Toma outro.
Grazas, señora Bell.
Aínda así, ti e os teus colegas moteiros
non sodes precisamente cidadáns exemplares,
Os Rebeldes temos moitas leis. E seino, porque as fago cumprir eu.
Criastes uns rapaces fantásticos.
Fixémolo o mellor que puidemos.
As cartas de Eli foron o mellor da miña condena.
Non lle importaba a miña reputación, non xulgaba…
En fin, colega, por iso me pasei por aquí…
para darche isto.
- En serio? - Si, ábreo.
Perdoa polo envoltorio.
Os moteiros non temos ese talento.
Nas cartas sempre me dicías que querías ser escritor.
É para que fagas a "xornalización".
Veña, colega, ábrea, próbaa.
Di algo.
Probando, un, dous, tres.
Iso.
Probando, un, dous, tres.
Aí tes, colega. Serás xornalista en nada.
É o seu soño.
Non é doado. Tes que recibir unha bolsa
ou redactar unha historia inaudita.
Colega, eu teño un monte desas.
Xa cumprín condena, non me poden volver xulgar.
Que queres saber?
RAPAZ ACADA FIN
O malo de ser un criminal coñecido
é que ninguén te deixa en paz.
Á poli gústalle comprobalo, pero prefiren…
…un pub no río Condamine, en Warwick.
Repleto de Bandidos de Sydney, coma se o sitio fose deles.
MORRE BICH DANG
Toma, meu ben, para ti.
DOCUMENTOS ADXUNTOS COMO HERDANZA DA DEFUNTA BICH DANG
VANUATU - INTERNACIONAL
Sempre se arma por culpa das bandas de fóra…
Esperto no chan, cuberto de sangue e mobles rotos,
intento erguerme e un tipo gordo pasa voando…
…un dos nosos. Cólloo do pescozo: "Ti de que lado estás?"
RETRINCOS DE VIETNAM EN DARRA
BANCO DE VANUATU EXTRACTO DE TRANSACCIÓNS
E dime: "De ningún.
Pero o pub é meu e non volvedes aquí na puta vida."
Que?
Falo con Alex Bermuda?
Quen pregunta?
Brian Robertson, do Courier-Mail.
Estou aquí cun rapaz, Eli Bell.
- Seica lle contaches a túa vida. - Paréceme que si.
Xa pode publicar cada puta palabra.
Viches este armatoste?
Este rapaz crese o Tolstoi de Brisbane.
E como carallo sabe que non o é?
Que cres que planea o señor Bermuda agora que saíu do caldeiro?
Meu irmán Gus quere que participe nunha obra benéfica.
Alex sabe recadar diñeiro.
Non me cabe dúbida ningunha.
Canto queres por isto?
Non sei. Canto adoitan pagar?
A ver, eu o que quero é un traballo.
De que?
Reporteiro criminal adxunto.
Ti soñas. Aínda nin te graduaches, non? Imposible.
Pero viríasme ben para os artigos de recheo.
Que é iso?
Esas novas descritivas que publicamos para encher espazo.
Publicidade inmobiliaria, concurso floral, premio á mellor avoa.
Non é para todos, pero confía en min, tes un don.
Moi ben.
Fantástico, dígolle a Shirley que te contrate co salario inicial.
Perfecto.
- Benvido ó equipo. - Grazas.
Preséntovos a todos a Eli Bell.
Quere roubarvos o traballo.
Arrea.
REDACTOR XEFE
…e con iso suman 223 000 $ recadados, pero aínda non chega ó noso obxectivo.
Grazas a todos por vir.
ROTARY INTERNACIONAL CLUB ROTARY DE OXLEY
Ola. Moitas grazas. Encantada.
Hostia!
- Ai! - Estás ben?
Si, estou ben.
Todo ben.
Proba agora.
Ben. Merda!
Déixao en punto morto, hostia!
Proba agora.
Aí estamos!
- Sabedes que? - Que?
- Contratáronme. - Que?
- Que vos parece? - Que che dixen?
Agora son xornalista de verdade.
