Kim jest ta kobieta?
Sylwia, córka Numitora.
Chcemy mówić z twym ojcem, królem.
Król Alby jest w podróży. Ja odpowiadam za miasto.
Dlaczego przybywacie do Alby uzbrojeni?
Nie jesteś podobna do syna.
Widziałeś Jemosa?
Spotkaliśmy się z dwoma królami Rzymu,
zaoferowaliśmy im pokój,
ale oni porwali nasze kapłanki.
Jemos nie zrobiłby tego bez powodu.
Powodem była pycha.
On musi zrozumieć.
Pozwól nam przekroczyć granicę, a miasto Alba nie ucierpi.
WYSTĘPUJĄ
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
ROMULUS II. WOJNA O RZYM
Wyjdźcie.
Dokąd nas zabieracie? Dokąd?
Wy też zaznacie bólu, który zadali wasi ludzie.
Matko Pradawna,
Pani Wilków,
poprowadź Deftri ścieżką przez mokradła umarłych.
Matko Pradawna,
Pani Wilków,
poprowadź Deftri
ścieżką przez mokradła umarłych,
przyjmij ofiarę i łzy jej braci,
i miej w opiece
swoje miasto.
Zabiłaś Deftri.
Bóg Sancus ją wybrał.
To zaszczyt. Nie zrozumieliście.
Jeśli je zabijemy, będzie wojna.
Jeśli Bogini pozwoli, zemścimy się,
ale one muszą pozostać przy życiu.
Napadaj.
Napadaj!
Kto następny?
Dostałem wieści z Alby.
Tytus prosi o zgodę na przekroczenie granicy.
Matka zyskała trochę czasu.
Chce, bym zabiegał o pokój.
Po tym, co zrobili, wciąż wierzysz w pokój?
Nie wiem.
Musimy być gotowi do wojny.
Lauzjusz opuścił Gabie.
Inni królowie pójdą z nim.
Jeśli Tytus chce walki,
nie może nas zobaczyć podzielonych. Przygotuj żołnierzy,
niebawem wyruszamy.
Alba długo była naszym domem.
Nie chcesz jej znów zobaczyć?
Nic już nie łączy mnie z Albą.
Złożę ofiarę na grobie mego brata Enitosa.
Jedź ze mną. Razem zwrócimy się do bogów.
Bądź pozdrowiony.
Jeszcze mi nie przebaczyłaś?
Cieszę się z twojego przybycia.
Gdzie Numitor?
Ból pomieszał mu w głowie.
Od kiedy Trzydziestu Królów rozwiązało Ligę, nie poznaje mojego głosu.
Nie chciałem rozpadu Ligi.
Nikt nie chciał, a jednak się stało. Nie zapobiegłam temu.
Pozwoliłam ci poświęcić Welię obcej bogini,
broniłam twych decyzji przed Trzydziestoma.
Czegóż mogłam się spodziewać?
Chciałam, byś był królem Alby.
Ty jednak wolałeś iść z Wirosem, którego zwiesz bratem.
Zapomniałeś o Enitosie, swym prawdziwym bracie.
A ty jesteś moją matką.
Wiesz, jak cię nazywają?
Synem Wilczycy, Synem Rumii.
Wiros i ja chcieliśmy nowego miejsca.
Całe Lacjum patrzy na Rzym.
Teraz - także Cures.
Zastawili pułapkę!
Nieważne, co się stało.
Porwaliście ich kobiety.
Chcą je z powrotem.
Myślisz, że Tytus odstąpi od zamiaru wojny, jeśli zwrócę mu kapłanki?
Pokój, który mój ojciec zawarł z Sabinami, jest cenny, lecz kruchy.
To twoje dziedzictwo.
Tylko to ci zostało.
Pamiętaj o tym jutro, gdy będziesz rozmawiał z Tytusem.
Osiągnijcie porozumienie.
Możesz iść.
Dziadku.
Enitosie, to ty?
Tak, to ja.
