอาดในลำธาร
‎ต้นไม้และภูเขาจะกันเรา ‎จากสภาพอากาศแปรปรวนและไดโนเสาร์
‎โอเค อาจจะป้องกันไม่ได้ทุกตัว
‎แต่ถ้าจะมาช่วยเด็กๆ ชาวค่าย
‎ก็น่าจะมาตามหาที่ค่ายก่อนไม่ใช่หรือไง
‎แถมมีอุปกรณ์ไว้สร้างที่หลบภัยตรงนี้ด้วย
‎เป็นอุปกรณ์พังๆ แต่เราทำได้แน่
‎- ใช่ไหม บรุ๊คลิน ‎- อะไร
‎เธอคงเคยถ่ายวิดีโอเกี่ยวกับ ‎วิธีสร้างที่หลบภัยใช่ไหม
‎จริงด้วย เธอเอาแต่ถ่ายวิดีโอนี่นา
‎ขอโทษนะ ฉันทำอย่างอื่น ‎นอกจากถ่ายวิดีโอเยอะเลย
‎ชีวิตฉันทำเรื่องอื่นเยอะแยะ
‎แต่ก็ใช่ ฉันเคยช่วยสร้างโรงนา ‎ตอน "แกะกล่องชาวอามิช"
‎- บอกเฉยๆ นะ ‎- ว่าแล้ว
‎- ฉันชอบวิดีโอนั้น ‎- นั่นไง
‎รออะไรอยู่ล่ะ มาเก็บของกันดีกว่า
‎นี่ ยาซ เธอไม่ต้องช่วยดีกว่าไหม
‎อะไรกัน ไม่เอา ฉันสบาย...
‎สบายมาก ฉันไม่เป็นไร ‎ฉันอยากลงมานอนแอ้งแม้งน่ะ
‎สบายตรงไหนกัน เธอยังเจ็บข้อเท้าอยู่เลย
‎วิ่งหนีไปมาอยู่หลายวันซะขนาดนั้น ‎ยิ่งแย่ลงไปใหญ่
‎ดูจากสัญลักษณ์นี่ ‎อาจจะมีคลินิกอยู่แถวนี้นะ
‎จะไปดูว่ามีอะไรรักษาข้อเท้าเธอได้ ‎พักอยู่นี่นะ
‎ไม่มีทาง ฉันไม่ยอมนั่งเฉยๆ ‎ตอนพวกนายออกไปอีกหรอก
‎- ฉันช่วยพวกนายได้นะ ‎- พักเถอะ
‎เธอยังต้องใช้ข้อเท้าไปชิงเหรียญทอง ‎ตอนเราออกจากเกาะนี้ได้ โอเคไหม
‎ฉันจะอยู่ด้วย คอยคุมให้เธอพักผ่อน
‎คนอื่นได้ไหม ขอร้องล่ะ ใครก็ได้
‎โอเค แผนดีมาก
‎เค็นจิ ระหว่างที่ยาซพัก ‎นายก็คุ้ยหาอะไรที่เราใช้ได้
‎ในกองของพังๆ พวกนี้เลยนะ
‎แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ อาจจะนะ
‎ว้าว
‎นี่ ดาเรียส ดูนี่สิ
‎โอ้โฮ แผ่นเกล็ดของสเตโกซอรัส ‎พอโตขึ้นพวกมันจะสลัดทิ้ง
‎อ๋อ เหมือนเวลากวางสลัดเขาน่ะเหรอ
‎ช่วงเดือนมีนาคม แถวบ้านฉันนี่ ‎เดินเจอเขากวางทุกๆ สองฟุตเลยนะ
‎ฉันกับพี่สาวจะแข่งกันว่าใครหาเจอได้เยอะกว่า
‎รู้ไหม นี่ดูเหมือนรอยที่พวกกวางทำเลยนะ
‎ช่วยเวลาสลัดเขาน่ะ ‎ไดโนเสาร์ก็อาจจะทำเหมือนกันนะ
‎อาจเป็นพฤติกรรมใหม่ก็ได้ เจ๋งมากเลย
‎รู้ไหมว่าอะไรเจ๋งกว่า
‎ถ้ามีอึอยู่แถวนี้ เราจะได้ดูว่า ‎มันกินอะไรเป็นมื้อเที่ยง
‎บรุ๊คลิน เราจะไปหาอึกันล่ะ
‎เดินต่อไป
‎ถ้าเธอเดินต่อไป ก็ไม่ถูกใครลากไปดูอึหรอก
‎ทุกคน ได้ยินเสียงนั่นไหม
‎เมื่อกี้พูดอะไรเหรอ
‎ไม่มีอะไรหรอก
‎คงเป็นนกแปลกๆ หรือ...