Vaia, Eli, estou moi orgulloso, colega. É impresionante.
- Sabes que? - Que?
Contratáronme!
- Si? Ben feito! - Grazas.
É xornalista!
Agora falamos dos 50 pavos que me debes.
- Busca traballo. - Estou arranxando o coche.
- E conseguíchelo? - Canta coma un reiseñor.
Que limpiño.
Anda suavísimo. Aí vén o meu colega.
- Marcho. - Moi ben.
- Es o mellor. - Grazas, papá.
- Parabéns. - Bo día, meu.
Meu fillo traballa de xornalista!
Imos alá.
LIBROS DE BOB
O noso home na Habana. Líchelo?
Si, dáme mágoa soltalo. O meu favorito de Graham Greene.
- Jane Austen. - Si.
- Volve estar de moda. - Xa.
"O cabaleiro que non goce dunha boa novela ha ser intolerablemente estúpido."
Lévoos todos.
Vinte pavos por todos?
Grazas, rapaces. Grazas, moi ben.
Vaia.
Véxote contento.
Xa, é que me leva unha ducia de caixas e aínda quere pagarme
por atenderlle a libraría tres días á semana. A min!
- Vaia! - Xa.
E a agorafobia que? Con tódolos clientes e iso.
Frankie, é unha libraría de Darra. Non vou ter que lidar con multitudes.
Pero si, gañarei algún carto e xa sabes,
dalgunha forma, creo que che debo unha, Frankie.
Eu tamén che debo unha.
Fixéchelo moi ben cos rapaces mentres estaba presa.
A verdade é que non, pero grazas.
E agradezo que deixaras de beber dende que me mudei aquí.
Sei que te esforzas.
A verdade é que…
Non o boto tanto de menos.
Creo que tervos aquí a ti e ós rapaces…
tranquilízame un pouco.
Pero tranquila, irame ben sen vós.
Non estou xerando dependencia nin nada, é só que…
É agradable.
E que bo día fai, eh? Vaia día!
Espléndido.
MODERNO RETIRO FAMILIAR
Bo traballo coa información bancaria de Vanuatu.
Non comentes nada do resto, as paredes oen.
Caitlyn.
Eli? Que fas aquí?
Seguín o teu consello. Deille un artigo que non puido rexeitar.
Mi madriña, choca aí!
- Que artigo? - "Alex Bermuda. Vida criminal."
- Era teu? - Era.
A ver, Dave Cullen reescribiuno, pero baseouse na miña entrevista.
Xa, o de sempre. Polo menos espero que che paguen ben.
Páganme o salario inicial.
E canto é iso?
Non sei. Non preguntei.
Se é menos de 200 á semana, pide un aumento.
Vale. Que tal en Vanuatu?
Quen dixo que fose a Vanuatu?
Oínllo a Brian.
Estivo ben. Bo sitio para ir de vacacións.
Vémonos por aquí.
A que andas aí?
Nada, intento poñerme en forma.
- É por mamá? - Non.
Non sei, pode ser.
Lyle estaba bastante forte, non?
Si, fora boxeador.
Ás mulleres encántanlles os brazos musculosos.
Non sei por que. Non che ando eu moi sobrado de brazo.
Xa, pero non creo que mamá te deixara só polos brazos, sabes?
Tes razón.
Teño moitas máis cousas que compensar.
Fixécheslle cara a Teddy. É algo.
- Non tal. - Estiveches ben, papá.
Non toleaches coma sempre.
Gústame que me chames papá.
Cres que pensa que Lyle aínda está vivo?
Non, sabe que Lyle non vai volver, papá.
Que bo día vai.
Si, bastante bo.
- Se queres a alguén… - Si.
…tes que facer cousas que non fas acotío.
- Coma que? - Cousas que te aterrorizan.
Coma ir ó supermercado.
- Xa. - Algo así.
Vexo que lle deches voltas. Botácheslle o ollo a alguén do traballo?
Alguén hai.
Pero xoga noutra liga.
Eu tamén pensaba iso ó principio con túa nai,
pero nunca o sabes ata que non preguntas.
