Był świat przed testem...
i jest świat po nim.
Uznałam, że już czas.
Nie wierzyłem, że kogoś znajdę.
Dziwak ze mnie.
- Wypełniłam test. - Poznałem drugą połówkę.
Drugą połówkę.
Nie wyobrażam sobie życia bez niego.
Dzięki niej znów czuję, że żyję.
Po odkryciu cząsteczki duszy w 2023 roku
Soul Connex pomógł ponad 15 milionom ludzi
znaleźć idealnego partnera.
Mamy 20 tysięcy klinik na świecie.
Od pokrewnej duszy dzieli cię tylko jeden test.
To wspaniałe uczucie.
Pragnąłem tego od zawsze.
Czuję się, jakbym dostał skrzydeł.
Tutaj znajdziesz szczęście.
Soul Connex. Twoja przyszłość czeka.
SOUL CONNEX ŁĄCZYMY DUSZE DZIĘKI NAUCE
RECEPCJA
Dzień dobry. Soul Connex.
Ma pan numer referencyjny?
Tak.
Nicola? Wszystko gotowe.
POKREWNE DUSZE
Włączę urządzenie.
Jest całkowicie bezpieczne. Ale możemy przerwać, jeśli zechcesz.
Podnieś prawą rękę.
MIESIĄC WCZEŚNIEJ...
Czyja teraz kolej?
Twoja.
Co?
Dlaczego tyle wczoraj wypiłam?
Bo uwielbiasz wino.
Masz rację.
Ja pójdę.
Zaczekaj.
Stój.
Kocham cię.
- Sammy, musisz zjeść. - Wcinaj.
- Nie! - A masz!
I jeszcze!
Franklin!
Jedz, Sammy.
Mamusia dziś zrzędzi.
- Nie! - Franklin, nie pomagasz.
Przepraszam. Zjadaj, Sammy.
Ella, zjedz banana.
- Cześć! - Otwórz drzwi wejściowe.
Jesteśmy w kuchni.
Cześć wam! To dla was. Znów pomylili adres.
- Dzięki. - Cześć, Frankie.
- Uwielbiam, gdy tak do mnie mówisz. - Wybacz, Franklin.
Dziękuję, Jennifer.
Nik, możemy pogadać?
- Teraz? - To zajmie tylko chwilę.
- Sprawa osobista. - Dobra.
Sprawa medyczna.
- Dobrze. - Wychodzę.
Pięć minut. Podniesiesz ją?
Szybciej.
Muszę iść do pracy.
Mam wszystko wysterylizować?
O Boże.
Poddasz się badaniu?
Już się umówiłam.
- Ale... - Tylko nie mów, że mam męża.
- Przecież masz. - Wiem.
Ale to nie ten jedyny.
A dzieci?
Oceniasz mnie.
Nie oceniam.
Może trochę.
Myślałam, że mnie poprzesz.
Wyszłyśmy za mąż bardzo młodo.
Te badania wszystko zmieniają.
Nie dla mnie.
Miałaś szczęście. Wyszłaś za drugą połówkę.
Wyobraź sobie, że jesteś ze Steve'em.
Jen...
Macie gorszy okres.
To się zdarza.
Nie pomyślałaś, że to może być...
kryzys wieku średniego?
Wszyscy dokoła wiodą szczęśliwe życie.
Jakby okryli jakiś sekret. Nie cierpię ich za to.
Naprawdę.
I chcę być taka jak oni.
- Obyś wiedziała, co robisz. - Czy to do mnie podobne?
Ani trochę.
Pojedziesz ze mną do kliniki?
Nie...
Proszę, Nikki. Boję się, że spanikuję.
Może powinnaś.
I tak już zdecydowałam.
To nieuniknione.
Gdzie mamusia?
Tu jest.
Proszę.
Zgoda.
Jesteś moją ulubioną nianią.
To znaczy siąsiadką.
Pa.
Nikki! Muszę jechać do pracy!
Już!
