Downloaded from YTS.MX
‎(ผลงานสแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎ฮาวาย
‎พร้อมหรือยัง
‎ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี
‎ขอเสียงต้อนรับ
‎โจ คอย!
‎ต้องแบบนี้สิ
‎ใช่!
‎ต้องเอามาที่ฮาวายเลย ที่รัก
‎อโลฮานั่นของจริง
‎ถ้าคุณอารมณ์ไม่ดี ‎แค่ใส่อโลฮาเข้าไป
‎พวกคุณเหมือนเป็นหมีแคร์ ‎มันออกมาจากอกคุณเลย
‎"มีคนมีวันแย่ๆ เหรอ"
‎คนในฮาวายอวดเรื่องที่ไม่มีคนอื่นอวด
‎มันจริงนะ
‎เพราะคุณเห็นคุณค่าในสิ่งที่คุณมี
‎มันเป็นของคุณ ‎ผมชอบนะ มันเป็นของผม เพื่อน
‎มีคนหนึ่งเดินมาหาผม
‎เขาบอกว่า "นี่พี่ชาย ‎อยากเห็นรถ
‎โตโยต้าทาโคม่าปี 2003 ใหม่เอี่ยมของผมไหม
‎สีเชอร์รี่เลยนะ
‎สีเชอร์รี่!
‎ยกสูงด้วย ยกสูง
‎ยกสูง ปี 2003
‎ใหม่เอี่ยม ปี 2003
‎โตโยต้า ทาโคมา
‎คุณไม่สน คุณชิวๆ
‎คุณอยู่ในสวรรค์
‎คุณไม่มีเวลา...คุณไม่เครียด
‎คุณออกไปเที่ยว "ดี เราออกไปเที่ยว"
‎แต่งตัวสวย "โอเค แต่งตัวสวย"
‎ชุดสวย "รองเท้าแตะฉันอยู่ไหน
‎รองเท้าแตะฉันอยู่ไหน"
‎พวกคุณจะใส่ "รองเท้าแตะ"
‎"รองเท้าแตะ!"
‎"รองเท้าแตะ" เสมอ
‎"รองเท้าแตะ" ชุดใหม่เอี่ยม
‎"รองเท้าแตะ"
‎ไม่มีใครนอกฮาวาย ‎ที่รู้เรื่อง "รองเท้าแตะ"
‎ผมจะบอกให้ว่า "รองเท้าแตะ" คืออะไร ‎มันคือ ดูสิ...
‎ดู "รองเท้าแตะ"
‎รองเท้าแตะ"
‎ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใส่ทำไม ‎มันปิดเท้าแทบไม่ได้ด้วยซ้ำ
‎พวกคุณเดินกันแบบนี้
‎"รองเท้าแตะ" ด้านหน้าเท้าคุณ ‎คุณไม่...
‎มันไม่ได้อยู่บนเท้าคุณด้วยซ้ำ ‎คุณแค่ ก้าวเตะ "รองเท้าแตะ" ไป
‎เตะ ก้าว
‎เตะ "รองเท้าแตะ" ก้าว
‎เตะ
‎พวกคุณชอบสระ ‎พวกคุณชอบสระไหม
‎คุณไม่สน "เอ ตัวอักษรเอ"
‎คุณจะใส่ตัวเอไว้บนชื่อถนนได้มากแค่ไหน
‎มีตัวเอมากแค่ไหน นั่นเอมากเกินไปแล้ว
‎นั่นคือเหตุผลที่ถ้ามีใครก็ตามมาฮาวายตอนนี้ ‎ผมกำลังพูดถึงคนทั้งโลก
‎ถ้าคุณมาที่ฮาวาย ‎อย่าได้ถามทาง
‎ถนนทุกสายฟังดูเหมือนกันหมด
‎คุณถามทาง ‎มันก็จะเป็นแบบว่า
‎"โอ้ ง่ายมากเลย ‎คุณไปแบบนี้นะ
‎คุณต้องไปที่คาเลอาคาลาคาคา
‎เลี้ยวขวาที่ลาอูคาลาดาคาลาคาอู
‎เลี้ยวซ้ายที่นาอูคาอูอาคาลา
‎แล้วก็เลี้ยวขวาที่อาฮาอาฮาอาฮาอาฮา อาๆๆๆ
‎รักทุกสิ่งเกี่ยวกับฮาวาย
‎เท่าไหร่ก็ไม่พอ
‎ผมไม่ฟังเพลงด้วยซ้ำ ‎แต่ผมชอบมาก ผมอยู่...
‎ตอนที่ผมมาที่นี่ ‎ผมหยุดฟังไม่ได้
‎ฟังไม่ออกเลย ผมไม่สน
‎ผมขับรถแล้วร้องเพลง...
