Downloaded from YTS.MX
NETFLIX ORİJİNAL STAND-UP KOMEDİSİ
Official YIFY movies site: YTS.MX
Hawaii,
hazır mısın?
Bayanlar ve baylar,
alkışlarınızla
Jo Koy!
İşte bu.
Evet!
Hawaii'ye gelmem şarttı.
Aloha gerçektir.
Moralin bozuksa direk... biraz aloha gönder.
Sevimli Ayıcıklar gibi göğsünüzden fışkırıyor.
"Birinin canı mı sıkkın?"
Hawaii'deki insanlar kimsenin övünmediği şeylerle övünür.
Gerçekten!
Çünkü elinizdekilere değer veriyorsunuz.
Öylesiniz. Bu benim, bunu seviyorum.
Bir keresinde biri
"Selam kardeşim, yeni model 2003 Toyota Tacoma'mı
gördün mü?" diye sordu.
Kiraz rengi.
Lanet olası kiraz!
Yükseltilmiş kardeşim.
Yükseltilmiş, 2003!
Son model, 2003.
Toyota Tacoma.
Sallamıyorsunuz, rahatsınız.
Cennette yaşıyorsunuz.
İhtiyacınız yok. Gergin değilsiniz.
Dışarı çıkalım, "Tamam çıkalım."
Şık giyin, "Tamam, giyineyim."
Şık kıyafet, "Terliğim nerede?
Terliğim nerede?"
Siz terlik giyersiniz.
Terlik!
Daima terlik.
Terlik, yepyeni bir kıyafet,
terlik.
Hawaii dışındakiler bunu bilmez.
Size bu terlik neymiş göstereceğim. Bakın...
Bakın, terlik.
Terlik.
Niye giyersiniz anlamam. Ayağınızı kaplamıyor bile.
Böyle yürüyorsunuz.
Terlik ayağınızın önünde duruyor.
Bütününde bile değil. Terlik adımı atıyorsunuz.
Tekme, adım.
Tekme, terlik adımı.
Tekme...
Sesli harfleri çok seviyorsunuz.
Umurunuzda değil, "a" harfi mesela.
Bir sokak adına kaç "a" sığabilir?
Kaç "a"? Çok fazla "a".
Eğer Hawaii'ye gelirseniz, bütün dünyaya sesleniyorum.
Hawaii'ye gelirseniz sakın yol sormayın.
Her sokak birbirine benziyor.
Yol sorunca şöyle diyorlar,
"Çok kolay kardeşim. Şöyle gideceksin."
Kaleakalakaka'dan devam et.
Laukaladakalakau'dan sağa dön.
Naukauaakala'dan sola dön.
En son da Ahaahahaha'aaa'dan sağa dön.
Hawaii'nin her şeyini seviyorum.
Tadına doyamıyorum.
Dinlemesem de müziğini seviyorum.
Buradayken hep dinliyorum.
Sözleri bile bilmiyorum. Bana ne.
Arabada mırıldanırım...
Alkışlıyorsunuz. Bu şarkıyı şimdi uydurdum.
Ne dediğimi bile bilmiyorsunuz.
Sadece sesli harfleri söyledim...
Hula da fenadır!
Hula her şeydir.
Bence en seksi dans.
Şu an yaptıkları bütün o seksi danslar
huladan çalınma.
Hula... Acayip seksi.
Kadın dans yoluyla adamla konuşuyor.
Çok seksi.
Ne istediğini dansla anlatıyor.
"Gel beni gör.
Güneş batınca.
Beni yemeğe götür.
Senden hoşlanırsam
kukuyu veririm."
Şuraya bakın. Her kültür, her ırk var.
Her etnik köken var,
birlikteler, gülüyorlar.
"Eğleniyoruz kardeşim." Umursamıyorlar ki.
Ve kalabalığa bakıyorum, bizi ayırt edemezsiniz. Olmaz!
Annem kaç Meksikalıya "Filipinli misin?" dedi biliyor musunuz?
"Meksikalıyım!"
"Pardon!"
Asyalıları diğer Asyalılardan ayırmanın bir yolu var.
Aksanları, o da aksanları varsa tabii.
Tüm Asyalılar içinde en kolayı Koreliler
çünkü Koreli biri konuşurken
bütün gün ot içmiş gibi konuşuyor.
Sanki sizden hemen önce içmiş.
Koreliler Asyalı hayaletler gibi konuşur.
Küçükken en yakın arkadaşım Koreliydi.
Evine ilk gittiğimde babası yukarıdan seslendi.
Evin perili olduğunu sandım.
Yemin ederim, içeri girdim.
"O da neydi öyle?" dedim.
"Sadece babam, aç olup olmadığını soruyor."
Bunu bütün Asyalılarla yapabilirsiniz.
Vietnamlılar.
Ne oldu? Daha bir şey yapmadım.
Vietnamlılar, Vietnamlıları severim.
Sizi seviyorum. En kısa Asyalılar sizlersiniz.
Daha kısasınız,
ama şunu söyleyeyim,
Vietnamlılara bulaşmayın.
Herkesle savaşırlar.
O küçük piçler herkesle savaşır. Hiç umursamazlar.
Ne kadar güçlü olursan ol.
Seninle savaşırlar. Koşarak gelip laf atarlar.
Küçük ayaklarının sesi.
Bir tanesi gösterinin sonunda geldi.
"Bana bak, niye bana öyle dedin?"
Cidden... Ne hızlı konuştuklarını bilirsiniz.
Böyle hızlı konuşurlar,
"Bana bak, niye öyle dedin?"
Bu şekilde hızlı konuşurlar.
Koreliler sanki bütün gün ot içmiştir.
Vietnamlılar da ömürleri boyu kokain çekmiş gibidir.
"Bana bak, niye bana öyle dedin?
Benimle öyle konuşma.
Niye bana öyle dedin?"
