Vaia casa nesa árbore!
É máis grande ca todo o noso cuarto.
Non esaxeres, Eli.
Para que quere seis cans?
Colega, páganlle por paseárllelos a outras persoas.
Gustaríame ter un can.
Primeiro aprende a recoller a túa propia merda.
É aí diante.
E esta casa só é dunha persoa?
Se entramos, non toques nada.
- Ola, "vamos" pola Atari. - "Vimos."
Pola videoconsola Atari.
Si.
O meu marido conectouna ó televisor para que vexan que funciona.
- Será mellor que só un… - Claro.
Mellor esperamos fóra, vale?
É que eu non sei xogar co trebello.
Talvez os teus fillos saiban.
- Sabemos. - Pois mellor pasamos.
Ten o Space Invaders e estes outros xogos.
Gillie case non a usou. Interésalle máis a robótica.
- Levámola. - Non quere probala?
Non. Fiámonos de ti, querida. Toma, aquí tes.
Cincuenta.
É que o anuncio dicía cen.
A ver que máis temos por aquí. Mira, un de cinco! 55.
Espera, vós que tedes? Baleirade os petos.
Cincuenta e cinco. Ah, 57!
Cincuenta e cinco. Cincuenta… Veña, rapaces, baleirade os petos.
Está ben así.
Grazas, querida.
Quietos, vale? Non é un xoguete.
- Como se consegue unha casa así? - Roubando un banco, colega.
- Non digas iso. - E logo?
Toda fortuna agocha un crime.
Que? Nunca o oíras?
Rapaces, a vosa nai viviría nunha chabola coma esta
se de moza non fuxise da casa.
Veña, ruliña.
Conseguimos unha ganga.
Cincuenta e sete pavos. Vale o dobre diso.
Estás ben, mamá?
Todo vai mellorar, Frankie. Prométocho.
Vai mellorar tanto que esquecerás que estivo mal.
Ollo cos dedos!
EPISODIO DOUS: RAPAZ LEVA TALLADA
Mirade.
Iso é unha cacatúa morta ou un cueiro usado?
Chulísimo. Como chegaría aí?
Non sei, colega.
Mirade como está todo. Puto Darra.
Sabedes como lle chaman a isto? Colapso social.
- Só é a recollida do lixo. - Xa!
Tamén lle chaman así.
PRÓTESES ATLAS
- Boas! - Home, Lyle!
Xa coñecedes a Teddy.
Sonche novos para choiar, non?
É o día dos oficios na escola.
Vaslles ensinar unha man desas? "Ei, profe, mira isto!"
"Que carallo?"
Os meus cans teñen unha para roer nela.
Deberiades poñerlle salsa de tomate.
- Ti tamén estás nas máquinas? - Non. Eu traballo. Levo un camión.
Claro, claro.
- Que tal está Frankie? - Está ben.
Vai vir á festa o mes que vén?
Comida gratis. E traedes os rapaces.
Ven, quero dicirche unha cousa.
Escoita, meu. Resulta…
De que falan?
Tocaríame conducir?
- É doado de carallo. - Moi ben. Vémonos.
Veña, vide.
Que lentos sodes, miña nai querida.
Toma!
Botade un ollo.
Elegante, non si?
Excelente.
- Ola. - Bo día, Lyle.
Mirade o meu posto.
Ven, Gus.
Que pasa, colega?
Non é aburrido?
Para nada, colega. Fas algo distinto cada día.
Pernas, brazos, pés, xeonllos…
É unha marabilla.
Rapaces.
Eu son o voso pai.
Pero non o de verdade.
Ei, parade de enredar.
Bo día, xefe.
Lyle.
A quen temos aquí?
El é Eli e el é Gus. Son os fillos da miña señora.
Rapaces, preséntovos o señor Broz, o dono de toda a fábrica.
Veña, dádelle a man.
Tes forza, mozo.
Si? Non?
Non fala. Non di palabra dende os oito anos.
- É… - Non lle pasa nada. É listo coma un allo.
