Трчај, Кос! Трчај!
Чекајте ме!
Оставете се и дојдете, се врати Јем!
Не туркај!
Каде, сте го виделе ли? - Синоќа се врати од реката.
Ете го!
Да живеат кралевите, да живее Јем! - Да живеат нашите кралеви!
Каде е Виро!
Го спаси!
Поздрави ги, те чекаа.
Двајца Римјани умреле при патувањето,
уште тројца се исчезнати,
тие ги ризикувале животите за да го спасат мојот.
Не славете кралеви,
но вратете се дома,
принесете жртви на Румија и другите богови
и молете се за нашите пријатели да се вратат дома.
Мора да ја вратиме на нејзиниот крал. - Тоа утре, вечер ќе остане со нас.
Кој сака да биде прв?
Која е таа?
Латинка е,
ја бркавме цела ноќ.
Пази, каса.
Ќе ја однесам на Тит.
Дојди со нас, ќе се забавуваме малку.
Реков дека доаѓа со мене.
Одете си!
Сабињаните не изненадија во мракот.
Ти и нареди да остане?
Беше нејзин избор,
но да не останеше, никогаш немаше да стигнеме до Тускија.
Мислиш дека е мртва?
Знам дека уште е жива,
го чувствувам тоа.
Додека спиеше, ги мрдаше очите како да гледаш нешто.
Можеби Божицата ти открила тајна,
можеби си ја видел нејзината судбина...
Можеш да кажеш што си видел додека си бил во мајчината утроба?
Ни јас.
Ако сум видел нешто, сум го заборавил.
Не мрдај!
Наскоро ќе можеш пак да одиш.
Татко?
Ти ли си?
Каде сме?
Мислев на тебе секој ден, Илија,
а сега пак сме заедно.
Што се случило?
Никој нема да те повреди додека си со мене.
Ги примивме додека ве немаше,
војната ги исплашила, ги напуштиле полињата и ги заклале своите животни,
но сега месото почнува да скапува и не знаеме како да им помогнеме.
Колку животни?
Доволно да ги хранат сите пет месеци,
се обидовме да го исушиме месото, но нема веќе сол.
Зошто не му ја кажеш вистината? - Што сакаш да кажеш, Макиј?
Кажи му дека имаме тристотина кила во храмот на Румија
што немате храброст да ги земете.
Солта е света за Божицата, никој не смее да ја допре.
Да беше крал, што ќе направеше?
Не се ставам крал.
А ти, Таринкри?
Да беше моќта твоја.
Кралевите се смртни, солта припаѓа на Божицата.
Сакаш да умрат од глад за да ја почитуваат Божицата?
Дајте им жито на луѓето.
Ќе ја земеме солта в зори.
Не смееш да решаваш...
Морам да решам, Таринкри, а не гледам друго решение.
Јем, кажи му дека не смее.
Виро е во право,
одлуката е донесена.
Ќе ја земете солта само преку моето мртво тело.
Дај да ја убедам,
Таринкри може да послуша.
Не можам да се движам.
Само ти треба одмор, не поставувај прашања.
Зошто си ме донел во светилиштето на Марс?
Безбедни сме тука, никој нема да не најде.
Не памтиш што ти се случило?
Се борев против сабински војници,
другото ми е во магла.
Беше на земја,
ти беше тешко да дишеш,
сакаа да те убијат.
И те спасив.
Седи мирен...
Што ти направиле?
Тоа е казната за моите гревови.
А ти си проштевањето.
Од денес пак ќе ти бидам татко.
Татко,
морам да се вратам во Рим.
Морам да си го бранам градот.
Рим веќе не постои, уништен е.
Тоа не може да е вистина...
Со свои очи ги видов урнатините
и пожарите како горат,
труповите на двата крала.
Не може да е така.
Сабињаните ја нападнаа земјата на Триесетте,
кралевите се предадоа на Тит, но не треба да се грижиме за тоа.
Кога ќе бидеш подобра, ќе ги преминеме шумите,
ќе најдеме нов дом,
ќе ја обработуваме земјата и козите ќе ни даваат млеко.