Vietnamlılar her kelimeden sonra nokta koyar.
"Bana. Bak. Niye. Bana. Öyle. Dedin?"
Sesleri çok incelebilir.
Çok incelir, işte böyle.
Ve böyle kalınlaşabilir. Kalın sesle başlarlar.
Sonra ses yine incelir.
Vietnamlıların konuşması
arabayla yanınızdan geçmelerine benzer.
"Bana bak, niye bana öyle dedin? Öyle deme!"
Bir daha söylesene. Arabadan in de söyle.
Japonlar.
Ne oldu?
Japonlar, onları sadece aksanlarıyla ayırt edebilirsiniz.
Japonlar
çok başkadır.
Japon bir erkek konuştuğunda
sesi diyaframdan gelir.
Japon erkeği
buradan hırıldar.
Merhaba!
Japonlar!
Japon kadını
ister 12 yaşında olsun
ister 75 yaşında olsun,
daima 12 yaşında gibi konuşur.
Peki.
Hadi gidelim.
Tamam.
Bu yüzden kimse Japon pornosu izlemez.
Kimse Japon pornosu izlemez.
İzlemek çok sinir bozar.
Hadi başlayalım!
Eyvah, devam et!
Eyvah, gözüme geldi!
Son Netflix gösterimden beri
beni izlemeye bir sürü Meksikalı geliyor.
Gösterilerime bir sürü Meksikalı geliyor.
Ve her gösteriden sonra gelip aynı şeyi diyorlar.
Hep gelip "Selam sikik." diyorlar.
Çok ırkçı. Neden bilmiyorum.
Bilmiyorum... "Selam sikik."
Neden Meksikalı birini taklit ederken sesim hep...
...hep uçurumdan düşermiş gibi çıkıyor?
Çok saçma.
Berbat bir taklit ama sesleri öyle oluyor.
Daima uçurumdan düşüyormuş gibi konuşuyorlar.
Cümle uzadıkça daha aşağı düşüyorlar.
Meksikalılar gösteriden sonra
daima yanıma gelip aynı şeyi söyler.
"Senin annen de benim annem gibi.
Annen ne yapıyorsa benimki de yapıyor."
Ne diyordum?
"Annen..." Yemin ederim bir cholo'ya benziyorsun.
Altıma sıçıyorum.
Şaka yapmaya çalışıyorum ama adam böyle,
"Doğru söyle sikik.
Doğru söyle. Sakın..."
Bir cholo böyle bakarken nasıl komik olacağım?
Adın ne kardeşim?
-Jason. -Jason mı?
-Filipinli misin Meksikalı mı? -Filipinliyim.
Filipinliymiş.
Lanet olsun.
Anladınız mı şimdi?
Kardeşime benziyorsun ya.
Jason.
İşte herkesin bunu bilmesini istiyordum.
Meksikalılarla Filipinlilerin benzemesinin bir sebebi var.
Meksikalılarla Filipinlilerin anlaşmasının bir sebebi var.
Sebep Vicks'ten daha derin.
Tek ortak noktamız bu değil.
Gösterinin sonunda gelip de
"Annem de Vick's kullanıyor. Ne garip." demeyin.
Hayır, değil.
Bunun bir sebebi var.
Pek çok konuda anlaşmamızın bir sebebi var.
İspanya 350 yıl önce Filipinler'i işgal etti.
Bu doğru.
Bizimle çiftleştiniz.
Biz ilk melez ırkız.
Filipinliler budur işte.
İspanyol, Asyalı.
Filipinli.
Biz buyuz.
Kötü bir olay, ama aynı zamanda da iyi.
Onların özelliklerini ve kültürünü aldık.
Onlara benziyoruz.
Bakın. Japonya'ya iki saat uzaktayız.
Asya'nın kalbindeyiz, Filipinler'in yeri orasıdır.
Ama bir bakın,
Asyalı soyadlarımız bile yok.
Çünkü adlarını orada bırakmışlar.
Asyalı değil Latin soyadlarımız var.
Soyadlarımıza bakın.
Sırf benim ailemde,
De La Fuente Santos Gonzalez.
Resmen Meksikalıyız!
Biz Asya'nın Meksikalılarıyız.
Ciddiyim.
Meksikalılar ne yaparsa Filipinliler de yapar.
Ne yaparsa!
Sizde ne var, quinceañera. Bizde de debut.
Bunu onlardan almadık mı?
Kız çocuk 15 olunca kutlarız değil mi?
15 yaşında mı? Aynı şey.
Koca bir parti ver.
Meksikalılar bunu hep yapmıyor mu?
"15 yaşındasın, kadın olmaya hazırsın, bu senin quinceañera'n.
"Emin misin baba? Daha yaşım 15."
"Evet, eminim.
Annen de daha 30."
Tamam.
Biraz yersizdi.
Ama komikti.
Yersiz mi? Bu sadece bir şaka.
Bu kadar hassas olmayın.
Siktirip gidin!
Stereotipler komiktir çünkü gerçektirler.
Hepimizde stereotip var. Bunu kabullenin. Hatta gülüp geçin.
Kime ne? Bütün Filipinliler hemşire değil,
ama çoğunuz öylesiniz.
Buradaki herkesi tanımasam da bir şeyi bilirim.
Hepimizin amcası aynı.
Bayramlarda herkesle konuşması gerekir.
Hiç de sevmeyiz çünkü onunla sohbet bitmez.
Çünkü ne demek istediğini bile bilmez.
Her muhabbete bu şekilde başlar:
"Bilirsin...
Josep...
Hani şey vardı...
Şey...
Şeydi işte..."
Hep böyle.
Bir kere...
Bir keresinde amcamla AVM'ye gittik ve yemek katındaydık.
Karşımda konuşmaya çalışıyordu.
Sesi öyle yüksekti ki herkes bakıyordu.