‎โอเค งานที่หนึ่ง ‎หาขยะที่มีประโยชน์ในกองขยะของค่าย
‎เรียบร้อย
‎แค่นี้เนี่ยนะ
‎เพื่อน นายไม่ได้พยายามด้วยซ้ำ
‎มาพักที่ต้นไม้หย่อนใจของฉันสิ
‎"ต้นไม้หย่อนใจ" ของนายเหรอ
‎เป็นต้นไม้ที่มาพักผ่อนได้ไง
‎ชื่อก็บอกอยู่
‎นั่นไม่ใช่...
‎โอเค ดาเรียสบอกให้คุ้ยของในซากค่าย
‎ถ้านายไม่ทำ ส่วนฉันก็ทำไม่ได้ ‎แล้วใครจะเป็นคนทำล่ะ
‎คนอื่นๆ ไง
‎ยาซ สิ่งที่ดีที่สุดในชีวิต ‎คือการให้คนอื่นทำอะไรๆ ให้เรานะ
‎ตัวอย่างเช่น ฉันไม่เคย ‎ทำความสะอาดห้องตัวเองเลย
‎ฉันแค่รอให้มันรกสุดๆ ‎จนผู้ช่วยของพ่อฉันสติแตก
‎แล้วเขาก็ให้สาวใช้คนหนึ่ง ‎มาทำความสะอาดให้ฉัน
‎- ได้ประโยชน์ทั้งคู่ ‎- แล้วนายภูมิใจเหรอ
‎แหงอยู่แล้ว ‎ไม่งั้นฉันก็คงไม่เล่าให้เธอฟังหรอก
‎เลิกพูดแล้วมาผ่อนคลายได้แล้ว
‎แต่ว่า...
‎ต้นไม้หย่อนใจ
‎ให้ตายสิ นี่แหละที่ฉันต้องการ ‎รู้ไหม ให้เวลาเค็นจิกับตัวเองน่ะ
‎ยาซ
‎ตามใจ จะกะเผลกไปไหนก็เชิญ ‎ฉันจะอยู่ใต้ต้นไม้นี่แหละ
‎ไม่อยากเชื่อว่าฉันจะทำตัวเป็นคนดี ‎แล้วตามเธอไป
‎ทั้งๆ ที่ไม่มีใครอยู่ดูว่าฉันเป็นพระเอกแค่ไหน
‎รีบหาเถอะ
‎- อะไรที่ช่วยรักษาข้อเท้าของยาซ... ‎- ของกินล่ะ
‎ไม่เคยคิดว่าจะตื่นเต้นที่เจอผลไม้กระป๋อง
‎แต่ดูผลไม้กระป๋องพวกนี้สิ
‎ในที่สุดก็มีอย่างอื่นที่ไม่ใช่พิซซ่าแฉะๆ แล้ว
‎- ดูสิ ‎- ผ้าพันเคล็ด
‎นี่แหละที่ยาซต้องการ
‎ทั้ง 20 ฟุตนี่เลย
‎ที่นี่คืออะไรน่ะ
‎คงเป็นสถานีสัตวแพทย์ของไดโนเสาร์กินพืชน่ะ
‎ตอนที่ทุกคนอพยพไป พวกมันคงถูกทิ้งไว้
‎เหมือนพวกเราเลย
‎อาหารกับน้ำก็หมดแล้วด้วย
‎น่าสงสารจัง
‎เราต้องทำอะไรสักอย่างนะ
‎เราเห็นฝูงไซโนเซอราทอปส์อยู่ที่ทุ่งหญ้านี่นา
‎ถ้าปล่อยมันออกไป...
