Carta.
Querido Alex:
Verás que escribo dende outro enderezo: a casa de meu pai, Robert.
Gus mais eu estamos aquí porque mamá está na cadea.
Gus volve pintar, en parte para tapar os buracos das paredes,
pero sonche bastante raros.
Onte pintoume con pelo roxo
saíndo do local vermello de polo frito de Barret Street.
Titulouno Mellor roxo que no foxo.
Agora está a pintar como se coñeceron os nosos pais.
Mamá nunca nos contou por que fuxiu así da casa.
Por algún motivo, deulle por facer dedo ata o norte.
Nas aforas de Townsville, un tolo métea no coche
e conduce rumbo ós cultivos de cana.
Hai obras na estrada. Ten que minorar.
Non abras a puta boca.
Merda!
Entón miña nai bótase escopeteada á estrada.
Merda!
Ei, frea!
Estás ben, rula. Xa te teño. Estás ben.
Xesús.
Grazas.
Mamá mirou fixamente os ollos azuis do seu salvador.
Ese tipo era Robert Bell…
Que hai?
…meu pai.
EPISODIO CATRO: RAPAZ PERDE PAI
FUGAS FAMOSAS DE CÁRCERES AUSTRALIANAS
Ó carallo.
Ola.
Hostia, si.
Merda.
Hostia, merda!
Socorro!
- Papá, que… - Merda!
A que veu iso?
- Ardíanche os putos pantalóns! - Xa os sacara, panoco!
Vai todo ben, Robert?
Veña, rematou o espectáculo.
- Claro. - Grazas.
- Vamos. - E as miñas gafas?
Eli, e as miñas gafas, colega?
Fede a augarrás.
Que pasou?
Só quería beber algo.
Érache mellor ir a un bar.
E a vós éravos mellor deixar de gastar a miña manutención en pinturas de merda.
E a ti levarnos ver a mamá.
Chámase agorafobia, Eli. Agorafobia.
"Temor a espazos abertos con multitudes", segundo o dicionario.
- Que vos leve outro. - Quen?
Eu que sei. O voso amiguiño Halliday.
Slim non quere nin achegarse. Xa llo pedimos.
Non o collas. Han ser de protección de menores.
Máis vos vale volver á escola antes de que vos metan nun centro.
Non me mires así, Eli Bell!
É culpa miña que un tiburón vos comera o puto padrasto?
Veña, ho, perdón.
A ver, esta tarde vou cobrar o paro,
e podedes ir por polo e patacas para cearmos todos, si?
Cea en familia. Si?
Polo, patacas. Mañá irá todo mellor.
Perdoa, colega.
DEPARTAMENTO DE SAÚDE E BENESTAR DE QUEENSLAND
ESTIMADO SR. HALLIDAY:
SOLICITAMOS URXENTEMENTE A SÚA PRESENZA
PARA REALIZARLLE UNHA BIOPSIA DE GANGLIO LINFÁTICO.
Bela Durminte!
É verdade que teu irmán che cortou un dedo?
Foi un accidente.
Vingámonos?
Se non plantas cara, nunca sabes cando rematará.
A próxima córtache a pirola.
- Temos unha banda. Úneste? - Non estabades con Darren?
Darren deixou a escola para axudarlle á nai.
A Bich? No restaurante?
Aí non, Beliña.
Non sei de que me falades.
Xa, claro.
A túa nai caéronlle catro anos por tráfico?
Como lle vai en Boggo Road? Ou non fuches aínda?
Ou se fan lesbianas ou foden cos gardas.
Se vas ir visitala, tes que poñerte guapo.
Téñoche un xampú boísimo.
- Collino! Axudádeme. - Non!
- Agarrádeo dos brazos. - Quieto.
Veña, ho. Que che dean, Bobby.
- Veña, rapaces! - Que tal senta?
Refrégallo ben. Nutre as raíces, así.
- Que boa. - Soltádeme!
Que tal senta, Eli?