Beni en çok utandıran oydu
çünkü herkes bize bakarken yüksek sesle diyordu ki,
"Josep, şeyi hatırladın mı...
şeyi...
bir keresinde bana...
şey almıştın...
-şey..." -"Ne? Ne demeye çalışıyorsun?"
"Anlatıyorum işte. Sabret!
Acele ettirme. Düşünüyorum ama acele ettiriyorsun.
Acele ettirma bana!
Bir keresinde... bana şey almıştın."
Herkes bize bakıyor. Herkesin gözü üzerimizde.
"İçecek almıştın.
İçecek almıştın ya?" "Evet. Ne olmuş ona?"
"Sonra geri gelmiştin ve içinde
kocaman kamış vardı ya?
Kocaman bir kamıştı ve bakıp
'Ne büyük kamış!' demiştim.
Hatırladın mı, o kamışa bakıp bana kızmıştın hani?"
-"Evet, ne olmuş?" -"Direk içmemi söylemiştin ya?
'İç gitsin' demiştin ya hani?"
"Evet, ne olmuş?"
Herkes bizi izliyor.
"Ve bu şekilde içmeye başladım
ve...
Sonra...
Sonra o şekilde içerken kamışı emmeye başladım
ve ağzıma siyah bir top gelmeye başladı,
emiyordum,
emiyordum ve sonra
siyah toplar ağzıma geldi.
Emerken toplar boğazıma kaçıyordu,
ağzım siyah toplarla dolu ve emerken boğuluyordum ve..."
"Kapa çeneni!
Onlar boba toplarıydı!"
"Boba, evet. Onu hiç sevmiyorum."
Bu yüzden Filipinliler
sadece hemşire olmalı.
Sadece hemşire olun, doktor olmayın.
Düşünsenize amcam doktor olup
ameliyata girmiş.
"Hemşire, bana şeyi...
Şeyi... eyvah.
Anladın işte...
Şeyi kesmek için...
Keseceğim...
Var ya hani..."
Hemşire de kızgın, "Hangisi? Hepsi kesiyor!
Ne lazım doktor?"
"Şey işte...
Şey..."
"Adam ölüyor, ne istiyorsun be?
Ne?
Söyle hadi."
"O şey...
Şey..."
Bizler stereotipiz.
Filipinliler stereotipe dönüşür.
Neden bilmiyorum,
ama lanet bir stereotipe dönüşürler.
Son gösterimde de bahsetmiştim ama bakın.
Buradalar.
Annem burada değil, ama etrafa bakıyorum ve işte orada!
Kısa saç, gözlük.
Çanta kucakta, işte orada. Bakın.
İşte orada.
Mendil.
Louis Vuitton çanta.
Kafa karışmış, "Neredeyiz?
Neredeyiz?
Bu nedir?"
Bizi seviyorum.
O Louis Vuitton çanta onlarda olmalı. Tam onlar için.
Anneme kaç Louis Vuitton çanta aldım sizce? Çok.
İçine ne koyuyor peki? Abur cubur.
Görebileceğiniz en pahalı beslenme çantası.
Üstelik abur cuburlar da iyi değil.
Ben çocukken bütün çocuklar annelerine gidip
abur cubur isterdi.
Ve çantadan nefis abur cubur çıkardı.
Doritos.
Küçük Snickers'lar.
Ben anneme giderdim...
Hasiktir!
Onunkiler restorandan alınma olurdu.
Anneme koşardım,
"Anne, abur cubur var mı?"
"Al sana istiridye krakeri."
İstiridye krakeri çorbayı emsin diyedir.
Derse girmeden bunu yiyeyim istiyor.
"Bu midene girsin."
Ağzıma atardım...
"Yut!"
Annemin olayı buydu.
Bütün annelerin olayı budur.
Bir de şu var, ne kadar kazanırlarsa kazansınlar.
Önemi yok. Bedava görünce alırlar.
Orada bir şey varsa, "Al."
Annem sürekli öyle derdi, "Al.
Geri gir ve al."
"Neyi alayım?"
"Şu şey her neyse onu.
Daha çok al, daha çok.
Çantaya koy.
Hadi!
Fazladan al." Hep öyle derdi, "Fazladan al.
Joseph, geri dön ve fazladan al.
Fazladan al."
"Fazladan al" ne demek sizce? Çal!
Çal!
Oğlunun çalmasını istiyor.
"Fazladan al."
McDonald's'tan nefret ederdim.
Çünkü sürekli beni içeri gönderip "Geri gir ve fazladan peçete al." derdi.
"Neden?"
"Çünkü eve lazım.
Fazladan al Joe. Geri gir."
"Tanrım, kaç tane lazım?"
"Doğum günün yaklaşıyor. Geri gir."
Ceplerime peçete dolduruyorum.
Çok kızgınım, anneme bakıyorum.
Otoparkta bekliyor.
Ağlıyorum.
Umursamıyor.
"Diğer cebe de!"
Oğlum bu nasıl bir his bilmez.
Bilmiyor.
Peçeteleri satın alıyorum.
Pahalı peçeteler alıyorum çünkü travma yaşadım.
Hayatım peçete çalmakla geçti.
Oğlum da bunu yaşasın istemem.
Oğlum doğum günlerinin utanç verici olduğunu da bilmez.
Benimki berbattı.
Annem çocuklara pasta dağıtırdı, sonra da peçete verirdi.
Hepsi farklıydı!
"KFC, McDonald's, Taco Bell,
Burger King, KFC,
Cheesecake Factory, o güzelmiş bak.
Diğerlerinden daha kalın."
Çocuk şanslı ama.
Oğlum 15 yaşında, dünyadan haberi yok.
Ne şanslı olduğunu bilmiyor.
Lanet olası millennial'lar!
Bu yıl ne diyoruz? Millennial mı? X kuşağı mı? Millennial mı?
Tırsaklar!