Dbaj o matkę i brata, potrzebują cię.
Ojcze, daj nam siłę.
Kiedy ostatni raz jadłyście?
Wolimy umrzeć z głodu i z pragnienia, niż zginąć z waszej ręki.
Nie kuś.
Zlitowaliśmy się nad wami, czy to nie wystarczy?
Wyrwaliście nas naszemu bogu,
trzymacie w odosobnieniu jak niewolnice.
Jesteście jeńcami, nie niewolnicami,
i żyjecie. A Deftri nie.
Żyjemy, bo jesteśmy wam potrzebne.
Ale gdy przestaniemy być potrzebne, zabijecie nas
lub zrobicie coś jeszcze gorszego.
- Rzym jest inny. - Zawsze tak było.
Krew zmywa się tylko krwią.
Nikt was nie skrzywdzi.
Będziecie traktowane jak goście.
Nie wierzę ci.
Masz moje słowo.
Czy to słowo króla?
Tak, obiecuję.
Dowiedź tego.
Gościom wolno jest się modlić.
Czego chcesz?
Kozy, korzeni szyplinu, ofiarnego trójnogu i wina.
Przekonam się, ile jest warte twoje słowo.
Wirosie, przybyli królowie latyńscy.
Jedzcie.
Dam ci to, o co prosiłaś.
Przyjęliśmy wasze zaproszenie,
ale obaj wiecie, że wojna z Sabinami nie posłuży nikomu.
Pokój jest w rękach Tytusa.
W razie napaści musimy się bronić. Dlatego prosimy was o pomoc.
Odeszliśmy z Ligi, by nie mieć nic wspólnego
z waszą boginią.
Czemu mamy wam pomagać?
To prawda, Liga Trzydziestu już nie istnieje.
Tytus też to wie.
Nasze miasta są najbliżej ziem Sabinów.
Gdy jesteśmy podzieleni - to słabi.
Tylko razem możemy ochronić nasze ludy.
Rzym nas podzielił, a teraz chce nami rządzić?
Nie tego pragniemy z bratem.
Gdzie Jemos? Dlaczego musimy rozmawiać z tobą?
Wiros w równym stopniu jest królem.
Wiem, że ludzie wybrali cię na króla,
lecz w twoich żyłach płynie krew niewolnika.
Masz słuszność, Atysie,
znam życie niewolnika.
I proszę bogów, by oszczędzili ci tego losu.
Ale dla Sabinów Rzym to tylko pierwszy krok.
Potem wezmą Nomentum, Gabie,
Tibur i Satricum.
Wojna zaszkodzi nam wszystkim.
Mówili mi, żeś dobry w słowach,
ale czy można ci ufać?
Jeśli nie ufacie moim słowom,
zaufajcie krwi Jemosa.
Przyłączcie się do nas,
a nasze ziemie pozostaną wolne.
Dlaczego wróciłaś?
Jutro Jemos spotka się z królem Sabinów.
- Będzie wojna? - Nie wiem.
Ale jeśli będziemy musieli walczyć,
twoje miejsce jest przy nas.
Jak długo nie spałaś?
Bogowie zakłócają mój sen.
Wiedziałaś, że Mars nie da ci ukojenia.
Wymierzyłaś sprawiedliwość i to ma ci wystarczyć.
Nie może być sprawiedliwe, by córka zabiła ojca.
Pomszczenie niewinnej krwi sprawiedliwe jest zawsze.
Masz w sercu coś, czego nie widzę.
Ukrywasz prawdę, która cię zabija.
Niczego nie ukrywam.
Powtórz to.
Nie ufasz mi.
- Attuszu. - Nie będę walczył u twego boku.
Nie walczę wespół z tymi, którzy nie mówią prawdy.
Królowie mają swoje powody.
Ich zdaniem
Rzym bezprawnie zajął miejsce Welii.
Boją się nas.
To wszystko.
Ale ufają tobie.
Atys ci ufa.
