Trzeci dzień dobiega końca.
Nie wycofuję mej propozycji.
Przybyłem tu, aby podać ci odpowiedź.
Znów nie ma z tobą Jemosa.
On nie żyje.
Miasto jest twoje, synu Sancusa.
Błagam tylko, oszczędź mych ludzi, jak obiecałeś.
Niczemu nie zawinili.
Przebacz mi, Ilio.
Jemos miał słuszność.
Na mieszkańców Rzymu nie spadnie mój gniew.
Jednakże tym, którzy złamali prawo Sancusa...
wybaczyć nie mogę.
Ersylia także jest gotowa.
Zabrać ich.
WYSTĘPUJĄ
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
ROMULUS II WOJNA O RZYM
Wiros tu siadał.
Dlaczego wybrałaś jego?
Mów,
bo drugiej okazji nie będzie.
Coś w nim dostrzegłam.
Co?
Coś, co przypominało mi ciebie.
Nieruchome serce boga,
niewinne,
wolne od dobra i zła.
Ty też widziałaś to, o czym mówi Ersylia?
Nie, mój panie.
A ty?
Nie odpowiadasz?
Jeden jest syn Sancusa.
A ty?
Jeden jest syn Sancusa.
Słyszałaś?
Byłaś w błędzie.
W oczach boga jestem więc nieczysta
i słuszne jest,
abym poniosła karę.
Wyrwą z ciebie życie te, które nazywałaś siostrami.
Twoje ciało rzucone będzie psom.
Ale nim się to stanie,
zobaczysz śmierć oszusta, któremu służyłaś zamiast mnie.
Dopiero gdy nasycę się twym cierpieniem,
pozwolę, byś do niego dołączyła.
Kim jest ta kobieta?
Jaka?
Ta, która wbrew mym żołnierzom
podeszła do ciebie na Świętej Drodze i dała ci to.
Jest nikim.
Kto to jest?
- Kto? - Ma na imię Laurencja.
Znalazła mnie, gdy byłem dzieckiem, i sprzedała w niewolę.
Skąd wzięła tę tkaninę?
- Skąd ją wzięła? - Nie wiem!
Nigdy przedtem jej nie widziałem.
Powiedz mi prawdę.
Miasto jest twoje,
kazałeś mnie zakuć w łańcuchy...
Nie mam powodu kłamać.
Nie wolno mi nikogo wpuszczać.
Jestem kapłanką Sancusa.
Dlaczego to robisz?
Bo byłaś sprawiedliwa.
Obroniłaś mnie, choć byłam twoim wrogiem.
I Ersylia by tego chciała. Na pewno.
Co jej zrobili?
Nie wiem.
Nie wiem nawet, gdzie ją trzymają.
Jeszcze możesz jej pomóc.
Ja mogę jej pomóc.
Ersylia jest taka jak ty.
Chciałabym mieć waszą odwagę.
Przecież tu jesteś.
Wiesz, co należy zrobić.
Jeśli wasz król upadnie,
Rzym się podniesie.
Trzeba mi tylko broni.
Chcesz zabić syna Sancusa?
Pomóż mi uciec.
Tylko wtedy Ersylia będzie ocalona.
Co ci jest, Ilio?
Oddychaj.
Co się dzieje?
Sylwia nie chce odejść od ciała syna.
Zabrać ją siłą?
Sylwio.
Musisz wstać.
Napij się czegoś.
Nie opuszczę go.
Nikt go nie zabierze.
Nikt go nie dotknie.
Obiecasz mi to?
Obiecuję.
Od kiedy nie krwawisz co miesiąc?
Wiesz, co to oznacza?
Bogowie obdarzyli cię dzieckiem.
Nigdy nie prosiłam o dziecko.
Może prosił twój mężczyzna.
Jedz. Musisz być silna.
Zaczekam, aż będziesz gotowa,
a wtedy uczynię cię moją królową.
Nie chcę zaszczytów.
Po cóż mi one?
Powiedz więc, czego pragniesz.
Dam ci wszystko.
