RZYM, 753 R. P. N. E.
Dzisiaj wkraczamy w nową erę.
Czas wojny minął
i wszystkich nas opromienia słońce sprawiedliwości.
Te ziemie należały do Welii,
której nazwa odejdzie w zapomnienie wraz z imieniem jej władcy.
Ale pamięć o nas dwóch i o naszych czynach
trwać będzie wiecznie.
Wirosie, ty i ja jesteśmy braćmi
i prawowitymi spadkobiercami króla Numitora.
Wilczyca znalazła nas w lesie i wykarmiła.
Rumia uczyniła nas swymi dziećmi.
Razem dostaliśmy znaki i wybraliśmy to miejsce.
Razem wykopaliśmy rowy, w których wyrosną nasze mury.
Otoczą tę uświęconą przez bogów ziemię,
której wszyscy przysięgamy bronić do ostatniej kropli krwi.
Tobie, matko Rumio,
poświęcamy to miasto.
Twej świętej ziemi nigdy nie zabraknie soli ani ziarna,
a twe miasto przyjmie tych,
którzy nie mają bogactw, kraju czy rodziny.
O, Pani Wilków, nasza matko i bogini, miastu nadamy imię Rzym.
Rzym!
WYSTĘPUJĄ
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
ROMULUS II WOJNA O RZYM
CURES, KRAJ SABINÓW
Znaleźliśmy ich o dzień drogi stąd.
Uciekali z Cures do nowego miasta Latynów.
To Rzym, miasto dwóch królów.
Gdy synowie Rumii założyli miasto, ziemie 30 królów się podzieliły.
Król Alby dał miasto Welia nowym władcom,
tracąc zaufanie sprzymierzeńców.
Teraz nikt nie rządzi,
a Rzym wciąż się rozrasta.
Kiedy zobaczę się z królami?
Posłańcy już zanieśli im twe zaproszenie.
Królowie wkrótce tu będą.
Nie umyłaś rąk,
są brudne.
Powiedz mi, co wiesz o tym nowym mieście.
Nie rób im krzywdy, Sabosie.
Błagam o przebaczenie, nie krzywdź mnie...
Nie bój się.
Odpowiedz szczerze: czego szukaliście w Rzymie?
Mówiono nam, że tam niewolnicy mogą być wolni.
Co wiesz o ich bogini?
Chroni tych, którzy niczego nie mają.
Nie musisz już uciekać,
gdyż mój ojciec, bóg Sancus,
da ci wolność.
Nie chcesz być wolna?
Idź, idź!
Idź!
Uszczęśliwimy ich.
Chcą być wolni.
Poszukajmy schronienia na noc. Jutro dotrzemy do Cures.
Mówią, że Tytus Tacjusz jest synem boga Sancusa...
i że ty nigdy nie śpisz.
- Kto tak mówi? - Twoi żołnierze.
Są twoi.
Nocą bogowie zsyłają marzenia.
Wolę być przytomna.
Dlaczego jesteś z nami?
Gdy opuściliśmy Albę, chciałaś szkolić naszych żołnierzy.
Widzimy w tobie moc, jakiej nigdy nie miała kobieta.
Ale uczuć nie okazujesz. Ani łez, ani radości.
Jaką mnie widzisz, taka jestem.
Nie inna.
Jeśli nie będziesz mówić o swoich myślach, zatrują twoją krew.
Straciłam boginię, matkę,
ojca i ukochanego.
Nic we mnie nie zostało.
Wypłakałam wszystkie łzy.
Teraz jestem z żelaza jak ostrze miecza.
Tylko to daje mi siłę.
Żelazo?
Masz krew, Ilio.
Jak ja i inni ludzie.
Sancusie, boże,
kiedy niebo pociemnieje, twój głos je rozjaśnia.
Wskaż nam drogę. Posłuchamy twego głosu.
Twój syn cię słucha.
Rzym to wilcze szczenię.
Nie czekaj, aż urośnie.
Przywiąż to szczenię do siebie krwią, jeśli nie chcesz, by urosło
i wbiło kły w twoje żyły.
To mówi ci bóg.
Martwisz się?
Wiedziałem, że miasto jest wielkie, ale nie że aż tak.
Król Tytus Tacjusz, syn boga Sancusa,
władca wszystkich Sabinów,
wita królów Rzymu i dziękuje za przyjęcie zaproszenia.
Jesteśmy wdzięczni królowi Tytusowi.
Na znak pokoju przywozimy jęczmień i wino.
Jestem Sabos, dowódca świętej straży.
Zostawcie dary tutaj. Król z radością je przyjmie.
Zostawimy wozy, wyprzęgnijcie konie.
- Na co patrzysz? - Przygląda mi się jakiś człowiek.
Który to?
Był tam. Z zasłoniętą twarzą.
Nikt tu nie ma zasłoniętej twarzy.