Pomów z nimi, przekonaj ich.
- Nie mogę, Wirosie. - Możesz.
Kiedyś mój głos będzie nadawać wagę mym słowom,
ale jeszcze nie czas.
Czego ode mnie chcesz?
Powiedz królom to, co pragną usłyszeć.
Zapewnij, że jeśli pomogą nam przeciwko Cures,
Rzym będzie zobowiązany wszystkim waszym miastom.
Dostaną od nas, czego zechcą.
Udawaj, że mnie wykorzystujesz,
a nie zorientują się, że to my wykorzystamy ich.
- Nie jestem do tego zdolny. - Wszyscy jesteśmy zdolni do kłamstwa,
zwłaszcza królowie.
Skłam dla mnie, Lauzjuszu,
i przekonaj ich do walki.
Ojcze ojców, przemów do nas.
Przenikając swą córkę, ukaż nam przyszłość.
Ersilio, co widzisz?
Znasz nasze żądania.
Król Tytus chce tylko tego, co do niego należy.
Zabiliście jedną z nas. Nie wskrzesicie jej.
Czego więc chcesz?
Twój król nie mówi?
Nie jestem tu, by pertraktować.
Moja matka powiedziała inaczej.
Rzekłem jasno:
chcę moje kapłanki.
Dostaniesz je.
Ale najpierw mam prośbę.
Jaką?
O szacunek.
Jak równy z równym.
Nie jesteśmy sobie równi.
Poproś nas o przebaczenie.
- Przebaczenie? - Jemosie...
Za to, że nas oszukałeś, obraziłeś Rzym
i złamałeś święte prawo gościnności, zabijając jedną z nas.
Bóg nie prosi o przebaczenie.
Nie widzę przed sobą boga.
Wiesz, co to znaczy?
Jesteśmy gotowi.
Obraziłeś ich.
Pokój nie może być niewolą.
Alba nie pójdzie za tobą na tę niepotrzebną wojnę.
Wiros zebrał królów sąsiednich ludów. Będziemy silni.
Chwała króla nie jest warta życia jego ludzi.
- Nie pragnę chwały. - Czego więc?
- Wolności. - Wolni są tylko bogowie.
- Śmiertelnicy nie. - Nawet królowie?
Enitos nie podjąłby takiej decyzji.
Enitos nie żyje!
Twój brat był stworzony na króla.
On by mnie nie opuścił.
Synu...
Byłaś kiedyś moją matką, ale teraz jestem synem Rumii.
Królowie zdecydowali.
Nie opuścimy was.
Wiedziałem, że podołasz.
- Wypijmy! - Puśćcie mnie!
Chciałeś je przed nami ukryć?
Na kolana, niewolnico!
- Szmato! - Przestań!
Pamiętaj, że jesteś moim gościem.
A te kobiety są moimi gośćmi.
Policz je, Wirosie.
Ich jest pięć,
i nas jest pięciu - jak pięć miast nowej Ligi.
Bogowie do nas przemawiają.
Powinniście się z nami podzielić
pierwszymi łupami wojennymi.
One są nam potrzebne.
Nie musicie się już układać z Sabinami.
- Będziemy walczyć razem z Rzymem. - Atys ma rację, Wirosie.
Dajcie nam te kobiety,
i nasz sojusz zostanie potwierdzony przed bogami.
- Ta jest twoja, Horacjuszu. - Przestań.
Wiros ma pierwszeństwo.
Wybierz sobie nagrodę,
a potem pozwól wybrać nam.
Dowiedź, że jesteś jednym z nas.
Nie?
Chcesz tę?
Teraz wiem, ile jest warte słowo króla.
Nie mogę.
Przysiągłem im, że nikt ich nie skrzywdzi.
To wobec nas musisz być wierny.
Nie prosisz o wierność, lecz o posłuszeństwo.
Jeśli jej nie chcesz, ja ją wezmę.
Poskramiałem już dziksze bestie.
Wirosie!