Trouxeches o vídeo?
Ei, Eli.
Que pasou?
Só é salsa de tomate. Pilláronme Bobby Linyette e os amigos.
- Zúrrolles? - Non.
Teño que loitar as miñas batallas.
Mellor roxo que no foxo, non?
Mellora.
O que?
Esta vida.
Mellorará tanto que esquecerás que estivo mal.
Xa…
E como vai pasar iso?
Pasará e punto.
Xa pasei por isto.
De que merdas falas, Gus?
Vivimos a mesma vida unha e outra vez.
Cando morres, volves e repítela. É igual, pero diferente.
Slim ten outra teoría.
Non é unha teoría.
Ti e eu xa morremos, lémbraste?
E volvemos.
De cada volta fíxome nos erros que cometemos
para non repetilos.
Vénme á cabeza en anaquiños ó chou,
pero así é como nos fala o futuro.
Lembras a voz do teléfono vermello?
Lembro.
Parecíache que a recoñecías, non?
Creo que era eu.
Falándoche dende o futuro.
Mira.
Gus, gústame que agora falemos, pero…
non te me volvas tolo, por favor.
A vida xa é bastante dura.
Axuda!
Ei, garda!
Frankie, xa está ben. Que tes esta vez?
Sigo esperando falar cos meus rapaces.
- Temos teléfono. Tes algún número? - Si, o do meu ex, pero non contesta.
- Escríbelles. - Xa o intentei. Non responden.
Pois vólvelles escribir.
Xa sei que pasa aquí.
Ilumíname. Que pasa aquí?
O puto Tim Cotton non quere que fale coa miña familia.
- Nin idea. - Pregúntalle ó inspector Cotton.
De verdade, só quero falar coa miña familia igual cás demais.
Pódeslle dicir iso? Por favor?
Frankie, ruliña, o noso traballo é darvos de comer a todas.
Para falar cos de arriba, usa a caixa de suxestións.
Queres?
Non.
Non, grazas.
Preciso pensar.
Aquí tempo sobra!
Éche o sitio axeitado.
AS HISTORIAS DAS FUGAS DE SLIM HALLIDAY SON CERTAS.
O "HOUDINI DE BOGGO ROAD" INTENTOU DEZ FUGAS,
DÚAS DELAS CON ÉXITO.
"O CHIMPO DE HALLIDAY" - COMO?
Merda.
Toma, mira isto. Mirade isto, rapaces.
Xa estades volvendo á escola cagando hostias.
URXENTE ASISTENCIA ESCOLAR
Cando nos leves ver a mamá.
Vale, perfecto. Pois nada, levaranvos de aquí
a un fogar de acollida
e de maiores seredes uns delincuentes coma o voso amiguiño Slim Halliday.
Pensará que a esquecemos!
Non estou sendo un cabrón porque si.
Quero mirar por vós.
Non o collas.
Este é Lyle Orlik.
Un traficante de Darra que supostamente fuxiu.
Todos sabemos que as bandas vietnamitas dominan a importación de heroína.
A amputación como vinganza vén sendo a súa firma.
Dis que o do señor Orlik non é un ataque de quenlla?
"Amputación irregular á altura do xeonllo por causas descoñecidas."
Xa buscamos a esta tal Frankie?
Frankie Bell, a parella de feito de Lyle Orlik.
Apresárona hai pouco por tráfico e posesión.
Dous fillos, de 13 e 15 anos. Van á Escola Pública Greenview.
O máis novo, Eli, apareceu aquí o outro día
cunha man lesionada, dixo que había xente mala implicada.
- Que xente mala? - Nin idea.
Fuxiu cando apareceu a policía.
Tytus viñera a unha reunión
e Raymond Leary intentaba tirar a porta abaixo a cabezadas.
O hospital rexistrou a lesión de Eli coma un accidente doméstico.
Seica foi seu irmán cunha brosa.
O de 15 anos?
Meu irmán case me mata cun anciño cando eu tiña 15 anos.
