Co to jest, do cholery?
Co jest?
Chyba mamy problem.
- Tak... - To nie moje.
- Towar w pana ciężarówce nie jest pana? - Tak. Cóż, nie...
Nie, te świnie są moje. To moje świnki.
Od dawna powtarzam, że musimy wprowadzić zmiany.
Powtarzam od lat o zmianie modelu biznesowego.
Trzeba patrzeć w przyszłość.
To koszerna wieprzowina.
Jestem w kontakcie z rabinem Paryża. Powariował.
Chce 50 takich prosiąt na poniedziałek.
- Chyba oszalał. - Proszę pana?
To pana świnie, czy nie?
- Tak. - Oczywiście.
To miała być niespodzianka dla ojca. Zepsuliście ją.
Niby nie wasza wina, ale wasza.
Wykonujecie swoją pracę. Dobra robota.
- Ale... - Nie rozumiem.
Joseph ma rację.
To efekt skomplikowanej operacji, modyfikacji genetycznej.
- Właśnie. - To przyszłość.
Jeśli macie środki, to powinniście w to zainwestować.
Zapomnijcie o bitcoinach, są w odwrocie.
Do wszystkich jednostek...
Okej.
Pojedziemy już.
Właśnie.
- Dobrze. Do widzenia. - Do widzenia.
- Dobranoc. - Do widzenia.
Cholera.
- Odjeżdżają. - Byłaś super, Jo.
Co to za świnie?
- Co to ma być? - Mnie nie pytaj.
- Aure. - Co to za świnie?
- Cóż, to... - Nie są Aure. Tylko moje.
Co?
Kupiłam sadzonki marihuany za 10 tys. euro.
- Nie do wiary. - Niesamowite.
Nie wiedziałam, że Yohan włoży je w świnie.
NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Warto to rozważyć, skoro już mamy sadzonki.
Sprawy mogą przybrać korzystny obrót.
To ma być korzystne?
Czy więzienie jest korzystne?
Nie machaj tym, rzeźniku. To delikatne.
Czemu w ogóle o tym dyskutujecie?
Zakładam ten interes z Enrico. Kropka.
Jaki interes?
Jeśli ich nie posadzisz, a nowe prawo przejdzie,
zostanie ci na sprzedaż tylko kiełbasa.
Dwa i pół miliona.
Co?
Źle policzyłam. Będzie warte 2,5 miliona.
Jeśli babcia posadzi te sadzonki
w odpowiednio wyposażonej stodole
i żadna nie padnie, to pierwszy zbiór będzie wart 2,5 miliona.
Jasne.
Dwa miliony pięćset tysięcy.
Dobra.
Musisz mnie posłuchać, tato.
- Co? - Dla nas wszystkich jesteś szefem.
Niech będzie Enrico, ale to ty jesteś szefem.
Chodzi mi o to, że byłoby słabo, gdyby to nie był
rodzinny interes.
Zgódź się. Podzielimy obowiązki.
Ty zajmiesz się sklepem.
Jesteś wizjonerem.
Dowiedz się, ile będzie kosztować remont sklepu wedle twojego uznania.
Babcia i Aure rozeznają się w kwestii produkcji.
Babcia ma praktykę, a Aure jest mistrzynią zarządzania.
Olive i ja znajdziemy sposób, by zdobyć więcej pieniędzy na start.
Widzisz, o co mi chodzi?
- Co o tym myślisz? - Jak to?
A co mam myśleć?
Nic nie myślę, dopóki nie porozmawiam z Enrico.
Gdzie on jest? Jest tu?
Cholera.
Niedobrze.
Nie jest dobrze.
Koniec z telewizją.
Jak leci? Smakują ci oliwki? Podobnie jak zdrada?
Skąd pomysł, że będziecie z ojcem dzielić się po połowie?
Co to ma być? Nie podoba mi się to.
Przepraszam. Poniosło mnie.
Poza tym to twoja wina. Mówiłeś, że to zwykłe papierosy.
Byłem ululany.
Jak wróciłem do domu,
to musiałem wejść na krzesło
i trzymać sufit, żeby przestał wirować.
- Niech ci będzie. - Właściwie...
Wiecie, co? Zadzwonię do waszego taty.