Sabe de todo, pero non di nada.
E ti es o falangueiro da familia, non si?
Dáme o brazo.
Non teñas medo.
Ai, si.
Aínda non madurou.
Nótoo na cana do óso.
O óso está duro, pero aínda non está cheo.
Cóntame, que cousas interesantes sabe teu irmán?
Pois pode predicir o futuro.
Temos aquí un Hexesístrato logo…
Un que?
Era un profeta da antiga Grecia que amputou o seu propio pé
porque non quería seguir preso.
A ver, dáme un exemplo do que adiviña.
Pois unha vez escribiu "Park Terrace"
e xusto ese día mamá viu
unha velliña que ía cruzar a estrada coa compra.
Entón mamá parouna xusto antes de que a atropelase un bus.
En Park Terrace?
Non, en Oxley Avenue.
Pero despois mamá levou á velliña á casa.
A Park Terrace.
Non, en realidade vivía no bulevar non sei que.
Pero era un bloque de pisos
e nun sinal poñía que os residentes tiñan acceso ó parque e ás terrazas.
Quedou a cadros, eh?
- Tes uns rapaces ben interesantes, Lyle. - Grazas, xefe.
Querido Alex: Ó trimestre quédanlle dúas semanas
e a escola paréceme máis absurda ca nunca.
Mamá desprega as súas artes para a festa de fin de ano,
pero ese talento nunca nos vai sacar de pobres.
Gus si que podería facerse de ouro como adiviño profesional,
pero ata que non lle dea por falar,
hei de explorar outras fontes de ingresos.
Bich Dang é a persoa máis rica que coñecemos e ofreceume traballo.
E nada, tamén convidaron a Lyle ó centenario
da fábrica de membros onde choia cos demais exconvictos
e mamá está toda emocionada.
Todos van tentar ir de respectables,
cousa que ningún somos.
Querido Eli: Aquí tamén estivo todo moi tranquilo.
Iso si, a Billy Pedan metéronlle a cabeza na merda
por apuñalar a Giggsy.
Sorpresa, cabrón!
Agora puxéronlles un asentiño ós cubos para que non caiba unha cabeza humana.
Só digo que andes con ollo cos atallos.
O diñeiro fácil non existe
e a todos nos chegan as consecuencias, normalmente cando menos as esperas.
Lyle, onde estás?
Que ben o pasas. Déixasme probar?
Vai ser un posto na festa. Quieto, non te achegues tanto.
- Usaches pegamento ou que? - Dálle máis duro.
Dislles iso a todos? Eh?
Moi ben, mira.
Deille!
- E cal é o premio? - Piruletas e tal.
Dislles ós rapaces que aparquei aí diante? Grazas.
Veña, os flotadores están aquí.
Ola!
Lede o sinal, hostia.
Que pasa?
- Está pechada por mantemento. - Estás de carallada.
E que vas amañar nunha piscina? É un puto furado con auga.
Eu que sei, o cloro? Perdón, pero volvedes a pé.
Quedamos en Jamboree Heights hai cinco minutos.
- Que hai alí? - Nada que che incumba. Bulide.
- Vas vender o de Bich Dang? - Ei!
Que che dixen?
O carallo. Eu seino, Gus sábeo, e mamá seguro que tamén.
Ademais, Gus rompeu a chanqueta.
Ai, mira ti. Unha casualidade da hostia, non?
Subide.
- Imos ir cos rapaces? - Non pasa nada. Veña.
Pailáns.
Non toquedes nada.
É aquí?
- A que esperamos? - Calas un pouco, por favor?
Vós quedade aquí e que non vos vexan, vale?
Moi ben. Pois cando veña o tipo ese
preguntar algo, dígolle:
"Tranquilo, señor. O meu padrasto só está traficando".
Non me toques o carallo.
Veña, vide comigo.
Que carallo?
Non dirán nin chío. Non digas nin chío, hostia!
- Vale. - En serio.
Es ti, meu?
Está aberto.
Senta, meu.
Que sentes, meu.