- Zapniesz się pod szyją? - Dlaczego?
Bo jedziemy na ślub. Tak nie wypada. Spóźnimy się.
Zdążymy.
- Nie mogę przegapić ślubu brata. - Damy radę.
Zawsze się spóźniamy. Taki nasz urok.
Nie podoba mi się.
Mam wrażenie, że co tydzień bywamy na ślubach.
Bo tak jest.
Sammy, przestań.
- Sammy. - Nie oddam ci.
Musisz. Bo cię nie lubię.
- Nieładnie tak mówić. - Bardzo nieładnie.
Oddam ci, ale nie możesz...
Zachowuj się, bo złapię cię za nogę,
ściągnę ci but
i sam go będę nosił.
- Franklin! Przestań. - Daruj.
Spóźnimy się.
Zdążymy.
Cicho, skarbie.
Już dobrze.
- ...dzień próby... - Cześć!
- Przepraszamy. - Cześć!
To moja siostra.
Kontynuujcie.
Nik?
Twoja nowa bratowa.
Cześć.
- Jesteś piękna. - Dziękuję.
- Cześć. - To prawda. Mówiłem ci.
Mówiłeś.
Zajmiemy się ślubem, jeśli wolno. Dobrze?
- Śmiało. - Na czym to...
Sześć tygodni temu...
dobiegałem pięćdziesiątki. Byłem samotny i zdołowany.
Co wieczór jadłem kolację z mikrofali.
To chyba o takich mówi się "dobra partia".
Pomyślałem: czemu nie?
Przecież to nauka.
Poddałem się badaniu.
I...
poznałem tę cudowną kobietę.
Po dwóch tygodniach żenię się ze swoją bratnią duszą.
Tak, wiem.
Toast za moją piękną żonę.
Rose, dziękuję za twoje „tak”.
Upijmy się.
Nie ty.
To wujek Peter.
Dwoje ludzi, wychowanych na tej samej ulicy,
poddało się badaniu. Byli bratnimi duszami.
Nie tylko razem dorastaliśmy. Byliśmy parą w liceum.
Kotku...
...prawdopodobieństwo...
- Cześć. - ...wynosi jeden do 10 milionów?
Co pomyśleliście po otrzymaniu wyników?
Ty pierwszy.
Nie mogłem w to uwierzyć.
Jak mi minął dzień?
Dobrze, że pytasz.
Męczący, ale do przeżycia.
Danny udaje, że nie umie liczyć.
Musiałem dostosować rachunki do nowych przepisów podatkowych.
Było świetnie.
Dozorca klaskał mi, gdy wychodziłem.
Nieważne.
Po co to oglądasz?
Kiedy przestaliśmy być normalni?
Co masz na myśli?
Nas.
Właśnie dlatego.
Wezmę prysznic.
Ludzie mówią, że to się wie.
I tak było.
Wiedziałam. Od zawsze.
Szczęściarze z was.
- Tak. - Tak.
Jesteśmy żywym dowodem.
Ale to słodkie!
Podciągnąłem spodnie i uciekłem.
Co?!
Wypijmy toast
za moją żonę - kurde!
Dziwnie to brzmi.
Za to pyszne jedzenie i nasze spotkanie.
Robimy to na wspak.
Najpierw ślub, a dopiero teraz zapoznanie.
- Peter, ty pierwszy się zbadałeś? - Tak.
A ja miesiąc później.
Długo czekałem.
Poczuliście przyciąganie?
Jakie przyciąganie?
Ludzie mówią, że to właśnie czują, gdy ich druga połówka się zbada.
Czują, że ich szuka.
To prawda czy bzdura?
Więc jednak prawda!
Byłam z kimś. To skomplikowane.
Przepraszam.
Nic nie szkodzi.
Opowiedz im o Russellu.
Miałam faceta. Russella.
Durne imię.
- Przestań! - Russell!
Jego drobne dziwactwa wcześniej mi nie przeszkadzały,
ale nagle zaczęły. I to bardzo.