Chcę śmierci Wirosa.
Chcę, ażeby spłonął na stosie mojego syna.
Gdzie go znalazłaś?
Mieszkałam pod lasem,
oddzielającym Cures od ziem Latynów.
Niedługo wcześniej umarł mój mąż.
Chłopiec.
Czy słyszałaś jego płacz?
Nie, mój panie.
Spał, jakby nie miał się czego bać.
Leżał owinięty tkaniną,
w której go porzucili.
Głód to straszliwe cierpienie.
Ulitowałam się nad tym biednym chłopcem.
A potem...
sprzedałaś go w niewolę.
Taka jest twoja litość?
Nie zdołałabym go wykarmić.
Lepsza niewola niż śmieerć.
Tak pomyślałam.
Dlaczego teraz?
Czemu teraz zwróciłaś mu tę tkaninę?
Aby go ochroniła jak wtedy.
Skoro król Sabinów
przyszedł mnie o niego spytać,
to słusznie uczyniłam.
Troje dzieci przede mną wyniesiono do lasu.
Żadne nie przeżyło. Tak mówią,
lecz odnaleziono tylko dwa ciała.
Trzeci brat...
może jeszcze żyć.
To wie tylko Sancus.
Spytajcie go, czy gdzieś jest ktoś taki jak ja,
ktoś, kogo mogę nazwać bratem.
Do tego potrzebna jest Ersylia, mój panie.
Tylko do niej przemawia Sancus.
Tylko jej ukazuje
przyszłość.
Milcz! Wszystkie nas wybrał bóg.
Oszczędź Ersylię,
a usłyszysz odpowiedzi na twe pytania.
Nie potrzebuję żadnej z was!
Obudź się, królu Rzymu!
Idziemy! Rusz się!
Nie!
Odwiążcie go.
Nie umrzesz dzisiaj.
Oddaj mu cześć.
Czemu go nie zabiłeś?
Nie nadszedł czas.
Powiedz dlaczego.
Są sprawy, nieznane tobie,
które i dla mnie nie są jeszcze jasne.
Mój syn nie żyje. Tyle wiem.
Czy niewolnik
mógłby zostać wodzem ludu?
Co?
A gdyby Wiros nie był taki jak inni?
Gdyby, jak ja, był synem Sancusa?
Co mówisz?
Może mój ojciec pragnął, bym go odnalazł.
Wiros nie jest twym bratem.
Jest nikim!
Zabij Wirosa,
a będę twoja.
Będę twoją królową.
Jakie jest twoje pierwsze wspomnienie?
Błoto.
I smród świń.
A przedtem?
Przedtem nie ma nic.
Niczego nie pamiętasz?
Dlaczego pytasz?
Tkanina, którą ci dała tamta kobieta...
- Myślałem, że wzrok mnie myli, lecz... - Co mówisz?
Każde wybrane dziecko zawijano w taką tkaninę,
Taką, jaką mam ja...
i ty także.
Jesteś moim bratem, Wirosie? Nie odpowiadaj.
Nie wiedziałbym, czy to słowa brata,
czy też wroga.
Z początku nie chciałem uwierzyć, ale...
pomyślałem, że może przysłał cię do mnie mój ojciec.
Może zrobił to,
żebym już nie czuł się samotny.
Chcę mieć pewność.
Mogę cię poddać
tej samej próbie, której poddano mnie.
Przeżyj.
Wtedy będę pewien, że jesteś moim bratem.
Moim bratem.
Myślisz, że jesteś ocalony?
Od samych narodzin
robię wszystko, by przeżyć.
Przeżyję i to.
Jesteś pewien?
Ersylia opowiedziała mi o Tytusie.
Widziałem, jak na nas patrzył w Cures.
Chciał tego, co mieliśmy my dwaj.
Jesteś człowiekiem,
ale to, co widziałam przez lata,
mówi mi, że jesteś najsilniejszym z ludzi.
Dla ratowania Rzymu
najsilniejszy z ludzi to za mało.
I prawda nie wystarczy.