Es un pai de carallo, meu.
Como traes os rapaces a unha entrega? Éche o pai do ano, eh, curmán?
É que estaban reparando a piscina.
- E que vas amañar nunha piscina? - Xa. Iso mesmo dixen eu.
De que vai a peli?
Non sei, rapaz.
Mafiosos e merdas.
Busca por Hong Kong o cabrón que lle cortou a cabeza á súa dona.
- Por que lla cortou? - Porque é un cabrón.
Igual có teu amiguiño Ivan. Os cabróns sen corazón son así.
- Tes algo para min ou que? - Teño.
Tróuxenvos unhas birras.
- Queres comprobala. - Compróbaa ti.
Veña, Elsie!
Está chegando á mellor parte!
Rapaces, queredes un refresco?
Tedes unhas galletas Iced VoVo a carón das patacas doces.
Unha birriña?
- Si. - Pásama.
Que é iso?
É un mere.
Unha reliquia de familia.
Era do pai do meu tataravó.
E para que serve?
É unha arma letal.
Se sabes usala ben, pode facer moito dano.
Pode romperlle o cranio a un pakeha coma se fose a casca dun ovo.
E que é un pakeha?
Un branquiño.
Coma Lyle.
Isto éche cousa boa, dígocho eu.
Mellor ca esa merda de Dustin Vang.
Quen é Dustin Vang?
Moito preguntas ti, non?
Dustin Vang é un camelo de Sydney.
Pero corta o material con manitol, non nos gusta.
Ademais, liquídanlle os repartidores.
Quen llos liquida?
Iso pregúntallo a Lyle.
Bebes o refresco?
Ou quedas aí toda a tarde mirándome as tetas?
Perdoa.
A ver, Capitán Díxomes, de que falabas con Elsie na cociña?
Pois tiña unha porra maorí
colgada na parede que era do pai do seu tataravó,
era coma o Viv Richards dos guerreiros.
E o noso material é mellor có de Dustin Vang
porque el córtao con manitol.
Xa vexo.
Que é o manitol?
Esquéceo, colega.
A fin de semana que vén levo o camión. Precisas outro acompañante.
- Moi ben. - Síntoo.
Aí tes.
É todo por agora.
Xenial. Grazas.
Vémonos.
Podo acompañarte eu.
Érache boa!
E Elsie tamén me dixo
que alguén liquida os repartidores de Dustin Vang.
Iso é o que fai Ivan Kroll?
Esa persoa non existe, vale?
Ivan Kroll só é un coco inventado para metelos a todos en cintura.
Pois Darren cre nel e Ezra tamén.
Ai, si?
De todas maneiras, viríache ben un gardacostas.
Viríame ben alguén que non latrique tanto.
É que xa che vale, colega.
Se queres axudar, tranquilízate un pouco, vale?
Si? Atende ó teu.
Non preciso un acompañante. Non o preciso. Non.
De onde sacará esas ideas?
Mamá!
Non quero que volvas andar co Nunchakus ese, entendido?
Éche un psicópata de manual.
Que dis? Eu non ando con Darren.
A outra noite eras moi amigo del.
- E ti de súa nai. - Ei! Iso son negocios.
Rapaces! Á clase! Xa!
Veña, liscade, os dous, arreando.
Grazas por traernos.
Non hai de que.
Deica, Gussie.
HEXESÍSTRATO
ADIVIÑO MÍSTICO CAPTURADO POLOS ESPARTANOS
QUE FUXIU CORTANDO PARTE DUN PÉ
Vou marchando. Deica, Gus.
- Ai, non! - Deus!
- Que pasou? - Está ben?
Shelly, estás ben?
Senta e respira tranquila.
Respira.
Grazas.
Seguinte.
Mamá? Que fas ti aquí?
A nai de Shelly levouna ó médico e substitúoa eu.
- E non me dis nada? - Tes 13 anos.
Eli, non teño que pedirche permiso para axudar no comedor.
- Mamá, por Deus. - Que che poño?