Estabamos imitando El Cid.
A escola non me di onde está e creo que nin eles o saben.
Pídelle información interna ó teu amigo Tim Cotton.
- Non somos amigos. - Non, pero gústaslle, que é case mellor.
Non te enfurruñes.
Usa os teus talentos!
Consegue ese artigo e sácame esta merda do escritorio.
Ola… Tim.
Caitlyn? Ola.
- Vés buscar traballo? - Non sei se cumpro os requisitos.
Só é unha serpe, non ha de ser difícil.
Que che poño?
Só unha auga.
- Para sentar aí tes que pedir un cóctel. - Está comigo, Bonnie.
Lisca. Quérote.
- E? - Liortas asiáticas por drogas.
Estiven revisando axustes de contas destes últimos cinco anos.
Case todos camelos, case todos sen resolver.
Crimes interestatais, difíciles de resolver.
Os polis de Nova Gales do Sur son corruptos.
E os de Queensland non?
Non dubidarás dos nosos elevados principios morais?
Que me dis de Lyle Orlik?
O do ataque da quenlla? Que pasa con el?
O seu cativo, Eli Bell, veu ás oficinas do xornal.
Faltáballe un dedo.
Tiña algo que contarme.
Tiña?
- Aínda non falei con el. - Non o fagas.
As nosas pescudas están en proceso.
Extraoficialmente, podo dicirche que temos de ollo a Dustin Vang.
O cabeza dos BTK de Sydney?
Entón pensades que o de Lyle Orlik foi por drogas.
Debemos gardar un estrito silencio sobre o tema, entendes?
Que? Ata cando?
Ata conseguir probas para un xuízo.
Non te metas nisto. En serio.
- E de canto tempo falamos? - Meses.
- Anos. - E quedo sen artigo.
Síntoo, Caitie.
Cando nos acheguemos a unha condena, serás a primeira en sabelo.
Ata entón, seríanos útil
que lle cedas a bóla ó receptor, non sei se me entendes.
Entendo. Pídenmo decote. Por iso odio o puto crícket.
Ola?
Esperas a alguén?
- Ola? - Xa vai.
Ola, señora Birkbeck.
Ola, Eli. Está teu pai na casa?
Si, pero traballa polas noites.
Perdoe, agora está a durmir.
Pois espértao, si?
Moi ben.
- Papá. - Que? Vai tomar polo cu.
É Poppy Birkbeck cunha axente de policía. Leva esposas no cinto e…
Quen cona é Poppy Birkbeck?
A louqueira da escola.
Ábreme aí a cortina.
Ai, Eli.
- Dime, cáeche ben? - Non me cae mal.
A ver, é algo entremetida e pesada, pero non me cae mal.
Dille que saio nun intre, vale?
- Vale. - Vale.
Xa vén agora.
Moi ben.
Xa vou.
Gus.
Ven aquí.
Ven aquí. Ordena toda esta merda, si? Temos visita.
Ti ordena esta merda, si? Grazas.
Veña.
Ola, son Robert Bell.
Poppy Birkbeck, a orientadora escolar.
Eli xa me contou
que é unha marabilla o ben que os orienta.
O mellor que podemos.
Coñecer o noso neno interior é o mellor que ofrece a escola.
Certo.
Educar a mente sen educar o corazón non é educar en absoluto.
Totalmente. Esa cita marcoume a vida.
É de Aristóteles.
Un grego dos que xa non hai. Moito paseaba.
Preséntolle a axente Daley.
Encantado, axente Daley.
O tema é, Robert… Podo chamarche Robert?
Claro, Pippy. Poppy.
Os rapaces levan tres semanas sen ir á escola e tememos…
Si, aínda estamos adaptándonos á nosa nova situación
dende que levaron a nai dos rapaces.
Houbo un incendio, non?
Cunha tixola. Esas cousas pasan.
- Mancouse alguén? - Non, estamos ben.
Estamos… Estamos ben, estamos ben aquí.
