Wirosie!
Czy ja umarłem?
Przyszłaś mnie powitać?
WYSTĘPUJĄ
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
ROMULUS II WOJNA O RZYM
Wygrałeś bitwę, Jemosie.
Sabinowie uciekli.
Ten, który cię postrzelił, nie żyje.
Zabiłam go własnymi rękami.
A ty musisz żyć.
Musisz żyć.
Ludzie chcą złożyć hołd Jemosowi.
Hołd składa się umarłym, a Jemos oddycha.
Ale czy długo tak będzie?
Adieis mówi, że nie może go uratować.
Mój brat żyje!
Spójrz na niego.
Widzisz?
W jego żyłach krąży krew.
Wiem, jak bardzo oboje go kochacie,
lecz trzeba pozwolić mu odejść.
Jesteś królem, przemów do ludzi.
Co mam powiedzieć?
Że od dziś mówisz głosem was obu.
Jeśli jest coś, co można uczynić, by Jemos przeżył,
muszę to zrobić.
- Umarł? - Nie umrze.
- Wciąż nie wierzysz, że mówiłam prawdę? - Wierzę w to, co widzę.
Powiedziałaś, że jeden z nas umrze, a obaj żyjemy.
Skoro tak, to dlaczego ludzie płaczą?
Jemos śpi. Ostrze przebiło jego pierś.
Nie wiemy, jak je wyciągnąć, nie narażając jego życia.
- Nie umiem wam pomóc. - Wywodzisz się z Etrusków.
Oni znają sztukę ratowania.
Potrafią to święci, mieszkający poza osadą.
Nie trafisz do nich.
Sam - nie.
Ale ty znasz drogę, Ersylio.
Gdy bóg mnie wybrał, byłam dzieckiem.
- Nigdy nie płynęłam rzeką. - Teraz popłyniesz.
- Trafimy do twoich. - Znów się lękasz, Wirosie.
Sądzisz, że on był prawdziwym królem
- i nie chcesz zostać sam. - Myśl, co chcesz.
Idź spać. Rano wyruszamy.
Czy naprawdę jest ktoś, kto może go uratować?
Nie, Wibio,
nikt nie uratuje tego, komu pisana jest śmierć.
ALBA, KRAJ TRZYDZIESTU KRÓLÓW
Zginął za króla.
Zginął, bo go nie obroniliście.
Przysięgliście walczyć do śmierci,
a teraz wracacie. Co mam z wami zrobić?
Własne życie cenicie bardziej niż jego!
Jak mogę wam ufać?
Dlaczego nie zginąłeś z Sabosem?
Zadałem pytanie.
Sabos za bardzo uwierzył w swoją przebiegłość.
Gdyby nie ta pycha, żyłby do dziś,
a królowie Rzymu nie chełpiliby się, że rozbili twe wojsko.
Łatwo jest obwiniać zmarłego.
Łatwo jest mówić prawdę.
Byliśmy nieliczni, walczyliśmy, jak długo się dało.
Dwudziestu poległych więcej nie przyniosłoby ci chwały.
Ty nakazałeś odwrót?
Tak, i zrobiłbym to znowu.
Teraz wrogowie cię znają.
Gdy pozostali będą gotowi, poniosą swą nienawiść w bitwę.
Z życia śmierć...
ze śmierci życie.
Zrobiłyśmy wszystko, co kazałaś.
Będę dla niego łagodna, doprowadzę go tam, dokąd chce,
a gdy zyskam jego zaufanie,
wleję śmierć do jego kielicha.
- Wybrałaś ludzi na wyprawę? - Pięciu. Ja będę szósta.
Zostaniesz w Rzymie.
Powiedziałeś, że zrobisz wszystko, by utrzymać go przy życiu.
Ja też.
Jemos nauczył mnie, jak zapomnieć i żyć dalej.
Ty kazałeś mnie związać?
Dla moich ludzi jesteś wrogiem. Nie mogę prosić, by ci zaufali.
Nie weźmiemy ani eskorty, ani posłańców.
Niech wróg nie wie, że nas nie ma.
Do naszego powrotu - ty dowodzisz.
Płyńmy.
Kim jesteś?
Wiesz, kim jesteś?
Czy bez kapłanek nie wiesz już niczego?
Nawet bez nich jesteś królem,
jesteś Tytusem i jesteś bogiem.
Zabierz to.
Czekaj.
Mówiłem, żebyś go nie zdejmowała. Pamiętasz?
Ale teraz go chcę.
Co o mnie myślisz?
Gdy pytam, musisz odpowiedzieć.
Kazałem zabić twego ojca i walczę z twoim synem.