Nie dawało mi to spokoju.
Ani na chwilę. Istny obłęd.
Poddałam się badaniu.
W duchu miałam nadzieję, że to będzie Russell.
Ale wskazało Petera.
Tak!
I tyle.
Nazajutrz zakończyłam związek. Poznałam Petera i...
Ty to powiedz.
- Uczucie było niezaprzeczalne. - Właśnie.
Nigdy nie byłam tak szczęśliwa.
Niedobrze mi!
Jesteśmy obrzydliwi.
Teraz pewne są śmierć, podatki i miłość.
Pewność jest do bani.
A wy?
Jesteście małżeństwem?
Rozmawialiście o tym?
Adele, przestań.
Wszystkie małżeństwa muszą to odbębnić. Wy jeszcze nie?
Nie.
Jeszcze nie rozmawialiśmy.
Nie przyszło nam to do głowy.
Poznaliśmy się w college’u, pobraliśmy się 15 lat temu.
Mamy dwoje pięknych dzieci.
Racja.
Może jesteście dla siebie stworzeni.
Może.
- My rozmawialiśmy. - Zaczyna się.
Musieliśmy. To rozsądne.
Widziałeś, jak się szczerzyli?
- Kto? - Mój brat i jego nowy ideał.
Co ty pleciesz?
”Uczucie było niezaprzeczalne".
- Znalazł pierwszą lepszą. - Wiem.
Nie wspomniał o tym, że Laney go rzuciła.
Lubiłam ją.
A były Rose?
Russell? Biedak. Czym zawinił?
Biedny Russell.
Którego nie poznaliśmy.
Biedny Russ. Russy.
Przedzwonię do niego. Może wyskoczymy na piwo.
- Sprawdzę, co u niego. - Jeśli dobrze myślę,
pewnie już kogoś ma, bo prawdziwe z niego ciacho.
I równy z niego facet.
A Rose rzuciła go dla Pete’a.
Kretynka.
To dzisiejsze szkolenie BHP
było idiotyczne.
Temat BHP.
Chyba pora się zabić.
Jesteś chamska.
Tu Soul Connex.
Chwileczkę.
Jennifer? Jesteśmy gotowi.
- Będzie bolało? - Ani trochę.
Życz mi powodzenia.
Powodzenia, wariatko.
- Zaczekasz na mnie? - Tak.
Jak długo się czeka na wyniki?
To zależy od tego, czy pani druga połowa jest już w bazie.
Jeśli jest, dowiemy się.
Witamy.
BADANIE JAK TO DZIAŁA?
SOUL CONNEX ŁĄCZYMY DUSZE DZIĘKI NAUCE
Jest Argentyńczykiem!
- Mieszka w Argentynie! - Rany!
Sebastian. Ma ładne oczy, prawda?
Tak.
I co dalej?
Dowie się o mnie, skontaktujemy się, a potem...
Zawsze chciałam polecieć do Argentyny.
- Serio? - Sama nie wiem.
A Steve?
Coś wymyślimy.
OK.
Dziękuję.
Pokaż mi, jak to zrobić.
Zwolnij.
Zaczekaj.
- Cześć, Nikki. - Cześć, skarbie.
Chcesz wody?
Myślałam, że Rose przyjdzie.
- Jednak nie. - Dlaczego?
- Bo nie! - Peter!
- Opanuj się. To plac zabaw. - Przepraszam.
- Co się stało? - Pokłóciliśmy się.
I to poważnie.
Co zrobiłeś?
Dlaczego bierzesz jej stronę?
Bo cię znam.
Przepraszam.
Co się stało?
Wygłupialiśmy się i...
Zapytała, z iloma kobietami spałem.
Jej wynik...
Cześć, chłopcy...
Był pięć razy większy od mojego.
Pięć.
- Pięć! - Co z tego?
Wiedziałam!
- Co? - Tak się szczerzyliście.
Na weselu, na spotkaniach. Wszystko dla picu.
Kłócicie się jak reszta szaraczków.