‎คุณปรบมือ
‎ผมมั่วเพลงนั้นขึ้นมา
‎พวกคุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมพูดว่าอะไร
‎ผมแค่ใส่เสียงสระลงไป
‎ฮูล่ามันคือสิ่งนี้
‎ฮูล่าคือทุกอย่าง
‎เป็นการเต้นที่เซ็กซี่ที่สุด
‎ทุกอย่างที่เขาทำกันตอนนี้ ‎ท่าเต้นเซ็กซี่ๆ ที่ทำกัน
‎ก็ขโมยมาจากฮูล่าทั้งนั้น
‎ฮูล่า... มันเซ็กซี่
‎เธอคุยกับผู้ชายผ่านการเต้น
‎มันเซ็กซี่
‎เธอบอกเขาว่าต้องการอะไรผ่านการเต้น
‎"มาหาฉัน
‎ตอนพระอาทิตย์ตกดิน
‎พาฉันไปทานอาหารเย็น
‎ถ้าฉันชอบคุณ
‎ฉันจะให้จิ๊มิ๊กับคุณ"
‎ทุกคน ดูสิ่งนี้ ‎ทุกวัฒนธรรม ทุกเชื้อชาติ
‎ทุกชาติพันธุ์อยู่ในสิ่งนี้
‎เที่ยวด้วยกัน หัวเราะกัน
‎"เวลาดีๆ" พวกเขาไม่สน ‎"เวลาดีๆ" พวกเขาไม่ใส่ใจ
‎แล้วเราก็ดู...เรามองไปที่ฝูงชน ‎คุณแยกเราไม่ออก คุณทำไม่ได้
‎คุณรู้ไหมว่ามีคนเม็กซิกันกี่คนที่แม่ผมเดินเข้าไป ‎ถามว่า "ฟิลิปปินส์หรือเปล่า"
‎"เม็กซิกัน"
‎"ขอโทษที"
‎มีวิธีที่คุณจะแยกคนเอเชียจากกันได้
‎โดยสำเนียงของพวกเขา ‎และทำได้ถ้าพวกเขาพูดติดสำเนียงเท่านั้น
‎ในบรรดาคนเอเชีย ‎คนเกาหลีดูออกง่ายสุด
‎เพราะตอนที่คนเกาหลีพูด
‎มันฟังดูเหมือนว่าพวกเขาสูบกัญชามาทั้งวัน
‎เหมือนเพิ่งสูบมาก่อนคุยกับคุณ
‎เกาหลีฟังดูเหมือนผีเอเชีย
‎เพื่อนรักผมที่โตขึ้นมาด้วยกันเป็นคนเกาหลี
‎ผมจำครั้งแรกที่ผมไปบ้านเขาได้
‎พ่อเขาตะโกนมาจากบนบ้าน
‎ผมนึกว่าบ้านหลังนั้นมีผีสิง
‎สาบานเลย พอผมเดินเข้าไป
‎ผมก็แบบว่า "นั่นมันบ้าอะไรวะ"
‎"อ้า นั่นพ่อฉัน เขาอยากรู้ว่านายหิวไหม"
‎คุณทำแบบนั้นกับชาวเอเชียคนไหนก็ได้
‎คนเวียดนาม
‎อะไร ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย
‎คนเวียดนาม ผมรักคนเวียดนาม
‎พวกคุณคือ... ผมรักคุณ ‎คุณคือคนเอเชียที่เล็กที่สุด
‎คุณตัวเล็กกว่า
‎แต่ผมจะบอกคุณอย่างนี้
‎อย่าไปแหยมกับคนเวียดนาม
‎พวกเขาพร้อมสู้กับทุกคน
‎เจ้าตัวน้อยพวกนี้จะสู้กับ... ‎พวกเขาไม่สนหรอก
‎พวกเขาไม่สนว่าคุณจะแข็งแรงแค่ไหน
‎พวกเขาจะสู้กับคุณ ‎พวกเขาจะวิ่งใส่คุณแล้วด่าคุณ
‎นั่นเท้าเล็กๆ ของพวกเขา
‎มีคนหนึ่งวิ่งมาหาผมตอนทำการแสดงจบ
‎"นี่พวก ‎ทำไมพูดกับผมแบบนั้น"
‎พวกเขาพูด... ‎พวกเขาพูดเร็วมาก
‎พวกเขาพูดแบบนี้ เร็วมาก แบบ
‎"พวก ทำไมพูดกับฉันแบบนั้นวะ"
‎พวกเขาพูดเร็วแบบนั้นเลย
‎คนเกาหลีฟังดูเหมือนพวกเขาสูบกัญชามาทั้งวัน
‎คนเวียดนามฟังดูเหมือน ‎พวกเขาเล่นโคเคนมาทั้งชีวิต
‎"นี่พวก ทำไมพูดกับฉันแบบนั้นวะ
‎อย่าพูดกับฉันแบบนั้น
‎ทำไมพูดกับฉันแบบนั้น"
‎คนเวียดนามใส่จุดฟูลสต็อปหลังคำทุกคำ
‎"นี่.พวก.ทำไม.นาย. ‎พูด.กับ.ฉัน.แบบ.นั้น.หา."
‎คนเวียดนามพูดเสียงสูงมาก
‎พวกเขาเสียงสูงแบบนั้นเลย
‎พวกเขาเสียงต่ำแบบนั้น ‎เริ่มจากเสียงต่ำแบบนั้น
‎แล้วก็ไปเสียงสูงแบบนั้น
‎คนเวียดนามฟังดูเหมือนพวกเขาอยู่ในรถไกลๆ
‎แล้วขับผ่านคุณไปอย่างรวดเร็ว ‎ตอนที่พวกเขาพูดกับคุณ
‎เหมือนว่า "นี่พวก ทำไมพูดกับฉันแบบนั้น ‎อย่าพูดแบบนั้น"
‎นี่ พูดอีกทีสิ ‎ลงรถมาพูดอีกทีสิ
‎คนญี่ปุ่น
‎อะไร
‎คนญี่ปุ่น ถ้าเขาพูดปิดสำเนียง ‎คุณก็จะแยกพวกเราออก
‎คนญี่ปุ่น
‎แตกต่างอย่างชัดเจน
‎ตอนที่ชายชาวญี่ปุ่นพูด
‎มันมาจากกระบังลม
‎นี่คือที่
‎ที่ชายชาวญี่ปุ่นครางเหมือนแมว
‎หา!
‎ไง!
‎ญี่ปุ่น
‎ผู้หญิงญี่ปุ่น
‎ไม่ว่าจะ 12 ขวบ
‎หรืออายุ 75 ปี
‎พวกเธอเสียงเหมือน 12 ขวบตลอด
‎โอเค
‎ไปกัน
‎โอเค
‎นั่นคือเหตุผลที่ไม่มีใครดูหนังโป๊ญี่ปุ่น
‎ไม่มีใครดูหนังโป๊ญี่ปุ่น
‎คุณรู้ไหมว่ามันน่ารำคาญมากแค่ไหน
‎เอาล่ะ ไปกัน
‎อ้า โอ้ ทำต่อ
‎อ้า โอ้ ตรงตาฉันเลย
‎ตั้งแต่ที่ผมทำรายการเน็ตฟลิกซ์คราวที่แล้ว
‎ก็มีคนเม็กซิกันมาดูการแสดงของผมมาก
‎คนเม็กซิกันหลายคนมาดูผมตอนนี้
‎และพวกเขาก็มาหาผม
‎แล้วพูดเหมือนเดิมตลอด ‎ตอนที่ผมแสดงเสร็จ
‎พวกเขาบอกแบบนี้เสมอ "นี่ ไอ้บ้า"
‎มันเหยียดมาก ผมไม่รู้ว่าทำไม
‎ผมไม่รู้ว่าทำไม "นี่ ไอ้บ้า"
‎ทำไมตอนที่ผมทำเลียนแบบคนเม็กซิกัน ‎ผมต้องทำเสียงเหมือนแบบว่า
‎ผมฟังดูเหมือนว่าผมกำลังจะตกผา
‎นั่นมันแย่มาก
‎มันเป็นการเลียนแบบที่แย่มาก ‎แต่พวกเขาฟังดูเป็นแบบนั้น
‎พวกเขาฟังดูเหมือน ‎กำลังจะตกผา
‎ยิ่งประโยคยาวแค่ไหน ‎ก็ตกลงไปไกลแค่นั้น
‎ชาวเม็กซิกันมาหาผมตลอด
‎แล้วพูดแบบเดิมตอนผมแสดงเสร็จ ‎ตลอดเลย
‎พวกเขาบอกว่า ‎"นี่ แม่คุณก็เหมือนแม่ผม
‎ทุกสิ่งที่แม่คุณทำ แม่ผมก็ทำ"
‎ผมจะบอกอะไรได้
‎"ทุกสิ่ง..." ‎คุณดูเหมือนพวกโชโลเลย สาบานได้
‎คุณทำผมตกใจหมด
‎ผมพยายามเล่นมุกนี้ ‎แล้วหมอนี่ก็แบบ
‎"พูดให้ดีนะ ไอ้บ้า"
‎"พูดให้ดีนะ ไอ้บ้า อย่า..."