Tırsak denmiyor mu? Hepsi tırsak. Alayı öyle.
Burada 15 yaşında birileri varsa hepiniz tırsaksınız.
Lanet tırsaklar. Değil mi?
Haksız mıyım? Şikayet ediyorlar.
Onlara bağıramıyorsun.
Bir şey söylerler. Başın belaya girer.
Derler ki "Tanrım, annem bana bağırdı
ve eve gitmeye korkuyorum
çünkü annem bana kızdı."
Siktir git be. Şaka mı bu?
Eve gidemiyorsun çünkü annen bağırdı öyle mi?
Benimkinin tek yaptığı oydu.
Annemin konuştuğu tek dil bağırmaydı.
Ne?
Tekrar söyle!
Tekrar et!
Tekrar!
Ne dedin Joseph?
Ne dedin? Bana bak. Bana bak Joseph."
Annem sadece öyle konuşurdu.
Bağırırdı.
"Ne zaman? Ne zaman yaptın?
Nerede? Nereye gittin?
Ne? Neymiş?
Beslenme çantanı mı kaybettin?"
Bir gün beslenme çantamı kaybettim, eyvah!
Annem öyle cezalandırırdı.
Bu yolla. Asla beni dövmedi.
Sözlü saldırırdı. Peşinize öyle düşerdi.
Sizi kelimelerle bitirirdi.
Sorgu.
İki buçuk saat bağırma.
"Ne?
Beslenme çantan nerede Joseph?
Nereye koydun?"
"Bilmiyorum!"
"Ne demek bilmiyorum? Nerede? Nereye gittin?
Evden okula gidiyorsun. Okuldan eve geliyorsun.
Nerede kaybettin?
Beslenme çantanı bir yere bırakmışsın. 'Ne bileyim.
Hiçbir şeyi bilmiyorum.
Nerede bilmiyorum.'
Beslenme çantan nerede Joseph?
Nerede?
Nereye koydun?"
"Bilmiyorum!"
Sonra benim dediğimi aptal bir sesle tekrarlar.
"Bilmiyorum!
Nasıl bilmezsin Joseph? Nasıl?"
"Bilmiyorum anne, ne dememi istiyorsun?"
"Söyle, nerede?"
"Bilmiyorum!"
İki saat böyle.
-"Nerede?" -"Bilmiyorum."
-"Ne?" -"Bilmiyorum!"
Burnumdan çıkan sümüğü
aynı anda ağzımdan çekmemi ister.
İşte o zaman sevinir.
O zaman beni hakladığını bilir.
O zaman yanıma gelir,
"Tamam, nefes al Joseph.
Nefes al. Tanrım."
"Nefes al, Tanrım, Joseph. Nefes al."
"Sadece bir beslenme çantası."
Sonra beni utandırır.
Sonra yemeğimi plastik kaba koyar.
Beni öyle utandırır. Sürekli der ki,
"Öğle yemeğini plastik kaba koyacağım."
Sonra daha çok ağlarım, "Neden?
Okula gitmek istemiyorum."
"Nedenmiş?"
"Çünkü senin kaplarından biriyle okula yemek götürmek istemiyorum."
Çünkü o utanç vericidir.
Ben oğlumu plastik kapla yollasam
o mavi kapaklı tertemiz bir kap olur
ve üstünde Tupperware yazar.
Oğlum onunla gitmekten gurur duyar.
Anneminki ise...
...genelde boş bir Cool Whip kabıydı.
Ya da Country Crock.
Bie keresinde Napoliten dondurma kutusu kullandı.
Kırmızı saplı, ödevimi de
yemeğimi de koymuş, evrak çantası gibi...
Öğle yemeğim Cool Whip kabında, ne utanç verici.
Sonra derdi ki "Kalem getir de kapağa adını yazayım."
Sanki...
Sanki yemeğini başka öyle getiren var.
"Cool Whip beslenme çantalı tek çocuk olduğuma eminim."
"Belli olmaz Joseph."
"Gayet belli."
Yemekhanede dolanıp
oturacak yer arıyorum,
elimde Cool Whip beslenme çantam.
Bütün çocuklar bana bakıyor.
"Annen sana Cool Whip mi yediriyor?"
"İçinde ne var bilmiyorum."
Masama oturuyorum,
önümde Cool Whip beslenme çantam.
Bütün çocuklar önümde yemek takası yapıyor,
ama kimse gizemli kutuyu istemiyor.
Ağzım sulanıyor
çünkü önümde leziz takaslar gerçekleşiyor.
"Hindili cheddar'lı sandviçimi alıp
fıstık ezmeli reçelliyi ver."
"Çikolata parçacıklı kurabiyemi alıp
Pringles'ı ver."
"Çikolatalı sütümü alıp
Gatorade ver."
Ben de onlara bakıyorum.
"Maş fasulyesi isteyen?
Maş?
Yok mu isteyen? Çok faydalı.
Kap da kalabilir."
Bir tanesi geldi, "Maş fasulyesi de ne?"
Ona açıklamam gerekti.
"Küçük yuvarlak yeşil fasulyeler.
Pirinç yatağı üstünde oluyorlar.
Yeterince derin kazarsan birkaç karides de çıkabilir."
Başka biri gelirdi,
"Yanındaki bu poşet sos nedir?"
"Patis.
Filipin balık sosu.
Maş fasulyesinin tadını
öne çıkarır.
Sakın üstüne dökme yoksa bütün gün am gibi kokarsın."
Oğlumun şöyle bir şeyi var.
Beslenme çantası nedir bilmez.
Çocukta banka kartı var.
Söylemeye utanıyorum.
Okulda kart geçiyor ve onun banka kartı var.
Rezalet.
Beslenme çantası sorumluluğu bilmeden
her şeyi karttan çektiriyor.
Ama hala ceza veriyorum.
Hala kızıyorum.
