Biegnij, Kossusie!
Zaczekajcie na mnie!
Zostawcie wszystko i chodźcie! Jemos wrócił!
Chodźcie tu! Jemos wrócił!
Nie pchaj się.
Gdzie jest? Widziałeś go?
Przyszedł wczoraj w nocy znad rzeki.
Jest!
Niech żyją królowie! Niech żyje król! Nasi królowie!
Gdzie Wiros?
Uratowałeś go.
Pozdrów ich. Czekali na ciebie.
Podczas wyprawy zginęli dwaj Rzymianie.
Troje zniknęło bez śladu.
Ryzykowali życie, by mnie ratować.
Nie wychwalajcie królów,
tylko wróćcie do domów,
złóżcie ofiary Rumii oraz innym bogom
i proście o bezpieczny powrót naszych przyjaciół.
WYSTĘPUJĄ
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
ROMULUS II WOJNA O RZYM
Trzeba ją zaprowadzić do króla.
Jutro. Tę noc spędzi z nami.
Kto chce ją pierwszy?
Kim ona jest?
Latynką,
ścigaliśmy ją cały wieczór.
Uważaj, gryzie.
Zaprowadzę ją do Tytusa.
Chodź z nami, zabawimy się.
Powiedziałem, że ją zaprowadzę.
Rozejdźcie się.
Idźcie stąd!
Sabinowie zaskoczyli nas nocą w obozie.
- Kazałeś jej zostać? - Sama tak postanowiła.
Gdyby nie ona, nie dotarlibyśmy do kraju Etrusków.
Myślisz, że nie żyje?
Wiem, że żyje.
Czuję to.
Gdy spałeś, poruszałeś oczami, jakbyś coś widział.
Może bogini coś ci wyjawiła,
może zobaczyłeś los Ilii...
Umiesz powiedzieć, co widziałeś w łonie matki?
Ja też nie.
Jeśli coś widziałem, musiałem zapomnieć.
Nie ruszaj się.
Niedługo będziesz mogła chodzić.
Ojcze...
To ty?
Gdzie jesteśmy?
Myślałem o tobie co dzień,
a teraz znów jesteśmy razem.
Co się stało?
Dopóki jesteś ze mną, nikt cię nie skrzywdzi.
Przyjęliśmy ich, gdy was nie było.
Wojna ich przeraziła.
Zostawili swoje pola, pozabijali zwierzęta.
Mięso zaczyna gnić,
a my nie wiemy, jak tym biedakom pomóc.
Ile jest mięsa?
Wystarczyłoby dla wszystkich na pięć miesięcy.
Zaczęliśmy je suszyć,
ale skończyły się zapasy soli.
Dlaczego nie mówisz im prawdy?
Jakiej prawdy, Makkusie?
Że w komorze Rumii jest 600 funtów soli,
lecz nie macie odwagi jej wziąć.
Ta sól jest poświęcona bogini. Nikomu nie wolno jej brać.
Gdybyś był królem, co byś zrobił?
Nie stawiam się w sytuacji króla.
A ty, Tarinkri? Gdybyś miała władzę?
Królowie są śmiertelni, a sól należy do bogini.
Z szacunku dla bogini chcesz zagłodzić ludzi?
Dajcie im zwykłą pszenicę i płaskurkę.
Jutro o świcie weźmiemy sól.
Nie możesz decydować...
Muszę, a nie widzę innego wyjścia.
Jemosie, powiedz mu, że nie może tego zrobić.
Wiros ma rację. Już postanowione.
Tę sól weźmiecie...
po moim trupie!
Przekonam ją.
Tarinkri mnie wysłucha.
Nie mogę się ruszać.
Odpoczywaj. Nie zadawaj pytań.
Dlaczego przyniosłeś mnie do świątyni Marsa?
Tu jesteśmy bezpieczni. Nikt nas nie znajdzie.
Nie pamiętasz, co ci się stało?
Przypominam sobie walkę z Sabinami.
Reszta mi się zamazuje.
Leżałaś na ziemi,
oddychałaś z trudem,
a oni chcieli cię zabić.
Uratowałem ci życie.
Nie ruszaj się.
Co ci zrobili?
To kara za moje czyny.
A ty jesteś przebaczeniem.
Od dziś będę jedynie twoim ojcem.
Ojcze,
muszę wrócić do Rzymu.
Muszę bronić mojego miasta.
Rzym już nie istnieje, został zrównany z ziemią.
To nie może być prawda...
Na własne oczy widziałem zniszczenia,
płonący ogień,
ciała dwóch królów.
To niemożliwe.
Niemożliwe.
Sabinowie najechali ziemie Trzydziestu.