‎มันจะได้ไปอยู่กับฝูงแล้วกินหญ้าได้ตามใจเลย
‎- เดี๋ยวนะ ไหนบอกว่าให้รีบๆ ไง ‎- เปลี่ยนแผนไง บรุ๊คลิน
‎ภารกิจใหม่ ปล่อยพวกไดโนเสาร์
‎จงเป็นอิสระ
‎ไม่เป็นไร จะอยู่ที่นี่ต่อก็ตามสบายเลย
‎ต่อไป สเตโกซอรัส
‎ใช่ เรามาเพื่อทำแบบนี้แหละ ‎ไม่ได้ลืมเป้าหมายเลยสักนิด
‎ทุกคน
‎ตัวนี้ดูดุกว่าตัวอื่นนะ
‎แบรีออนิกซ์น่ะ
‎- เป็นนักล่า ‎- นักล่าเหรอ
‎แล้วเรากะจะเอายังไงกับมันดีล่ะ
‎- ไม่เห็นต้องคิดเลย ‎- ใช่แล้ว
‎- ต้องปล่อยมันออกมาสิ ‎- ให้มันอยู่ในกรง
‎- เดี๋ยว อะไรนะ ‎- ว่าไงนะ
‎น่าสนใจแฮะ
‎ยาซ
‎อยู่นี่เอง
‎- นั่นอะไรน่ะ ‎- เอาไปย้ายซากค่าย
‎ใช้กิ่งไม้แทนคานแล้วเอาเถาวัลย์พาดต้นไม้
‎เพื่อใช้ยกแผ่นไม้กับของพังๆ ออกไป
‎นี่ดูจะตรงข้ามสุดๆ กับสิ่งที่เธอควรทำเลย
‎ซึ่งก็คืออยู่เฉยๆ
‎ช่วยเลิกทำตัวเป็นหญิงแกร่งสักทีได้ไหม
‎แชมป์กรีฑาระดับรัฐสามสมัย ‎แข่งระดับชาติสี่ครั้ง
‎รวมแข่งกรีฑาระดับนานาชาติอีกสองครั้ง
‎ฉันเคยแข่งกลางฝน ฝนหิมะ ‎หิมะ แล้วก็ได้เหรียญมาทุกครั้ง
‎คิดว่ายังไงล่ะ
‎คิดว่าบ้าไง เพราะการวิ่งมันลำบาก ‎และเธอจะทำไปทำไม
‎ฉันไม่ยอมแพ้ไง ไม่เหมือนบางคนหรอก
‎เราจะได้กลับแล้ว และเธอต้องพักผ่อน ‎จะพอใจหรือไม่ก็เรื่องของเธอ
‎ถ้าเธอมาด้วย ฉันจะคืนให้
‎ไม่มีทาง
‎ฉันจะขนของพวกนี้ไปเอง
‎ยาซ
‎แย่กว่าเดิมอีก
‎ฉันว่าฉันทำข้อเท้าเจ็บหนักกว่าเดิม
‎เอาไงดีล่ะ
‎เราปล่อยนักล่าออกมาไม่ได้
‎แต่ ทำไมล่ะ
‎นึกว่านายเป็นห่วงเจ้าพวกนี้ซะอีก
‎ก็ใช่ แต่ฉันห่วงเรื่องกลับบ้านด้วย ‎แบบไม่ถูกกินน่ะ
‎- คิดว่าไง บรุ๊คลิน ‎- ได้ยินกันไหม
‎ช่วยได้เยอะเลย บี
‎แต่ว่า ดาเรียส
‎ไม่นะ ทุกคน ฉันได้ยิน...
‎ถ้าปล่อยพวกกินพืช ‎ก็ควรปล่อยพวกนักล่าด้วย
‎จะได้ยุติธรรมไง
‎เธออยากปล่อยเจ้าตัวที่อยากกินเรา ‎เป็นมื้อค่ำน่ะเหรอ
‎เราเจอพวกมันแล้ว เราก็ต้องรับผิดชอบ
‎ถ้าปล่อยพวกมันไปไม่ได้ ‎ก็ต้องกลับมาให้อาหารพวกมันทุกวัน
‎เอาอะไรมาให้ล่ะ แบรีออนิกซ์ ‎กินเนื้อวันหนึ่งมากกว่า 100 ปอนด์นะ
‎เจ้านี่ไง
‎พีชเหรอ พวกมันกินเนื้อนะ ‎ไม่ได้กินทั้งพืชและสัตว์
‎โอเค ก็ได้
‎จะหาเนื้อเยอะขนาดนั้นได้ที่ไหน
‎- ไม่นะ ‎- อย่ามองฉันแบบนั้นสิ
‎ก็นี่แหละอาหารของพวกมัน
‎เราไม่ยกมาเรียไปให้พวกมันกินหรอก
‎เดี๋ยวนะ ตั้งชื่อแล้วเหรอ ช่างเถอะ
‎มันไม่กินผลไม้กระป๋อง ‎หรือพิซซ่าแช่แข็งหรอกนะ
‎ถ้าฉันให้อาหารพวกมันไม่ได้ ‎ก็กลับไปแผนเอ ปล่อยพวกมันเข้าป่า
‎ปล่อยไม่ได้ ‎ทำไมถึงอยากปล่อยพวกมันนักล่ะ
‎เพราะพวกมันควรได้กลับบ้านน่ะสิ ‎พวกมันไม่ได้อยากอยู่ที่นี่
‎แต่ก็มาแล้ว แถมยังติดอยู่นี่ ‎และโดนแยกจากครอบครัว
‎วิ่งๆ วิ่งเร็ว
‎ถ้านายบอกใครเรื่องนี้ล่ะก็...
