Babciu, wszystko gra?
Dobrze się czujesz?
- Dobrze. - Dzięki Bogu.
Pójdę po lekarza.
Babciu, miałaś udar mózgu.
Udar? Tylko się przewróciłam.
Babciu, poznajesz tego pana?
To Gerard.
- Tak. - Tak, to Gerard.
A co z nim? Wiesz, kto to?
Ten dupek, Olivier.
Dobra!
Dzięki Bogu, nic ci nie jest.
Gdzie twoja matka?
Béné, jesteś tam?
Babciu, mamy...
nie ma już z nami. Wiesz o tym.
To jakiś żart?
Oczywiście, że tak.
Ale się uśmieje, gdy jej powiem.
Gdzie ona jest?
Znajdź swoją matkę, Joseph.
To katastrofa.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Rodzinny
Biznes
To poważna sprawa.
Totalnie się odkleiła.
Halo, Jean Jaurès?
Kurwa, telefon Jaurès.
Zioło-co?
- Co mam zrobić? - Rozłącz się.
Nie! Jak to zrobisz, ona się wkurwi.
Nie wiem, co robić.
Przepraszam, straszna ze mnie idiotka. Mam tu kiepski zasięg.
Widzę, że jesteście w szpitalu. Co robisz?
To dlatego, że...
Gerard miał lekką arytmię.
Wystraszyliśmy się, ale już wszystko dobrze.
Nie dziwię się. Old bag of balls.
Natychmiast wracaj do domu. Vadim zaraz tam będzie.
Vadim? Co to za głupie imię?
To mój botanik, Lulu.
Jedzie po Ziołowinę.
Liczę, że go powitasz.
Możesz na nas liczyć. Powitamy go jak księcia.
Tak zrobimy. Do widzenia.
Byłaś świetna.
Ten Vadim ma za cztery godziny spotkać się z Ludmiłą.
Mamy przerąbane. Musimy coś wymyślić.
Kurwa.
Przypomnij, że mam kupić makaroniki na urodziny Isidora.
Dobra. Jest totalnie odklejona.
No to co robimy?
Znam przepis na Ziołowinę. Zawsze jestem z babcią.
Jaurès wyraziła się jasno. To Ludmiła musi dać mu przepis.
Cholera.
Na twój głos się nabrała.
Tak. Mówiła dalej. Nie rozłączyła się.
Chyba mam pomysł.
Zrobimy mały odlew twarzy.
To zajmie jakieś 30 minut. Proszę.
Spokojnie.
Zamknij oczy.
Cholera. Imponujące.
- Ale obłęd. - Jestem pod wrażeniem.
Sama nie wiem, tato. Wcale nie wyglądam jak ona.
Co to w ogóle ma być?
Zauważy, że to makijaż. Nie jest głupi.
Nie, uwierz mi, wygląda niesamowicie.
A ten facet nigdy nie widział babci.
- Wystarczy. - Kim jest ta stara suka?
Na pewno dobrze zrobiliśmy, że wzięliśmy ją ze szpitala?
Przez bransoletki nie było wyjścia.
Babciu, jeśli jest jakiś sekret w przepisie na Ziołowinę, powiedz nam.
Nie wiem, o czym on mówi.
Nie widzisz, że się źle czuje? Cholera. Nie ma żadnego sekretu.
Mówiłam, że znam przepis.
- Znam składniki. Odpuść. - Okej, kończę.
To botanik.
Babciu, musisz się szybko schować. On cię nie może zobaczyć.
Dam ci rękawiczki.
Chodź.
Jest uzbrojony.
Cześć. Joseph.
- Miło mi. - Gdzie Ludmiła?
Idzie.
Miło poznać, panie Vadim... i co dalej?
Vadim.
Bardzo dobrze.
W każdym razie cieszymy się na współpracę.
Wcale nie.
To praca. Gdzie Ludmiła?
Idzie.
Przygotowaliśmy dla pana pokój…
To jest mój pokój.
Nie ruszy się aż do końca zbiorów.
Zbiorów? Jak długo pan zostanie?
- Trzy miesiące. - Ile?
Świetnie. Trzy miesiące.
- Oto babcia! - Oto ona.
- Nasza gwiazda! - Babcia.
Co się stało?