- Tak. - Powiem mu, że to nieporozumienie
i że się wycofuję.
Nie, Enrico. Nie możesz się wycofać.
Ojciec myśli, że przysłała cię matka.
Jak się wycofasz, to się załamie.
Tego już za wiele. Mam dość.
Enrico.
Jeśli zostaniesz,
damy ci dwa procent.
- Dwa procent? - Dwa procent.
To miło.
Macie mnie za idiotę.
Co za brak szacunku. Obrażacie mnie.
Chwileczkę.
Mówimy o 50 tys. euro w pierwszym roku.
Pięćdziesiąt tysięcy?
- Tak, 50 tys. euro. - Tak, 50 tys.
- W pierwszym roku? - Tak!
Cholera, niezły dochód.
A więc?
- Zostanę. - Świetnie.
Od tej chwili żadnych nieczystych zagrywek.
Gramy uczciwie.
Czysto, jak dżentelmeni.
- Czyli już wszystko gra. - Zaraz!
Przecież szykujemy jeszcze nową płytę.
Oczywiście.
Pracujemy nad nią dzień i noc.
Zaprezentujecie próbkę?
- Będzie tam... Na przykład coś takiego. - Dawaj.
To już było.
To wstęp, jest trochę... przydługi, ale dalej jest tak.
Ziemia jest wilgotna,
więc wlewam tylko połowę zalecanej ilości wody.
Tak jak pomidory.
- ...zamiast całego litra. - Naprawdę?
Nigdy ich nie hodowałaś?
- ...podlewanie... - Nie.
...umieszczam doniczki pod lampami.
Cykl 18/6...
TOMOKO PRZESTAŃ DO MNIE PISAĆ
...osiemnaście godzin światła, sześć zaciemnienia.
Zapomnij o Tomoko. To suka.
Nie mam ochoty o niej rozmawiać.
Pomyśl o tym, czego w niej nie lubiłaś.
Była dobra w łóżku?
Tak, świetna.
Ja cię nie pytam o dziadka.
Mogę ci powiedzieć. Był beznadziejny.
To straszne. Jak sobie radziłaś?
Radziłam sobie.
- Robiłaś nieprzyzwoite rzeczy? - Właśnie.
Chodź tu.
Chodź tu, dziecko.
Pocałuj mnie.
Nie wierzę, że mu powiedziałaś.
Sam miałeś mu powiedzieć.
Zamierzałem. Przyrzekam.
Co robiłeś w Amsterdamie?
Pojechałem z ojcem w interesach.
Jakich?
A jak myślisz?
Po mięso.
Jasne.
Nie rozumiem. Aure przegapiła samolot, Ali miał do czynienia z holenderską mafią.
To naturalne. Nikt ci tego nie wyjaśnił.
- Zamieniam się w słuch. - To proste.
Mój ojciec poznał Enrico Maciasa...
Jak nie słuchasz, to wychodzę.
Poznał Enrico w swoim sklepie.
Przypadli sobie do gustu, rozmawiali o Constantine, starych dobrych czasach...
Sprawy tak się potoczyły, że mój tata... to żenujące...
chciał zaliczyć jakąś dziwkę w Amsterdamie.
Nie będę wdawał się w szczegóły. Tata pokłócił się z tą dziwką,
a to ściągnęło mafię.
Dobra, wynoś się.
Nie, to prawda.
- Wynoś się. - To prawda.
- Uwierz mi. - Nie mogę.
Czas na zmiany.
Też tak sądzę. Wierz mi.
Tak się staram, ale...
Cholera, to Olive. Muszę odebrać. Przepraszam.
Mów szybko, stary. Czas na zmiany.
Co? Czego ona chce?
Zobaczyć się ze mną?
Świetnie. Później pogadamy. Na razie, stary.
Muszę lecieć.
Przepraszam.
Nie ma za co. Idź już.
Nie odbieraj tego tak. To głupie.
To jeszcze nie koniec.
- Koniec. - Nie.
Nie, to nie koniec.
To jakaś wielka bzdura.
Zobaczysz, że będziemy się z tego śmiać.
Tak głośno,
wierz mi, tak głośno,
że ludzie będą mówić: „Przeszkadzają nam państwo
swoim głośnym śmiechem”. Niedługo wrócę.