Не мрдај, ќерко.
Ќе те заштитам од сите.
Дури и од себе.
Госпоѓо на шумите и планините.
Мајко Румија,
слушај ме.
Го изградивме градов за тебе,
го направивме симбол на надежта,
прибежиште за тие што барат нов почеток,
страв и трепет за гордите,
што се плашат од звукот на твоето име.
Тебе ги посветуваме првите плодови од секоја жетва,
железото од нашето оружје и шесто пуди сол.
Ти се имаме заколнато да не го трошиме твоето богатство,
прости ни ако сега не успееме да го оддржиме ветувањето,
поштеди не од твојот бес и држи го
злото,
подалеку од нас.
Што сакаш?
Зошто не ги уби?
Го ставив отровот, тој ќе се напиеше, но тогаш не нападнаа.
Си можела после да ги убиеш,
место тоа си ги однела кај твоите свештеници.
Немам што да кажам ако не ми веруваш.
Памти дека Виро е непријател, Ерсилија,
дури и ако сега ти дава да одиш каде сакаш,
сепак сме затворенички,
нема да се поколеба да те убие за својот град.
Мислиш дека знаеш повеќе од мене?
Да беше вистина тоа што го збориш, веќе ќе бев мртва.
Збориш за него
како да ти влегол во срцето.
Добре дојдовте
во вашиот свет град
што веќе не е свет, а ни ваш.
Си го освоил и правилно ти припаѓа на тебе,
дојдовме да се поклониме на твоите милост и мудрост.
Кога крал ме почитува, јас го почитувам него.
Ќе ве ислушам.
Само бараме мир, а во возврат нудиме верност и пријателство.
Ако сакаш да бидеш прв од Триесетте како што беше Нумитор, синот на Прока,
ќе принесеме жртва на твојот бог,
ќе го прославиме обединувањето на нашите народи.
А Римјаните?
Латини сте, исто како нив,
не се грижите за нивната судбина?
Виро не молеше да се бориме од негова страна, но ние одбивме.
Ги прекршиле твоите закони
и праведно е да ги покоси бесот на твојот народ.
Ти, таму одзади,
што изгледаш како да си ги голташ солзите,
кој си ти?
Се викам Лаус.
Го заповедам градот Габи.
Зошто слушам таква тага во твојот глас?
Те донеле тука против твоја волја?
Тука сум по своја одлука,
моите луѓе се изморени,
бараат само мир.
Што правиш тука, Таринкри?
Треба да го браниш градот од ѕидините.
Местото ми е каде што гледам непријател,
доаѓал тој однатре или однадвор.
Што ќе направиш? - Стој назад, што и да се случи.
Ме сметаш за свој непријател?
Немате власт врз солта, и припаѓа на Божицата.
Не знаеме колку ќе трае војната,
ќе дојде ден кога ќе гладуваме.
Кога го основавме градот, ти лично ги освети овие залихи,
рече дека нема да бидат испразнети!
Не знаевме што ни спрема судбината...
Тежината на одлуката е наша, ти ќе бидеш слободна од вина.
Нареди и ќе ги затворам.
Заќути, Макиј! Вие од Велија сте живи само бидејќи ве поштедивме.
Уште сме ние против вас?
Тишина, Макиј! - Слушај ме, те преколнувам!
Божицата не штити и ни дава сила,
не е нејзина работа да не храни,
волци сме, Јем, памти го тоа.
Можеме да си најдеме храна, нема да гладуваме.
Што останува од тоа што си бил?
Уште си волк, Јем?
Дај ми ја раката.
Стави ја на моето срце,
чука мирно и бавно,
не е непријателско срце.
Ако сакаш да си ми пријател,
верувај и на Божицата како и секогаш,
ќе победиме на бојното поле и нема да ни требаат залихи.
И ти знаеш дека без Божицата
си ништо.
Ти давам уште еден ден.
Не терај ме да го направам тоа што би го направил друг крал.
Ми кажаа дека си тука од зори,
но не гледам никаква бура.