Królowie poddali się Tytusowi,
ale my nie musimy się tym martwić.
Gdy wydobrzejesz, przejdziemy przez lasy,
znajdziemy nowy dom,
będziemy uprawiać ziemię,
a kozy będą nam dawać mleko.
Nie ruszaj się, moja córko.
Ochronię cię przed wszystkimi.
Nawet przede mną samym.
Pani lasów i gór,
Matko Rumio,
wysłuchaj mnie.
Zbudowaliśmy dla ciebie to miasto,
symbol nadziei,
schronienie dla zaczynających od nowa.
Budzi ono grozę wśród zarozumialców.
Kurczą się na dźwięk twego imienia.
Obiecaliśmy ci pierwsze plony z każdych żniw,
groty naszej broni i 600 funtów soli.
Przysięgliśmy, że nie roztrwonimy twego bogactwa.
Wybacz nam, że nie możemy dotrzymać obietnicy,
oszczędź nam swego gniewu i pomagaj...
dawać odpór złu.
Czego chcesz?
Czemu ich nie zabiłaś?
Zatrułam jego napój. Już miał wypić, gdy nas napadli.
Mogłaś zabić ich później,
zamiast zabierać ich do swoich kapłanów.
Skoro mi nie wierzysz, nic już nie powiem.
Pamiętaj, że Wiros jest wrogiem.
Teraz pozwala ci chodzić, dokąd chcesz,
ale wciąż jesteśmy jego jeńcami.
Aby ratować swe miasto, zabije cię bez wahania.
Wibio, myślisz, że wiesz więcej niż ja?
Gdybyś miała rację, już bym nie żyła.
Mówisz o nim tak,
jakby podbił twoje serce.
Witajcie
w waszym świętym mieście,
które nie jest już ani święte, ani wasze.
Podbiłeś je, więc należy do ciebie.
Przybyliśmy oddać cześć twej dobroci i mądrości.
Gdy królowie okazują mi szacunek, odwzajemniam go.
Wysłucham was.
Prosimy tylko o pokój.
W zamian oferujemy wierność i przyjaźń.
Jeśli chcesz być pierwszym z Trzydziestu, jak kiedyś Numitor, syn Prokasa,
to złożymy ofiary twojemu bogu i uczcimy związek naszych ludów.
A Rzymianie?
Jesteście Latynami jak oni.
Nie obchodzi was ich los?
Wiros błagał, byśmy walczyli wraz z nim,
lecz odmówiliśmy.
Pogwałcili twoje prawa.
To słuszne, że dosięga ich gniew twego ludu.
Ty, z tyłu,
który wydajesz się połykać łzy...
Kim jesteś?
Moje imię brzmi Lauzjusz.
Rządzę Gabiami.
Dlaczego w twym głosie słyszę smutek?
Przywiedli cię tu siłą?
Jestem tu z własnej woli.
Moi ludzie są zmęczeni,
pragną tylko pokoju.
Co tu robisz, Tarinkri?
Powinnaś być na murach, bronić miasta.
Powinnam być tam, gdzie widzę wroga,
nieważne, czy na zewnątrz, czy wśród nas.
Co zrobisz?
Pozostań tutaj, cokolwiek się wydarzy.
Uważasz mnie za wroga?
Nie masz prawa do soli, która należy do bogini.
Nie wiemy, jak długo potrwa wojna. Nadejdą dni głodu.
Gdy zakładaliśmy miasto, sam poświęciłeś te komory,
- mówiłeś, że nigdy nie będą puste. - Nie wiedzieliśmy, co gotuje nam los.
Bierzemy na siebie ciężar tej decyzji. Wy będziecie bez winy.
- Kazać, by ich pojmano? - Milcz!
Wy, z Welii, żyjecie, bo was oszczędziliśmy.
Wciąż: my przeciwko wam?
- Milcz, Makkusie! - Wysłuchaj mnie, błagam.
Bogini nas chroni, daje nam siłę,
ale nie musi nas karmić.
Jesteśmy wilkami, Jemosie,
pamiętaj o tym.
Potrafimy zdobyć pożywienie. Nie umrzemy z głodu.
Co zostało z dawnego ciebie?
Czy jeszcze jesteś wilkiem, Jemosie?
Daj mi rękę.
Dotknij mojego serca.
Bije lekko, spokojnie i powoli.
To nie jest serce wroga.
Jeśli chcesz być moim przyjacielem,
ufaj bogini jak zawsze,
a zwyciężymy w bitwie i nie będziemy potrzebować zapasów.
Przecież wiesz, że bez bogini...
jesteś niczym.
Daję ci jeden dzień.
Nie każ mi czynić tego, co zrobiłby król innego ludu.