Wybacz, Clem. Musisz stąd wyjść. To nasze laboratorium...
Chodzi o higienę.
- Przepraszam. - Nie boli was to, że sprzedajecie mięso?
Przecież zwierzęta cierpią.
Kto to?
Jestem. Cześć!
W samą porę. Muszę pogadać z Gilbertem o wycenie. Zastąpisz mnie?
- Dobrze. - Wybacz, Gerardzie.
- Co słychać? - Tak.
Co słychać?
Masz równego tatę.
- Jest równy. - Tak, fajny.
Mam dobrą i złą wiadomość.
- Zacznij od tej złej. - Dobra.
Niech będzie, dobra wiadomość.
Legalizacja przebiega sprawnie i umówiłam wam spotkanie w Ministerstwie.
- Świetnie. Brawo. - Super, prawda?
Wspaniale. Ale zła wiadomość jest taka, że wciąż nie dostałam...
- Tak! Pieniądze. - Co?
Chodzi o pieniądze.
Proszę.
- Osiem tysięcy, reszta później. - Tak, pieniądze. Nie.
Nie chcę tych drobnych.
Nie bawię się w raty.
- Dobra. - Chcę wszystko w ciągu 48 godzin.
- Co? - Tak, rozumiem.
- Wszystko. - Wszystko.
- Wszystkie pieniądze, Olivier. - Jasne.
Zjemy razem obiad?
Ja?
Nie, ty.
Czyli ja?
Tak.
Patrzyłaś gdzieś dalej na ścianę.
- To chcesz...? - Nie, nie mogę.
Ja też nie.
To czemu pytałaś?
O której?
Powiedziałem, że nie mogę.
Świetnie, ja mogę.
Nie rozumiem.
Ja też nie.
Na razie.
- Na razie. - Pa.
- Jest nieźle stuknięta. - Zgadza się.
Ale jest nam potrzebna, więc trzeba znaleźć pieniądze.
I być dla niej miłym. Byłeś nieprzyjemny.
- Wcale nie, stary. - Byłeś, wierz mi.
Od dawna palisz?
Zacząłem przez ból stawów.
I tak już zostało.
To mnie uspokaja.
Wycisza.
Przyznaję,
że to przyjemne.
Potrzebuję tego. Wszyscy ciosają mi kołki na głowie.
Powiedz...
Znasz kogoś, kto...
Jakichś specjalistów od remontów?
Chcemy odnowić...
Jaki ładny kredens.
Chcemy...
odnowić...
sklep.
Nie zatrudniaj firmy.
To żadni fachowcy.
- Masz rację. - Chcieli mnie wykończyć przez werandę.
W końcu sam ją zrobiłem.
Wyszło dziesięć razy taniej.
Tak właśnie zrobię.
Mają mnie za nieudacznika.
Ten sklep z ziołem...
będzie jak cukierek.
Zwali ich z nóg.
- Tysiąc. - Tysiąc.
Przejrzę twoje rzeczy. Może masz coś w skarpecie.
Daj mi spokój. Wszystko straciłam, nic nie mam.
- Radź sobie sam. - Cholera.
Myślisz, że mogę spytać babcię? Pewnie chowa pieniądze pod materacem.
Wszystko zainwestowałam i nie jestem głucha.
- No proszę. - Przepraszam, babciu.
Naprawdę nic?
- Żadnego konta oszczędnościowego? - Boże, daj spokój!
Obie jesteśmy spłukane. Daj mi spokój. Dasz sobie radę.
- Pieprz się. - Uspokój się.
- Jestem spokojna. - Nie mów tak do mnie.
Wiem, że szkoda ci tych trampek, ale uspokój się.
To nie ma z nimi nic wspólnego.
Porozmawiaj z nią.
Dobra.
Co?
Co się dzieje?
- Dostałam kosza. - Niemożliwe.
- Możliwe. - Przykro mi.
Nie wiedziałem, że masz chłopaka.
To nie był chłopak.
Tak?
Tak.
Nie będę kłamał. Podejrzewałem to.
Jasne.
To nic takiego.
Nie martw się.
Czy babcia wie?