Prawo zakazuje nam przyjmować cudzoziemców w naszych murach,
lecz tu znajdziecie żywność i miejsce do spania.
Kiedy ujrzymy króla?
O świcie zawarty zostanie pokojowy związek między naszymi ludami.
Spytał, kiedy ujrzymy króla.
Bardzo niedługo, daję słowo.
Obmyj ręce, cudzoziemcze.
Nie śpiesz się.
Ziemia, na którą wstąpiłeś, jest święta.
Nie podoba mi się to.
- Zbyt wiele mają miodu na ustach. - Miód nigdy nikogo nie zabił.
Przecież musisz to rozumieć.
Od początku pokazują nam żołnierzy i broń.
To znak, że powinniśmy się bać,
bo są liczniejsi i silniejsi od nas.
- Boisz się ich? - Nie boję się nikogo.
I ty też nie powinieneś.
Tyle osiągnąłeś własnymi siłami!
Teraz już nic nas nie powstrzyma.
Nadejdzie dzień, gdy wszystkie inne ludy będą znosić nam dary.
Nie pragnę darów, Wirosie.
Kocham cię, Deftri...
- Czego chcesz? - Chodź ze mną.
Przygotujemy się do uczczenia sojuszu.
Kobiety, z dala od mężczyzn, oczyszczą się przed rytuałem wierności.
Rzymskie kobiety nie różnią się od mężczyzn.
To nasze prawo.
Szanujcie je, jeśli chcecie być tu mile widziani.
- Ty także. - Ilia szkoli naszych żołnierzy.
- Nie oddzielicie jej ode mnie. - W Cures walczą tylko mężczyźni.
Chodźmy.
Czego chcą?
Nie wiem.
Jesteśmy tu, by zjednoczyć nasze miasta.
Bóg Sancus chce was poznać.
Tego zażądał.
Lecz jeśli wy tego nie chcecie,
opuśćcie świątynię, wróćcie do swego miasta,
zerwijcie wszystkie więzi.
- Chodźmy. - Czekaj!
Jeśli spróbują nas skrzywdzić, obronimy się.
Nic nam nie grozi.
Zabito dla was najtłustszą owcę.
Jedzcie z mojej dłoni.
Na dowód przyjaźni.
Byli niewolnikami,
chcieli bez mej zgody udać się do Rzymu.
Spytałem dlaczego. Odparli, że chcą być wolni.
Wiem, zda się to okrutne,
ale nic takiego się nie powtórzy, bo jutro nasze miasta się zjednoczą.
Przyjęliśmy twoje zaproszenie.
Czego od nas chcesz?
Usiądźcie.
Nie ja czegoś od was chcę,
lecz bóg Sancus, mój ojciec. Przemówił do mnie piorunami.
Sabinowie i Latynowie muszą żyć w pokoju.
Król Numitor zawsze szanował Cures,
ale mówią, że Liga przestała istnieć, a wasze miasto jest najpotężniejsze.
To prawda?
Poświęciliśmy miasto Rumii i wkrótce będzie tak, jak mówisz.
Nasze ludy, związane sojuszem, nigdy nie będą toczyć wojen.
Szanujemy wasz lud, rozumiemy siłę.
Który z was jest prawdziwym królem?
Razem założyliśmy Rzym
i razem rządzimy.
Nauczono mnie, iż król ma być jeden.
- Jesteśmy braćmi. - Ty jesteś Jemos,
princeps Alby?
Dawniej nim byłem.
Ty zaś byłeś niewolnikiem. Nie jesteście prawdziwymi braćmi.
Byliśmy sierotami.
Wychowała nas wilczyca. Od tej pory jesteśmy równi.
Kto urodził się niewolnikiem, nie może zostać królem.
W tobie płynie królewska krew,
ja jestem synem boga.
Dlaczego siedzisz tu przede mną?
Wszystko w moim życiu osiągnąłem sam.
Czy możesz powiedzieć to samo o sobie?
Najsmaczniejsza część.
Tym częstuję królów, goszczących w moim mieście.
Ale to mały kawałek,
i tylko jeden.
O świcie odbędzie się ceremonia.
Chcę, by wziął w niej udział tylko jeden z was.
To będę ja.
Mówią o pokoju, a żądają podległości.
Źle, że przyjęliśmy ich zaproszenie.
Traktują nas jak gości, lecz patrzą jak na jeńców.
Ich wojsko rozbiło wszystkich wrogów,
mają silniejszych, lepiej wyszkolonych ludzi.
A my błagamy o pokój!
Dość, Herenneisie. Nikt o nic nie błaga.
Ty też wiesz, że nie jesteśmy gotowi, by z nimi walczyć.
Połóż się,
nie ma sensu czuwać.
On wydaje się okrutny, ale tak naprawdę się boi.
Ten, kto się boi, jest groźny, gdy ma armię.
Trzeba nam pokoju i czasu.
Czy jest granica?
Jest coś, czego nie zrobiłbyś w zamian za pokój i czas?