- Tres pasteliños? - Iso non é xantar nin é nada.
- Mamá! - Moi ben. Tres pasteliños logo.
Bo día.
Grazas.
Estes cativos…
E Lyle? Moito traballo?
Si, segue traballando na fábrica.
Non podería pasarnos algo de fariña, verdade?
Non.
Lyle xa non anda niso.
Perdoa, é que disque…
- Disque que? - Perdoa.
Disque montarás un posto na festa.
Só poño o meu granciño de area.
Seguinte.
Ese gancho esquerdo ensinoullo Lyle? Véxolle futuro.
Cres que Gus volverá falar?
Por que non?
Cres que predí o futuro de verdade?
Sabes que? Se puidese predicir eu o futuro,
gardaríamo para min.
Por que?
Porque a xente é moi pesada. Que lles dirías?
Ás veces ten que ir mal para que vaia ben.
Por exemplo?
Se túa nai non fuxise da casa, non coñecería a Robert.
Se non fose un borracho, non coñecería a Lyle.
Moitas cousas malas para unha soa boa.
Dúas cousas boas.
Por iso vos coñecín, mocosos.
O que quero dicir é que ser humano implica dor e pracer.
Iso é que naciches. Se non doe, non é a vida real, colega.
Teddy leva dúas semanas sen aparecer.
Colega…
No fondo, queres que veña eu porque vexo cousas que ti non ves.
Desta volta queda no coche, si, colega?
Estes tipos son moi perigosos. En serio.
Faiche falla contalo?
Está todo aí.
Prométeme que esta merda é boa.
Sempre é boa merda, meu.
A última vez non foi tan boa.
Afaríaste a ela.
- Ou talvez nos queres foder! - Xesús. Tranquilos.
Lyle, que pasa?
Quen cona es ti?
Non che dixen que quedases no coche?
- Que miras? - Non mira nada, meu.
Pois, sinceramente, preguntábame
se xa calveabas antes de ser skinhead
ou se calveaches despois.
Para que carallo traes o rapaz, eh?
Liscade, hostia.
Un.
VESTIDO RUBÍ, 126,95 $
APARCADOIRO PRIVADO
Boas, señoritas.
Deica, señoritas.
DEMENCIA MUTANTE
COMPROBA A TÚA FORZA
PANDEMONIO DE PAUCIÑOS
Veu Slim.
Mira. É Shelly.
Shelly, que tal estás?
- Ola. - Dixéronme que te ingresaron.
- Para que son? - Teño un problema muscular nas pernas.
Merda. Cal é o tratamento?
Non sei, teñen que facerme probas.
- Bule, que comeza o fútbol. - Queres vir velo connosco?
Éme mellor ir á casa, así animo a miña nai. Deica.
- Deica entón. - Deica.
Eli, podes tirar as miudanzas ó lixo, por favor?
VENTRE-RICO FIBRA INSTANTÁNEA
SABOR A LIMÓN
INGREDIENTE ACTIVO: MANITOL
Eli, xa comeza!
- Avisa a Lyle, vai perder o saque. - Vou.
- Non mires. - Non miro.
- A ver, que é? - Abre os ollos.
Veña.
Non.
Podemos permitírnolo?
Ben investido está, ruliña.
Grazas!
Quérote.
Vai comezar o partido.
Dámoslle a benvida a toda Australia
á final preliminar de 1985
entre os Canberra Bulldogs e os Parmatta Eels.
- Podo facerche unha pregunta? - Xa ma fixeches.
Imaxina que fas algo e que te poden pillar,
e se te pillan, cágala a base de ben,
pero só lle roubas a xente mala, de tódolos xeitos,
ti faríalo?
- Preguntas por ti ou por un amigo? - Por un amigo.
Diríalle ó teu amigo que sempre a paga alguén.
Ó mellor te libras un tempo, pero a longo andar,
volve e trábache o cu. A ti ou a alguén a quen queres.
Así funciona o mundo.
Mira que contenta está túa nai.
Quen ía querer botar iso a perder?