‎คุณรู้ไหมว่ามันยากแค่ไหนที่จะทำเป็นตลก ‎ตอนที่โชโล่มองมาที่ผมแบบนี้
‎คุณชื่ออะไรครับ
‎- เจสัน ‎- เจสันเหรอ
‎- คุณเป็นคนฟิลิปปินส์หรือเม็กซิกัน ‎- ฟิลิปปินส์ครับ
‎เขาเป็นคนฟิลิปปินส์
‎ให้ตายสิ
‎เห็นไหมว่าผมหมายถึงอะไร
‎คุณดูเหมือนพี่ชายผมเลย
‎เจสัน
‎เห็นไหม นี่คือสิ่งที่ผมอยากให้ทุกคนรู้
‎มีเหตุผลที่คนเม็กซิกันกับฟิลิปปินส์หน้าเหมือนกัน
‎มีเหตุผลว่าทำไมคนเม็กซิกัน ‎กับฟิลิปปินส์ถึงเกี่ยวข้องกัน
‎มันลึกซึ้งกว่าวิคส์ วาโปรับ
‎นั่นไม่ใช่ความสัมพันธ์เดียวที่เรามี
‎ผมไม่อยากให้คุณมาหาผม ‎ตอนแสดงเสร็จแล้วบอกว่า
‎"นี่ แม่ผมก็ใช้วิคส์ วาโปรับเหมือนกัน ‎บ้ามากเลย"
‎ไม่ใช่อย่างนั้น
‎มันมีเหตุผลอยู่
‎มีเหตุผลที่เราข้องเกี่ยวกันอยู่หลายระดับ
‎สเปนยึดครองฟิลิปปินส์มากว่า 350 ปี
‎นั่นคือเรื่องจริง
‎พวกคุณผสมกับเรา
‎เราเป็นสายพันธ์ุผสมสายพันธุ์แรก
‎นั่นคือชาวฟิลิปปินส์
‎สเปน เอเชีย
‎ฟิลิปปินส์
‎นั่นคือพวกเรา
‎มันเป็นสิ่งเลวร้ายที่เกิดขึ้น ‎แต่ก็เป็นสิ่งที่ดีด้วยเช่นกัน
‎เราได้รับคุณสมบัติมากมาย ‎เราได้รับวัฒนธรรม
‎รู้ใช่ไหมว่าอะไร ‎เราดูเหมือนพวกเขา
‎ดูเราสิ ‎เราอยู่ห่างจากญี่ปุ่นสองชั่วโมง
‎เราอยู่ใจกลางเอเชีย ‎นั่นคือที่ที่ฟิลิปปินส์ตั้งอยู่
‎แต่ดูเราสิ
‎เราไม่มีนามสกุลแบบเอเชียด้วยซ้ำ
‎เพราะพวกเขาทิ้งนามสกุลของพวกเขาไว้
‎เราไม่มีชื่อแบบเอเชีย ‎เรามีนามสกุลแบบลาติน
‎ดูนามสกุลเราสิ
‎เอาแค่ครอบครัวผม
‎เดอ ลา ฟวนเต ซานโตส กอนซาเลซ
‎เราคือชาวเม็กซิกัน
‎เราคือเม็กซิกันแห่งเอเชีย
‎พูดจริงเลย
‎ทุกสิ่งที่เม็กซิกันทำ ฟิลิปปินส์ก็ทำ
‎ทุกอย่าง
‎พวกคุณมีอะไร ‎ควินเซียเญรา เรามีเดบูต์
‎เราได้มาจากพวกเขาใช่ไหม
‎เราฉลองให้ลูกสาวเราตอนเธออายุ 15 ใช่ไหม
‎เธออายุ 15 เหรอ เหมือนกัน
‎จัดงานเลี้ยงใหญ่
‎คนเม็กซิกันทำเรื่องนั้นตลอดใช่ไหม
‎"ลูก 15 แล้ว ลูกพร้อมที่จะเป็นผู้หญิงนะลูกสาว ‎นี่คืองานควินเซียเญราของลูก"
‎"แน่ใจเหรอพ่อ หนูเพิ่ง 15 เอง"
‎"แน่ใจสิ
‎แม่ลูกเพิ่ง 30"
‎โอเค
‎นั่นมันแย่มาก
‎แต่มันตลกน่า
‎มันแย่มากเหรอ เป็นแค่มุกน่า
‎ให้ตาย อย่าอ่อนไหวนักสิ
‎ไปตายเถอะ
‎การเหมารวมนี่มันตลกอยู่ ‎เพราะมันคือเรื่องจริง
‎เราต่างมีลักษณะที่เหมือนกันอยู่ ‎ยอมรับมัน ช่างมัน หัวเราะไปกับมัน
‎ใครจะสน ‎คนฟิลิปปินส์ไม่ใช่พยาบาลทุกคน
‎แต่ก็มีหลายคนอยู่
‎ผมไม่รู้จักคนฟิลิปปินส์ทุกคนที่นี่หรอก ‎แต่ผมรู้อย่างหนึ่ง
‎เรามีลุงคนเดียวกัน
‎ในทุกวันหยุด ‎เขาต้องพูดกับทุกคน
‎และเราก็กลัวมาก ‎เพราะจะพูดกับเขาได้มันนานมาก
‎เพราะเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอยากพูดอะไร
‎เขามักเริ่มบทสนทนาแบบนี้ "อ้า...
‎รู้ไหม...
‎โจเซฟ...
‎จำ...
‎ไอ้...