Jakiś problem?
Witam, Ludmiło.
Witaj, Vadim.
Dobra.
Nie będziemy się tu obwąchiwać przez cały dzień.
Pokażę ci stodołę.
Dzięki.
Tędy.
Powoli.
Uda się.
Co?
Uda się.
- Aha. - Cholera.
Składniki są kluczowe.
Mamy cytryny, marchewki, idealnie.
Trochę ziemniaków, przydadzą nam się.
Seler jest tutaj.
I oczywiście kolendra.
Bardzo świeża kolendra.
- Czujesz? - Tak.
Bo bulion jest najważniejszy.
Podlewa to pani bulionem?
Bulionem, chłoptysiu.
Możesz mi mówić na „ty”.
Nie! Pani niczego nie dotyka.
Ja się wszystkim zajmę, panietna?
Tak.
Ile ma pani lat?
Wiesz...
o takie rzeczy się kobiet nie pyta.
To wojna, Ludmiło.
Moim zadaniem
jest sprawdzić przepis na Ziołowinę.
Oczywiście.
I czy mogę go odtworzyć bez Hazanów. Więc...
pani nie dotyka składników,
bo panią zabiję.
Kurwa. Tak się bałam.
Dla mnie świetnie sobie radzisz.
Uda się.
Uda się?
Prawie mnie przyłapał. Jak ma się udać?
To nic takiego. Uwierz w siebie.
Pójdę po babcię.
Siedzi tam od godziny.
- On nie zdaje sobie sprawy. - Nie.
I to potrwa trzy miesiące.
- Trzy miesiące? - Tak.
Nie wytrzymam tyle. Oszalałeś?
A co innego mamy zrobić?
Hodowla wymaga czasu.
A czyja to wina?
To szaleństwo.
To się nie uda.
Dzięki, bardzo to pocieszające.
- Gdzie babcia? - Co?
- Nie ma jej w pokoju? - Nie.
- Cholera! - Niemożliwe.
Ona z nim rozmawia.
- Jo! - Co?
- Jesteś w skarpetkach. To podejrzane. - Buty.
Co się dzieje?
Babciu!
Co się dzieje? Nie dręcz pana.
- Spieprzył mój trawnik. - Nic wielkiego.
Trawnik odrośnie.
Przepraszam, jest zmęczona pracą. Naprawdę.
- Jasne. - Aha.
- Powinna wrócić do łóżka. - Oczywiście.
Ostrożnie.
Dobranoc.
Skrzywdził cię?
Babciu. Nie martw się.
- Idź spać. - Nie jestem zmęczona.
Chodź. Mówiłem, żebyś nie wychodziła z pokoju. Niedobrze.
Zostań tu, Ludmiła, okej?
Czekam na kogoś. Nie ruszę się.
- Olive, ty tak serio? - Co?
Zamknąłeś ją? Naprawdę?
To zbyt ryzykowne.
Chcesz ją zamknąć w klatce?
- To nie królik doświadczalny. - Spokojnie.
Rozpieścimy ją. Tu jest jej lepiej niż w szpitalu.
- Z psycholem na podwórku. - Co?
Wyobraź sobie, że zobaczy was razem.
To wciąż nie jest w porządku.
Pytaliśmy cię o zdanie?
Pogrążacie mnie.
Wiem, ale Olivier ma rację. Nie mamy wyboru.
Nie mamy wyboru. Nie...
Cholera.
Cześć, babciu.
Czas na obiad.
Proszę.
Dzięki.
Nalej mi kiełbasy.
Z dwoma jajami.
Babciu...
to herbata.
A to nie są jaja.
- To cukier. - Dobrze.
Nie siedź zbyt długo.
- Mam randkę z de Gaulle’em. - Matko.
Jest tak wielki, jak o nim mówią.
Babciu!
O co chodzi z latami 40.?
- Kto następny? Churchill? - Nie lubię Churchilla.
Clemanceau.
To lew.
O której będzie de Gaulle?
Wkrótce, więc zjeżdżaj.
Dobra, zostawię cię.
Pa, babciu.
Do zobaczenia.
Masz rację. Elegancja.
Oczywiście.
Wspaniały garnitur. Sam go dopasowałem.
Zostawiłem niespodziankę w lewej kieszeni.