Posłuchaj mnie i wszystko zapamiętaj, Laurencjo.
Znalazłaś mnie w lesie
oddzielającym Cures od ziem Latynów.
Miałem coś przy sobie. Tkaninę.
Myślisz, że to wystarczy, by utrzymać cię przy życiu?
Znam słabości ludzi
i słabości królów.
A ja znam ciebie.
Wiem, kim naprawdę jesteś.
Kłamcą.
Jestem nikim,
dlatego mogę być każdym.
Odejdź, stara!
Mogę być niewolnikiem i królem.
Synem Wilczycy i synem Sancusa,
Bratem króla Tytusa.
Przedtem byłeś moim bratem.
Postanowiliśmy tak razem,
lecz nie ma więzów krwi.
Dla mnie to była prawda.
- Dla ciebie też. - Dość!
- Okłamujesz się. - Odejdź!
Odejdź!
Choćbyś zdołała zabić Tytusa,
nie będzie ratunku.
Ani dla ciebie,
ani dla twego dziecka.
Liczy się tylko Rzym.
To, co mogłoby być, nie ma już znaczenia.
Śpiesz się.
Gdy zrobisz to, co musisz,
biegnij, nie oglądając się za siebie.
Jeśli twoi bogowie pomogą, może zdołasz uciec.
Jest tu mój ojciec.
Proszę go, by uznał cię za swego syna.
Otwórzcie.
Jeszcze możesz go ocalić.
Kto to mówi?
Służebnica Sancusa
czy żona Wirosa?
Pamiętasz tamtą noc,
zanim Rzymianie wkroczyli do naszego życia?
Z siostrami zadałyśmy pytanie twemu boskiemu ojcu.
Na najwyższym wzgórzu Cures.
Powiedziałaś, abym przywiązał do siebie Rzym krwią.
Lecz chodzi o braterskie więzy krwi.
Ta krew płynie w żyłach twoich i Wirosa.
To powiedział Sancus.
Jeśli tak,
to Wiros przeżyje bez mojej pomocy.
Wysłuchaj mnie.
- Wiem, że mi nie ufasz. - Nie ufam nikomu.
Tylko bogowie nie kłamią.
Dość mam kłamstw, Ersylio,
pragnę czegoś prawdziwego.
Wytrzymaj, Wirosie.
Walcz, królu Rzymu.
Wytrzymaj, Wirosie.
Walcz, królu Rzymu.
Co tu robisz?
Wilki wyczuwają strach,
a ty cuchniesz strachem,
jak wtedy, gdy cię poznałem.
Byłeś moją siłą,
moim oddechem, ciałem, krwią.
Próbowałem uciec - od ciebie,
od krzywdy, którą ci wyrządziłem,
ale nie wyprę się samego siebie.
Jestem gotów na śmierć,
która uwolni mnie od tego bólu.
Zostań ze mną, bracie,
bo nie chcę umierać sam.
Nasz ból, jak nasza miłość,
nie minie nigdy.
Idź na spotkanie z przeznaczeniem. Sam,
bez lęku.
Uwolnijcie go.
Widziałeś śmierć,
patrzyłeś jej w oczy.
I przeżyłeś.
Jesteś zaginionym synem Sancusa.
Wreszcie cię odnalazłem,
bracie.
Wszystkie twe winy zostają odpuszczone.
Potężny jest gniew Sancusa
i wielkie jego miłosierdzie.
Cures i Rzym
muszą poznać się nawzajem,
obdarzyć się zaufaniem.
Od tej pory
mój brat i ja
będziemy wspólnie panować nad naszymi ludami,
Zjednoczeni.
Bóg, nasz ojciec,
od początku kazał mi do tego dążyć.
Dwaj władcy,
połączeni więzami krwi,
Tytus...
i Wiros!
Niech żyją królowie!
Nie nazywaj mnie Wirosem,
bracie.
Założyłem Rzym
i niechaj ludzie na zawsze zapamiętają mnie pod imieniem...
Romulus.
Niech żyją królowie!
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLSKA
Tekst: Karolina Bober