‎นั่น..."
‎"อ้า..." ตลอด
‎ผมพา...
‎ผมพาลุงไปห้าง ‎และเราก็ไปที่ศูนย์อาหาร
‎แล้วเรานั่งอยู่ตรงนั้น ‎เขาก็พยายามจะพูด
‎เขาเสียงดังมาก ทุกคนหันมามอง
‎นั่นคือส่วนที่ทำให้ผมอายที่สุด
‎เพราะเขาเสียงดังและทุกคนมองมา ‎แล้วเขาก็ "อ้า...
‎โจเซฟ จำตอน...
‎นั้น...
‎ครั้งหนึ่งแก...
‎เอา...
‎- มาให้ฉัน..." ‎- ผมก็แบบ "อะไร จะพูดอะไร"
‎"เอ่อ พยายามบอกอยู่ เดี๋ยว
‎อย่าเร่งสิ ‎พยายามคิดอยู่แล้วมาเร่ง
‎อย่าเร่งฉัน
‎ครั้งนั้นที่แกเอามาให้"
‎ทุกคนมองมา ‎ทุกคนที่อยู่ในศูนย์อาหารมองมา
‎"อ้า..."
‎ที่เอาเครื่องดื่มมาให้
‎เอาเครื่องดื่มมาให้ไง"
‎"ใช่ ทำไมเหรอ ‎ผมเอาเครื่องดื่มมาให้ แล้วไง"
‎"แล้วแกก็กลับมา มันมี...
‎หลอดใหญ่ๆ
‎จำได้ว่ามันมีหลอดใหญ่ๆ ‎และฉันมองไป
‎ให้ตาย หลอดใหญ่ชะมัด"
‎จำได้ไหม นายมองไปที่หลอดใหญ่นั่น ‎แล้วก็โกรธฉัน"
‎- ใช่ แล้วไง ‎- แกบอกให้ฉันดื่มๆ ไป
‎จำได้ไหมว่าบอกให้ดื่มๆ ไป"
‎"ใช่ แล้วไง"
‎ทุกคนมองมา
‎"ฉันเลยเริ่มดื่มแบบนี้
‎แล้ว...
‎ฉัน...
‎ดื่มแบบนี้แล้วเริ่มดูดหลอด
‎แล้วไอ้ก้อนดำๆ ก็เริ่มยิงเข้ามาในปากฉัน
‎แล้วฉันก็ดูดไป
‎ฉันดูดไปแบบนี้แล้วฉัน...
‎ลูกๆ สีดำอยู่ในปากฉันแล้วฉัน...
‎ดูดไปแล้วก็สำลักไอ้ลูกดำๆ นั่น
‎ปากฉันเต็มไปด้วยลูกดำๆ ‎แล้วฉันก็สำลัก ดูด..."
‎"หุบปากเลย
‎ไข่มุก เป็นชาไข่มุก"
‎"ใช่ ไข่มุก โคตรเกลียดเลย"
‎นั่นคือเหตุผลที่คนฟิลิปปินส์
‎ควรเป็นพยาบาล
‎เป็นพยาบาลพอ อย่าเป็นหมอ
‎คิดดูถ้าลุงผมเป็นหมอ
‎ระหว่างผ่าตัด
‎"พยาบาล ผมขอ...
‎ให้ตาย
‎แบบว่า อันนั้น...
‎แบบว่า เอามาตัด...
‎เอามาตัด...
‎แบบว่า..."
‎พยาบาลคงแบบ "อะไรวะ ‎ก็เอามาตัดหมด อะไร
‎คุณต้องการอะไรหมอ"
‎"ไอ้นั่น...
‎ไอ้..."
‎"เขากำลังจะตาย คุณต้องการอะไร
‎อะไร
‎ว่ามา"
‎"ไอ้นั่น...
‎ไอ้..."
‎เราเหมือนกันหมด
‎ชาวฟิลิปปินส์หลอมรวมมาเป็นแบบเดียวกัน
‎ผมไม่รู้ว่าคืออะไร
‎พวกเขาแค่รวมเป็นแบบเดียวกัน
‎ผมพูดถึงเรื่องนั้นตอนแสดงครั้งที่แล้ว ‎แต่ลองมองไปรอบๆ
‎พวกเขาอยุ่ที่นี่
‎แม่ผมไม่ได้มาคืนนี้ ‎แต่ผมมองไปแล้วก็ นั่นไงแม่
‎ผมสั้น ใส่แว่น
‎เอากระเป๋าวางบนตัก ตรงนั้น ‎แม่อยู่นั่น
‎อยู่นั่นเอง
‎ผ้าเช็ดหน้า
‎กระเป๋าหลุยส์
‎สับสัน "เราอยู่ที่ไหน
‎เราอยู่ที่ไหน
‎นี่มันอะไร"
‎ผมชอบพวกเรา
‎พวกเธอต้องมีกระเป๋าหลุยส์ ‎นั่นกระเป๋าของพวกเธอ
‎คุณรู้ไหมว่าผมซื้อกระเป๋าหลุยส์ให้แม่กี่ใบ ‎เยอะมาก
‎รู้ไหมว่าเธอเอาไว้ใส่อะไร ขนม
‎นั่นเป็นกล่องข้าวที่แพงที่สุดที่คุณเคยเห็น
‎ไม่ใช่ขนมดีๆ ด้วยซ้ำ
‎เพื่อนทุกคนของผมตอนผมเป็นเด็ก ‎พวกเขาจะไปหาแม่
‎"แม่ ขอขนมหน่อย"
‎แล้วแม่ก็จะเอาขนมอร่อยๆ ออกมาจากกระเป๋า
‎ดอริโตส
‎สนิกเกอร์ห่อเล็ก
‎ผมวิ่งไปหาแม่
‎ให้ตาย
‎ขนมของแม่คืออะไรที่แม่เอามาจากร้านอาหาร
‎วิ่งไปหาแม่
‎"แม่ ขอขนมหน่อย"
‎"นี่แคร็กเกอร์หอยนางรม"
‎แคร็กเกอร์หอยนางรมเอาไว้ดูดน้ำซุป
‎แม่อยากให้ผมกินก่อนเข้าเรียน
‎"เอาใส่ท้องไว้"
‎ผมเอาใส่...
