NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
NA PODSTAWIE POWIEŚCI PARK JURAJSKI MICHAELA CRICHTONA
Trzymaj się!
Pomocy!
Trzymaj się, Ben!
Spadł.
Nie wierzę!
- Sammy! - Nie!
Wracamy.
Kolejka wraca!
Jak to wraca?
Zmieniliśmy tor na północny.
Nie jedziemy na południe, oddalamy się!
Nic tu nie działa?
Musimy wysiąść!
Szyny schodzą w dół! Tam można skoczyć!
- Co? - Że co?
Nie! To za daleko!
To jedyny sposób!
Raz...
dwa...
trzy!
Teraz!
Wszyscy są cali?
Powiedzmy. A ty?
Rózia. Gdzie Rózia?
Zgubiłem ją podczas lądowania. Musi tu być.
Róziu?
Nadal są tu dinozaury, w tym Toro i...
Róziu!
- Róziu! - Musimy jej poszukać!
- I Bena! Może być... - Jak? Nie wiemy, gdzie są!
Uwaga! W Przystani Południowej trwa ewakuacja.
Prom odpływa za godzinę.
Nie dotrzemy tam w godzinę!
- Więc ruszajmy! - Ale Rózia i Ben...
Nie możemy wrócić!
Bena...
nie ma.
Nie ma czasu szukać...
Zdążymy na prom, ale musimy już ruszać.
Prom odpływa za godzinę.
Musimy iść!
Widzieliśmy was w kolejce,
spotkamy się w przystani.
Darius, słyszysz mnie?
Jeśli tak, udajcie się na prom.
Nie zatrzymujcie się. Jedźcie!
Poradzą sobie, Dave.
Muszą.
Biegnijcie!
Yaz!
Ludzie!
- Nic ci... - Nie.
Jest...
- Jak ty chodzisz? - Jestem zmotywowana.
Poradzę sobie.
Nie może tak iść. Co robimy?
Może zrobimy nosze?
Może jest jakiś skrót albo...
tunele! Kenji!
Kenji! Tunele techniczne.
Któryś musi tam prowadzić.
Prawda, Kenji?
Tędy dojdziemy dużo szybciej.
„Pan VIP” na pewno wie, co robi?
Już tu byliśmy.
Zaufajcie mu. Zaraz stąd... wyjdziemy.
Przez te światła wszystko wygląda inaczej.
Tędy.
Nie!
Co?
- Tego tu nie było! - Skąd tu tyle krat?
Ewakuacja. Park automatycznie się zamyka!
Musimy iść naokoło! Tędy!
To może posłużyć...
Za laskę.
Ja... Dobra!
- No nie. - Kenji!
- Ty... - Uwaga.
W Przystani Południowej trwa ewakuacja.
Ostatni prom odpływa za pół godziny.
- Nie pomagasz! - Przypomnij sobie. Oddech...
A co robię? Ty chciałeś tu przyjść,
więc odczep się!
Kenji? Darius? Tam, skąd przyszliśmy... Gdzie kończy się ten tunel?
Chyba w parku. Czemu...
Ruszajcie się wszyscy! Tędy!
Nie widziałeś sześciorga dzieci?
Co? W kilkutysięcznym tłumie? Nie widziałem!
Tędy, proszę pana. Dziękuję.
Jesteśmy w trakcie ewakuacji!
Wiem. Gdzie Claire Dearing?
- Kto? - Świetnie!
Chodź. Musimy ich znaleźć.
Wykluczone. Zostaniecie ewakuowani.
- Powstrzymasz nas? - Tak.
To moja praca. Możecie szukać,
ale prom odpływa za 25 minut i macie na nim być.
A jeśli odmówimy?
Siłą zabierzemy was na pokład.
A jeśli uprzejmie odmówimy?
To kompsognat.
Serio, Kenji? Ma ze 30 centymetrów!
I... nie jest sam.
Ruszajmy. W stadzie są...
Nie czas na to, dino-nerdzie!
Dlaczego? Nie doprowadziłeś nas do przystani, panie VIP.
Wybacz. Nie musisz nagrać
poradnika „Jak być wredną smarkulą”?
Spokojnie! Straszycie rodzinkę kompsognatów.
„Straszymy”? Poważnie?
Po tym wszystkim bronisz dinozaurów?
To nie jej wina, że się zgubiliśmy!
Częściowo na pewno.
Odpuść, Yaz! To tylko telefon!
Co? Pogubiłam się.
Hej! Przestańcie...
Toro.
Tutaj!
- Nagle znasz drogę? - Chcesz spytać jego?
Biegnij!
Nie możemy tu zostać! Prom...
Biegiem!
„Przystań za 300 metrów”?
Nie!
- Muszą być drzwi... - Nie ma wyjścia.
Zamknęli je po ukończeniu parku.
Czy ktoś tutaj jest w stanie podjąć jedną dobrą decyzję?
Darius, co teraz?
Nie wiem.
- Zawsze wiesz. - Nie!
Nie wiem, co robić.
Nie wiedziałem, co zrobić z Benem i Rózią
ani gdy zaatakował Indominus rex.
Tylko wpakowałem nas w kłopoty
i namieszałem.
Nie ufajcie mi.
Mogłem zostać w domu.
Umiem tylko grać w grę, tutaj nie daję sobie rady.
Ależ dajesz.
Sobie radę.
Na pewno grać też potrafisz,
ale nikt z nas nie wiedziałby, co robić.
Ale ty się nie poddałeś, więc my też nie.
Pchałeś nas dalej bez względu na wszystko.
Zrobiłeś z nas drużynę.
I nią jesteśmy.
Jesteśmy drużyną.
To nic,
że czasem wszystko się wali, bo...
Zbieramy się do kupy i idziemy dalej.
Zbliża się.
Otwórzmy te skrzynie.
Błagam, coś ostrego.
Błagam, coś groźnego.
Błagam...
Zaopatrzenie medyczne?
Tata ich używał, gdy chorował.
To sprężone powietrze!
Może odstraszyć Toro.
Albo chociaż odwrócić jego uwagę.
Kenji, Brooklynn, bierzemy to.
Sammy, zrób lont z bandaży.
Trzeba go będzie podpalić.
Podpalaj.
- Yaz? - Próbuję! Nie idzie!
Zaraz. Odkażacz do rąk!
Teraz pójdzie!
- Dzięki, Ben. - Teraz!
No dawaj.
Biegiem!
- Dokąd? - Nieważne!
Dzięki.
Darius!
Wszyscy są cali?
Zaskakujące, ale tak.
Udało się. Pokonaliśmy...
Tak! A masz, Toro!
Tak jest!
Tak!
Myślałem, że już po nas! To było straszne!
Lepiej być nie może.
Założymy się?
Nie ma ich.
Nikogo.
Chyba po nas wrócą?
Oczywiście.
Do tego czasu mamy siebie.
Prawda, panie VIP?
Oczywiście, dino-nerdzie.
Nie zapominajcie o „gwieździe”.
Fuj.
Miała być zabawa.
Bezpieczeństwo.
Nie spodziewaliśmy się takiego horroru.
Szpony, zęby, krzyki...
I to ile.
- Mimo trudów... - Zawróćcie.
- ...nie poddamy się. - Zawracajcie!
Będziemy walczyć.
Co dnia składamy sobie tę obietnicę.
Przetrwamy.
Wrócimy do domu.
Bo cokolwiek nastąpi,
cokolwiek zgotuje nam ta wyspa,
nie jesteśmy z tym sami.
Napisy: Agnieszka Putek