Wkrótce świt, mój panie. Nie ma czasu.
Powiedziałem, że możecie ruszać.
Żołnierze czekają na ciebie.
Bóg nie może wiązać się z ludźmi.
Lecz król musi.
Jemos i Wiros walczą ramię w ramię ze swoimi.
Żaden król Cures nie brał udziału w bitwie.
Żaden król nie mierzył się z Rzymem.
Co wiesz o życiu króla?
Miałeś miasto i je straciłeś.
Boisz się.
Bóg nie sprawi, że wojna będzie wygrana.
Trzeba nam wodza!
Wybrałem ciebie, byś poprowadził wojsko na Rzym.
Obym nie żałował.
Za Tytusa, syna Sancusa!
WYSTĘPUJĄ
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
ROMULUS II. WOJNA O RZYM
Musimy się z nimi zetrzeć na otwartym polu.
Nie inaczej.
To może się udać.
- Jesteśmy z tobą, Wirosie. - Ja też.
- I ja. - Ja też.
Jest ich zbyt wielu.
Lepiej czekać w mieście, aż podejmą.
Uda nam się, Jemosie.
Zostawić miasto? Nie strzec bram?
Nie dotrą do miasta. Możecie ruszać.
Co cię trapi?
Bracie.
Jeśli chcesz uderzyć na Sabinów, musisz uwolnić Tarinkri i pozostałych.
Kto mówi, że zechcą walczyć wraz z nami?
Wszyscy jesteśmy dziećmi Rumii.
Miasto należy też do nich.
O brzasku Rzym i Cures zmierzą się ze sobą.
Tutaj będziecie bezpieczne.
Gdy Rzym zwycięży, odzyskacie wolność.
- Nie chcemy waszej wolności. - Należymy do Sancusa.
Jeśli Tytus przegra, to dlatego, że Sancus tak chciał.
Odpoczywajcie.
- Wkrótce to się skończy. - Co jej zrobiłeś?
- Co zrobiłeś mojej siostrze? - Przestań.
Przestań.
Wszystko dobrze?
Rumia nas opuściła.
Bo jej uchybiliście.
Obiecała nam miasto. Czemu miałaby je odebrać?
To nie jest Rzym, o którym mówiła Wilczyca.
Nie nazwiemy go domem.
A gdzie jest wasz dom?
Jest nim stado.
Dziś zrobię, co do mnie należy,
ale nie dla miasta.
Liczy się jedynie to, by nasi ludzie przeżyli.
Jesteś naszym wodzem, Jemosie.
Ratuj swój lud. Tylko tego żąda Rumia.
Obiecaj, że zostawisz go mnie.
Nie musisz tego robić.
Tym razem się nie zawaham.
Zabiję ojca.
Przyrzekłam to przed Marsem.
Nie tego dla ciebie pragnę.
Ale ja tego chcę.
Ja też muszę cię o coś prosić.
Zrobię wszystko.
Otwórzcie bramy.
To zasadzka!
Atakują nas.
Za mną!
Nie zatrzymujcie się! Naprzód.
Chcesz zabić swą córkę, Amuliuszu?
Nie mam już córki.
Jowiszu, ojcze, błagam cię,
spraw, by na armię wroga padł strach,
i prowadź mego syna, aby powrócił zwycięski,
i skieruj swój gniew przeciw Amuliuszowi,
niech jego oczy już nigdy nie ujrzą słońca.
Jowiszu, ojcze, błagam cię,
spraw, by na armię wroga padł strach,
i prowadź mego syna,
aby powrócił zwycięski,
i skieruj swój gniew przeciw Amuliuszowi,
niech jego oczy już nigdy nie ujrzą słońca.
Jowiszu, ojcze, błagam cię,
spraw, by na armię wroga padł strach,
i prowadź mego syna, aby powrócił zwycięski,
i skieruj swój gniew przeciw Amuliuszowi...
Na polu bitwy nie walcz, jakbyś nie bała się śmierci,
lecz bój się jej jak nigdy przedtem.
Nie walcz, by pomścić przeszłość,
ale dla przyszłości.
Ilia zabiła Serwiusza!
Serwiusz zabity!
Serwiusz nie żyje. Ilia go zabiła!
Serwiusz nie żyje!
Wódz Sabinów został zabity!
Wyciąć ich w pień!
Nie!
To dla nas sposobność, nie strzegą miasta.
- Nie mogę wrócić. - Dlaczego?