‎"กลืนลงไป"
‎นั่นคือความรีบเร่งของแม่ผม
‎นั่นคือความรีบเร่งของแม่ทุกคน สาบานได้
‎เรื่องของเรื่องคือ ‎มันไม่สำคัญว่าจะหาเงินได้เท่าไหร่
‎ไม่สำคัญเลย อย่างไรก็เอาของฟรี
‎ถ้ามันอยู่นั่น "เอามา"
‎แม่ผมพูดแบบนั้นกับผมตลอด ‎"เอามา
‎กลับเข้าไปเอามา"
‎"เอาอะไร'
‎"อะไรก็ได้ทั้งนั้น
‎เอามาอีก เอาอีก
‎เอาใส่ในกระเป๋า
‎ไป
‎ไป เอามาอีก" ‎แม่พูดอย่างนั้นเสมอ "เอามาอีก
‎โจเซฟ กลับเข้าไปเอามาอีก
‎เอามาอีก"
‎รู้ไหมว่าเอามาอีกหมายถึงอะไร ขโมย
‎ขโมย
‎เธออยากให้ลูกขโมย
‎"เอามาอีก"
‎ผมเคยเกลียดการที่ต้องไปแมคโดดัล
‎เพราะแม่จะสั่งให้ผมกลับเข้าไปตลอด ‎"กลับเข้าไปเอากระดาษเช็ดปากมาอีก"
‎"ทำไม"
‎"เพราะเราต้องการไว้เพิ่มที่บ้าน
‎เอามาอีก โจ กลับเข้าไป"
‎"พระเจ้า จะเอาเท่าไหร่"
‎"ใกล้ถึงวันเกิดแกแล้วนี่ ‎กลับเข้าไป"
‎เอากระดาษยัดใส่เต็มกระเป๋า
‎ผมโกรธมาก ผมมองแม่ผม
‎แม่ออกไปที่ลานจอดรถ
‎ผมร้องไห้
‎แม่ไม่สน
‎"กระเป๋าอีกข้าง"
‎ลูกผมไม่รู้ว่ามันรู้สึกอย่างไร
‎เขาไม่รู้
‎ผมซื้อกระดาษเช็ดปาก
‎ผมซื้อกระดาษเช็ดปากแพงๆ ‎เพราะผมทนทุกข์ทรมาน
‎ขโมยกระดาษเช็ดปากมาทั้งชีวิต
‎ผมไม่อยากให้ลูกผมต้องเจอเรื่องนั้น
‎ลูกผมไม่รู้ว่าวันเกิดที่น่าขายหน้าเป็นอย่างไร
‎งานวันเกิดผมมันห่วย
‎แม่ผมยื่นเค้กให้เด็กทุกคน ‎แล้วก็เอากระดาษเช็ดปากให้
‎มันไม่เหมือนกันเลย
‎"เคเอฟซี แมคโดนัล ทาโคเบล
‎เบอร์เกอร์คิง เคเอฟซี
‎ซีสเค้กแฟคตอรี่ โอ้นั่นของดี
‎หนากว่าแผ่นอื่น"
‎เด็กๆ ได้ของดีอยู่
‎เด็กอายุ 15 ลูกผมไม่รู้หรอก
‎เขาไม่รู้ว่าเขาดีแค่ไหน
‎ไอ้พวกมิลเลเนียลพวกนี้
‎เขาเรียกกันแบบนั้นใช่ไหม ‎มิลเลเนียลใช่ไหม เจนเอ็กซ์ มิลเลเนียลเหรอ
‎ไอ้อ่อน
‎เรียกแบบนั้นใช่ไหม พวกอ่อน ‎พวกเขาอ่อน ทั้งหมดเลย อ่อน
‎ถ้ามีเด็กอายุ 15 อยู่ ‎พวกเธอมันอ่อน ทุกคนเลย
‎อ่อนมาก ใช่ไหม
‎ผมพูดถูกไหม พวกเขาบ่น
‎คุณด่าพวกเขาไม่ได้
‎พวกเขาจะพูดอะไรบางอย่าง ‎คุณจะเดือดร้อน
‎พวกเขาจะบอกว่า "พระเจ้า แม่ฉันตะโกนด่าใส่
‎ฉันกลัวที่จะต้องกลับบ้าน
‎เพราะแม่ฉันด่าใส่"
‎ไปตายซะเถอะ ล้อเล่นหรือเปล่า
‎กลัวที่จะกลับบ้านเพราะแม่ตะโกนด่าใส่เนี่ยนะ
‎แม่ผมทำแต่อย่างนั้น ตะโกนด่าผมตลอด
‎นั่นเป็นภาษาเดียวที่แม่ผมพูด ‎คือตะโกนด่า
‎"หา
‎อะไร
‎ว่าอีกทีสิ
‎ว่ามา
‎ว่าอะไรนะ โจเซฟ
‎ว่าอะไรนะ หันมาสิ
‎หันมา โจเซฟ"
‎แม่ผมพูดแต่แบบนี้
‎ตะโกน "หา
‎เมื่อไหร่ ทำเมื่อไหร่
‎ที่ไหน ไปที่ไหน
‎หา อะไร
‎ทำกล่องข้าวหายเหรอ"
‎ผมจำได้ตอนที่ผมทำกล่องข้าวหายครั้งหนึ่ง ‎ให้ตายเถอะ
‎นั่นคือวิธีที่แม่อบรมผม
‎ผ่านทาง... ‎แม่ไม่ได้แตะต้องตัวผมเลย
‎แม่ใช้คำพูดโจมตีคุณ ‎นั่นคือตอนที่แม่ไล่หลังคุณ
‎ทำให้คุณแตกสลายด้วยคำพูด
‎สอบสวน
‎ตะโกนใส่สองชั่วโมงครึ่ง
‎"อะไรนะ
‎กล่องข้าวอยู่ไหน โจเซฟ
‎เอาไปไว้ที่ไหน"
‎"ผมไม่รู้"
‎"หมายความว่าไงที่ว่า 'ไม่รู้' ‎ที่ไหน แกไปที่ไหนมา
‎แกออกจากบ้านไปโรงเรียน ‎จากโรงเรียนกลับบ้าน
‎แกเอาไปทำหายที่ไหน
‎อะไร แกเอากล่องข้าวไปวางเรี่ยราด ‎'โอ้ ไม่รู้ว่าที่ไหน
‎ไม่รู้อะไรอยู่ที่ไหนเลย
‎ไม่รู้ว่าที่ไหน'
‎กล่องข้าวอยู่ไหน โจเซฟ
‎อยู่ที่ไหน
‎เอาไปไว้ที่ไหน"
‎"ผมไม่รู้"
‎แล้วแม่ก็จะพูดตามผม ‎ด้วยเสียงงี่เง่าๆ
‎"ผมไม่รู้
‎จะไม่รู้ได้ยังไง โจเซฟ ได้ยังไง"
‎"ไม่รู้ แม่ ‎จะให้ผมบอกอะไร"
‎"บอกมาสิว่าอยู่ไหน"
‎"ผมไม่..."