Pasamos a unha nova de heroes locais.
Os oíntes lembrarán unha rapaciña chamada Shelly Huffman,
á que lle cambiou a vida unha doazón anónima de 50 000 $.
Semella que non ten límite…
Eli? Robert? Falan de Shelly na radio.
…recadaron ata agora máis de 200 000 $ para os alumnos con discapacidade do país.
Os dous foron incluídos
na lista deste ano de Heroes de Queensland
- como recoñecemento… - Ai, Deus!
…ó seu excepcional servizo.
O filántropo e dono…
- Ai, Deus! - …de Próteses Atlas, Tytus Broz, di…
Ai, Deus! Gus vai ser un Heroe de Queensland!
- A cerimonia de entrega… - Calade!
…celebrarase no auditorio do concello de Brisbane.
Que? Hai cerimonia e todo?
…o primeiro ministro Bob Hawke encara un escrutinio…
Decidido. Non hai discusión. Imos.
Se non hai billetes dabondo non fai falla que vaia eu.
- Claro que vés, Robert. - Vale.
- E ti de que te ris? - De nada.
Como non sabía eu nada disto?
É unha nova de primeira plana.
Non se supón que es xornalista?
Dave Cullen, quero que investigues
o do cadáver sen pernas de Indooroopilly,
Guerra entre narcotraficantes ou outra cousa?
Caitlyn, ti segues con esa investigación especial?
Si? Moi ben, Carl, ti escribirás con Sam
sobre o Partido Nacional.
Vexo dous temas nesa historia.
Queensland vai á merda
e como pensa sacarnos Mike Ahern desa merda.
Que máis temos por aquí?
Quen se encarga do evento autofelatorio do Heroe de Queensland?
- Pois eu… - Eli, non deberías estar aquí.
Xa, é que propuxeron a meu irmán…
E logo? Foi en pau saltarico ata Cape York?
Non, el e unha amiga recadaron uns 250 000 $
para persoas con discapacidade.
Vale logo.
- Queres encargarte? - Quero.
Pois encárgate de todas.
Usarémolas para encher espazo antes e despois da cerimonia.
Aquí tes, todo para ti.
Unha ama de casa que deu ela soíña a volta ó mundo en barco
e un tipo cun ollo e sen dedas que escalou o Everest.
A vontade humana triunfa. "Australianos incribles." Algo así.
- Entrevisto a Tytus Broz? - Para que?
Como presenta os premios este ano, pensei…
Preséntaos tódolos anos.
A nova sería que non os presentase.
- Pecha a porta ó saír. - Claro.
Queres entrevistar a Tytus Broz?
Si, presenta os premios dos que escribo.
Saímos fóra tomar un descanso?
Tytus Broz está metido en algo turbio.
Ti comezaches todo isto.
Dixéchesme de ir falar con Bich Dang.
Díxome que a súa vida estaba en perigo
e pareceume que estaba paranoica, pero…
morreu uns días despois.
Suponse que lle deu outro ataque.
E despois mandáronme isto ó xornal.
- Que é isto? - É do avogado de Bich Dang?
Transaccións internacionais dende unha conta de Vanuatu.
É unha conta secreta de Tytus Broz
e Bich Dang é a única asinante.
Sigo a investigar a quen lle paga e pregúntome
que negocios tiña Tytus Broz cunha hostaleira vietnamita?
Sabías que Tytus Broz contrata exconvictos, criminais e exadictos
para traballar no almacén?
Así conseguira Lyle o traballo.
Tytus e Bich Dang contrataranos para vender heroína
igual có meu padrasto?
Estamos falando
de que o maior filántropo de Brisbane pasa heroína?
Amasaría así a súa fortuna?
Seguro que se gaña máis que vendendo próteses.
Vale.
Tes nomes dos criminais que contrata?
Á parte do teu padrasto.
Teddy Kallas, psicópata integral.
Ben. Alguén máis?
Ivan Kroll.
Ivan é o que me cortou o dedo.
E o que lle debeu cortar a perna ó meu padrasto.
Alguén máis sabe isto?
Non.