Powiedzieli mi, że jesteś tu od świtu.
A na horyzoncie nie widzę burzy.
Nie dlatego tu przyszłam.
Co widzisz, gdy Sancus do ciebie przemawia?
Nie widzę niczego,
czasami tylko błyskawice. Na ogół są tylko głosy.
Słyszę słowa i powtarzam je. Są prawdziwe.
Czy bóg nigdy cię nie oszukał?
Oszukują śmiertelnicy, nie bogowie.
Co się więc stało?
Bogowie nagięli się do woli człowieka?
Jesteś człowiekiem?
Boję się i krwawię. Nie jestem bogiem.
Są bogowie, którzy krwawią.
Do czego zmierzasz?
Gdy wyruszaliśmy,
moje siostry poprosiły, bym cię zabiła.
Miałam ze sobą truciznę.
Uncja wystarczyłaby do zatrzymania twego serca.
Wlałam wszystko do twojego naczynia.
Już miałeś się napić, gdy na nas napadli.
- Powinienem cię zabić. - Wiem.
- Składam życie w twoje ręce. - Dlaczego?
Gdy ojciec sprzedał mnie Sabinom,
powiedział mi, że jestem przeznaczona bogu.
Sądziłam, że tym bogiem jest Sancus. Wiernie mu służyłam.
To ty jesteś bogiem,
któremu mnie przeznaczono. Dlatego wiem, że mnie nie zabijesz.
Gdy człowiek uwierzy, że jest bogiem - to prosi się o nieszczęście.
Gdy bóg wierzy, że jest człowiekiem, musi się obudzić ze snu.
Dlatego mnie porwałeś
i przywiodłeś aż tutaj.
Muszę cię obudzić.
Nie jestem bogiem, Ersylio.
Odejdź więc.
Gdzie byłeś?
Szukałem czegoś do jedzenia.
Chciało mi się pić.
Nie zostawiaj mnie samej.
Już jestem.
Posłałeś po mnie, panie?
Nie ja pragnę z tobą mówić.
- Sylwio... - Z szacunkiem!
To królowa.
Królowa jest wolna. Ja - nie.
Oferują mi wsparcie, Sylwio,
w zamian za twoją wolność.
Pomożesz mi podjąć decyzję?
Znów będziesz traktowana z należytym szacunkiem.
Przyrzekam.
Nie możesz niczego przyrzec, Lauzjuszu,
jesteś jak przerażony pies.
Teraz wszyscy się boimy. Ty również.
To przez twojego syna.
On sprowadził nieszczęście na nasze kraje.
A ty go opuściłeś!
Zamiast go wspierać, przyszedłeś tu skamlać o sojusz.
Wobec silniejszych możemy tylko skłonić głowy
i ratować, co się da.
Jemos będzie walczył i zwycięży w tej wojnie.
- Sylwio... - Nie dotykaj mnie!
Pozdychacie wszyscy jak psy!
Nikt nie zapłacze nad waszymi okaleczonymi ciałami.
Pozwól mi odejść.
Nie chcę słuchać twoich słów.
Dość, ojcze. Dość.
Tarnkri i inni, głusi na twe słowa, nadal strzegą soli.
Co robić?
Jest czas, przekonamy ją. Nie chcę uciekać się do siły.
Ona sądzi, że przekona ciebie. Okazałeś niepewność.
Okazałem to, co czuję.
Oni są w błędzie, Jemosie.
A jeśli mają słuszność?
Jeśli coś nas przywiodło do niegodziwych czynów?
Są ludzie i są bogowie, Wirosie.
Nawet najwięksi ludzie muszą uszanować świętość.
Kto decyduje, co jest święte?
Mówisz, że sól jest święta, podobnie jak mury, broń i ogień.
Widziałem niespełnione proroctwa, a inne, które zmyśliłem, spełniły się.
Nie wiesz, czym jest świętość?
Wiem, jak to jest, głodować i nie móc się posilić.
Co chcesz zrobić?
- Użyć siły? - Zaczekamy,
ale jeśli nie ustąpią, słowa nie wystarczą.
- Nie odejdziesz! - Puść mnie!
Tam nie będzie ratunku, rozumiesz?
Nie będę miał litości dla nikogo. Jeśli chcesz żyć - to przy mnie!
Puść!
Rozpoznałam maskę.
Widziałam cię wśród Sabinów.
Znów skłamałeś,
jak zawsze.
Powiedziałeś nieprawdę.
Przyznaj: Rzym nie upadł.
Jeszcze nie,
ale ja go zniszczę. Dopiero wtedy zgaśnie mój gniew.
Możesz mnie tu trzymać siłą, trucizną,
- ale twoja miłość jest nieprawdziwa. - Chronię cię. To nie miłość?