- Wie? - Czy ona wie?
Wiedziałaś?
Tak.
Wy i wasze małe tajemnice. Mówiłaś tacie?
Nie, skąd.
Nie chcę mu jeszcze mówić.
Najwyższy czas. Mamy rok 2019.
Zrobię to w swoim czasie.
Dzięki.
Mnie i Aidzie też się nie układa.
- Wiem. - Oboje nie mamy szczęścia do kobiet.
Cieszę się, że się z tego śmiejesz.
- Czekałem trzy godziny! - Dzwonisz na ostatnią chwilę.
- Nie wkurzaj mnie. - Siadaj, on zaraz tu będzie.
- Kto to taki? - Nie martw się.
Jako jedyny zgodził się pożyczyć nam pieniądze.
Pożyczy całe 20 tys.?
Poprosiłem o 50.
Nie ma mowy, stary. Jak to?
Jesteśmy winni tej psychopatce 20 tys.
- Do tego remont, wyposażenie... - Jak je zwrócimy?
Zgłupiałeś?
Będzie z tego dwa i pół miliona.
- Nie martw się. - Racja.
Naprawdę go nie znam?
- Rodzina! - Cześć!
- Youss! - Jak leci?
- Co słychać, Joseph? - Co tam?
Prosicie o pomoc wujka Youssa?
Nie, stary. Nie potrzebujemy twojej pomocy. Ale miło cię widzieć.
Prosiliście o 50 tys.
- Tak. - Nie.
Zdecydujcie się. Jeden potwierdza, drugi zaprzecza.
- Nie. Wcale nie. - Tak.
Tak czy nie?
Nie chcemy cię tym niepokoić.
Gardzicie moją forsą?
Twoja forsa jest cudowna, wspaniała.
Tyle tylko, że należysz do rodziny.
Jesteś bratem Alego i Aidy. To skomplikowane.
Co ma do tego Aida?
- Co? - Moja siostra...
Czemu o niej mówisz?
Bo to twoja siostra.
Kręcisz z nią?
Nie. Czemu się wściekasz?
Mam ci dokopać?
- Co? Uspokój się. - Czemu mówisz o mojej siostrze?
- Rico! - Nie!
- Zwariowałeś? - Co do niego strzelasz?
Wszystko w porządku. To dla śmiechu.
Pięknie.
Już dobrze, to był żart.
Jeśli mamy współpracować, to musi być dużo żartów.
Chcę obleśnych żartów, dowcipów słownych.
Żadnych obleśnych żartów. Nie ma mowy!
- W porządku. - Nie!
Przepraszam, odbiło mu.
On mówił, że potrzebujecie
pięćdziesiąt tys., żeby rozkręcić handel ziołem.
Powiedziałeś mu?
- Musiałem. - Ale...
- Poprosiłem o 50... - Masz gówno zamiast mózgu?
Cisza!
Oto jak to działa z taką sumą.
Dam wam teraz 50 tys.
Chcę je z powrotem za dwa miesiące.
Plus 30 procent.
- To dużo. - Tak, ale to legalne. Zamknij się.
Nie, ja...
Zamknij się.
Potem 2 tys. za każdy dzień zwłoki.
To dużo.
Zamknij się.
A po dwóch tygodniach oczywiście... Rico!
- Nie! - Nie!
- Kurwa! - Cholera!
- Przestań! - Zamknijcie się!
Przestań, stary.
Na razie na tym staniemy.
Jak dostaniecie pieniądze, nie będę już dla was „stary”.
Mam to w dupie! Przestań do nas strzelać!
- Co mi zrobisz? - Co?
Zabieraj kasę i tych typów i spadaj!
- Naprawdę? - Tak. Spadaj!
Myślisz, że łatwo jest zdobyć 50 tys. w 48 godzin?
Szczególnie z waszymi paskudnymi mordami?
Nie martw się o nas.
Szkoda. Mieliśmy zostawić wasz sklep w spokoju.
Chodźmy. Marnujemy czas.
Idziemy, chłopaki.
Zaraz. Czekaj!
Co?
- Zgadzamy się. - Co?
- Co takiego? - Co powiedziałeś?
Zgadzamy się. Umowa stoi.
No proszę.