NOME DA EMPRESA: ALPACA GLAMOUR
DIRECTOR: I. G. KROLL
COMISARÍA CENTRAL
Pagos dunha conta secreta de Tytus a empresas australianas.
Quéroche falar sobre todo deste.
Alpaca Glamour. Que fan? Non mo digas, perrucas xenitais.
Ivan Kroll é o dono da empresa.
- Tytus compra pelo de alpaca? E? - Por medio millón de dólares!
Fabrica moitas próteses.
Creo que non fai próteses con pelo, Tim.
Pregúntalle.
Interesaríame máis falar con Ivan Kroll.
Coñécelo?
Eu? A esa escoura?
Supuxen que coñecerías ben toda a escoura.
Un colega viuvos xuntos nunha función,
unha cea organizada por Bich Dang antes do derramo.
Ó mellor falamos. Sabes que nunca estivo acusado?
E de que falabades?
A ver, Cait. Vas a unha festa da comunidade,
bebes uns grolos, hai un filántropo de moito coidado
e un tipo ó que lle arranxou a cara.
- Falastes de alpacas? - Pode ser. Non me lembro.
Ola, son Tim.
Pódesme chamar ó outro teléfono?
Teño novas sobre un asunto.
CONSTRUCIÓNS LEARY
- Ola. Falo co señor Leary? - Fala.
Son Caitlyn Spies do Courier-Mail.
Vaia tomar polo cu.
Incrible.
Poderíame aclarar por que enterrou o ollo de vidro na neve?
En realidade caeume do peto subindo ó cumio
e non podía permitirme perder máis dedos buscándoo, así que…
Moi ben. Xa, ten sentido.
En realidade xa estaba baixando.
Podería chamalo noutro momento?
- Claro, rapaz. - Grazas.
Ei, que pasou?
Actualízote. Tiñas razón.
Tytus pagáballe con regularidade a Ivan Kroll.
Tamén tiña negocios con Raymond Leary.
Quen é Raymond Leary?
Lémbraste do que quería rebentarse contra a porta?
- Afástese, por favor. - Quero entrar!
Lembro.
Fíxolle un formigonado a Tytus.
Comigo non quere falar, pero talvez se lembre de ti.
Señor Leary, son Eli Bell.
Eu Caitlyn Spies.
Non vou falar con ela.
O xornal non xestionou ben a súa queixa.
Non a xestionaron e punto.
Estamos volvendo ó caso.
Tytus pagoulle dende unha conta estranxeira.
Interésanos a obra na que traballaron.
Ninguén o acusa de nada, só queremos entender
por que Tytus Broz quería evitar rexistrar o proxecto.
Fun á quebra.
A miña muller matouse polo estrés.
Chegades catro anos tarde.
Nunca é tarde.
O meu amigo, Slim Halliday, pasou 25 anos no cárcere
por un crime que non cometeu.
Díxome que podes pasar anos pensando no malo da vida
ou decidir centrarte no bo.
Só queremos saber o que construíu para Tytus, señor Leary.
Por favor.
Aquí tedes os requisitos iniciais.
Tiña un arquitecto médico
que cambiaba os datos e botábame a culpa dos erros.
Que é un arquitecto médico?
Un arquitecto de hospitais e iso. Un cabrón moi nervioso.
Nada era estándar, todo o equipamento era importado.
Quen sabe que era?
Que pensas que construía Tytus?
Nin idea.
Zona estéril, almacenaxe química, investigación.
Obviamente, é moito máis ca algo de drogas.
Leary púxose nervioso só por falar disto. Estará asustado de Ivan Kroll?
Sabes que mutila a xente cunha motoserra?
Seguro que quere que todos crean esas cousas.
O que lle pasa a esta xente que vive nas sombras
é que só están seguros cando ninguén sabe deles.
En canto se coñecen os seus crimes,
ese poder evapórase.
A policía deixa de protexelos, as testemuñas falan.
Alcánzaos a luz do sol e convértense en cinzas.
Ti e mais eu somos a luz do sol.
Vai sitio máis pintoresco.