Bir çarşamba beni arayıp dedi ki, "Baba,
banka kartımda 40 sent kaldı."
Ben de dedim ki, "Tanrım.
Bir siktir git!
Pazartesi fileminyon mu yedin şerefsiz?
Yemekhaneyi gece kulübü mü sandın?
'Çikolatalı sütler benden, hadi bakalım!'"
Bunu söylemek çok garip ama oğlum pilavı benim gibi bilmez.
Pilav benim için her şeydi.
Sabah pilav, öğle yemeğinde pilav, akşam pilav.
Şimdi çoğu insan diyor ki,
"Filipinliler kahvaltı eder mi?" Ederiz.
Önceki akşamın yemeğine yumurta eklenir.
Hepsi bu.
Ve çok lezizdir.
Sürekli pilav yerdik.
Asyalı bir ailenin özü budur.
Pilav.
Daima pişen bir şey.
Daima bir tencerede pilav olur.
Pilav makinesi hep çalışır.
Asyalı birinin evinde kilitli kalabilirsiniz.
Hiç ışık yoktur. Yine de mutfağı bulursunuz.
Küçük, kare kırmızı ışığı arayın.
İşte pilav oradadır.
Geçende oğlumu pirinç almaya yolladım,
"Joe, git bir poşet pirinç al."
Ve birkaç reyon gezdikten sonra
küçük bir pirinç poşetiyle geldi.
Bu şekilde elindeydi.
Alması gerekenin o poşet olduğunu bilsem de
o yaştaki halimi düşündüm.
Benim almam gereken poşet
bu tabure kadar olurdu.
Benden iki kat ağırdı.
Anneme sürükleyerek götürürdüm.
Dev bir naylon poşetti
ve önünde Çince yazılar vardı.
Altında 25 kilo yazıyordu.
Annem onu mutfakta çöpün yanına koyardı.
Poşetin tepesi açık.
İçinde de sapı kırık bir kahve kupası olurdu.
Ona ölçme kabı derdi.
Bana pilav yapmayı öğretmişti.
O günü hatırlıyorum.
"Sana pilav yapmayı öğreteceğim ve bunu tek bir kez öğreteceğim."
"Peki.
Nasıl yapacağım?"
Birkaç kap pirinç al Joseph, tencereye koy,
su ekle, iyice çevir.
Pirinci temizle.
Su bulanırsa pirinç kirlidir, suyu dök.
Tekrar su koy. Yine çevir.
İyice çevir.
Su bulanırsa pirinç kirlidir, suyu dök.
Su temiz olana dek tekrar et Joseph.
Su temizse biraz daha su ekle. Pişmeye hazır."
"Ne kadar ekleyeyim?"
"Bu çizgiye kadar ekle Joseph."
Mükemmel pilav böyle olur.
Bütün dünya bunu bilsin.
Bu çok eski bir sırdır.
Her Asyalı pilav yapmayı bilir ve bu şekilde yapar.
Ölçme kabına da pilav makinesine de gerek yok.
Tek gereken pirinç, tencere
ve bu çizgi.
Eminim şu an izleyenler diyor ki "Nasıl yani?
Çok anlamsız."
İzin verin açıklayayım.
Herhangi bir tencereye istediğiniz kadar pirinç koyun
ve su ekleyin.
"Ne kadar su Joe?"
Pirincin üstüne bu şekilde dokunun
ve buradaki çizgiye gelene kadar su ekleyin.
Mükemmel pilav.
Şimdiki çocuklar çok şanslı.
Çok.
Ama şu var, ceza vermesi de kolay.
Oğlumu cezalandırmak çok kolay.
Annem yaratıcıydı.
Benim için çok basit.
Oğlum hata yaparsa, ergen çocuk sahiplerine sesleniyorum,
çocuğunuz hata yaparsa ne yaparsınız? Telefonunu alın.
İşe yarıyor.
Sözlü tacize gerek yok, dayağa gerek yok.
Telefonunu alın yeter.
Telefonunu alınca oğlum ne yapacağını saşıyor.
Telefonunu alınca fiziksel olarak bitiyor.
"Ver o telefonu" diyorum. Diyor ki, "Baba.
Şimdi ne yapacağım baba?"
Elini daha önce hiç görmemiş. "Bu da ne? Alo?"
Annemin cezaları çok fenaydı!
Bana hiç vurmadı ama aman yani.
Bir defasında dolaba saklanmıştım
ve geçerken onu korkuttum.
Birden fırladım.
Annem öyle...
"Sence bu komik mi?
Demek beni böyle korkutuyorsun?
Dolaba geri dön.
Geri gir. Otur oraya.
Ben söyleyene kadar çıkmayacaksın. Otur."
Ve dolapta otururdum.
Sonra benim dolapta olduğumu unuturdu.
Çamaşırlarla gelirdi, "Ne işin var burada?"
"Oturmamı söyledin.
Bütün gün buradaydım."
Özür bile dilemezdi. "Odana git hadi, geç oldu."
Ağlayarak giderdim. Hiç umursamazdı.
Kardeşini arayıp böbürlenirdi.
"Joseph'e ne yaptım inanmazsın.
Dolaba tıktım.
Hem de bütün gün!
Bütün gün, yemin ederim.
Hatta 'Nerede bu Joseph?' diyordum."
Benim oğlum da, lanet olsun.
On beşinde ve 15 yaşındaki oğlanlarda şu var.
Kendini kurnaz sanıyor ama değil.
Ona da diyorum.
Öyle olmalı. Eğer bir oğlunuz varsa
onlarla yetişkin gibi açık konuşun.
Kızlara bir şey diyemem. Ama ergen bir oğlunuz varsa
yetişkin gibi konuşun, daha çok saygı duyarlar.
Hiçbir şey saklamam, hiçbir şeyi yumuşatmam.
Bilsin isterim.
"Joe, orada ne yaptığını biliyorum."