Masz prawie pięć dych na karku. To żenujące.
Dzięki za wsparcie.
Trafiłem w oko!
Dzieciuch.
Ile jesteście razem? Sześć tygodni?
Tak.
Z iloma osobami spała w tym czasie?
- Z nikim. - Z nikim?
- Tak. - Co powiedziałeś?
- Z nikim! - Z nikim?
Może z jedną. Z nikim.
Nie macie problemu. Ty nim jesteś. I twoje podwójne standardy.
Jak ty i Franklin to robicie?
Mamy długi przebieg.
I to wystarczy?
Tak.
Dogadujemy się.
Dogadujecie się!
- Tak. - Po prostu.
- Cześć, skarbie. - Czas na mnie.
Szybciej, staruchu.
- Wyłaź. - Chodź.
Boże.
Już po mnie. Wygrałaś.
Porobimy coś innego?
Dziękuję.
Dale mówi, że wzięli za dużo gorzały. Musimy się schlać.
Nie zawiodę go.
Poznali się trzy tygodnie temu.
Oczywiście.
Z kim siedzimy?
- Nie ucieszysz się. - Tylko nie...
Amelia?
Trzeba je zatwierdzać i podpisywać niezależnie.
Wyobrażasz sobie?
Ani trochę, Amelia.
To co innego niż sprawa Friedrichssona.
Zarejestrowanie wszystkich formularzy zajęło miesiące.
Zaczęły mi się śnić.
Teraz robią automatyczne kopie zapasowe.
Właśnie.
W czasach papieru to byłaby katorga.
- Musiałabym odejść. - Ja też.
- Zgadzasz się ze mną? - Tak.
Za dużo pracy.
To nie do wytrzymania.
Zatańczymy?
Tak.
- Tak? - Tak!
Chętnie!
Przepraszam. Nie obraź się.
Wybacz, Amelio. Muszę zatańczyć z żoną.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Poprawię ci...
- Już lepiej. - Dzięki.
I?
Co?
Czym sobie zasłużyłem?
Chodź.
Tutaj.
Chodź.
- Zobaczą nas. - Kocham cię.
- Kocham. - Wszystko widać.
Pracuję z nimi, Nikki. Są za blisko.
- Nie. - Tuż obok.
- Przestań. - Tutaj.
Stój.
Co ty wyprawiasz?
Próbuję być spontaniczna.
To wesele mojego klienta.
Jest tu jego rodzina.
I moi koledzy.
Co jest grane?
Nic.
Tak ma być?
Nie będziemy milczeć przez całą dobę, Nikki.
Nic z tego. Porozmawiamy o tym.
Nie ma...
Nie ma o czym.
Wszystko gra.
Wcale nie.
Tak.
- Nie. - Tak!
Jest dobrze.
Wszystko gra.
W naszym małżeństwie też.
Nie drążę, nie zadaję pytań, niczego nie podważam.
Niech to trwa dalej.
Dla mnie to coś więcej.
A jeśli to za mało?
Chryste.
Chodzi o to badanie?
Tak?
Tak.
Chcesz się zbadać?
- Chcesz? - Nie.
Franklin.
Przepraszam.
Prześpijmy się.
JESTEM Z DZIEWCZYNKAMI W PARKU
Przestań! Zostaw mnie!
Porozmawiajmy.
Steve!
- Przestań! - Steve!
Steve! Opanuj się!
Do tyłu!
Spokojnie!
Już dobrze.
Wszystko gra.
Nieźle ci poszło.
Powiedział, że odbierze mi dzieci.
Skarbie, nie zrobi tego.
Nie wpuści mnie do domu.
Możesz zostać u nas.
Znalazłam dom w okolicy. Na przyjazd Seba.
Seb przyleci?
Rzuci pracę i się tu przeniesie.
Jen, nawet go nie znasz.
Nie muszę, żeby wiedzieć, co do niego czuję.
- To szaleństwo. - Nie.
Żyjesz w jakiejś bajce.