Veño para che dicir que temos que poñer esta relación en pausa.
Ese cativo ó que lle remodelaches a man, Eli Bell,
agora traballa no xornal.
Atoparon unha especie de rastro financeiro
que te liga a Tytus Broz
e podería ser incómodo para os dous.
Ó xefe non lle vai gustar.
Entón,
visto o visto,
o mellor para todos
será que marches fóra unha tempada.
Díxenche hai anos que había que lidar con esas ratas.
Xa é tarde.
Ivan, se fas algunha parvada só chamarás máis a atención.
Con camelos e delincuentes non pasa nada, pero xornalistas…
Seguro que o xefe quere solucionalo todo discretamente.
Viaxar a Europa éche barato nesta época.
Podería ser un bo momento para indagar nas orixes da túa familia.
Indaga ti na túa puta familia.
Tes que entender que se se complica, non vou poder cubrirte.
Quero deixalo ben claro.
Coma a auga.
Perfecto.
- Grazas por ser tan directo, Tim. - Nada.
Agradézocho. Só teño que facer limpeza.
Ola, cousiña.
Ai, ola, cousiña.
Que boíña me es.
- Eli. - Cago na cona, Gus!
Estaba preocupado.
Pareceume ver a Ivan Kroll,
así que vin por ti. Estás ben?
Si, ata que me fixeches cagarme vivo.
É mellor marchar, si?
Que che pasa? Sempre es o máis tranquilo da volta.
- Gus? - Non sei.
Non paro de ter pensamentos malos. Coma antes de que Teddy lle pegara a mamá.
Vaia, pois grazas por avisar.
Eli, non o sabía.
Non sei que pensas, pero non son adiviño nin nada diso.
Só me veñen á cabeza imaxes soltas.
Non quererás que che diga todo o que me pasa pola cabeza.
Se impides que nos zurren, si.
Estoucho explicando, non son pensamentos completos.
Soas coma un tolo, sábelo?
Xa, pero é raro, non?
Ó final, todas estas tolerías fanse realidade.
Si?
Ola, perdoa.
Non podo durmir e a luz do meu cuarto non funciona.
Trouxen un libro.
Claro. Ven.
Grazas.
Podo ir durmir ó sofá se queres.
Non fai falla.
Moi ben.
Imos ter que falar do accidente co coche?
Podemos evitalo?
Perfecto.
Sabes que adoro os rapaces. Daría a vida por eles, se fose necesario.
Esperemos que non o sexa.
NATUREZA MORTA
Mamá, non!
Perdoen por espertalos. Asine aquí.
Sabe que hai timbre, non? Vaia, polo menos antes habíao.
Moi ben.
- Bo día. - Grazas. Deica.
"Presentación oficial dos premios Heroes de Queensland."
- Tachán! - Ti e papá…
- Non. - Non rematei a frase.
Nin falla que fai, porque non pasou nada.
E se pasase algo, non sería asunto teu.
Anda con ollo ó abrir a porta.
Eli, son grandiña para abrir a porta eu soa.
- Non che entraría a ti tamén, non? - Que? De que falas?
Xa sabes, a… agorafobia.
- Non, só me preocupo por ti. - Vale.
Es un cachiño de pan, pero sei coidarme soa.
É o da actualización, liña un.
Grazas, Sophie.
O asunto do que falamos
está morto e enterrado.
Podemos falar da xornalista se…
Non, todo é cousa do cativo.
Farei que o traian, a ver que saben.
Pasou algo?
Tim Cotton desapareceu.
Merda. Falaches con el de quen sabes?
Si. Dixo que non sabía nada, obviamente.
- Foi case… - Eli, ven ó meu despacho.
Falamos agora.
Moi bos. Sigue así. "O meu ano cara a atrás" foi un éxito.
Dixeches que querías entrevistar a Tytus Broz.
Dixen tal?
Chamou de súpeto
e pediunos que falemos un pouco da súa empresa.
Así que xa estás movendo o cu ata Brookfield.
Jeff, o fotógrafo, reservou un coche e recollerate ás 14:30.