Lauzjusz się mylił.
Wiedziałem, że się nie ukorzysz.
Odejdź!
Ludzie i wilki nie mają sobie nic do powiedzenia.
Podobnie jak królowie i niewolnicy.
Żałuję, Wirosie.
Będę prosił bogów, by ulitowali się nad waszym ludem.
W dzieciństwie chciałem robić wszystko to, co Enitos.
Jeśli wspiął się na skałę, ja też musiałem.
Był zwinniejszy,
ale choćbym spadł, naśladowałem go dalej.
Enitos był pewny siebie,
nigdy nie targały nim wątpliwości.
Słusznie postąpiłeś.
Cały Rzym w ciebie wierzy.
Tak jak ja.
Jestem inna, niż myślisz.
Sądziłam, że brzemię, które niosę, należy tylko do mnie,
lecz zasługujesz, by znać prawdę.
Prawdę?
Próbowałam zapomnieć,
ale bogowie nie zapominają win śmiertelników
i każdej nocy przypominają mi o moich.
Okłamałam cię.
Tamtej nocy w Albie
podniosłam miecz na ojca,
ale gdy spojrzałam mu w oczy...
Co mówisz?
Nie zabiłam go.
Nie pomściłam Enitosa.
To nieprawda.
Nikt mi nie wybaczy.
Czemu chciałaś mówić ze mną? Boisz się Tytusa?
Jest młody.
Jak Jemos.
Myśli, że może zmienić nawet to, co niezmienne.
Może coś zrozumie, gdy zburzymy mury Rzymu.
Twój król cię słucha.
Tylko ty możesz go przekonać.
Czego chcesz w zamian za kapłanki?
Złota, bydła, zboża?
Przez wzgląd na dawny pakt, który związał Albę z Sabinami,
dam ci wszystko, o co poprosisz.
Pozwól mi zapłacić w imieniu mego syna.
Błagam, miej litość dla matki.
Jutro pomówię z Tytusem
i poznasz odpowiedź.
Rozmawiałeś z Sylwią?
Moja matka, jak jej miasto,
jest niewolnicą wspomnień.
- Ale czy pokój wciąż jest możliwy? - Nigdy nie był.
Z pomocą Lauzjusza i innych odniesiemy zwycięstwo.
Oni odeszli.
Nikt nam nie pomoże.
Chcieli nas poniżyć. Nie potrzebujemy ich.
- Jesteśmy sami, Wirosie. - I sami zwyciężymy.
To tylko matka w rozpaczy, próbująca ratować syna.
Mówiła ci coś o mnie?
Co?
Chyli czoło przed twą władzą. Zrobi wszystko, by cię zadowolić.
A ty co myślisz?
Co o tym sądzisz?
Jeśli rozkażesz,
wojny nie będzie. Jest jeszcze czas, by się wycofać.
Czym cię przekonała? Widziałem oczy tej kobiety.
Jej słowa to trucizna.
Zwiodła cię.
Chcę tego, co ty.
Co rozkażesz?
Pani, pozostań w środku, Sabinowie zbliżają się do bram.
Brońcie Alby!
Nie poprosiłaś o przebaczenie i nie przychodzę, by ci je dać.
Powinieneś mnie znienawidzić.
Nie zdołam.
Ty możesz zapomnieć o przeszłości,
bo nie uczyniłeś nic złego.
Nie proszę, żebyś zapomniała,
ale byś myślała o nowym życiu.
Bez Alby i twojego ojca.
Jemosie.
Deftri, siostro, wojowniczko.
Przyjmij moje łzy i tę ofiarę,
bądź bezpieczna w twej dalekiej podróży.
Ojcze...
Pomóżcie mi!
Niczego nie możesz dla niego zrobić.
Ratuj siebie.
Pomocy!
Kim jesteś?
To bez znaczenia.
Amuliuszu, powróciłeś z królestwa zmarłych.
- Przyszedłeś po mnie. - Tak, bracie.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Karolina Bober