‎แบบนั้นอยู่สองชั่วโมง
‎- "ที่ไหน" ‎- "ผมไม่รู้"
‎- "หา" ‎- "ผมไม่..."
‎แม่อยากให้น้ำมูกผม
‎ไหลออกปาก ‎แล้วก็สูดเข้าไปในเวลาเดียวกัน
‎นั่นคือสิ่งที่ทำให้แม่มีความสุข
‎นั่นคือตอนที่แม่ผมรู้ว่าจัดการผมได้แล้ว
‎นั่นคือตอนที่แม่เดินมาหาผม
‎"โอเค หายใจก่อน โจเซฟ
‎หายใจก่อน พระเจ้า"
‎"หายใจสิ พระเจ้า โจเซฟ หายใจ"
‎"แค่กล่องข้าวเอง"
‎แล้วแม่ก็จะกอดผม
‎แล้วแม่ก็จะเอามื้อเที่ยงผม ‎ใส่กล่องทัปเปอร์แวร์
‎นั่นคือวิธีที่แม่ทำให้ผมขายหน้า ‎แม่พูดแบบนี้เสมอ
‎"ฉันจะเอาข้าวเที่ยงแกใส่กล่องทัปเปอร์แวร์"
‎แล้วผมยิ่งร้องไห้หนัก "ทำไม
‎ผมไม่อยากไปโรงเรียน"
‎"ทำไมล่ะ"
‎"เพราะผมไม่อยากห่อข้าว ‎ใส่ทัปเปอร์แวร์ไปโรงเรียน"
‎เพราะมันน่าขายหน้ามาก
‎ถ้าผมห่อข้าวใส่ทัปเปอร์แวร์ให้ลูกผมไปโรงเรียน
‎เขาไปโรงเรียนพร้อมกล่องใสที่มีฝาสีน้ำเงิน
‎เขียนคำว่าทัปเปอร์แวร์ไว้บนฝา
‎ลูกผมคงภูมิใจที่ได้พกมันไปโรงเรียน
‎ทัปเปอร์แวร์ของแม่ผม...
‎ปกติแล้วคือกล่องวิปครีมเปล่า
‎กล่องเคาน์ตี้ครอค
‎ครั้งหนึ่งแม่เอาใส่กล่องไอสกรีมเนโปลิตัน
‎มีที่จับสีแดง แม่เอาการบ้าน
‎กับข้าวเที่ยวของผมไว้ ‎มันดูเหมือนกระเป๋าเอกสาร แบบว่าอะไรวะ
‎ห่อข้าวใส่กล่องคูลวิปมันน่าขายหน้า
‎แล้วก็บอกว่า "ไปหยิบเอาปากกามา ‎จะได้เขียนชื่อไว้บนฝา"
‎เหมือนว่า
‎เหมือนว่าคนอื่นมีกล่องข้าวทำจากกล่องคูลวิป
‎"ผมค่อนข้างแน่ใจว่าผมเป็นคนเดียว ‎ที่ใช้กล่องคูลวิปเป็นกล่องข้าว"
‎"ไม่มีทางรู้หรอก โจเซฟ"
‎"ผมรู้สิ"
‎ผมเดินไปรอบๆ โรงอาหาร
‎หาที่นั่ง
‎พร้อมถือกล่องข้าวคูลวิป
‎เด็กคนอื่นมองมาที่ผม
‎"แม่ให้กินคูลวิปเหรอ"
‎"ฉันไม่รู้ว่าอะไรอยู่ข้างใน"
‎ผมนั่งลงที่โต๊ะอาหาร
‎พร้อมกับกล่องข้าวคูลวิป
‎เด็กคนอื่นๆ แลกอาหารกันกินตรงหน้าผม
‎แต่ไม่มีใครอยากแลกกล่องปริศนากับผม
‎ผมนั่งน้ำลายไหล
‎เพราะเห็นคนแลกอาหารอร่อยๆ กันตรงหน้า
‎"ฉันจะเอาแซนด์วิซไก่งวงกับเชดดาร์ชีสแลกกับ
‎ขนมปังเนยถั่วกับแยมนั่น"
‎"ฉันขอแลกคุ้กกี้ช็อกโกแลตชิพ
‎กับพริงเกิลส์นั่น
‎"ฉันขอแลกนมช็อกโกแลต
‎กับแกโตเรดนั่น"
‎แล้วผมมองไปที่พวกเขาทุกคน
‎"มีใครอยากได้ซุปถั่วเขียวไหม
‎ซุปถั่วเขียวไหม
‎ไม่เอาเหรอ มันอร่อยนะ ซุปถั่วเขียว
‎เก็บกล่องไว้ได้เลย"
‎เด็กบางคนก็บอกว่า ‎"ซุปถั่วเขียวมันคืออะไร"
‎ผมต้องอธิบายให้เขาฟัง
‎"มันคือถั่วสีเขียวเม็ดกลมๆ เล็กๆ
‎แล้วราดข้าวลงไป
‎แล้วถ้าตักลงไปลึกพอ ‎ก็อาจเจอกุ้งตัวสองตัว"
‎เด็กคนอื่นก็แบบว่า
‎"แล้วถุงซอสที่อยู่ข้างๆ
‎นั่นมันอะไร"
‎"น้ำปลา
‎น้ำปลาฟิลิปปินส์
‎ช่วยชูรสชาติ
‎ของซุปถั่วเขียวจริงๆ
‎อย่าทำเลาะเสื้อ ‎เดี๋ยวจะมีกลิ่นเหมือนจิ๊มิ๊ไปทั้งวัน"
‎นี่คือเรื่องของลูกผม
‎เขาไม่รู้จักว่ากล่องข้าวคืออะไร
‎เด็กนี่มีบัตรเดบิต
‎ผมเองยังอายเลยที่พูดแบบนี้
‎โรงเรียนเขารับบัตรเครดิต ‎แล้วเขาก็มีบัตรเดบิต
‎มันแย่มาก
‎ไม่รู้จักความรับผิดชอบต่อกล่องข้าว
‎แค่ไปโรงเรียนแล้วรูดบัตร
‎ผมยังอบรมสั่งสอนเขา
‎ผมยังโกรธเขา
‎วันพุธหนึ่งเขาโทรหาผม ‎"นี่พ่อ
‎บัตรเดบิตของผม ‎เหลือเงินแค่ 0.40 เหรียญเอง"
‎ผมก็บอกว่า "พระเจ้า
‎ไปตายซะ
‎แกกินอะไรวันจันทร์ ไอ้บ้า ‎ฟิเลมิยองหรือไง
‎อะไร แกเดินเข้าไปในโรงอาหาร ‎เหมือนไปคลับเหรอ