- Impórtalle que pasemos un intre? - Non.
Non, claro que non.
- Entrada no domicilio. - Recibido. Estamos atentos.
Estamos coa limpeza de primavera, está todo sen xeito nin eito.
Gus, Eli, preséntovos a axente Daley.
É do Departamento de Protección de Menores.
Como estades?
Si. Moi ben. Si.
- Sinto o do dedo, Eli. - Un accidente cunha brosa?
Si, foi iso. Fun parvo. Non debín facelo.
O pobre Gussie estará desolado.
Gus non é moito de desolarse. Por que non sentas, Poppy?
Rapaces, deixádesnos sós para coñecérmonos mellor?
Parolar e…
Aquí tes. Perdoa.
Grazas.
Preparades un té e unhas galletiñas?
- Si, iso. Bos rapaces. - Vamos, Eli.
Perfecto, entón…
"Té e galletiñas"?
Debe ser marabilloso ter os rapaces na casa.
É un pracer enorme, pero sobre todo unha responsabilidade.
Sabes que non poden faltar á escola indefinidamente?
É o que lles digo eu. Non si, rapaces?
- Si! - Si!
Merda.
Os nosos rexistros indican que os rapaces aínda non foron visitar a súa nai.
Non, estivemos moi ocupados.
Vaites co cartafol.
Falla fai.
Xa.
Obviamente, os rapaces sufriron moitos traumas cos anos.
A ruptura do voso matrimonio, a actividade criminal do padrasto,
e agora o encarceramento da nai.
Toma.
Perfecto.
Grazas, Gus. Falaremos contigo e Eli nun minutiño.
Podedes ir preparando unha mochila.
Agarde, que?
O tema é, Robert, que na escola valoramos moito os teus fillos.
Teñen unhas mentes excepcionais. Moi excepcionais.
Entón a que vén o da mochila?
Esperamos que poidas convencernos de que non temos que tomar medidas.
Estás ameazándome con levarme os fillos?
- Ninguén o ameaza, Sr. Bell. - Non?
Penso que vivín dabondo como para recoñecer unha ameaza.
Robert.
Presentádesvos aquí coma irmanciñas da caridade,
coas vosas preguntiñas.
Señor Bell, produciuse un incendio na casa e unha lesión grave.
- O noso traballo non é tranquilizalo. - Non, xa vexo. Dende logo que non.
Agora ten dous rapaces ó seu cargo.
Porque son seu pai!
E os seus antecedentes penais non son exactamente impolutos.
Mirade, non vos vou negar
que teño algún problema ocasional coa bebida,
e unha cousa leva á outra, como todos sabemos.
Alteración da orde pública. Agresión con lesións físicas.
A maioría das veces, debo engadir, como receptor.
E contra os rapaces?
A ver, algún tirón de orellas para metelos en cintura.
Nada máis extremo?
Mira, non sei que… De que me acusas?
Non acuso, só pregunto.
Podemos falar das pinturas de Gus?
Si…
Adiante, Poppy. Si, prefiro falar de arte.
Estas obras son boísimas.
Para un rapaz de 15 anos son excepcionais.
Pero a elección dos temas adoita ser algo inquietante.
Moita imaxinación. É cousa de familia.
Cristo bendito. Cantos cartafois tedes de nós?
Este só é das obras de Gus da escola.
Dicíalle á axente Daley
que Gus leva tempo obsesionado cunha imaxe concreta.
Iso non vai contra a lei, ou si?
Presentou isto ó concurso de ciencia ficción.
É bo, é moi bo.
E este é o seu retrato familiar.
É fermoso.
Gústalle viaxar en coche. Sempre lle gustou.
Eli díxome que Gus pintaba un soño que comparten os dous.
Describe o soño dunha forma moi específica,
o son do motor do coche ó saír da estrada,
o cheiro da tapicería.
Si, o noso Eli élle así.
Encántanlle os detalles.
O tema é que os soños compartidos non son nada novo,
pero son moi pouco habituais.