Dlaczego nie mówisz, że mnie nienawidzisz?
Po co mówić to, co wiesz? Czego ode mnie chcesz?
Chociaż walczę z twoim synem, nie wolno ci czuć do mnie nienawiści.
Słusznie czynię. On zabrał najcenniejsze, co miałem.
O co chodzi?
Możesz mówić przy niej. Niczego przed nią nie ukrywam.
Twoi ludzie potrzebują nowego przywódcy.
Sabos jeszcze nie ostygł.
Wybiorę kogoś, gdy przestanę go opłakiwać.
Ten człowiek, Serwiusz,
patrzył na ciebie, jakby cię znał.
To niemożliwe.
Powiedz prawdę.
Tylko zwiódł mnie słuch.
Pamiętam miejsce, gdzie ta rzeka łączy się z drugą.
W dzieciństwie prowadzałam tam kozy. To niedaleko mojej wioski.
Nie dasz jej jeść?
Zje, kiedy skończymy.
- Czego się boisz? - Niczego.
Możesz ją rozwiązać, niech je z innymi.
Napełnij serce mego syna odwagą i gniewem,
a noce Tytusa zatruj grozą proroczych snów.
Niech mrożą mu krew w żyłach. I niech skończy się wojna.
Masz jeszcze siłę, by się modlić?
- Kim jesteś? - Przecież wiesz.
Córka ocaliła mi życie.
Prosiła, bym opuścił Kraj Trzydziestu. Zrobiłem to,
ale los chciał, bym tu wrócił i spotkał się z tobą.
Twoja twarz upodobniła się do twego serca.
Słusznie ją zasłaniasz.
Ale chciałem, żebyś ty ją zobaczyła.
Mówiłeś, że kochasz swoje miasto
i pragniesz ocalić królestwo,
ale spójrz:
miasto zniszczone, a ty stałeś się sługą!
Jesteś ohydny!
Człowiek, o który mówisz, już nie istnieje.
Miasto,
rodzina, królestwo...
nie mają już dla mnie żadnej wartości.
- Żyję nienawiścią. - Czego ode mnie chcesz?
Chcę na ciebie patrzeć,
gdy zrozumiesz, że bogów cieszy mój gniew.
I chcę cię oglądać w dniach twojego upokorzenia,
aż w końcu będziesz płakać nad trupem Jemosa.
Co to jest?
Nic.
Ciągle mi się przyglądasz.
Wiesz, że Jemos musi umrzeć, bo takie zobaczyłam jego przeznaczenie.
Myślałam, że nie chcesz się z tym pogodzić,
ponieważ boisz się samotności.
Teraz już nie wiem, czy to strach,
pycha, czy szaleństwo.
Czym jest przeznaczenie?
Możesz mi powiedzieć?
Nie wiesz.
Nikt nie wie.
Do broni!
Nie widzę ich! Gdzie są?
Do łodzi!
Szybko!
Na wodę!
- Wskakuj! - Odbijajcie!
- Do wioseł! - Ilia! - Płyńcie!
Ilia!
Pchaj!
Ilio, uciekaj! Ratuj się!
Wody...
Nie zbliżaj się do niego.
Bracie!
Wiedziałaś, że na nas napadną.
Ty nas tu sprowadziłaś.
Jeśli tak sądzisz, dlaczego mnie nie zabijasz?
Jesteśmy w miejscu,
gdzie łączą się dwie rzeki.
To ta ścieżka.
Wszyscy nasi żołnierze wrócili z Cures.
Chcę, byście zrównali Rzym z ziemią.
Przegraliśmy jedną bitwę.
Jeśli przegramy kolejną,
zetnę wam głowy.
Akronie, podejdź.
Będziesz dowodził naszą armią.
Panie, nie jestem tego godny.
Boisz się Rzymian?
Boję się tylko ciebie.
Dlaczego więc odtrącasz zaszczyt, który ci czynię?
Nie bój się.
Każę ci odpowiedzieć.
Wśród nas, tutaj,
jest ktoś, kto bardziej niż inni zasługuje, by dowodzić armią.
Nie widziałem drugiego takiego, kto nie lękałby się śmierci.
Powiedz mi jego imię.
Tym człowiekiem jest Serwiusz.
On zasługuje, by dowodzić twą armią.
Uklęknij.
Weź nóż.
Nigdy więcej nie chcę słyszeć twojego głosu.
Obetnij sobie język.
Przed nami jeszcze długa droga?
Stąd do mojej wioski jest już blisko.
Tyle pamiętam.
Skoro nie pamiętasz niczego więcej, to chciałaś zapomnieć.