Co zrobiłaś, Ersylio?
Pokochałaś mężczyznę.
Wiros jest kimś więcej niż mężczyzną.
Nagiął proroctwo Sancusa do swojej woli.
Tylko bóg pokona przeznaczenie.
Panie mój, Serwiusz nie żyje.
To niemożliwe.
Dać rozkaz do odwrotu?
Panie, ludziom brak wodza.
Nie wycofamy się.
Nasz król!
Sabinów jest coraz więcej!
Syn boga walczy z nami ręka w rękę!
Adieisie!
Nie opuszczaj nas.
Rumia wybrała was obu, byście chronili jej dzieci.
Nie po to, byście stawiali sobie ołtarze.
Broń ludzi, Jemosie.
Ocal ich.
Daj sygnał do odwrotu!
Nie możemy się wycofać, Wiros na nas liczy.
Jemos nakazał odwrót.
Jesteśmy sami!
Każ wszystkim zostać.
Walczcie dalej!
Walczcie!
Gdzie twoja odwaga? Wracaj do boju!
Nie przestawajcie! Ludzie Jemosa się cofają.
Walczcie!
To koniec.
Odwrót! Odwrót!
Wracajcie do miasta. Szybko!
Syn Sancusa! Tytus, syn Sancusa!
Wszystko się ułoży, ukochana.
Stało się, Jemosie.
Zabiłam ojca.
Wiem.
Skoro bogowie dali mi siłę, bym to zrobiła,
to i zwycięstwo byłoby możliwe.
Zbyt dużo krwi przelał już Rzym z powodu mojej dumy.
Wiesz, że jestem gotowa zginąć za miasto.
Ja na to nie pozwolę.
Za dużo straciłem, Ilio.
Nie mogę stracić też ciebie.
Zostaniesz ze mną?
Tak.
Jemos nas zdradził, opuścił.
Herennèis ma rację.
To przez Jemosa przegraliśmy.
Zrób coś, Wirosie, bo nie można mu ufać.
Tak sądzicie?
Stado musi mieć jednego wodza. Tego chcą żołnierze.
Ty też tak sądzisz, bracie?
Ty jesteś Romulusem.
Zawsze byłeś.
Dlaczego nakazałeś odwrót?
Chroniłem naszych ludzi.
Razem mogliśmy stawić opór, mogliśmy zwyciężyć.
Nie rozumiesz? Spełniłem wolę Rumii.
Okazałeś słabość.
Nie ma innej prawdy.
Rumia ukarała nas za pychę i zrobi to znowu.
Ale krew naszego ludu już nie splami moich rąk,
tylko twoje.
Co mówisz?
Stado musi mieć jednego wodza.
Tego chcesz ty,
tego chcą żołnierze.
Niech więc tak będzie.
Bracie.
To słuszne. Nie ma innej drogi.
Zostałaś.
Moje miejsce jest w Rzymie, przy tobie.
Wyrządzili wam krzywdę?
Nie zbrukali nas.
Żaden Rzymianin nie śmiał nas tknąć.
Dlaczego Ersylia nie wróciła?
Jej serce zatruli Rzymianie.
Wolała pozostać z ich królem.
Z Jemosem?
Z Wirosem.
Czuje coś do niego?
Kocha go?
Rozumiesz miłość do mężczyzny? Spójrz na mnie.
Nie rozumiesz.
Odejdź.
Idźcie wszystkie!
Dziś moja siła nie wystarczyła.
Może ty się myliłaś, a mój brat ma rację.
Zdradziłem Rumię i wszyscy za to zapłacimy.
Ja w ciebie uwierzyłam.
I ty uwierz.
Nie jestem bogiem, Ersylio.
Co robisz?
Nie możemy wrócić.
Ani ty, ani ja.
Nie od Rumii zależy to, kim jesteś, ani od twojego brata.
Weź mnie za żonę,
a połączę się z tobą na zawsze,
nieważne, czy ucieszy to bogów, czy wzbudzi ich gniew.
Mam tylko ciebie.
A ja ciebie.
Rzym nie jest miastem niewolników.
Damy broń wszystkim.
Każdy będzie walczył, nawet dzieci.
Za cenę życia będziemy bronić naszej wolności.
I zwyciężymy.
Rzymianie się wycofali, zabezpieczyli miasto.
Król Tytus wzywa cię do siebie.
Panie mój, idą tu.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Karolina Bober