Pregúntome se non nos será máis útil
chamarlle a este incidente polo seu nome.
Non é un soño. É unha lembranza.
Tivo un accidente dous días despois de marchar a súa muller.
Veña, ho. Que necesidade hai de airear esa merda?
Logo retractouse da súa declaración, pero ela pensaba
que quería matar os nenos.
O carallo!
Retractouse.
Só estaba enfada comigo.
- Non intentou matalos? - Claro que non!
Encántavos isto.
Estádelo a gozar, non si? Gozádelo.
Non, Robert.
Veño de boa fe escoitar a túa versión dos feitos.
Ambos queremos o mellor para os rapaces.
E o mellor é afastalos de min?
Ninguén dixo iso.
Pero pensádelo as dúas, non si?
En que axudaría iso?
Ídelos separar.
Só se teñen o un ó outro.
Meterédelos nun centro. Dirédeslles que seu pai é un monstro.
Quero eses rapaces.
Son os meus rapaces.
A época na que eran cativiños
foi a máis feliz da miña vida.
Levounos conducindo ata o campo, de noite, en pixama,
e os tres remataron dalgunha maneira no fondo dun lago.
Merda!
Vale, moi ben. Vouvos contar o que pasou exactamente.
Ía levar os rapaces á fervenza de Cedar Creek,
de acampada.
Súa nai e mais eu pasabamos por un mal momento.
Pero os rapaces adoraban ir de acampada,
baixo as estrelas.
Co estrés sufro ataques de pánico.
Téñoos dende cativo.
Danme tremores.
Moi fortes.
Achegábame a unha curva pechada. Non vía por onde ía.
Non me dei conta do rápido que conducía.
Vide aquí!
Eli.
Eli. Eli, esperta.
Ai, Deus, non marches.
Pensei que ía perder a Eli.
Socorro! Que alguén nos axude!
Eli, ei.
O home que vivía na cabana do encoro chamou pedindo axuda.
Por favor!
Non paraba de abanealo.
Clamaba e rezáballe a Deus para que mo devolvese.
O meu cativiño bonito.
Xa pasou. Veña.
- Xa vén unha ambulancia. - Eli.
Deus, vaia susto me deches.
Cando chegaron os da ambulancia,
dixeron que non eramos os primeiros en saírnos alí.
E que era un milagre que sairamos ilesos.
Simplemente, tivemos sorte.
Papá.
Dádenos un momento, rapaces.
Estamos ocupados.
Liscade, hostia.
Que queredes?
Non deixes que nos leven. Non iremos con elas.
Dános igual o que pasara,
Gus e eu non queremos vivir en ningunha outra parte, só aquí.
Robert, se me aseguras que os rapaces volverán á escola
e que os levarás ver a súa nai, podemos arranxalo.
Mira, sei que fun un pai de merda.
Pero podo facelo. Vou comezar de cero.
Xa o veredes.
Xa o veredes, rapaces.
Deica logo.
Tócate o carallo!
Hostia, es feo coma un croio.
Seguro que pensa o mesmo de ti.
Unha vez chegounos un por delitos sexuais cunha destas.
As femias son máis guapas, non?
A beleza non debe ser un factor se che vai foder bichos.
Para que é iso?
Para cortarlle os caninos.
Así non lles arrinca partes ós outros machos.
Falando de Lyle Orlik…
O ataque de quenlla?
Hai un par de persoas que se preguntan se aínda segue vivo.
Cunha lesión así, creo que sería moi afortunado.
A ti pareceuche un tipo afortunado?
Máis ben pareceume todo o contrario.
Para que as usas?
Para os pezuños.
Disque o fillo perdeu un dedo nunha disputa doméstica.
O mundo éche ben perigoso.
Unha coñecida miña do Courier-Mail anda trala historia.
Falarei co xefe por se quere tapar algunha fuga.
Verás, iso de tapar fugas é xusto o que máis me preocupa.