"Neden bahsediyorsun baba?" "Demek istediğim
ben de 15 oldum.
Ve orada ne yaptığını biliyorum.
Yaptığın tüm o şeyleri ben de yapmıştım.
Ama ben daha iyiydim."
"Ne diyorsun baba?" "Hadi ama Joe. Biliyorum.
Yarım saattir banyodasın. Ne yaptığını biliyorum."
"Bir şey yapmadım. Duş aldım."
"Joe, duş almadın."
"Nereden biliyorsun almadığımı?" "Joe, yarım saattir içeridesin,
ama saçın kuru.
Sana aldığım koca kepek şampuanı bitti.
Ama hala kepeğin var.
Nasıl olur...
Ama çükün hep nane kokuyor. Sadece nane.
Buradan nane ve çinko geliyor.
O senin başın için Joe, çükünün başı için değil.
Başın için kepek şampuanı!
Çükünün başı için değil Joe, senin başın için.
Hiç kurnazca değil, yapma ama.
"Peki baba, peki."
Oğlum sorun olmadığını öyle söyler, "Peki.
Peki.
Söz veriyorum.
Bir daha... sana fark ettirmem."
Sonra çakmaya çalışır, "Söz veriyorum."
"Elini falan sıkmam senin."
Cinayet silahına dokunmam.
Yakışıklı çocuk.
Bayağı saçı var. Kocaman bir afrosu var.
Koyu tenli.
Benden daha koyu.
Bir sürü okulda futbol maçına gider
ve çocuklar hep yarı siyah olup olmadığını sorar.
Hatta bir gün geldi, "Baba, çoğu çocuk beni yarı siyah sanıyor."
"Peki sen ne dedin?"
"Evet dedim."
"Neden öyle dedin?" "Bilmem, onlar da bilmiyor."
"Ya bir gün seni almaya gelirsem
ve öyle olmadığını anlarlarsa?"
"O zaman almaya gelme."
Sonra bir gün DNA testi istedi
çünkü bir reklamda görmüş,
"Baba, hadi o DNA testinden alalım."
"Neden DNA testi istiyorsun?"
"Belki ailede bir siyah vardır baba?
Belki uzun zaman önce...
Belki uzun zaman önce ailede bir siyah olmuştur
ve bana kadar gelmiştir. Bakalım, eğlenceli olur."
Dedim ki, "Joe, ailede siyah yok."
"Bakalım baba."
"Joe, ailede siyah yok.
Teyzen bir siyahla evlendi ama onun sana faydası yok."
"Hadi baba.
Alalım.
Alalım. Güzel olur. Al hadi."
Ben de aldım.
Ve yapacağız.
Umarım, bilemiyorum...
Umarım siyah çıkar. Bakalım.
Eğer sonuçlar siyah çıkarsa şöyle derim,
"Siktir git evimden.
Git gerçek babanı bul. Kim...
Kim lan bu çocuk?
Geri ver o banka kartını."
Hep benimle dalga geçiyor.
Hep dalga geçiyor.
Pardon, burada...
Burada bir siyah varmış, üzgünüm.
-Adınız ne? -Malcolm.
Malcolm, lanet olsun, bundan daha siyah olunmaz!
İşe bak!
Lanet olsun, Malcolm.
Tabii ki öyle.
-Bu eşin mi? -Evet.
-Siz nesiniz? Irkınız ne? -Filipinliyim.
Filipinlisiniz. İşte bu...
Oğlumun ailesi böyle olmalıydı işte.
Oğlumun ailesi burada!
Şaka mı sanıyorsunuz? Gelsin de görün.
"Hadi be, bu bizim çocuk!" dersiniz.
Oğlum bir keresinde yanıma geldi, bu hikaye gerçek.
Biz...
Ben...
Ben odamdaydım ve geldi, hep bana takılır.
Ama... O kadar da güzel saçları var ki.
Gerçekten, çok güzeldir.
Ve...
Jackson Five üyesi gibidir.
Ama...
Yanıma geldi Malcolm ve dedi ki,
"Baba, yaşlanınca
ben de senin gibi kel mi olacağım?"
Ve çok canım yandı.
Canımın ne kadar yandığını anlamadı.
Dedim ki...
Canımın yandığını kelimelerimden değil
sesimden anlasın istedim.
Dedim ki "Biliyor musun Joe? Saçların anne tarafından geliyor
ve anne tarafında herkesin saçı var.
Sende de o yüzden var. Yani baban gibi
kel olmaktan endişelenme."
Oğlum da dedi ki, "Harika!
Harika!"
Sonra da piç gibi odasına gitti.
Resmen yıkıldım.
"Sikerler böyle çocuğu." dedim.
O yüzden ne zaman soru sorsa ve onu yıkma şansım olsa
değerlendirim Malcolm, sikerler.
İki hafta falan önce geldi.
"Baba" dedi, bayağı üzgündü.
"Baba, bir saniye konuşabilir miyiz
ve şaka yapmayacağına söz verir misin?"
"Tamam.
Söz veriyorum."
"Ciddiyim baba. Aklımı kurcalayan bu şeyi
sana anlatmalıyım, o yüzden şaka yapma lütfen."
"Pekala Joe, anlat bana. Ne oldu?
Neden ağlıyorsun? Neyin var?"
"Peki, şey...
Nasıl desem bilmiyorum.
Tamam, kasık kıllarım birkaç yıldır uzuyor."
"Joe, beni önceden uyarmalısın.
Bu şekilde gelip konuya giremezsin.
Beni önden uyarmalısın.
Burada yemek yiyorum.
Şimdi aklıma kasık kılı geldi."
"Hadi ama baba. Şaka yapmayacaktın,
ben ciddiyim. Dinle lütfen.
Birkaç yıldır kasık kıllarım uzuyor."
"Sen ergensin Joe, bu normal bir şey.
Kasık kılların uzar, seni rahatsız eden ne?
Neden sinirlendin?"
"Hayır, dinle beni."
"Dinliyorum, tamam. Aklına takılan ne?"
"Baba, sanıyordum ki
kasık kılların uzamaya başladığında
penisin de büyümeye başlar, değil mi?"
"Evet, ne olmuş?"
"Benimki büyümüyor baba!
Sadece kıllarım uzuyor.
Penisim iki yıl öncekiyle aynı baba,
ama kasık kullarım upuzun.
Sürekli uzuyor, anlamıyorum baba.
Baba!
Baba!"
Şaşırdım, telefonumla oynamaya başladım,
"Ne diyor lan bu?"
"Ne yapıyorsun baba?" dedi.
Ben de dedim ki...
"DNA testini iptal ediyorum."
"Tanrım, baba.
Her şey şaka olmak zorunda mı baba?
Her şey şaka olmak zorunda mı?"
"Sen benim saçımla dalga geçmiştin.
Ben de seninkiyle geçiyorum."
"Aman Tanrım, baba.
Hadi ama.
Ciddiyim.
Neler oluyor anlamıyorum.
Neler oluyor baba?
Ne olması gerekiyor?
Sürekli bekliyorum ama bir şey olmuyor.
Baba!
Baba!" Onu kavradım.
Kolundan tuttum, "Kes ağlamayı." dedim.
"Kes!" "Ne yapacağımı söyle.
Anlamıyorum baba."
"Önce ağlamayı kes." "Anlat o zaman. Ne olacak?"
"Beni dinle.
Bana bak. Beni dinle."
"Tanrım, ne var baba?"
"Maalesef Joe...
O da anne tarafından geliyor."
Şimdi...
Şimdi hikayenin kötü tarafı şu.
Oğluma yalan söyledim.
O anne tarafından gelmiyor.
Yüzde yüz benim çüküm.
Tarif edince emin oldum.
"Eyvah. Bu benimkinden. Aynısı...
Aynısı bende de var."
Tabii bunu ona söylemem.
Kalkıp da "O ailemizin çükü
ve benden sana geçti" demem. Sikerler!
Nesilden nesile aktardığım bir çük.
Bunu ona söylemem.
Ona dağıtılan el de bu.
Ona göre hareket etsin.
Benimki küçüktü ve iş gördü.
Benim işime yaradı. Ona da yarar.
Üzülecek değilim.
Kendi uğraşsın.
Uğraşsın. Şöyle dese üzülürdüm ama,
"Baba, çüküm yok." "Olamaz!" derdim.
"Çok üzgünüm.
Tüh!
Belki baban Malcolm değildir."
Siktir git Malcolm, amma çok güldün.
Siktir git. Bakın?
Büyük siyah çük şakasına gülüyor.
Ama Malcolm şakasına kızdı, "Siyah olduğum için
Malcolm gibi adım olmalı."
Stereotipler işte sırf bu sebepten komiktir.
Bu iyi bir stereotip Malcolm, sen de bilirsin.
Hayat boyu bu stereotiple kutsanmışsın.
Büyük çük stereotipi. Çükün büyük mü bilmiyoruz,
ama hiçbirimiz o iddiaya girmeyiz.
Malcolm'un çükünü büyük sanırız çünkü senin stereotipin bu.
Matematiğimi iyi sanman gibi.
Siktir git Malcolm.
Ama işin boktan tarafı da bu Malcolm.
Biri sana başka bir stereotiple seslendi diye kızamazsın
çünkü komik.
Sadece eğleniyoruz.
O yüzden kızma.
Bu stereotipi kabul ediyorsan hepsini etmelisin Malcolm.
Hepsini kabul etmelisin. Stereotipte yanlı davranma.
Biri sana şöyle derse kızma, "Tavuk sever misin Malcolm?"
"Siyah olduğum için mi lan?
Siyahların hepsi tavuk sevmek zorunda mı?"
"Çükün büyük mü?" "Evet."
Maalesef...
...benim çüküm küçük.
Oğlumunki de.
Bu Netflix'te yayınlanınca oğlum için kötü olacak.
Lanet olsun.
Sokayım!
Okul koridorlarında yürürken herkes ona bakacak.
"Sadece şakaydı."
Hayır, değildi.
Bu gerçek.
Ne olacak ki?
Çükü küçükmüş demek? Bir şey olmaz.
Küçük çük... Salla.
İş görecek. İşine yarar. Gerçekten yarar.
Şöyle olacak, ergenliği boyunca küçük çük yüzünden
güvensiz olacak.
Sonra yirmilerinde güveni biraz yerine gelebilir.
Sanırım... Eğer otuzlarında
hala küçük çüküne güvenmiyorsa
onunla konuşacağım.
Gidip diyeceğim ki "Dinle evlat.
Dinle!
Hala küçük çüke kızgın mısın?"
"Evet, baba. Çok kötü."
Oğlumun 30 yaşındaki sesi bu.
"Evet, baba. Çok kötü.
Otuz yaşındayım ve çüküm 15'imdeki gibi.
Bu tarafa da yapayım, "30 yaşındayım
ve çüküm 15'imdeki gibi baba.
Nasıl iş bu?"
O zaman onu tutacağım.
"Beni dinle.
Tamam, beni dinle." "Ne oldu baba?
Bana ne diyebilirsin ki?"
Şöyle diyeceğim, "Sana karşı samimi olacağım Joe,
küçük bir çükün varsa
tek yapacağın şu.
Kredi notunu düzelt."
İşte gerçek bu Malcolm.
Eğer bunu istersen...
Eğer Malcolm gibi büyük çük hayatı isterseniz...
...kredi notunuzu düzeltin.
Çükün küçükse kredi notunu düzelt.
Bu gerçek. Çükün küçük mü?
İyi bir kredi notuyla çükün 25 santim olur.