‎"เลี้ยงนมช็อกโกแลตไอ้นี่เลย ‎ไปกัน"
‎ผมรู้ว่ามันประหลาดที่ผมจะพูด ‎แต่ลูกผมไม่รู้จักข้าวด้วยซ้ำ
‎แบบที่ผมรู้จักข้าว
‎ข้าวคือทุกสิ่งสำหรับผม
‎ข้าวมื้อเช้า ข้าวมื้อเที่ยง ข้าวมื้อเย็น
‎และผมรู้ว่าหลายคนตรงนั้นคงคิดว่า
‎"คนฟิลิปปินส์กินข้าวเช้าด้วยเหรอ" ‎ใช่ครับ
‎มันคืออาหารเย็นเมื่อวานกับไข่
‎แค่นั้นแหละ
‎และมันก็อร่อย
‎เรากินแต่ข้าว
‎มันเป็นกุญแจหลักของบ้านชาวเอเชีย
‎ข้าว
‎หุงอยู่ตลอด
‎มีหม้อหุงข้าวตลอด
‎หม้อหุงข้าวหุงอยู่ตลอด
‎คุณสามารถถูกขังในบ้านคนเอเชีย
‎ปิดไฟมืดหมด ‎แต่คุณยังหาครัวเจอ
‎แค่มองหาไฟสี่เหลี่ยมเล็กๆ สีแดง
‎นั่นคือข้าว ตรงนั้น
‎ผมบอกให้ลูกไปเอาข้าวอยู่วันหนึ่ง
‎"โจ หยิบถุงข้าวมา"
‎แล้วเขาก็วิ่งไปตามทางเดิน ‎แล้วกลับมา
‎พร้อมถุงข้าวเล็กๆ
‎อยู่ในมืออย่างนั้น
‎แม้ผมจะรู้ว่านั่นคือถุงข้าว ‎ที่เขาควรไปหยิบมา
‎ผมเริ่มนึกย้อนไปตอนที่ผมอายุเท่าเขา
‎ถุงข้าวที่ผมต้องไปหยิบ
‎มีขนาดเท่าเก้าอี้ตัวนี้
‎มันหนักกว่าตัวผมสองเท่า
‎ผมต้องลากไปให้แม่ผม
‎เป็นถุงไนล่อนใหญ่ๆ
‎พร้อมตัวหนังสือจีนด้านหน้า
‎ด้านล่างระบุไว้ว่า 50 ปอนด์
‎แม่ผมเอาวางไว้ในครัวข้างถังขยะ
‎เปิดปากถุงออก
‎ข้างในมีแก้วกาแฟที่หูจับหัก
‎แม่เรียกว่านั่นคือถ้วยตวง
‎แม่สอนผมหุงข้าว
‎ผมจำวันนั้นได้
‎"ฉันจะสอนแกหุงข้าว ‎นี่เป็นครั้งเดียว
‎ที่ฉันจะสอนแก"
‎"โอเค
‎ทำอย่างไรครับ"
‎"แกต้องตักข้าวสองสามถ้วย โจเซฟ ‎แล้วเอาใส่หม้อ
‎ใส่น้ำในหม้อ คนๆ ไป
‎ทำความสะอาดข้าวแบบนี้
‎ถ้าน้ำขุ่น ข้าวก็สกปรก ‎เทน้ำทิ้ง
‎เอาน้ำใส่เพิ่มลงไป คนอีก
‎คนไปเรื่อยๆ
‎ถ้าน้ำขุ่น ข้าวก็สกปรก ‎เทน้ำทิ้ง
‎ทำต่อไป โจเซฟ ‎จนกว่าน้ำจะใส
‎ถ้าน้ำใสแล้ว เติมน้ำลงไป ‎พร้อมที่จะหุงแล้ว"
‎"แล้วต้องใส่น้ำมากแค่ไหน"
‎"แค่ถึงขีดตรงนี้ โจเซฟ"
‎นั่นคือวิธีหุงข้าวที่สมบูรณ์แบบ
‎ผมอยากให้โลกรู้ไว้ตรงนี้
‎นี่คือความลับโบราณ
‎คนเอเชียทุกคนหุงข้าวเป็น ‎และก็ทำกันแบบนี้
‎คุณไม่ต้องใช้ถ้วยตวง ‎คุณไม่ต้องใช้หม้อหุงข้าว
‎ที่คุณต้องการก็แค่ข้าว หม้อ
‎และขีดตรงนี้
‎ผมรู้ว่าคนที่ดูอยู่ตอนนี้แบบว่า ‎"คุณทำได้อย่างไร
‎มันไม่เห็นรู้เรื่องเลย"
‎ขอผมอธิบาย
‎ใส่ข้าวลงในหม้อตามที่คุณต้องการ
‎แล้วใส่น้ำลงไป
‎"น้ำมากแค่ไหน โจ"
‎คุณสัมผัสด้านบนของข้าว ‎ด้วยสิ่งนี้ตรงนี้
‎แล้วเติมน้ำลงไปจนถึงขีดตรงนี้
‎ข้าวที่สมบูรณ์แบบ
‎เด็กสมัยนี้ดีเหลือเกิน
‎ดีเหลือเกิน
‎อบรมเขาก็ง่ายด้วยเหมือนกัน
‎อบรมสั่งสอนลูกผมนั้นง่ายกว่า
‎แม่ผมต้องใช้ความคิดสร้างสรรค์
‎กับผมนั้น มันง่าย
‎ถ้าลูกผมทำอะไรแย่ๆ ‎และนี่ใช้ได้กับเด็กวัยรุ่นทุกคน
‎ถ้าทำผิด คุณทำยังไง ‎ยึดโทรศัพท์
‎มันได้ผล
‎คุณไม่ต้องใช้วาจาทำร้าย ‎คุณไม่ต้องแตะต้องตัวเขา
‎แค่ยึดโทรศัพท์ไว้
‎ลูกผมไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร ‎ตอนที่ผมยึดโทรศัพท์
‎ลูกผมหัวใจแตกสลาย ‎ตอนผมยึดโทรศัพท์
‎ผมบอกว่า "เอาโทรศัพท์มา" ‎เขาแบบว่า "อ้า พ่อ
‎ผมทำผิดอะไร"
‎เขาไม่เคยเห็นมือเขามาก่อน ‎"นี่อะไร ฮัลโหล"
‎แม่ผม ตอนที่แม่จะสั่งสอนผม ให้ตาย
‎อย่างที่ผมบอก แม่ไม่เคยตีผม ‎แต่ให้ตายเหอะ
‎ผมจำได้ว่าครั้งหนึ่ง ‎ผมซ่อนในตู้
‎แล้วแม่เดินผ่านผมทำแม่ตกใจ
‎กระโดดออกมา "แบร่"
‎แม่ก็แบบ...