- Recoméndoche… - Tim, imos falar clariño.
A non ser que nos pagues ti, e non ó revés,
non es quen para vir con recomendacións.
Estou da túa parte, Ivan.
Só quero evitar máis ataques de quenllas.
En tal caso, fai o teu traballo.
Encerra os cativos eses
e que a xornalista non meta os fociños onde non a chaman.
- Estou niso. - Non dabondo.
Ti non fagas nada drástico.
Ela sabe facerse a un lado e dos cativos encárgome eu.
Máis che vale.
Ou prefires que me encargue eu?
- Estarás ben? - Si.
Benvido, Bela. Podo pedir un desexo?
Queridos Gus e Eli:
Son o voso vello Slim.
Intentei chamarvos un par de veces, pero ninguén o collía.
Supoño que estaredes ocupados.
Só quería dicirvos…
Só quería informarvos de que teño malas novas.
Non me gustaría quedarmos a malas, así que se vos apetece vir pescar…
Merda.
Veña, queres a cea?
Papá, estamos listos. Imos perder o bus.
Son as horas de visita de mamá.
Moi ben, mirade, rapaces…
Non podo. Síntoo.
Hostia, prometíchelo. Como que non podes?
Xa, pero non sei. Aínda me odia,
e cúlpame polo do accidente co coche, é…
Non pasa nada. Explicámosllo coma ti á señorita Birkbeck.
Nada, non me vai crer, colega.
- Non. - Tráelle os pantalóns.
Moi ben. Vale.
Papá, non nos deixan visitar a mamá sen ti.
Tes que vir.
Xa, mira. Síntoo, colega. Síntoo.
- Cólleo. - Non. Que?
- Cólleo e ponlle os pantalóns. - Non!
- Cólleo, Gus! Agárrao. - Agorafobia!
- Non! - Si.
- Si! - Mi madriña!
Mi madriña.
E agora que lle pasa, hostia?
O meu corazón. Falo en serio.
- Para. - Unha ambulancia!
- Non che pasa nada no corazón. - Si tal. Chama unha ambulancia.
En serio.
Marca tres ceros.
Listo, encargámonos nós.
Moi ben, Robert. Respira.
Sube a cabeza. Vaste poñer ben. Levámoste para unha revisión.
- Xa lle pasou antes? - Continuamente.
Ataque de ansiedade.
Electro, análise de sangue e esta tarde tédelo aquí.
Ola, Jim.
Ola, Rob.
- Ola. - Síntoo, Frankie. Non van vir.
- Como que non? - Unha emerxencia médica do pai.
Eles viñeron igual, pero non poden pasar sen un adulto.
O carallo.
Ei, Frankie! Non me montes unha escena.
Quero ver os meus fillos.
- Quero velos! - Frankie!
Compórtate ou non haberá máis visitas.
Non verás a ninguén ata o Nadal.
Quero ver os meus fillos!
Mamá!
Ei, volos dous. Largade de aí ou chamo a policía.
Dálle logo.
Ola, Shelly.
Ola, Gus.
Grazas.
Que tal túa nai?
Aínda non sei. Íanos levar o noso pai.
Túa nai cáeme ben. Dálle unha aperta da miña parte.
Creo que non permiten apertas nas visitas.
En muletas tampouco se pode así que…
Como vai o tratamento?
Non hai tratamento.
Distrofia muscular.
A peor que hai.
Só vas vendo como empeora.
Nun tempo, non poderei nin andar coas muletas.
Despois irei en cadeira de rodas ata non poder nin respirar.
Pero hai milagres, non?
Ti volves falar.
Ó carallo cos milagres.
Como podo axudar?
Queres hamburguesa?
Dáme igual.
GANCHO DE AGARRE
CORDA
GANCHO DE AGARRE CON DOUS PAUS DE HAMACA
CHIMPO DE HALLIDAY
Falo con Gill?
Preciso ver a Slim Halliday.
Eli.
Son amigo seu.
Dille que me viría moi ben un consello.
Pican ou que?
Un par, cativiños.
Volvestes á escola?
Volvemos.
A poli obrigounos.
- Así se fai. Vistes a vosa nai? - Nin nos contesta as cartas.
- Debe ter vergoña. - De que?
Non fixo nada malo.
Xa sabes, as mulleres sonche rariñas ás veces.
Supoño que os gardas non queren que falemos.
Por se dicimos algo de Lyle e Ivan Kroll.
Hate botar de menos, colega, pero…
tamén ha querer que esquezades toda esa leria
e sigades coa vosa vida.
Mándalle un pudin de Nadal.
Non deixarán que lle chegue, igual cás cartas.
Xa, ás veces fan iso.
Hai máis xeitos á parte do Servizo Postal da Súa Maxestade.
Coma cales?
Agarda un intre.
Pican?
Achéganse.
Que máis xeitos hai?
Coñezo un tipo.
George Masoumi.
Leva 12 anos repartindo froita a Boggo Road.
Os gardas coñéceno
e non revisan o falso fondo das caixas.
E que leva nelas?
O que queiras. Cigarros, lencería sexy.
Para que queres lencería sexy no caldeiro?
Outro dos eternos misterios da vida.
Entón, se lle quero enviar un paquete en segredo a mamá,
podería pagarlle a este George.
Non fará falla.
Axudeille a seu irmán nunha condena longuísima. Débeme unha.
- Que queres enviarlle? - Un equipo de fuga.
Espile. Píllana e dóbranlle a sentenza.
Ti librácheste.
Non tiña nada que perder. Era a perpetua.
- Sairá en catro Nadais. - Catro anos, Slim.
Terei 17 anos.
Perdoa. É que a boto moito de menos, sabes?
Non me quedan adultos.
Só ti e Robert.
Seino, pero catro anos non son nada nesta grande orde universal.
E reduciranlle a pena por boa conduta.
Ti céntrate na escola, fai que estea orgullosa.
Vaia! Espera aí.
Picaron outra vez?
Un prago de cola amarela.
O cabrón xa debe pesar 10 quilos.
Está aquí dende a primeira vez que vin.
É listo coma un allo.
Foderíame ben espichar antes ca el.
Aínda che quedan uns cantos anos, Slim.
Non creas.
Carcinoma pulmonar. Fase catro.
Cantas fases hai?
Catro.
Entón canto che queda?
Só un par de meses.
Un par de meses?
Non. Por que non mo contaches?
Íache escribir unha carta, pero, xa sabes,
non é o meu.
Dime que estás en tratamento.
Paso desa merda. Hai mellores mortes.
Pero como vas morrer, Slim? Es o único pai que nos queda.
O voso pai é Robert.
E, sinceramente,
creo que vos ensinei todo o que podía.
Tes que tratarte, Slim.
Necesito que sigas vivo.
Por favor.
"O dedo en movemento escribe e tras escribir, afástase axiña.
Malia toda a túa piedade e compaixón,
non rectificará nin media liña.
As túas bágoas non destinguirán as palabras."
O Rubaiyat de Omar Khayyam, o mellor poema da puta historia.
Colle a cana!
É ese puto peixe!
Cóllea! Colle a cana!
- Veña, tira del! - É unha puta quenlla?
Non, é o prago de cola amarela ese! Tira dese cabrón!
Veña, tira del! Vamos!
Veña, sóltalle tanza.
Déixalle xogar un pouco. Que loite por el!
Ponlle o freo! Ponllo, carallo!
Solta… Non o deixes, ti só…
Mi madriña! Collémolo, xa sube!
Non marchas, non. Ven aquí.
Mi madriña!
Slim, collino!
Slim, colle a rede.
Slim, por favor.
Dime algo, Slim.
Por favor, Slim, esperta.
Esperta, Slim. Por favor.
Axuda!
Socorro!
Axuda, por favor!
Socorro!
Subtítulos: Abraham Díaz López