Czego się spodziewałaś? Że Steve wszystko zrozumie
i po 18 latach uściskacie się na pożegnianie?
Nie chcę dłużej kłamać, Nik.
Bo zasługujesz na szczęście nawet kosztem innych?
To nie jest miłość.
- Nieistotne. - Nie dla mnie.
Bo jesteś egoistką.
Jen, ja nie...
Sortuję wszystko po swojemu...
Podasz sałatkę?
Znów ci się układa z Rose?
A dlaczego nie?
Bo w swoim poprzednim i jedynym związku
poddawałeś się bez walki.
Teraz jest inaczej.
Tak?
- Kłócicie się? - Tak.
Ale wiem, że się pogodzimy. Za każdym razem.
Wątpliwości zniknęły.
Alleluja! Ozdrowiałeś!
Przyniesiesz talerze?
Właśnie!
My przechodzimy to samo.
Zmieniamy się.
Na lepsze?
Będzie lepiej.
Dzięki nowemu formatowaniu.
Mamy nowy system.
Używamy nowego kodu.
Formatowanie binarne w końcu
zmieni się w coś...
Chcesz zanudzić biedną Rose?
- Co? - Sama chciałam.
W naszym biurze mamy to samo.
- Naprawdę? - Tak.
Przepraszam.
Dzięki, Nik.
Przepraszam.
Pomyślałam, że nie ma ochoty tego słuchać.
Połowy tego sama nie rozumiem.
Może Rose ciekawi moja praca.
Albo jest tylko uprzejma.
O co ci chodzi?
Rozmawiamy sobie, a ty wszystko psujesz.
Tylko zażartowałam.
Żarty powinny być śmieszne.
- Dobra. - Przepraszam.
- Chyba się kłócimy. - Wcale nie.
Więc nie.
Wszyscy do salonu! Zaraz się zacznie!
Słyszeliście.
Chodźmy.
Zapraszamy.
Brawo, Sammy.
W porządku?
Tak, tylko...
Niesamowite dziecko.
Śpi!
Przepraszam, że taka byłam. Wcześniej.
Jestem zmęczona.
Przyzwyczajam się.
Aua.
Wszystko gra?
O co pytasz?
Świat wariuje, ale...
między nami jest dobrze?
Tak.
To znaczy...
Miałam tylko ciebie.
I...
zawsze mi to wystarczało.
Powinieneś to wiedzieć.
Wiem.
Zbliża się nasze wychodne.
Chyba tak.
Jeśli pójdziemy na randkę,
zróbmy to jak trzeba.
Zero rozmów o dzieciach i pracy.
Tylko ty i ja.
Chciałabym.
- Mogę wybrać restaurację? - Może.
Chryste. Ja pójdę.
Masz u mnie dług.
Słuchacie „Pokrewnych dusz”. Następny rozmówca jest na antenie.
Nie zgadzam się z poprzednią wypowiedzią.
Tradycyjne związki mogą porządku.
Ale jeśli patrzysz partnerowi w oczy i nic nie iskrzy,
po co się męczyć, skoro czeka na ciebie ktoś lepszy?
Chcesz powiedzieć,
że dbanie o związek nie jest już priorytetem,
bo - takie są fakty - obie strony mogą być szczęśliwsze.
Następny słuchacz...
Mówi Bobby Ray...
KONTAKTY FRANKLIN
WYBIERANIE... PETER
Co tam?
Nic. Dzwonię...
tak po prostu.
Jestem trochę zajęty...
O co chodzi?
O nic. Peter...
- Jestem wkurzona. - Dlaczego?
- Bo to nie fair. - Co?
Dlaczego to ja tkwię w błędzie? Jestem tą mądrzejszą.
O czym mówisz?
O badaniu. Nie chciałam go, nie głosowałam za nim.
A teraz ludzie mi współczują.
Nikt ci nie współczuje. Kochamy Franklina.
Jasne. Bo jest najlepszy.
To Franklin. Też go kocham.