Не дојдов да го гледам небото.
Што гледаш кога Санко ти збори?
Не гледам ништо,
некогаш се молњи, некогаш само гласови,
ги слушам и ги повторувам и вистинити се.
Богот никогаш не те измамил?
Мамењето е за смртници, не за боговите.
Што се случи тогаш?
Се поклонија боговите на човекова волја?
Дали си ти човек?
Се плашам и крварам, не сум бог.
Има богови што крварат.
Како тоа?
Кога тргнавме,
моите сестри побараа да те убијам.
Имав отров,
малку беше доволно да ти го застане срцето.
Го стаавив во твојата чаша,
ќе се напиеше, но тогаш не нападнаа.
Треба да те убијам за ова.
Знам.
Го ставам животот во твоите раце.
Зошто?
Кога татко ми ме продаде на Сабинците,
ми рече дека судбината ми е да припаѓам на некој бог.
Верував дека тоа е Санко и верно му служев.
Ти си богот
за кој што сум предодредена, затоа знам дека нема да ме убиеш.
Кога човек верува дека е бог, почнува голема несреќа.
Ако бог верува дека е човек, мора да се разбуди од сонот.
Затоа си ме грабнал,
си ме донел тука,
морам да те разбудам.
Не сум бог, Ерсилија.
Тогаш, оди си.
Каде беше?
Барав храна.
Бев жедна.
Не оставај ме сама.
Сега сум тука.
Сте ме барале, господару?
Не сум јас оној што сака да зборува со тебе.
Силвија? - Почитувај ја, наречи ја кралица.
Кралиците се слободни, јас не сум.
Ми ја нудат нивната поддршка Силвија,
а во возврат треба да те ослободам.
Сакаш да ми помогнеш да одлучам?
Пак ќе ти ја даваат заслужената почит.
Ти ветувам.
Не можеш да ми ветиш ништо, Лаус,
како исплашено куче си.
Сега сите се плашиме,
па и ти.
Но син ти е виновен, тој ја донесе оваа несреќа во нашите земји.
А сега си го оставил,
место да го поддржуваш, доаѓаш и бараш сојуз.
Кога ќе се соочиме со некој посилен, можеме само да ги спуштиме главите.
Мора да го спасиме тоа што можеме.
Јем ќе се бори и ќе ја добие војнава.
Силвија? - Не допирај ме!
Сите ќе умрете како кучиња, никој нема да плаче над вашите осакатени трупови.
Дозволи ми да заминам.
Не сакам да те слушам.
Доста... татко... доста.
Зборовите не ти вредеа, Таринкри и другите уште ја чуваат солта.
Што да правиме?
Има уште време, ќе ја убедиме, не сакам да користам насилство.
Мисли дека може да те убеди, се покажа како несигурен.
Покажав што чувствувам.
Не се во право, Јем.
А да беа во право?
Што ако нешто не тера да бидеме непобожни?
Постојат луѓе и богови, Виро,
а и најголемите луѓе мора да го почитуваат тоа што е свето.
Кој одлучува што е свето?
Викате дека солта е света, исто како ѕидините, оружјето и оганот.
Сум видел неисполнети пророштва
и како се исполнуваат пророштва што јас сум ги измислил.
Не знаеш што е светиња?
Знам како е да бидам гладен и да не можам да се нахранам.
Што сакаш да направиш?
Сакаш да користиме сила?
Ќе почекаме, но ако не заминат, зборовите нема да бидат доста.
Не може да си одиш! - Пушти ме!
Надвор нема спас, разбираш?
Нема да имам милост кон никој, ако ти се живее, мора да останеш до мене.
Пушти ме! Пушти ме!
Ја препознав маската,
те видов со Сабинците.
Пак лажеше,
како и секогаш,
се што кажуваш е лага.
Рим не бил уништен, кажи ми ја вистината.
Уште не,
но јас ќе го уништам, само тогаш ќе си го задоволам бесот.
Можеш да ме држиш тука со сила и со отров,
но тоа твоето не е љубов.
Не е љубов што те штитам?