Ocaliłam ci życie.
Jak mogłam ci zaufać?
Kto zasługuje na twoje zaufanie?
Nikt! Nie ma zaufania ani szacunku,
jest tylko nienawiść, zawiść, ambicja i gniew!
Nie wszyscy są tacy jak ty,
ojcze.
Nasza więź to jedyne, co czyni mnie człowiekiem.
Bez ciebie jestem tylko zwierzęciem.
Jeśli uchronię cię przed śmiercią i moją furią, to i ja przeżyję.
Nie należę do ciebie.
Jestem wolna.
Nadejdzie dzień, gdy twoja trucizna i sznury mnie nie zatrzymają.
Tego dnia cię zabiję,
bo ty jesteś przyczyną całego zła.
Zostań z tyłu. Tym razem ja będę mówił.
Rozkazuję wam nas przepuścić.
Kazał ci mówić, bo mu wstyd za to, co robisz?
Nikt tu nie ma powodów do wstydu
i nikt nie chce was skrzywdzić.
Nie kłam, widzę pałki w ich rękach.
Spójrzcie na siebie. Garstka przeciw wielu.
Rumia jest ze mną!
Jeśli weźmiesz sól, zostaniesz sam, skazany na śmierć.
Dość! Przygotujcie się na najgorsze.
- To moi bracia, moje stado... - Są moim stadem, Herenneisie!
Zrobią, co każę.
Nie przepuszczajcie ich.
Ostatni raz powtarzam, Tarinkri, zejdź nam z drogi.
Nie słucham rozkazów tego, kto nie szanuje bogini.
Zabrać ich stąd.
Ty psie!
Zdradziecki psie!
Dlaczego im na to pozwalasz, Jemosie?
Nie brać udziału - to za mało. Bogini ci nie przebaczy.
Wiros obrał nam drogę. Stado musi być mu wierne.
Nie ma już stada. Bracia się pozabijają.
Nie ma innego wyjścia.
Pomóż mi.
Przemyślałem wasze słowa.
Nie potrzebowałem wiele czasu.
Widziałem prawdę w waszych oczach,
wyraźnie słyszałem wasze słowa.
Wszystko było przejrzyste
jak woda świętej rzeki.
Boicie się mnie
i jesteście gotowi zdradzić dawnych sprzymierzeńców.
Dlatego wasze życie...
nie ma żadnej wartości.
Wasza zepsuta krew rzuci klątwę na wasze ziemie.
Przez was wniwecz obróci się to, co zbudowali wasi ojcowie.
Zostawcie go mnie.
Ratuj mnie!
Pomóż mi.
Chociaż umrzyj z godnością, Lauzjuszu.
Znam twój głos.
Nie dorównujesz swemu ojcu, jesteś nędznikiem.
Upierz swoje rzeczy.
Odejdź,
trzymaj się z dala ode mnie,
ratuj się.
Jeśli jeszcze raz cię spotkam,
nie okażę litości.
Nie jesteśmy sami. Bogini nas nie opuściła.
Nie opuściła nas.
Wykułem ten miecz z nadzieją, że zobaczę go w twojej dłoni.
To najmocniejsza broń, jaka wyszła spod mojej ręki.
Niewiele spałem,
nic nie jadłem,
bo się bałem, że już nigdy cię nie zobaczę.
Tak troszczy się ojciec o córkę.
- Zabiję go. - Nie, Jemosie.
Ja muszę to zrobić.
Proś bogów, by tym razem ręka mi nie zadrżała
i bym zapomniała, że ten człowiek był moim ojcem.
Wiedziałem, że wrócisz.
Miałeś nadzieję.
Nie. Wiedziałem to,
bo Rzym bez ciebie nie istnieje.
Jeśli zrobiłem coś, co może się wydać niegodziwe,
to bogini mi wybaczyła.
Dlaczego tu przyszedłeś?
Spałem długim snem, ale się obudziłem.
Wiesz, co robisz?
Wiem,
a ty?
Gdy jako dziecko zostawili mnie w lesie, byłem owinięty tym kawałkiem sukna.
W lesie umarli wszyscy moi bracia. Ja jeden przeżyłem.
Teraz to sukno ochroni i ciebie.
Zabiłem króla, by uśmierzyć twój ból.
Tego pragnęłaś.
Dlaczego nic nie mówisz?
Przyznaj, że chciałaś jego śmierci.
Zabiłem go, by spełnić twoje życzenie.
Czy teraz zasługuję na odrobinę twojej miłości?
Przytul mnie.
Jutro
moi żołnierze napadną na miasto twojego syna.
Tym razem nie będzie ucieczki.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Karolina Bober