Fantastycznie.
Myślałem, że...
Robicie sobie żarty.
Pieprzyć to.
Jak już mówiłem Olivierowi,
nawet nie myślcie, że wciągniecie w to Alego.
Matce wystarczy jeden wyrodny syn.
Dobra.
No i oczywiście
jeśli spróbujecie mnie wykiwać,
to przysięgam na matkę... Rico!
- Spoko! - Nie.
- Nie rób tego. - Daj spokój.
- Przestań! - Żartowałem.
Rany, ale on jest szybki.
Na razie, mordy.
- Trochę to trwa. - Zgadza się.
Przyrzekam, że jest wszystko.
Nie.
- Żartujesz? - Dostałam 20 tys.
Ale nie Oliviera.
Clem, jestem jego przyjacielem, a nie stręczycielem. Jest wolny.
Właśnie. Ja też.
Co ty robisz?
Halo, tato. Co słychać?
- W porządku, słonko. - Blefujesz.
I to słabo.
- Tak. - Co chciałaś?
Jak idzie z pretendentami do licencji?
Jest ich coraz więcej. Czemu pytasz?
- Słyszałam, że... - Przestań.
Zakochałam się.
Mogę zaaranżować wspólną kolację.
- Niech będzie... - Ale nic nie poradzę,
jeśli na tym się skończy.
Jasne?
Tak.
Dość tego szantażu.
Umowa stoi. Tak czy inaczej na deser dostanie
małą brzoskwinkę.
Wiesz, o co chodzi.
Owoc liczi.
- Cukiereczka do lizania. - Dobra.
Rozumiem.
To na pewno bezpieczne?
Nie mamy wyboru.
Inaczej wyda nas zużyty prąd.
Jak elektrownia zauważy coś podejrzanego, to powiadomi policję.
- Naprawdę? - Tak.
- Chyba już. Spróbujcie włączyć. - Dobra.
- Chodź. - Co ty robisz?
Hakujemy licznik elektryczny.
Świetnie.
Chodźmy sprawdzić, babciu.
Czekaj.
Musimy pogadać.
Teraz?
Tak, teraz.
- Mamy problem z Clementine. - Jaki?
Czego znów chce ta wariatka?
Zjeść z tobą kolację.
Inaczej nici z całej sprawy.
- Mamy problemy techniczne. - Co ty zrobiłeś?
Spieprzyłem coś.
To nic. Wiesz co?
Ona przyprawia mnie o ciarki. Nie chcę się z nią spotkać.
Daj spokój, to tylko kolacja.
Znam cię.
Jaki jest układ?
Normalna kolacja czy kolacja ze śniadaniem?
Nie.
Normalna kolacja.... ze śniadaniem.
Cholera. Wiesz co? Dobra.
Dobra.
- Zjem z nią kolację. - Tak.
- Poliżemy się... - Nie.
- Tak. I to wszystko. - Olive.
Musisz z nią chodzić, aż zalegalizują zioło, inaczej będzie dramat.
Odbiło ci?
Myślisz, że zmarnuję z nią trzy miesiące swojego życia?
Przykro mi. Znajdź inny sposób.
Kurwa mać.
Żartujesz? Żadnych klientów przez 48 godzin?
Niesamowite. Gdzie byłeś?
Miałem nagły wypadek.
Nagły wypadek?
Zwalniam cię.
Zaraz.
Nie martw się, wezmę się w garść.
Nie, mam cię dość.
Płacę ci, wychowuję twoje dziecko, zabieram je na wakacje.
A ty to wykorzystujesz.
Oddaj kluczyki.
Będę jeździł w nocy.
I spał na lotnisku, mieszkał tam.
Oddaj mi kluczyki.
Porozmawiam tylko z Josephem o interesach
i przyjdę. Poczekaj, już jest.
Jechał dwie godziny...
Wiem. Trochę mi zajęło zrobienie się na bóstwo.
Przepraszam, oddzwonię do ciebie.
Robienie się na bóstwo po co?
Joseph ci nie powiedział, że przyjdę?
Nie.
Cóż...
Dobra, to pójdę sobie.
- Clementine. - Tak.
- Skoro już jesteś. - Super. Proszę.