- Teño o dos Heroes de Queensland… - Iso é pola noite.
- Tes tempo de sobra. - Non pode ir outro?
Pediu que vaias ti persoalmente, di que é un grande admirador.
Entrevistar a alguén coma Tytus Broz é un paso importante.
Queres ser xornalista ou non?
- Claro. - Ben.
Pois colle o caderno e arrea. Tes cinco minutos.
Tytus sospeita algo. Quere que vaia velo a Brookfield.
Vou contigo, non marches sen min.
- Ola. - Sube.
Vou.
Esperaba a Jeff, o fotógrafo.
- Poderá superalo. - E Brian?
Que lle dean.
O que tes que entender de Brian
é que ó final só lle interesa unha cousa.
Exclusivas. Se lle levas unha, perdoarache o que sexa.
Preocúpame máis seguir con vida.
Xa, a min tamén, Eli. Pero que somos?
Somos a luz. "Here comes the sun."
Que tal? Que parezo?
Caitlyn Spies cun gorro.
Se é tan perigoso como pensamos,
irá por ti, por min e por todo o que queremos.
Non lle busques as cóxegas.
O señor Broz recibiraos na sala de lectura. Por aquí.
O señor Broz virá nun intre.
Quen anda aí? Gus?
Teño unha pregunta.
Ti es eu?
Ti que pensas?
Iso é outra pregunta. Preciso respostas.
Non hai respostas, Gus. Xa deberías sabelo.
Todo depende de todo. Faime outra pregunta.
Vai…
Eli vai morrer?
Todos imos morrer, Gus. Só é cuestión de tempo.
Que…
Gus! Estás ben?
- Estou. - Que pasou?
Estou algo ansioso.
Tranquilo, só é unha entrega de premios.
Non é por iso.
Estou moi preocupado por Eli.
Por que?
Teño a sensación de que anda en problemas
e de que eu debería facer algo.
Vale.
- Queres saber que penso? - Claro, sempre.
Creo que sempre fuches o seu anxo da garda,
igual ca miña nai comigo.
Pero non pasa nada por pensares en ti só por unha noite.
Xa.
Eli Bell?
Son a… fotógrafa.
Senta.
Es o fillastro de Lyle Orlik.
Síntoo moito.
Unha gran perda.
Gústache?
Dende logo, ten moito detalle.
Claro, porque é un brazo de verdade.
Doouno alguén?
Un cadáver, obviamente.
O proceso denomínase plastinación.
O óso e o músculo convértense en plástico.
Entón poderíase usar?
Claro que non, pesa moito.
Os brazos electromecánicos dan problemas.
Lamentablemente, nada iguala os reais.
- Impórtalle que grave? - Importa, si.
Lembro un discurso sobre a súa filla, que naceu sen brazos,
e aí decidiu dedicar a súa vida ós…
repostos corporais ou próteses.
Afrontou moitos problemas.
Ti tamén perdiches un dedo.
Foi un accidente.
Pero nada é totalmente accidental…
non si?
Déixasme velo?
Un bo traballo.
Pedícheslles que cho volveran coser?
Dixeron que quedaría ríxido e inútil.
Pasa o mesmo coas extremidades e coas caras.
Como mantelo todo móbil e flexible ata que volva medrar?
E están traballando niso?
Vou ver se está ben.
Demo de paxaros. Criaturas sen cerebro.
Non aprenden dos seus erros.
Eli?
Perdoe.
Non está morto.
"A túa fin é un paxaro azul morto."
Que cita é esa?
Díxoo meu irmán.
Non estaba morto.
Supoño que só é cuestión de tempo.
Podemos dar un paseo polo xardín?
Non. Xa tedes todo o necesario
e teño que prepararme para a entrega de premios.
- Collerei as miñas cousas. - Ben.
Escóitame, Eli Bell.
Sei exactamente quen é ela,
e sei quen es ti.
E ti sabes exactamente quen son eu.
Sophie! Acompáñaos á saída.
Viches cando me colleu a man? "Bo traballo"?
Coma se recoñecese a obra de Ivan Kroll e a puntuase.