Ти го спасив животот,
како можев да ти верувам?
Кој ја заслужува твојата доверба?
Никој не е достоен, не постои доверба, не постои почит,
има само омраза, завист, амбиција и гнев!
Не се сите како тебе,
татко.
Нашата врска е единственото што ме прави човек,
без тебе сум само животно!
Ако те држам подлеку од смртта, подлеку од мојот бес, ќе живееш.
Не ти припаѓам тебе.
Слободна сум
и ќе дојде денот кога твојот отров и јажиња нема да ме спречат,
а на тој ден ќе те убијам
бидејќи ти си причината за секое зло.
Стој таму, сега јас ќе зборам.
Наредувам да ни дозволите да поминеме.
Те тера да збориш бидејќи се срами од тоа што го правиш?
Никој тука не треба да се срами,
никој не сака да ве повреди.
Гледам палки, не лажете.
Погледни се, Таринкри, ти си една против волјата на многумина.
Румија е со мене!
Ако ја земете солта, отсега ќе бидете сами и ќе ве чека смрт!
Доста!
Бидете спремни за најлошото.
Тие ми се браќа, мојата глутница. - Тие се моја глутница, Херенеј!
И ќе ме слушаат.
Не давајте им да поминат!
Ова ти е последна шанса, Таринкри, тргни се!
Не прифаќам наредби од непочитувачи на Божицата.
Тргнете ги!
Куче си, Херенеј!
Куче предавничко!
Зошто им дозволуваш да го направат ова, Јем?
Не е доволно да не учествуваш, Божицата никогаш нема да ти прости!
Виро го знае нашиот пат напред,
глутницата мора да му биде верна.
Веќе нема глутница, Херенеј, браќа ќе се убиваат меѓу себе...
Нема друг начин.
Помогни ми.
Размислував за вашите зборови,
ми требаше време да решам што да правам.
Ја видов вистината во вашите очи,
немаше сенки зад вашите зборови,
се изгледаше чисто,
како водата на светата река.
Се плашите од мене,
спремни сте да ги предадете тие што ви биле сојузници,
а од таа причина вашите животи...
не вредат ништо.
Ќе ви ги проколнеме земјите со вашата гнасна крв,
поради вас нема да остане ништо од тоа што ви го изградиле татковците.
Остави ми го на мене.
Спаси ме!
Помогни ми.
Барем умри со достоинство, Лаус.
Ти го знам гласот.
Не си достоен на татко ти, ти си само беден човек.
Испери си ја облеката.
Замини,
држи се подалеку од мене
и спаси се.
Ако те сретнам пак,
ќе немам милост.
Не сме сами, Божицата не не напуштила,
не не напуштила.
Еден, два, три, четири, пет!
Го направив мечов, надевајќи се да видам како го држиш.
Ова е најиздржливото оружје што сум го исковал.
Малку спиев,
ништо не јадев,
се плашев дека нема никогаш пак да те видам.
Како татко за својата ќерка.
Ќе го убијам. - Не, Јем.
Јас го морам тоа.
Само, моли се овој пат раката да не ми се тресе
и да заборавам дека тој човек ми бил татко.
Знаев дека ќе се вратиш.
Си се надевал.
Не, знаев,
бидејќи Рим не постои без тебе,
а ако сум направил нешто што изгледа непобожно,
Божицата ми простила.
Зошто си тука?
Имам спиено долго, но сега сум буден.
Знаеш ли што правиш?
Знам.
Ти знаеш ли?
Сум бил завиткан во ова ќебе кога ме оставиле во шумата, како бебе,
сите мои браќа умреа во таа шума, само јас преживеав.
Сега ќе те штити и тебе.
Убив крал за да ти ја излечам болката.
Го сакаше ова.
Зошто не зборуваш?
Признај дека посакуваше да умре,
го убив само за да ти ја исполнам желбата.
Сега заслужувам ли мал дел од твојата љубов?
Држи ме.
Утре
мојата војска ќе го нападне градот на син ти
и овојпат ќе нема бегање.
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС