ROK WCZEŚNIEJ
Jaką ofiarę przynosisz wyroczni boga Sancusa?
Tylko swoje życie.
Może wystarczy.
Dalej pójdziesz już sam.
Jak ci na imię?
Kiedyś wiedziałem, kim jestem.
Teraz nie jestem już niczym.
Nie pochodzisz stąd.
Co cię tu sprowadza?
Moi bogowie przestali do mnie mówić.
Sancus zobaczył cię martwego wśród żywych.
Mów ze szczerego serca, a wysłucha twoich słów.
Zawiodłem zaufanie mej córki,
zniszczyłem wszystko, co kochałem.
Ale śmierć mnie nie chciała.
Dlaczego pozostałem przy życiu?
Gdy miecze poczują pragnienie, dostaniesz odpowiedzi, których szukasz.
Teraz złóż swą ofiarę bogu.
Nie bój się.
Odrodź się i przyjmij nową twarz.
WYSTĘPUJĄ
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
ROMULUS II WOJNA O RZYM
Kiedy ruszymy na Rzym?
Zdobyliśmy już Albę,
ale reszta żołnierzy jeszcze idzie z Cures.
- Dotrą nie wcześniej niż za pięć dni. - Nie chcę czekać.
- Panie... - Chcę moje kapłanki, Sabosie!
Teraz.
Atakując bez reszty wojska, popełnilibyśmy błąd.
Albie brakowało żołnierzy i przywódcy.
Rzym na nas czeka,
a jego królowie są gotowi do walki.
Nigdy więcej tak się nie zwracaj do syna boga.
Jesteś nikim.
Sam to powiedz.
Jestem nikim.
Wybacz mu tę zuchwałość.
Musi się jeszcze dużo nauczyć, ale to najlepszy wojownik, jakiego mamy.
Zgadzasz się z nim?
Nie słyszę już głosu ojca.
Kapłanki przekazywały mi jego słowa.
Teraz nastała cisza.
Bez ich przepowiedni nie wiem, co jest słuszne.
Możemy coś zrobić.
Na wzgórzu przy Politorium znajduje się rzymski garnizon.
Wyruszę dziś z grupą żołnierzy i zdobędziemy go.
Reszta zostanie tu, by bronić Alby.
Gdy połączymy nasze wojska na wzgórzu,
Rzymianie nie będą mieli dokąd uciec.
Wiem, że kapłanki powiedziałyby ci to samo.
Masz moją zgodę, Sabosie.
Chciałaś z nami mówić.
Jesteśmy.
Bóg Sancus przyjął nasze ofiary.
Jakie ofiary?
Te, na które zezwolił twój brat, gdy cię nie było.
Nasze modlitwy dotarły do Sancusa.
Jego głos wyszeptał mi rzeczy, które dopiero się staną.
Nic nam po słowach obcego boga.
Mówił o Rzymie i Cures.
I o wojnie, która ogarnie nasze ludy.
Wojna?
Dlaczego nam to mówisz?
Jestem tylko posłańcem.
Twój bóg powiedział, kto wygra tę wojnę?
Nie, ale mówił o was dwóch.
Miasto dwóch królów będzie opłakiwać władcę.
Spośród dwóch zostanie tylko jeden.
Fałszywy król umrze, prawdziwy zaś przeżyje,
a imię jego na zawsze zwiąże się z nazwą miasta.
Romulus. On będzie panował w Rzymie.
- Długo trapią cię wątpliwości? - Zbyt długo.
Powinienem był powiedzieć o tym wcześniej.
Wiesz, że ona nie przekazała słów Rumii, lecz swojego boga,
który jest naszym wrogiem i chce nas skłócić.
Od pokoleń stado miało jednego przywódcę.
- Widziałeś to w lesie. - Nie żyjemy już w lasach.
Rozejrzyj się. Zobacz, dokąd zaszliśmy.
Bez Jemosa byśmy nie zdołali.
Z nim założyłem miasto poświęcone Rumii.
Razem jesteśmy Romulusem.
Uwierz w nas, Herenneisie.
Nie proszę o to jako król, lecz jako przyjaciel.
Jemos i ja cię potrzebujemy.
Ja cię potrzebuję.
Zawsze będę u twego boku, Wirosie.
Myślisz o słowach tej kobiety.
Proroctwa są niejasne.
Bogowie do nas przemawiają,
ale nie zawsze rozumiemy ich język.
Gdy byłam westalką,
także usłyszałam słowa bogów. Widziałam śmierć Enitosa
i ludzi, którzy nazywali cię mordercą.
I chciałam cię zabić.
Ale tamto nie było prawdą.
Prawdą jest tylko to, że Enitos nie żyje.
Wiem, że się boisz.
Nie o siebie.
Przywozisz wieści z Alby?
Alba upadła,
król Numitor został zabity.
Moja matka?
W niewoli.
Spuść wzrok,
niewolnico.
Widziałaś, co zrobił twój syn?
To z jego winy twoje miasto zostało zniszczone.
Zdołasz mu przebaczyć?
Nie Jemos zawinił. Ty zniszczyłeś Albę.
Prosiłam o pokój, a ty odpowiedziałeś żelazem i krwią.
- Gdzie mój ojciec? - Ze swoimi ludźmi,
wśród zabitych w twoim mieście.
Może go tam znajdziesz,
jeśli ptaki jeszcze nie rozdziobały jego trupa.
Tytus nie tracił czasu. Grupa Sabinów już jedzie z Alby.
- Na drodze do Rzymu nie ma żołnierzy. - Nasi zwiadowcy nikogo nie widzieli.
Oni nie idą do Rzymu.
Na własne oczy widziałem ich w lasach na północny wschód od Alby.
Są nieliczni, idą szybko.
Omijają ścieżki, przemierzają las po cichu.
Idą tylko nocą, bez pochodni, przy świetle księżyca.
Dzięki temu są niewidzialni.
- Idą do Politorium. - Mamy tam garnizon?
Nie są gotowi do starcia, ale się szykują.
- Ze wzgórza będą widzieć całą równinę. - Przygotujcie ludzi,
nie ma wiele czasu.
Nie pozwolimy im zdobyć wzgórza.
Co tu robisz?
Jeśli jesteś Latynem, wyszedłeś poza granice waszej ziemi.
Jestem tu, gdzie powinienem.
Jesteśmy spragnieni, daj nam mleka.
Co ci się stało w twarz?
Co ci jest, wstydzisz się?
No, pokaż się.
Patrzcie, to potwór!
Potwór!
Pokaż się!
Dość tego!
Przestańcie!
On ma więcej odwagi niż wy wszyscy razem wzięci.
Jeśli mnie zabijesz, sam też zginiesz.
Chcesz śmierci?
Moje życie nie należy już do mnie.
Masz rację.
Od teraz twoje życie należy do mnie i króla Tytusa.
Niewolniku!
Nikt nie chce z tobą jeść.
Nie ufają mi, bo jestem obcy.
Nie...
po prostu się boją.
Ale ty się mnie nie boisz.
Tam, gdzie inni widzą potwora,
ja widzę wojownika,
broń w rękach Cures.
Poniżyłem cię przy Tytusie,
aby cię chronić.
Wszyscy muszą się ukorzyć przed synem boga.
Ty także?
To święta wojna,
przerastająca nas obu.
Wkrótce armia Sancusa wkroczy do Rzymu,
a ty będziesz u mojego boku.
- Nie możemy obaj ryzykować życia. - Co mówisz?
Potrzebuję cię w Rzymie.
Moje miejsce jest przy tobie.
Nie bez powodu Rzym ma dwóch królów.
Jeśli jeden polegnie, drugi obroni miasto.
Przejrzałem cię.
Myślisz, że to ja zginę,
bo w twych żyłach płynie królewska krew, a ja jestem niewolnikiem.
- Nie! - Nie kłam.
- Nie umiesz kłamać. - Jeśli któryś ma umrzeć, to lepiej ja.
- Nie prosiłem, abyś mnie chronił. - Nie rozumiesz?
Raz już straciłem brata.
Nie mogłem ocalić Enitosa,
ale ciebie mogę.
Przyrzeknij mi, Wirosie,
że zostaniesz w Rzymie.
Przyrzekam.
Zostawiam Rzym w twoich rękach, bracie.
Powiedziałeś, że nie chcesz walczyć razem z kimś nieszczerym.
Sabinowie napadli na święte miasto.
Cokolwiek zrobiłaś, dotyczy ciebie i bogów, nie mnie.
A ta wojna dotyczy ciebie.
Co masz na myśli?
Twoją rodzinę zabili ludzie z Cures.
Wymierzyłem już sprawiedliwość.
Sabinowie, Latynowie - dla mnie to bez różnicy.
Karę ma ponieść człowiek, a nie plemię.
Ale będziesz walczył po stronie Rzymu.
- Wybrałeś. - Jestem wojownikiem, nie żołnierzem.
Nie walczę dla króla ani dla miasta.
Dlaczego więc?
Bo mnie poprosiłaś.
I wiem, że wciąż mnie potrzebujesz.
Ty też powinieneś prowadzić nas w walce.
- Przyrzekłem Jemosowi. - Jesteś wilkiem jak my,
nie psem stróżującym.
- Rumia jest z nami! - Rumia!
Źle, że wyjawiłaś im słowa boga.
Proroctwa nie są własnością tylko tych, którzy mają dar ich otrzymywania,
lecz także tych, których życia dotyczą.
Woluzja ma rację. Oni są cudzoziemcami.
I wrogami króla Tytusa. To świętokradztwo.
- Mamy być wierne królowi. - Dość!
Tylko ja zostałam wybrana,
tylko ja znam wolę Sancusa.
Ersylio! Zostaw ją! Proszę!
Wiedza o przyszłości im nie pomoże.
Prawda to dla bogów kolejny sposób,
by niszczyć ludzi.
- Chodź ze mną. - Nie!
- Chodź, bo cię zabiją. - Nie przeszkadzaj.
Pomóż mi. Pomóż!
Przerwać jej?
Zostawcie ją w spokoju.
Zasłużyłeś na więcej, ojcze,
lecz tylko tyle mogę zrobić.
Niech Jowisz prowadzi cię w podróży.
Nie urodziłaś się w Cures,
nie jesteś Latynką.
- Słyszę to w twoim głosie. - Pochodzę z wioski w kraju Etrusków.
Ojciec leczył ciężko rannych.
Wielu ich było.
A ja pomagałam.
Sabinowie cię porwali?
Zabili twojego ojca?
Sprzedał mnie za dwadzieścia owiec.
Nie wezwałeś mnie, by mówić o moim życiu.
Chcę wiedzieć, dlaczego wyjawiłaś nam proroctwo swego boga.
Byliście wobec nas sprawiedliwi,
a Sancus jest hojny dla tych, którzy dotrzymują obietnic.
Kłamiesz!
Zrobiłaś to, by osłabić Rzym,
by podzielić mnie z bratem!
Dlatego on wyjechał, a ty zostałeś?
Jemos i ja jesteśmy braćmi.
Nikt nigdy tego nie zmieni.
Gdybyś chciał towarzyszyć mu w boju,
nikt by cię nie zatrzymał: ani bóg, ani kobieta.
A Sancus naprawdę jest hojny dla tych, którzy dotrzymują obietnic.
- Wiesz, co mnie przeraża? - To, że jesteś oszustem,
niewolnikiem w masce króla.
Za kogo się uważasz?
- Też jesteś niewolnicą. - Ja zostałam wybrana.
Ty musisz dowieść, ile naprawdę jesteś wart.
Dziękuję, że pozwoliłeś mi pogrzebać ojca.
Spójrz na mnie.
Chcę poczuć twoje dłonie.
Obmyj mnie tak, jak obmyłaś ojca.
- Spóźniliśmy się. - Jest ich niewielu.
Wciąż możemy odbić garnizon.
Ostrożnie.
Naprzód!
To zasadzka!
Tarcze!
Za króla Tytusa!
Wytrzymajcie!
Rumia jest z nami!
Rzym!
Z tyłu!
Odwrót!
Nic ci nie jest?
Mówiłem, żebyś się nie narażał.
Brać go!
To powinienem być ja.
To powinienem być ja! Nie zostawiaj mnie!
Spójrz na mnie, Jemosie!
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Karolina Bober