- Serio? - Tak.
Tak.
Musiałem. Jeśli twoja kobieta się podnieci...
Youssef wysłał mi filmik z małą, jest taka słodka.
Patrz.
Pluje jedzeniem.
Mnie też go wysłał.
- Naprawdę? - Tak.
Urocze. Szkoda, że ich nie widuję.
Tak, mi też jest ciężko.
Tak, ale to twój wybór.
- Co? - Twój wybór.
To moje jedyne wnuki, okej?
Ja o to nie prosiłem. Nie.
Gdybyś nie zauważył, rozmawialiśmy, więc...
Jak długo będziesz po mnie jechał?
Myślisz, że ty nic nie zrobiłeś? Pamiętasz magazyn?
To nie ma żadnego związku.
To ja podłożyłem wronę?
To ja podpaliłem samochód?
Ja zawarłem układ z Jaurès?
Więc o czym ty mówisz? Do łóżka!
To nigdy nie jest twoja wina.
- Wiesz co? Siedźcie tu. - Idź.
- Mam to gdzieś. - Idź. Dupek.
Dobra. Niech się wkurza w samotności.
To nic takiego. On się myli.
Ale powiedz mi jedno.
Jak chcesz to zrobić z elektroniczną bransoletką?
Cholera.
Właśnie.
Nie pomyślałem o tym.
Tu zwykle się spotykamy.
Dobry wieczór.
Enrico, kocham cię.
Dziękuję. Ja ciebie też, Catherine.
Dobrze, Gaston. Wystarczy.
Jak to?
No wystarczy.
Powiedz, młoda damo.
Nie jesteś z pokolenia Gerarda?
Nie.
Może mi pomożesz.
Mój telefon wibruje cały dzień.
I ciągle wysyła mi małe ptaszki.
Wyślę go do fabryki.
- Czekaj. Pokaż. - Ptaszki?
To Twitter. Dostajesz powiadomienia.
To znaczy, że trendujesz, Enrico.
Co to za trendy? Nigdy o to nie prosiłem.
Nie, to dobrze. Twoja płyta to bestseller.
- Co? - Tak.
- Nie wierzę. - Jedynka na liście sprzedaży.
To niesamowite, Gaston.
Zawsze mówiłem, że to najlepszy album w mojej karierze.
To prawda. Tak powiedział.
Robimy międzypokoleniowy hit.
Międzypokoleniowy. Mój ukochany hit.
W przyszłym roku zamówię pięć koncertów w Olimpii.
Nie, czekaj.
Nie daj się ponieść emocjom, Gaston.
Spokojnie. Powoli.
Pozwól mi. Zajmę się tym.
Załatwię ci menadżera.
Jakiego menadżera?
Młody menadżer…
Nazywa się…
Ali.
I jest...
świetny. Istna gratka.
Słuchaj, będziemy świętować dobre wieści.
- Jasne. - Zapłacisz dziś rachunek?
Jasne.
Jasne, czyli tak? Czy...
- Jasne, że tak. - Dobrze.
- Noura, pozwól. - Słucham?
Poproszę całą solę,
spaghetti, merguez,
żeberka, barwenę,
całą doradę, całego okonia,
jagnięcinę, cielęcinę,
kuskus, paelle,
kuskus loubia,
dorady i boukhę dla wszystkich.
Boukha dla wszystkich. To...
Dzięki.
To...
drogie. Bardzo drogie.
- Kto to? - Nie wiem.
Kto to?
To Élodie.
- Kurwa. - Weź...
Schowaj się.
Élodie?
Tak. Mogę wejść?
Élodie!
- Dobry wieczór. - Jak leci?
- Dobrze. - Kopę lat.
Tak. Masz nową furgonetkę?
Co? Tak.
Należy do taty. Jest fanem samochodów z lat 80.
„Samochody aż po grób”.
To cytat. Michel Sardou.
Chciałabym zobaczyć Ludmiłę.
Czemu?
Chyba śpi. Coś się stało?
Wezwała policję i powiedziała, że jest zamknięta w pokoju.
Świetnie.
Co za żart. To szaleństwo.
Zrobiła to?
Ma 90 lat i wciąż robi kawały.
Nigdy się nie poddaje.
Kawały! Ostatnio odebrała telefon.
Mówi: „Halo? Cześć, Louis!
Jak się masz?
No i?
Jak się masz?”.
Dobrze. Mogę ją zobaczyć?
A potem się rozłączyła.
To tylko żarciki.
W końcu ma 90 lat.
Mogę ją zobaczyć?
Oczywiście.
Już idę, pani władzo.
Przepraszam. Już po nią idę. Zostań tu.
Chce zobaczyć Ludmiłę.
- Musisz tam wejść. - Nie.
- Oszalałeś! - Musimy to zrobić!
- Nie! - Przestań!
- Czekaj. - Nie zrobię tego.
Cholera!
Olive! Ty i twoja lokówka!
Wybiłeś korki.
Wybacz, Élodie. Przepalił się bezpiecznik.
Całkiem tu ciemno.
- W porządku. - Babciu!
Babciu, gdzie jesteś?
Babciu.
- Co robiłaś? - Byłam w łazience.
Nie gadaj! Wciąż czuć gównem.
Nie jadłaś białego ryżu, co?
Co?
Chodź.
Jest tutaj.
- Babciu, ktoś cię odwiedził. - Kto to?
- Élodie. Pamiętasz ją? - Skarbie, coś się stało?
To ja chcę o to spytać.
Chodzi o te telefony?
Wiem. Gerard i ja się wczoraj nawaliliśmy.
Byliśmy żałośni.
Byłam pijana jak bela.
- Babciu. Żartujesz. - Dobrze.
Czujesz się lepiej po udarze?
Tak.
To zabawne. Wiesz o udarze?
Tak, Aure mi mówiła.
Wy dwie nadal gadacie... z Aure?
Jesteśmy razem.
Więc tak, rozmawiamy. To jest...
Ach, jasne.
- Myślałem... - Ty idioto.
- Przecież o tym wiemy. - Oczywiście, że tak.
Wiem o tym. Wszyscy wiedzą.
- Nie jest tak, że słyszę o tym pierw... - Dobra, Joseph.
Zamknij paszczę.
W takim razie dobranoc.
- Uważaj na siebie, Ludmiło. - Tak.
I nie przesadzaj z tymi żartami.
Słyszysz, babciu? Koniec żartów.
Dobra robota.
Nawzajem.
Nie martw się. Nie powiem reszcie.
Dzięki.
Tylko żeby nie zauważyła bransoletki.
Tak.
Dasz radę.
Co to?
Rodeo?
Nie podoba ci się?
Lubię nosić buty podczas seksu.
Dlatego ostatnio nie poszło mi idealnie.
Nie chodzi o twoją elektroniczną bransoletkę?
Moją...
Ani o to, że popalasz trawkę w sekrecie?
Okej.
Myślałem, że jestem dyskretny...
Nie oceniam cię. Mam to gdzieś.
Rzucisz, jak poczujesz się lepiej.
I nie zapytasz o bransoletkę? Nic?
Lubię cię.
To jedyne, co muszę wiedzieć.
Nie, zostaw je.
Spodobały mi się.
Przyjdzie.
Zwykle nie pracuje aż tyle.
Dlatego jest taka zmęczona.
- Mam to gdzieś. - Jasne.
Masz to gdzieś. To normalne.
Dawaj.
Oczywiście. Zobaczę, co robi.
Dobrze. Zaraz wracam.
Kurwa!
- Co robiłaś? - Co za bałagan. Ustawiłam budzik.
Chyba zapomniałam podłączyć telefon do ładowania.
Jest tutaj. Proszę.
Vadim, jak leci? Dobrze spałeś?
Moja kochana babciu! Jak ja cię kocham.
- Co robisz? - Przyklejam ci policzek. Odpadł.
Mój bąbelek.
Już. Później się wyściskacie.
Spójrz na mnie ostatni raz. Idealnie. Proszę bardzo.
Łotr z niego.
To ostatni raz. Jasna?
Tak. Wybacz, Vadim. Zaspałam. To się nie powtórzy.
Dawaj do roboty.
- Miłego dnia, babciu. - Na razie, bąbelku.
Zróbmy to. Do roboty.
Nie chcesz wejść pod kołdrę?
Jest gorąco.
- Tak? - Tak.
Dziwnie się zachowujesz.
W ogóle cię nie widuję. Od trzech tygodni zero seksu. Co jest?
Wiem. Przepraszam. Jestem wyczerpana.
Naprawdę.
Tata zabija nas pracą.
Posłuchaj. Przestań. Co jest? Masz kogoś innego?
Nie dramatyzuj tak. Nie ma nikogo innego.
To powiedz mi, co się dzieje.
No...
No dobra.
To prawda, że mam wątpliwości.
Myślę, czy nie zrobić przerwy na dwa-trzy miesiące.
Zaczerpnąć trochę powietrza.
Mówisz poważnie?
Tyle masz do powiedzenia? Przerwę? Weź.
Powiedz, czy jest ktoś jeszcze. Kto to?
Nie mów tak. Cholera.
Wiesz co? Pomogę ci.
To koniec. Nie jesteś w kajdankach. Możesz odejść.
Dobrze.
Świetnie.
Jeśli jest ktoś inny, dowiem się.
Kurwa.
Nie wierzę, że tak nas wykiwał.
Jo naprawdę mnie zranił. Nie mogę udawać, że nic...
Zawsze mówiłam, że jego pomysły są do bani.
Wiem.
Tak czy siak, straszysz zwierzęta.
Jesteś za głośno.
Wynieśmy się stąd.
Daleko od Hazanów. Tylko ty i ja.
Przekażemy ten przepis Jaurès
i polecimy...
zjeść tacos w Miami.
Najpierw... Kurwa! Co robisz?
To był dzik? Co widziałaś?
Nic, miałam ochotę strzelić. Robi się nudno.
Masz rację.
Dobrze.
- Idziemy? - Tak.
- Wszystko dobrze, babciu? - To ja, idioto.
Kto to?
Babciu, to ja, Jo. Twój wnuk. Nie pamiętasz?
Wszyscy o mnie zapomnieli.
Nie widziałem dzieci od dwóch miesięcy.
Chcę umrzeć.
Proszę.
Vadim codziennie mnie wykańcza.
Zaczynam świrować.
Boję się, że mnie nie poznają.
Oszalałeś? Oczywiście, że poznają.
Ale będą wkurzone.
To fajnie.
Miła odmiana po tym, jak wszyscy mnie tu kochają.
To prawda.
- Zwaliłam Jeanowi Moulinowi. - Rany.
Babciu, co ty mówisz?
Dosiadł mnie jak osła i doszedł mi na włosy.
- Babciu. - Babciu, musisz przestać.
Zabiorę ją na górę...
- Otwiera się... - Niedobrze.
Nie wierzę.
Zanim pójdziemy spać, mam mały prezent.
- To twój fiut? - Nie.
O co chodzi?
Pod koniec miesiąca trzy koncerty w Olympii.
A w przyszłym tygodniu wywiad.
Wywiad w telewizji?
O co chodzi?
Lecimy?
Welcome to Miami Beach.
Czemu nie wieczorem?
Nie miałem aż takich kontaktów.
Gaëtan do Élodie, jesteś na posterunku?
Nie, już jadę.
Kiedy mogę wyjść?
Uspokój się, Ludmiła. Cicho.
To zły moment.
Kiedy będzie dobry?
Jeszcze nie teraz.
Oto powrót Enrico, którego płyta
wyprzedała się w ciągu kilku dni.
Prasa dowiedziała się o tym fenomenie
i tak zaczął się nowy trend.
Nadal szpiegujesz swoją byłą? Daj jej spokój.
Dosyć. Zamknij się.
To najlepiej sprzedający się album roku.
Właśnie uzyskał status diamentowy!
- Po raz pierwszy w karierze Maciasa. - Obłęd.
- Niesamowite. - To szaleństwo.
I bardzo powoli...
zwiększasz do 3000 kelwinów.
Trzy tysiące kelwinów.
Proszę. Patrz. Wszędzie się świeci.
Co tu robisz?
Chcę zobaczyć dzieci.
- Już odmówiłam. - Wiem, ale ze mną jest źle.
Naprawdę. Mam doła. Muszę je zobaczyć.
Pięć minut i was zostawię.
Proszę. Naprawdę.
Wejdź.
Dzięki.
Nie słyszę!
Gotowy zaszaleć?
Kochanie.
Masz dość DJ-owania?
Dobra.
Brałeś kwas? Możesz mi powiedzieć.
Strasznie za wami tęskniłem.
Kochani, tata prawie skończył z tym bałaganem.
Wkrótce będzie mógł was odwiedzać co tydzień.
Może nawet codziennie, jeśli odzyska mamę.
To już inna historia.
I pora na kolejny set DJ-a.
Tam. Przy korzeniu.
Tnij.
Świetnie.
Bardzo dobrze.
Spasibo, Ludmiła.
Proszę. Powieś do góry nogami.
Dziwnie tu będzie bez ciebie, Vadim.
To będzie szok.
Co to ma, kurwa, być?
Kurwa!
Co oni zrobili z Ludmiłą?
Dobrze. Poszedł spać.
Czas sprawdzić,
jak dobra jest moja Ziołowina.
Cholera. Kto odłączył tester?
- Nie ma baterii. - Nie ja.
Przepraszam, to ja. Mój iPhone się ładuje.
To nie ma znaczenia. Przetestujemy to po staremu.
- Chodź. - Tak.
- Proszę. - Nie mogę.
Nie, głupi ja. Przepraszam.
A co ze mną?
Babciu, to nie jest wskazane w twoim stanie.
Sukinsyny.
Małe dranie.
Uderza w pięć sekund. To szaleństwo.
Twoja Ziołowina jest świetna, Aure.
Udało ci się. Uratowałaś nas.
- Serio, brawo. - Brawo, Aure.
Brawo, Aure.
Brawo.
- Nie wierzę. - Brawo, Aure.
Mój skarb. Brawo.
- Dzięki, bracie. - Brawo, Aure.
Brawo, Aure.
Synu, powtarzasz się.
- Nie, wygłoszę przemowę. - Co?
Zaraz! Powinienem był siedzieć.
Nie, chcę tylko powiedzieć kilka słów.
Dzięki tobie, Aure, udało nam się…
or-gonić niebezpieczeństwo...
i damy twoje zioło tej wariatce...
Wykorzystam tę okazję, żeby was przeprosić...
wszystkich za to, że...
was zdradziłem.
Właśnie. I...
Bo właściwie to ja
chciałem was chronić.
I tyle.
Myślałem, że robię dobrze, ale jak zwykle
się myliłem. To było do dupy.
Proszę o przebaczenie.
Nie płacz, Jo.
Nie płaczę. To Ziołowina.
Płaczesz.
Chodź, synu.
Wiesz co? Może masz rację i nie jesteśmy do tego stworzeni.
Tak.
- To smutne. - Bracie, przepraszam.
Nie chcę się kłócić. Przykro mi z powodu auta.
- To był wypadek. - Mam gdzieś samochód.
Sorki, pierdnąłem.
Wzdęło mnie. Wynocha. Jest źle.
- Przepraszam. To emocje. - Kurwa!
- Też masz wzdęcia? - Wymknął mi się. Przepraszam.
To uwolnienie presji. Co się dzieje?
Kurwa!
- Źle się czuję. - Ja też.
- Czekaj! - Aure, dwie sekundy.
Nie rób tego! Nie!
Wynurza się!
Zaraz się zesram!
Clem, otwórz, proszę!
- Ja pierwszy! - Byłem przed tobą!
Kurwa!
Nie, Jo. Nie do fikusa. Cholera!
Przepraszam, tato.
Co z nimi?
Pewnie coś zjedli.
Co? Wszyscy jedliśmy to samo.
Wszyscy...
- Wszyscy... - Zaraz się zesram!
Coś jest nie tak z trawą.
- Daj mi miskę! - Rób tutaj.
Fikus drapie mnie w tyłek! Cholera!
Katastrofa. Zesrałem się na naczynia.
Poziom THC to 19. Normalnie.
Neurotoksyny na 90?
- Dziewięćdziesiąt zamiast 33? - Tak.
To nie Ziołowina.
Nie, Ali. Nie, to nie Ziołowina.
Wypełniłem doniczkę.
To Zaparciowina.
Kurwa.
Kiedy przyjedzie Jaurès?
Jutro.
Ludmiła?
Jasna cholera.
Napisy: Joanna Kaniewska