Non tragas o de "maior filántropo de Brisbane"?
Aí tes a túa primeira exclusiva.
Brian vaime matar.
Só berrará e petará na mesa. Explicareille que é unha exclusiva.
Esta noite teño a cerimonia.
- Prometinllo a meu irmán. - Eli, céntrate, vale?
Raymond Leary construíu unhas instalacións médicas para Tytus,
talvez financiadas pola heroína,
e agora Tytus non nos quere roldando por alí.
Non che esperta curiosidade?
E se me despiden?
Esperamos á noite, Tytus marcha, saltamos o muro, investigamos o búnker.
Se non hai nada, volvemos a Brisbane.
E se Brian ameaza con despedirte, tamén terá que despedirme a min.
Que me dis?
Falta media hora para publicar, xente.
Onde está Caitlyn Spies e onde carallo está o puto Eli Bell?
Merda.
- Ei. - Non sei que fago.
A ver, déixame a min.
Tranquilo, estalo a facer moi ben.
Xa.
Agradézoche que o fagas.
Sei que as multitudes
non son o que máis che gusta no mundo precisamente.
Pero é o gran día de Gussie e tamén de Eli, dalgún xeito.
E tamén o teu e o meu.
Os rapaces saen do cosco.
Un é xornalista
e outro un Heroe de Queensland.
É algo do que estar orgullosos, non?
Si, fixémolo ben, Frankie.
Veña.
Si.
Está tirado.
Merda.
Estás ben?
- Podo preguntarche algo? - Do traballo?
Algo máis persoal.
Vale.
Que pensas das relacións entre compañeiros?
Vaia…
Nun mundo ideal, se non fósemos compañeiros, que pasaría?
Mi madriña, Eli, nunca te rendes, non?
É sinal de bo xornalista, segundo Brian Robertson.
Merda.
Veríanos?
Non creo, vamos.
- Ivan. - Si, xefe?
Necesito que fagas algo.
O noso amiguiño e a xornalista están demasiado interesados
no centro de investigación.
- Desfaite deles. - Agora mesmo.
Veña.
Isto é de tolos.
Hostia, isto vai de mal en peor.
Cultiva extremidades.
É un centro de repostos corporais.
Coñecíalo?
É o meu padrasto.
Eli.
É Lyle, hostia.
Síntoo.
Para, que fas?
- Eli, para que o colles? - É unha proba.
Vale.
Marchemos.
Agarda. Só…
Emerxencias. Que necesita?
Chámome Caitlyn Spies. Estou nunha especie de búnker
na propiedade de Tytus Broz en Brookfield. Quero informar dun asasinato.
A súa vida tamén está en perigo?
Merda.
Corre!
Eli!
Hostia!
Merda.
Eli, vamos! Veña. Estás ben?
Hostia!
Matámolo?
Nin o sei nin me importa! Acelera!
Séguenos?
Non sei.
Metémonos nunha boa.
HEROES DE QUEENSLAND, 1989
Xenial.
Todo ben.
- Gussie. Shelly, que tal? - Ola.
- Ola, mamá. - Ben.
E Eli?
Está ocupado cunha reportaxe en Brookfield.
Brookfield?
Non pasa nada, fixo que vén.
Vouno chamar, vale?
Gussie está ben?
Non ha ser nada. Os nervios de antes do partido.
Si.
- Ensínovos onde sentamos. - Imos alá. Adiante, MacDuff.
Peche manual de portas. Engalamos!
- Perdón. - Abran paso á heroína.
Sabes algo?
Chega nun intre, xa vén para acá.
HEROES DE QUEENSLAND, 1989
Damas e cabaleiros, distinguidos invitados,
reunímonos hoxe aquí para celebrar os logros
de seis cidadáns moi especiais de Queensland.
Reciban coa calidez característica de Brisbane
un home que non precisa presentación:
Tytus Broz.
Grazas, alcaldesa.
Gustaríame que me acompañasen nunha viaxe de descubertas.
Imos chegar, vale? Prométocho.