‎อย่าล้มนะ อย่าล้ม
‎โอเค ช่วง "เค็นจิทำงาน" ของวันนี้จบลงแล้ว
‎แหม จัดไปสิบนาทีเต็มๆ เลย ยอดมาก
‎ใช่แล้ว พอกันที
‎เลิกถ่วงฉันทั้งทางกายและทางใจเลยนะ
‎- คลานต่อเองแล้วกัน ‎- ล้อเล่นใช่ไหม
‎เรายังไม่ใกล้ถึงค่ายเลย
‎ใครบางคนน่าจะคิดถึงเรื่องนั้น ‎ก่อนเดินกะเผลกเข้ามาในป่านะ
‎ถ้าใครบางคนช่วยเหลือกันบ้าง ‎หล่อนก็คงไม่ต้องทำแบบนี้หรอก
‎แล้วตอนนี้ฉันก็เลยต้องมาช่วยเธอไง
‎เมื่อไหร่จะเข้าใจสักที ‎เธอช่วยอะไรไม่ได้หรอก ยาซ
‎โอเค ยาซ ฉันขอโทษ
‎ไม่เอาน่า ยาซ หยุดทีได้ไหม
‎ฉันบอกว่าขอโทษไง
‎ยาซ
‎ขอร้องล่ะ
‎ฉันเป็นนักกรีฑาดาวรุ่ง
‎เป็นคนที่โค้ช คนในทีมและทุกๆ คนต้องพึ่งพา
‎แต่ตอนนี้...
‎แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว
‎และถ้าฉันไม่แข็งแกร่งอีกแล้ว...
‎ฉันจะทำอะไรได้
‎แล้วพวกเราทำอะไรได้เหรอ ‎เวลาอยู่ตัวคนเดียว
‎ฉันแยกพวกไดโนเสาร์น่ากลัวๆ ‎พวกนั้นไม่ออกด้วยซ้ำ แต่ฉัน...
‎ขี้เกียจ มีอภิสิทธิ์
‎พูดง่ายๆ คือเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ
‎ฉันกะจะบอกว่าฉันเป็นกาวใจสุดหล่อ ‎ที่เชื่อมชาวค่ายไว้ด้วยกันต่างหาก
‎ฉันยังเป็นคนที่รู้ด้วยว่าสิ่งที่ดีที่สุด
‎ไม่ใช่การกดดันตัวเองจนเธอต้องลำบากแบบนี้
‎ให้คนอื่นออกโรงบ้างเถอะ ยาซ
‎ใครกันล่ะ
‎อย่าได้ใจจนเคยตัวล่ะ
‎ทุกคน ทางนี้
‎มันพยายามจะช่วยแบรีออนิกซ์อีกตัว
‎เร็วเข้า ขึ้นไปบนนั้น
‎แซมมี่
‎สเตโกซอรัส
‎เปิดกรงเลย
‎จัดการเลย
‎ได้ผลแล้ว ได้ผล
‎มาเถอะ
‎เราทิ้งไปไม่ได้ ‎พวกมันเป็นครอบครัวเดียวกัน
‎ทำอะไรของนายน่ะ
‎ยินดีต้อนรับสู่ค่ายเค็นจิ
‎ขึ้นไปบนต้นไม้ เร็วเข้า
‎ไม่นะ ไม่ๆ
‎นี่ไงล่ะ เหตุผลที่คนเราไม่ควรทำอะไรทั้งนั้น
‎พวกเขาเลยสร้างค่ายซีบนต้นไม้สินะ
‎นี่ สร้างที่หลบภัยใหม่ของเรา ‎ให้เหมือนบ้านต้นไม้ดีไหม
‎อาจจะเป็น...
‎แบบนี้ดีไหม
‎เยี่ยมเลย แต่ต้องมีหอคอยสังเกตการณ์ด้วยนะ
‎แล้วก็เตียงสุดเจ๋งของสาวๆ ‎ผู้ชายจะนอนที่ไหนก็ช่าง
‎มีที่เก็บอาหารด้วยสิ ‎จะได้ไม่ถูกพวกไดโนเสาร์ขโมยไป
‎นี่ ดาเรียส
‎ฉันเจอนี่ล่ะ
‎- ต้องเอาเถาวัลย์มาเพิ่ม ‎- เดี๋ยวจัดให้
‎ถูกแช่แข็งเหรอ
‎คำบรรยายโดย: ณิชา ภัทรดิลก