Nie, bo bez pokoju Rzym nie może istnieć.
Rozbawiłem cię?
Mówisz jak król Numitor.
On też podejmuje decyzje, myśląc o jutrze.
Wiesz, kim jestem?
Co zobaczyłaś, Ilio?
- To był tylko sen. - Mnie też coś się śniło.
To miejsce nie pozwala nam zaznać spokoju.
Czego chcesz?
Wybrał cię bóg Sancus.
Chce, abyś połączyła dwa ludy.
- Deftri... - Przez dzień będzie naszą władczynią.
Będę wam dobrą panią.
Śpijcie dalej, obudzimy was o świcie.
Ona potrafi się obronić.
Dokąd idziesz?
Nie mogę spać. Przejdę się.
Sancusie! Zaopiekuj się swymi dziećmi,
niech przeniknie je twoja wielkość.
Uwolnij nas od strachu i nadziei,
daj nam siłę twego pioruna.
To ty?
Czego tu szukasz?
Żadnej kobiecie nie wolno być wśród nas.
Precz!
Zostawcie ją.
Bo was wszystkich zabiję!
Cofnąć się!
Wyjedźmy stąd, Jemosie.
Mnie też jest tu źle. Wkrótce będziemy w domu.
Nie wiem, co się ze mną dzieje.
Myślałam, że widzę...
Co zobaczyłaś?
Ilio...
Wszystko dobrze.
Już dobrze.
Spójrz na mnie.
To ja.
Rumio, matko wilków, matko wilków.
Rumio, matko wilków.
Będziesz oblubienicą boga Sancusa.
Zamknij oczy...
Bracie, czy wraz ze mną będziesz rządził Rzymem?
Pójdę za tobą wszędzie.
Tytus oferuje nam pokój.
Nie wierzę mu.
Musisz. On rządzi Cures, jest potężny.
Dlaczego mnie wezwałeś?
Podejdź bliżej.
Zgodziłeś się na ceremonię,
ale najpierw chcę cię poznać.
One mnie wychowały.
Były mi matkami i żonami.
Nigdy mnie nie opuszczą, jak ciebie brat.
Usiądź przy mnie.
- Pij. - Co to jest?
Krew mojego ojca.
To, że ci ją daję, jest największym gestem pokoju.
Nasze miasta zjednoczą się na zawsze.
Jeśli będziesz szanował mój lud, nie musisz się niczego obawiać.
Bać się?
Ja?
Nie powinieneś się bać Tytusa.
Nie boję się.
Sancusie, ojcze, przemów do tego człowieka,
pokaż mu prawdę.
W Rzymie postawimy Sancusowi świątynię, byśmy wszyscy żyli w pokoju.
- Co w tym było? - Nie opieraj się.
Oddaj się w ręce boga.
On przepełni cię pokojem i wszystko zrozumiesz.
Przepełni cię pokojem i zrozumiesz.
Śpij,
mały wilczy niewolniku.
Gdzie jest Deftri?
Zabrali ją w nocy. Odprawi rytuał zjednoczenia.
Wirosie!
- Co ci jest? - Pozwól mu przejść.
Co mu zrobili?
Nie wiem.
Oto jest nasz hołd.
Skrop naszą ziemię waszą krwią.
Zabij go,
a połączymy krew naszych ludów.
Połącz nasze ludy, Wirosie.
- Powstrzymaj go. - Nie zrobi tego.
Deftri!
Ani kroku!
Jest naszą panią.
Bóg nagrodzi nas pokojem.
Zabij go.
- Zabij. - Nie!
Wirosie!
Połącz nasze ludy, Wirosie.
Zabij go!
Rzymianie!
Wirosie, bracie!
Brońcie króla!
Zabić wszystkich!
Przestańcie!
- Dość! - Jeśli nas nie puścicie, zabiję ją!
- Nie tkniesz jej. - Zabiję ją na twoich oczach.
Wydaj rozkaz, a zetnę jej głowę.
Na wóz!
Cofnąć się!
Stać!
Zróbcie, co mówi.
Herenneisie, przyprowadź Wirosa.
Tarinkri, wóz!
Już!
Stać!
Zabiję ją!
Jeśli za nami pojedziecie, one zginą.
Róbcie, co mówi.
Zabiję ją!
Stać!
Te kobiety są mi potrzebne.
Rozumiesz, co powiedziałem?
Mają wrócić natychmiast!
Powiedz mi, co czynić, a będzie to zrobione.
Zbierz wojsko.
Rzymianie pożałują porwania Sabinek.
Od trzech pokoleń nie weszliśmy z bronią na ziemie Latynów.
- Mamy sojusz z Albą... - Uszanujemy go.
Poprosimy króla Alby, by pozwolił nam przekroczyć granicę,
a potem zniszczymy Rzym.
Zwalimy ich mury,
i napoimy nasze świnie krwią ich królów.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Karolina Bober