Kocham go jako...
jako ojca moich dzieci...
i przyjaciela.
Boję się, że to wszystko.
Że nie czeka nas już nic więcej.
- Skoczymy na lunch? - Pewnie.
Nie chciałam tego badania. Między nami wszystko grało.
Po staremu było dobrze.
Jest dobrze.
Przyszedł szef. Muszę się rozłączyć.
Pogadamy później?
Nie.
To nic takiego.
Przestań wydziwiać.
- Kończę. - Pa.
- Przyszła niania. - OK.
Fantastycznie.
Tak dobrze wyjść z domu tylko we dwoje.
Franklin.
Uruchomię urządzenie.
Jest całkowicie bezpieczne.
ale jeśli zechce pani przerwać, proszę unieść prawą rękę.
Halo!
Tu jestem.
Cześć.
Gdzie dziewczynki?
U twojej mamy.
Zostaną na noc.
Dlaczego?
Bo ją o to poprosiłam.
Dobra.
Usiądziesz?
Nie musisz się bać.
Serio?
Ostatnio było mi...
ciężko.
Zaczęłam myśleć, że...
potrzebuję czegoś więcej...
że chcę.
Czasami cię tracę
i...
zapominam, jak cię odzyskać.
Byłam dziś w klinice.
Chciałam się zbadać.
Weszłam do pokoju,
urządzenie się włączyło... Zaczęło pracować,
a ja myślałam tylko...
Pamiętasz dzień narodzin Sammy?
Gdy przyszła na świat?
Spłodziliśmy ją tu, na dywanie.
Lekarz się spóźniał.
Radziliśmy sobie sami.
I...
śmialiśmy się, płakaliśmy. Było fantastycznie...
i przerażająco.
Kiedy się urodziła,
leżała na moich piersiach, a ty trzymałeś mnie za ramię
i leżeliśmy tak we troje,
patrząc na siebie.
Umazani krwią i Bóg wie, czym jeszcze.
Miłość zapierała nam dech.
Nie mogłam tego zrobić.
Kazałam wyłączyć urządzenie. Nie obchodzi mnie wynik badania.
Wybrałam ciebie.
Lata temu.
Nie dzięki nauce.
Posłuchałam głosu serca.
I spójrz, co stworzyliśmy.
To wszystko.
Jestem z tego dumna.
Przepraszam.
Skarbie.
Zbadałem się.
Myślałem, że cię tracę.
Nie wiedziałem, co robić.
Byłem zraniony.
Poznałem ją.
I...
Tak mi przykro.
Naprawdę.
Nie wiem, czy nam wolno, ale nawet bez ich zgody
możemy zbudować biura na drugim piętrze.
Zanudzam cię?
Słucham? Nie.
To nudne. Sam się zanudziłem.
- Chyba się spóźnimy. - Nie spóźnimy się.
Twoi znajomi pomyślą, że jestem spóźnialska.
Nie pomyślą. Polubią cię.
Całą ciebie.
- Cześć, Nikki. - Lenora.
- Wejdź. - Dzięki.
Są gotowe?
Dziewczynki? Jest mama.
Franklin.
Cześć.
Ściągnę je tu, bo do jutra nie zejdą.
Dobrze.
- Miło cię widzieć, Nikki. - Wzajemnie.
Dziewczynki!
Ładnie wyglądasz.
Dziękuję.
Mogę je wziąć w następny weekend?
Następne dwa będą twoje.
Peter chce zabrać dokądś dziewczynki.
Pewnie. Sprawdzę, ale powinno się udać.
- Fajnie. - Dogadamy się.
Dzięki.
O co chodzi?
Nie wiem.
Brakuje mi ciebie.
I nas.
Franklin...
Czy tak jest lepiej?
Chodźmy!
Cześć!
Tęskniłam za wami!
Jedziemy na wesele?
Miłej zabawy.
- Jedźcie ostrożnie. - Pa!
Tłumaczenie: Piotr Mielańczuk