Moi ben, rapaces.
- Imos alá. - Caralludo.
Aí tes, meu.
Grazas, meu.
…no campo e en todo o país érguense para o himno…
Faime sitio, colega.
Pódeslle repetir iso a Lyle?
Agora non, colega, veña.
Están co himno do puto mellor país do mundo.
Australianos…
Australianos, deleitémonos,
xa que somos novos e libres.
Somos… que di?
Gozamos de terras douradas e riquezas para os que as traballan.
O noso fogar, cinguido polo mar.
Cantas aliñas de polo? Necesitamos o dobre.
Iso de aí son as vieiras?
Aínda están sen cociñar?
Esas flores para a barra.
E os manteis, onde están?
Bule, tartaruga!
Os clientes están para chegar!
Rapaces, arreando, non quero chegar tarde.
Como me queda?
Pareces unha deusa.
Dá a volta.
Vaia.
Vou polos rapaces.
Moi ben.
Eu…
Vou arrincando a furgo.
Bótoche unha man?
Veña.
Gus e eu podemos quedar vendo unha peli?
Ídelo pasar ben.
Só haberá unha morea de vellos soltando discursos.
Ó mellor coñeces algún bo contacto, coma Tytus Broz.
Xa o coñecemos. É raro.
Cumprir 13 anos non te obriga a rosmar por todo.
Ser adolescente non vai diso.
SI TAL
Lyle leva tres anos na fábrica.
Valórano como empregado.
Mamá, se o valorasen, teríano ascendido ou…
Abonda, Eli.
Nós imos e ti vés connosco.
- Polo menos finxe pasalo ben. - Só queres que finxamos ser respectables.
Respectable é que Lyle poña a funda cada día para ir traballar,
aínda cando non lle apetece.
Respectable é que arranxe os mosquiteiros,
corte a herba
e meta cartos no banco para sacarnos de aquí.
Respectable é que teñas comida e papel hixiénico
e que cada día non sexa unha merda.
Paréceche mal ser respectable? É algo moi digno.
- Vas feito un pincel. - Si? Grazas.
Non pintes a mona, por favor.
Ola, Darren.
Bela? Hostia, como estás ti convidado?
Non sei. Lyle traballa alí.
- Como vai o negocio da distribución? - Creo que bastante ben.
Ás veces acompáñoo ás entregas.
Para que?
Pois vixío. Asegúrome de que ninguén se aproveite.
Bela o malote?
Damas e cabaleiros, ocupen os seus asentos.
A cea está lista.
Imos alá.
Quen senta na túa mesa?
O representante de Oxley.
E ese é o inspector Tim Cotton.
Xa, porque Tytus axuda a presos en reinserción, non?
Non, é porque a metade dos polis reciben o aguinaldo de miña nai.
É Ivan Kroll.
Lyle dixo que non existía.
Xa lle gustaría a Lyle.
Que lle pasou na cara?
Pois disque o irmán dunha das súas vítimas
foi por el cunha escopeta.
Próteses Atlas fabricoulle o couso da cara.
E que pasou co que lle disparou na cara?
Levoulle un tempo atopalo,
pero deulle seguido a pista ata un serradoiro no cu de Tasmania.
Eli! Vas feito un pincel, campión.
Onde sentan os teus vellos?
Estás ben, Gussie?
É Teddy. Coñécelo?
Gústalle miña nai.
Gústanos a todos, Beliña. Eu dáballe.
Damas e cabaleiros,
reciban cunha calorosa benvida
o seu anfitrión desta noite, o señor Tytus Broz.
Grazas.
Como algúns xa saben,
as tres mulleres máis importantes da miña vida
son a miña nai,
a miña filla
e a miña querida esposa.
Que en paz descansen todas.
A miña filla Hannah era a que máis cor lle daba á miña vida.
Pese a todo o que sufriu pola súa estraña e incapacitante doenza,
nada máis collela no colo,
souben cal era o meu propósito nesta Terra.
Outorgar mobilidade.
Outorgar independencia.