Ja się tu tylko urodziłam.
Nie pamiętam twarzy tych, którzy dali mi życie.
Zapominając, odsuwasz od siebie ból,
ale przeszłość kiedyś cię dosięgnie, powie ci, kim jesteś.
A ty?
Znasz swoją przeszłość?
Pamiętam ledwie parę obrazów.
Wymazałem wszystko tak jak ty.
Ty również odsunąłeś ból.
Sancus chce do mnie przemówić.
To nie głos boga, lecz burza w oddali.
Muszę go wysłuchać.
Co robisz?
Sancusie,
- przemów do swej sługi. - Nie patrz!
- Przestań! - Co robisz? - Przestań!
Dość!
On cię za to ukarze!
Nie boję się, rozumiesz?
Już z nim walczę.
Zginiesz za to. Człowiek nie może rzucać wyzwania bogu.
Zostaniemy tu na noc.
Tu nic nie ma, wracajmy.
Bez ognia niczego nie zobaczymy.
Sancus wskaże nam drogę. Do obozu już niedaleko.
Bracie!
Poznajesz to miejsce?
Poznaję.
To moja wioska.
Nikogo tu nie ma.
Nikogo tu nie ma!
- Mów wszystko! - Nie wiem, co się stało.
Skłamałaś. Nie ma wioski. Nikt nie uratuje mojego brata.
- Nie okłamałam cię. - Źle, że ci zaufałem.
Puść ją!
Urodziłam się tu.
Dlaczego chcesz ją skrzywdzić?
Nic mi nie zrobi.
Szukamy kogoś, kto go uleczy.
- On musi wrócić ze świata umarłych? - Tak.
Zaniesiemy go do tego, kto może go ocalić.
Nigdy nie widziałem wioski z kamienia.
To nie wioska,
tylko miasto umarłych.
Nie poznajesz mnie?
Kim jesteś?
Moim ojcem był Weltur.
Ersylia.
Gdzie pozostali?
Nie ma już nikogo.
Przeżyły tylko dzieci.
I ja. Opiekuję się nimi.
Kto to zrobił?
Gniewna woda wszystko zniszczyła.
Porzuciliśmy szałasy
i szukaliśmy schronienia tutaj,
wśród umarłych.
Twój ojciec tamtego dnia stracił życie.
Co to za człowiek?
Król.
Możesz go uzdrowić?
On umiera.
Może go ocalić tylko krew drugiego człowieka.
Starcze, otwórz moje żyły.
Ja nie umrę.
Żołnierze cię szanują.
Wszyscy mówią o twojej odwadze i zręczności w boju.
Walczysz, jakbyś nie bał się śmierci,
bo, jak mówią, raz już umarłeś.
Chodź tu.
Nie bój się.
- To zabójca twojego syna? - Tak.
Amuliusz,
król Alby.
Sylwia powiedziała mi, co zrobiłeś jej synowi.
Chce, bym cię zabił,
ale ja rozumiem też twój gniew, twoją nienawiść.
Nieważne, kim jestem czy byłem.
- Chcę spełniać twoją wolę. - A ja chcę twojej siły
i twojej nienawiści, byśmy wygrali wojnę.
Będziesz je miał.
Ale chcę też twojej wierności.
Uklęknij i błagaj ją o przebaczenie.
Sprzeciwisz się królowi?
Jeszcze jeden krok.
- Proszę... - Na kolana!
Proszę o przebaczenie,
pani Alby.
A ty, Sylwio,
musisz mu przebaczyć.
Prędzej umrę.
Nie umrzesz ty,
lecz wszystkie kobiety z Alby.
Rób, co mówię.
Spójrz mu w oczy.
Przytul go.
Przebaczam ci.
Byliście królem i królową,
a teraz jesteście moimi sługami.
Od dziś dowodzisz moją armią. Dokonaj swej zemsty.
Teraz idź.
Kiedy to wszystko się skończy,
miłość, którą miałaś dla synów,
dasz mnie.
Przywiodłaś ich tu.
Co cię z nimi łączy?
Powinnam była ich zabić,
to moi wrogowie.
Lecz zapragnęłaś ich uratować.
Nigdy nie spotkałam człowieka, który tak silnie broniłby życia drugiego.
I teraz już nie wiem, co jest słuszne.
Jeśli jego dusza jest nieczysta,
a miłość fałszywa,
to nie ma nadziei ani dla niego, ani dla jego brata.
Jego dusza jest czysta,
a miłość prawdziwa. Widziałam.
Czy człowiek może przezwyciężyć boską wolę?
Nie.
Chyba że sam jest bogiem.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Karolina Bober