Mam nadzieję, że nie mówił, że cię kocham.
Co?
Co powiedziałaś?
Powiedziałam...
Ups.
Khabib to najlepszy zawodnik w UFC.
- Jest nie do pokonania. - Zgoda.
Ale ma słabe nogi i pięści...
Widziałeś, jak znokautował McGregora?
No tak.
- Naprawdę się na tym znasz. - Tak.
Sporty walki to moja pasja.
Mam czerwony pas w jujitsu.
Żartujesz?
Ani trochę. Jak chcesz,
to ci udowodnię, powalając cię w sekundę.
Jesteś pewna siebie.
Oczywiście. Przyrżnę ci.
- Ja ci przyrżnę. - Nie, ja ci przyrżnę.
- Przyrżnę ci. - Ja tobie.
- Przyrżnę ci. - Dobra.
- No i? - Zejdź ze mnie.
Czekaj, opuszczę cię.
Dobra, puść!
- Nie wierzę. - Dobra.
Przepraszam.
Lubisz to.
Może.
Proszę.
Kurwa.
DOŚWIADCZENIE
„Czerwiec 2016: rozstanie”.
Zostawiła mnie.
- „Wrzesień 2016: powrót do nałogu”. - Było mi ciężko.
DLA MOJEJ UKOCHANEJ
Aida?
Może być 1300?
Pięćset i są wasze.
- Pomóż mi, są ciężkie. - Negocjuję.
Nie przekonał mnie pan.
Znam angielski.
Do you speak English?
Słucham?
Cholera!
Strasznie leci!
Pozrywam sobie mięśnie!
Przecież nie będzie działać.
Kurwa.
Udało się!
Zamieniłeś w ruinę
taki piękny sklep. Nie wierzę.
Schrzaniłem to.
Jak udało ci się samemu zrobić taki bajzel?
Muszę zatrudnić ludzi, żeby to skończyć.
Ale mam problem.
Dziesięć tysięcy.
- Co? - Potrzebuję dziesięć tysięcy.
Jasne, 10 tys.
Poproś rodzinę, bo ja...
Tylko nie to, nie mogę im powiedzieć. Nawet o tym nie wiedzą.
To miała być niespodzianka.
Ładna niespodzianka.
Odkąd nie ma Bene, jestem w rozsypce.
Nie płacz.
Wszystko będzie dobrze.
Łamiesz mi serce.
Wypaliłeś to wszystko?
- Tak. - Zabijasz się. Zwariowałeś?
Wszystko knocę. Musisz mi pomóc.
Pomóż mi, proszę.
Dobrze.
Pomogę.
Ale nie dam ci pieniędzy.
Dam ci złoto.
Znalazłem je z tyłu.
Były za deskami.
Wasza matka uwielbiała malować.
Miała oczy jak gwiazdy.
Ale ręce jak grabie.
Bałem się przez chwilę,
bo chyba wszyscy się zgodzimy,
- że to bohomazy. - Ten na dole jest niezły.
Patrzenie na nie zawsze mnie dołowało.
- Ten jest tragiczny, ten niebieski... - Nieważne.
W porządku, stary?
Żaden stary.
Przyszedłem z wami pracować.
To niemożliwe.
Przykro mi.
Rozumiem.
Aida będzie zachwycona, gdy się dowie, co tu robicie.
Czekaj.
Naprawdę to zrobisz?
Tak.
Daj spokój.
Chodź.
Witamy.
Skoro już tu jesteś,
poznaj naszą Ziołowinę.
Niezła nazwa.
Śpiewajmy Mazzal Tow dla Ludmily
Dobry wieczór. Policja.
Dobry wieczór.
Przyszłam tylko powiedzieć, że będzie nas tu dużo.
- Naprawdę? - Tak.
W budynku obok jest nasza nowa strzelnica.
Rany.
Proszę się nie martwić. Strzelamy tylko do celu.
Albo do przestępców.
- Nic wam nie grozi. - To świetnie.
Pójdę już. Widzę, że macie rodzinne spotkanie.
Świętujemy.
- Do zobaczenia. - Tak, do zobaczenia.
- Miłego wieczoru. Dziękuję. - Miłego wieczoru.
Mamy przerąbane.