Gerçekler bunlar.
Burada benim gibi küçük çüklü bir sürü erkek var.
Sadece daha az gülüyorlar.
Çaktırmıyorlar.
Gülmemeye çalışın, sanki bu kısım
sizinle ilgili değil. Bana böyle bakıyorsunuz.
Ama yanınızdaki kız yarılıyor.
"Neye gülüyorsun?"
"Kredi notunu düzelt."
Gerçek bu.
Kredi notunuzu düzeltin.
İşe yarıyor.
Benim işime yaradı. Kendime güveniyorum. Rahatım.
Bekarım ve kredi notum iyi. Buradaki her kadın duysun,
küçük bir çüküm var!
Ama kredi notum yüksek.
Büyük çük size ev alabilir mi?
Bu ufaklık alabilir!
Ciddi mevzular.
Sana dediklerini bana da diyorlar Malcolm.
Büyük çük muhabbeti bana da yapılıyor.
Kadınlar erkekler gibi değil.
Kadın daha farklıdır. Sevdi mi tam sever.
Bir kadınla ilgilenirsin, ona bakarsın, onu korursun.
Değer verirsin.
Sayarsın. Seversin.
Kraliçe gibi hissettiren her şeyi yaparsın.
Sonra bakın egonuza ne yapıyor.
Bir kadın egonuza ne yapar bakın.
Çünkü erkek için ne önemli bilir,
lanet olası egosu.
Ve erkekler buna bayılır.
Sana söylememesi gerektiğini bildiğin şeyler söyler.
Yatakta yalan söyler
ve o yalanı kabul edersin,
o yalanı seversin
çünkü kendini iyi hissettirir. Asla üstüne gitmezsin.
Kiminle konuşuyorsun sen?
Öyle deyince hoşunuza gider, tekrarlatırsınız.
"Tanrım..."
"Evet orospu! Acıyormuş, değil mi?"
"Evet, Tanrım!"
Boyun hiç önemi yok. Bunu umursamaz.
Küçüktür ama önemi yoktur. Sizi sever.
Sizi sever.
O fiziksel eylemi, sevişmeyi sever.
Boyuyla ilgilenmez, "Benim bu.
Benim.
Bu benim.
Benim.
Üstünde uyuyacağım."
O yüzden büyük çük olayını boş verin.
Ne gerek var ki?
Büyük çüklü gibi davranmayın.
Malcolm için normal şeyleri yapmaya kalkmayın.
Durun!
Kendiniz olun!
Kendiniz olun! Ben hep öyleyim.
Sonuna kadar ittim, daha ne yapayım?
Belimi bükeyim, sanki daha çok varmış gibi.
Ne yapıyorum ben?
Sanki kalçamda yedek çük var.
Önce salmam lazım. "İşte yavrum. Hissettin mi?"
Taşaklarınız doğal birer tampondur.
Taşaklarınız size daima "Çük bitti" der.
"Daha fazla çük kalmadı.
Sadece taşak kaldı Joe. Sadece taşak."
Büyük çüklü gibi davranmayın.
Komple çıkarıp geri girmeye çalışmayın.
Ne yapıyorsunuz?
Geri girmek için lazerli nişan alma sistemi lazım.
Durun!
Bırakın orada kalsın.
Bırakın kalsın.
Doldurun o amı.
İyice doldurun.
Tıkın, mahvedin. Doldurun.
İyice doldurun.
İyice tıkın.
Doldur. İyice it.
Doldur.
"Nereye gidiyoruz?"
İyice tık.
"Mutfağa geldik."
O köşk partisine davet edildiğiniz için sevinin.
O köşk partisine davet edildiğinize sevinin.
Burası onun köşkü.
Kırk milyon dolarlık köşk.
Bir parti veriyor
ve partide tek konuk var, siz!
Düşününce bile gözlerim doluyor.
Kırk milyon dolarlık bir parti
ve konuk listesinde tek isim var,
siz.
Gerçekten müthiş.
Maalesef köşkün her yerine giremiyorsunuz.
"Ne kadar büyük bir yer."
Ama kapı çerçevesini okşayabilirsiniz.
Kolu oynatın.
Yedek anahtarı arayın. İçeri gir, yukarı çık, işte orada.
Yedek anahtar orada, yemin ederim.
Bulun onu.
Malcolm da yukarıda, "Burada jakuzi de varmış."
Siktir git Malcolm.
Oğluma gerçeği söyleyeceğim,
"Dinle Joe, boyun önemi yok.
Boyun önemi yok."
Etraf sessizleşti.
Yoksa önemli mi?
-Evet. -Evet mi?
Boyu önemli mi?
Evet!
Öyle mi?
Evet mi?
Bir hayır geldi!
Haklıymışım.
Yine sorayım, boyu önemli mi?
Evet!
Evet.
Burada hayır var.
Orada evet var.
İşte iyi kredi notu farkı.
İyi kredi notu sizi buraya getirir.
Vay be.
Malcolm en önde. Hem çükü büyük hem kredi notu iyi.
Şerefsiz!
Kukunuz büyük olmasın?
Ne oldu? Olmadı mı?
Durun. Küçük çüküm var dedim. Durun.
Belki bağıran o değildir. O dev kuku bağırmıştır,
"Evet!"
"Kapa çeneni dev kuku." "Yalan söylüyor."
"Kapa çeneni dev kuku." "Hayır!"
Eğer...
Eğer boy önemliyse
niye sex shop'larda
en çok satan ürün o küçük şey oluyor?
Kadınlara bakın.
Tam çükümün boyunda işte.
Her kadın bundan alır.
Hiçbir kadın sex shop'a girip de "Bunu alayım" demez.
"Aynı anda hem içime alayım hem boğazımı kaşıyayım."
Her kadın...
Siz kullanınca...
Seni seviyorum Hawaii, çok teşekkür ederim.