Os implantes biomecánicos restauraron a audición
de miles de pacientes
e algún día poderán restaurar tamén a visión.
Porén, a barreira final non é a tecnoloxía,
senón os receos da humanidade.
Se logramos superar ese obstáculo final,
chegaremos rapidamente a unha era
na que tódalas partes do corpo humano se substituirán por elementos funcionais,
fabricados ou cultivados.
O futuro está máis preto do que pensamos.
Avanzade,
atrevédevos a romper os tabús da sociedade
e nunca deixedes que ninguén se interpoña nos vosos soños.
Este tipo é o demo!
Non escoitedes a este cabrón!
Cortoulle a cabeza ó meu padrasto para experimentar con ela.
- Non sei de que fala. - Es un puto asasino!
- Seguridade? - É un impostor!
- Leven a este rapaz. - Está tolo!
- Acompáñenos responder unhas preguntas. - De que falan? Non fixen nada malo.
Léveno a el do escenario, non a min.
Síntoo moito, damas e cabaleiros.
Faremos unha pausa ata arranxarmos a situación.
Síntoo, mamá. Era o único xeito.
Vaia caos.
Acabo de ver a Ivan Kroll. Saca a túa familia de aquí.
Queda con eles, vale?
Vémonos.
Mamá! Papá! Gus!
Ei, non!
Eli!
Eli! Papá!
Robert! Robert?
Queda con papá, vou eu por Eli.
PROHIBIDO PASAR
Estou aquí.
Ei, mírame.
- Quérote. - Estou contigo.
Estou aquí.
Son Gus, vale?
Mírame, non marches. Non nos deixes.
Prometinche que non ías morrer.
Non.
Eli.
Non marches.
Non podes morrer.
Veña, non me deixes.
Prométeme que non vas morrer.
Caitlyn?
Ola.
Estás no hospital.
Como está meu pai?
Salvouse?
Si.
Estivo aquí hai un intre, estamos facendo quendas.
Que tal che cae a familia?
Moi boa xente. Moito máis normais do que esperaba.
Traballo lles levou.
SEGREDOS DO MAGNATE! - EXCLUSIVA! POR CAITLYN SPIES E ELI BELL
Eu non o redactei.
Aínda non.
É un adianto.
Brian pensou en varias publicacións e nun programa na tele.
Benvido á sección de crime, compañeiro.
- Queres sentar? - Quero.
Unha vez Slim Halliday díxome que o tempo pode correr como ti queiras.
Se queres que vaia rápido, pensa que vai pasar voando.
Se queres que vaia lento, céntrate en cada mínimo detalle.
Iso facía mentres escribía isto.
Velaí o está!
Xa estás sentado e todo, colega.
Tíñasnos moi preocupados.
Que tal o pescozo?
Un corte de nada na xugular, unha rabuñada.
Semellaba peor do que era.
Recibiches unha coitelada por min.
Só estaba no sitio equivocado no momento axeitado.
Gussie foi o auténtico heroe.
Salváchesme, Gussie.
Non, ho, estades tolos.
É raro, non?
Ó final, estas tolerías fanse realidade.
Vide aquí todos.
Aperta grupal.
- Que lindos. - Marabilloso.
Vai con ollo, aínda me doe.
Perdoa.
Gus tiña razón. A miña fin foi un paxaro morto.
Pero ese momento tamén foi o comezo. Para todos nós.
Unha supernova de historias, explotando e expandíndose dende ese intre.
Botando a vista atrás, é difícil separar a vida real da fantasía.
Pero o básico é real.
Home atopa motivación.
Mamá refai vida.
Artista encontra voz.
- A cea está lista. - Vou.
Veña, Shakespeare, move o cu. Mira isto.
Moi ben.
Esta é a miña historia.
A maior parte predíxoa meu irmán Gus
ó verme bocexar baixo unha noite chea de estrelas.
Queríalle dar bocados demasiado grandes á vida.
Ou, como me dixo daquela:
"Rapaz traga universo."
- Si, por favor. - Queda aí.
BASEADO NO LIBRO DE TRENT DALTON
Subtítulos: Abraham Díaz López