Outorgarlle dignidade á miña filla
e a tódalas persoas do mundo coma ela.
Aínda así queda moito camiño, amigos.
Espero e creo
que brazos e pernas totalmente funcionais
chegarán a ser tan substituíbles coma as pezas dun automóbil.
Ata entón,
prométolles que a nosa misión sagrada
para devolverlle a mobilidade total a quen a desexe
e a mereza…
non fixo máis que comezar.
Que pasen unha boa velada.
Dásme un globo, por favor?
Case o tes. Veña, ti podes.
Si! Deille!
Décheslle, colega. Parabéns.
- Grazas. - Ben feito.
Demencia Mutante! Achéguense!
Podes meter aí os cartos, Frances,
e mirar que vaia todo ben?
Claro.
Pandemonio de Pauciños! Colla un pauciño, leve un premio!
Quen se anima?
Que posto máis cutre. Ofrecícheste voluntario?
Obrigounos miña nai. Está que non caga coa comunidade.
Cáeme ben túa nai. Sempre tiven celos da vosa familia.
Celos? De nós? E iso?
Quérenvos.
Quérennos a todos, non?
A ver, eu síntome querida, pero estou poñendo moi triste a miña nai.
Tes máis sorte da que pensas, Bell.
Si! Aí estamos, colega!
Pandemonio de Pauciños!
Demencia Mutante!
Pandemonio de Pauciños!
Non, non! Demencia Mutante!
Moitos pauciños e moito pandemonio!
Nada. Demencia Mutante!
Demencia Mutante? Os mutantes non existen.
Aquí hai mellores premios. Moitísimo mellores!
Queremos comer!
Ei!
Vaia pintaza, mi madriña! Non?
- E iso a que vén? - A nada.
Hoxe paseino moi ben.
Pareceume encantador.
Non sabedes? Todos xuntos como familia.
Sabemos, ruliña, sabemos.
E isto non é nada.
Dentro de pouco todo irá mellor aínda, prométovolo.
Pode ser.
- Non entredes aí. - Veña, ho!
Espaguetes á boloñesa! Como te pos!
Meu, podías pechar a porta polo menos.
Mellor que airee.
- Vou eu. - Convidastes a Shelly ou algo?
Así que Shelly, eh?
Perdoade, molesto?
- E ti quen es? - Un amigo de Lyle.
Ti, lisca.
Veña, lisca!
Xa vou.
Ti, senta.
Quietiños todos. Non tardaremos.
Só quero preguntarlle a Lyle polos seus traballiños.
Traballiños? De que fala?
- Non sei de que… - Cala a boca!
Puto…
Queres dicirnos onde agochaches o extra, Lyle?
Ei!
Veña, iso non é necesario, hostia.
Onde agochaches o extra?
Non pasa nada.
- Vale. - E ben?
Gussie.
Que fas? Que lle está a dicir?
Deixa esa merda. Fálame a min, Lyle.
Hostia! Parade.
Eli.
Síntoo, Frankie.
Non, Lyle.
Ó carallo, liscamos con el.
Lyle! Non!
Síntoo, ruliña. Só quería que fose mellor para todos.
Lyle!
Non saben nada!
Mamá!
- Senta! - Mamá!
Cala a boca, cativo.
Respira.
Non teño moito tempo. Douche unha última oportunidade
para evitar algo moi desagradable.
- Que che dixo Lyle? - Non fala.
Todos falan chegado o momento.
Que dixo, mudiño?
Onde agochou Lyle o extra?
Escríbemo no aire.
Se escribes o que dixo Lyle,
non lle corto o dedo ó teu irmán.
Non! El non sabe nada.
Este é bo rapaz. Escríbello a el.
Dillo. Sóltao, Gus.
El non…
Dixo…
"Pase o que pase…
quérovos moito, rapaces."
Xa. E que máis?
O resto viña a ser: "Dille a ese merdeiro que lle dean polo cu."
Cousas así.
Escacho coa risa.
Subtítulos: Abraham Díaz López