‎"คิดว่าตลกนักเหรอ
‎กระโดดออกมาทำให้ฉันกลัวแบบนั้น หา
‎กลับเข้าไปในตู้เลย
‎กลับเข้าไปในนั้น นั่งอยู่นั่นแหละ
‎นั่งอยู่นั่นจนกว่าฉันจะบอกให้ออกมา ‎นั่งอยู่นั่น"
‎แล้วผมก็นั่งในตู้
‎แล้วแม่ก็ลืมว่าผมอยู่ในตู้บ้านั่น
‎แม่กลับมาพร้อมตระกร้าผ้า ‎"ไปทำอะไรในนั้น"
‎"ก็แม่บอก
‎ผมอยู่นี่มาทั้งวัน"
‎แม่ไม่ขอโทษด้วยซ้ำ ‎"กลับห้องไปเถอะ ดึกแล้ว"
‎ผมกลับไปร้องไห้ที่ห้อง ‎แม่ไม่สนด้วยซ้ำ
‎โทรหาน้องสาว ‎อวดใหญ่ว่าทำอะไรไป
‎"เธอต้องไม่เชื่อแน่เลยว่าฉันทำอะไรกับโจเซฟ
‎ฉันให้เขาอยู่ในตู้
‎ทั้งวันเลย!
‎ทั้งวันเลย สาบานได้
‎ฉันยังเดินคิดว่า ‎'โจเซฟหายไปไหน'"
‎ลูกผม ให้ตาย
‎เขาอายุ 15 ‎เรื่องของเด็กอายุ 15
‎เขาคิดว่าเขาฉลาดแต่ไม่ใช่
‎ผมบอกเขาอย่างนั้นเสมอเช่นกัน
‎นั่นแหละ ‎ถ้าคุณมีลูกชาย ถ้าคุณมีลูกชายเล็กๆ
‎แค่พูดตรงๆ กับเขา ‎พูดกับเขาเหมือนคนโตๆ แล้ว
‎ผมพูดถึงเด็กผู้หญิงไม่ได้ ‎ผมแค่บอกว่า ถ้าคุณมีลูกชายวัยรุ่น
‎คุยกับเขาเหมือนเพื่อน ‎แล้วเขาจะเคารพคุณมากขึ้น
‎ผมไม่ปิดบังอะไร ‎ผมไม่ใช้คำหวานอะไร
‎ผมบอกให้ลูกผมรู้
‎แบบว่า "โจ พ่อรู้ว่าลูกทำอะไรในนั้น"
‎"พูดเรื่องอะไรกันพ่อ ‎"ฉันก็แค่พูด
‎ฉันเคยอายุ 15
‎และฉันรู้ว่าแกทำอะไรในนั้น
‎เรื่องน่าขยะแขยงในนั้น ‎ฉันก็เคยทำ
‎ฉันทำได้ดีกว่า'
‎"พ่อพูดเรื่องอะไร" ‎"โจ ไม่เอาน่า พ่อรู้ว่า...
‎แกไม่ได้อาบน้ำ 30 นาทีหรอก ‎ฉันรู้ว่าแกทำอะไร"
‎"ผมไม่ได้ทำอะไร...ผมแค่อาบน้ำ"
‎ผมบอก "โจ แกไม่ได้อาบน้ำ"
‎"พ่อรู้ได้ยังไงว่าผมไม่ได้อาบน้ำ" ‎"โจ แกอยู่ในนั้นมา 30 นาที
‎ผมแกยังแห้งอยู่
‎ซื้อเฮดแอนด์โชว์เดอร์ขวดใหญ่ใช้จนหมด
‎แต่แกยังมีรังแคอยู่
‎ฉันไม่รู้ว่ายังไง...
‎แต่ไอ้หนูแกมีกลิ่นมินต์ตลอด ‎แค่กลิ่นมินต์
‎มินต์กับสังกะสีมาจากตรงนั้น
‎มันคือแชมพูสระผมโจ ‎ไม่ใช่เอาไว้สระไอ้จู๋ แค่นั้นแหละ
‎มันคือแชมพูสระผม
‎ไม่ใช่น้ำยาล้างจู๋ โจ ‎เฮดแอนด์โชว์เดอร์
‎ไม่ฉลาดเลย พวก"
‎"ก็ได้พ่อ ก็ได้"
‎ลูกผมเป็นแบบนี้ตอนนี้ ‎ตอนนี้เขาโอเคแล้ว "ก็ได้
‎ก็ได้
‎ผมสัญญา
‎ผมจะ...ผมจะไม่.... ‎ผมจะไม่ทำพ่อจะได้ไม่รู้"
‎แล้วเขาก็มาไฮไฟว์ผม ‎"ผมสัญญา" ผมก็แบบ
‎"ฉันไม่จับมือแกหรอก"
‎ผมไม่จับอาวุธฆาตกรรมหรอก
‎เด็กหน้าตาดี
‎เขามีผมเต็มหัว ‎เป็นทรงแอฟโฟรเลย
‎ผิวสีเข้ม
‎ก็ได้ เขามีผิวสีเข้มกว่า
‎เขาไปดูฟุตบอล
‎ที่โรงเรียนอื่นแล้วเด็กทุกคน ‎ก็ถามว่าเขาเป็นลูกครึ่งผิวดำไหม
‎เขายังมาถามผมว่า ‎"พ่อครับ มีหลายคนคิดว่าผมมีเชื้อคนดำ"
‎ผมก็แบบ "เหรอ แล้วแกว่าไง"
‎เขาบอกว่า "ผมบอกไปว่าใช่"
‎"ทำไมบอกอย่างนั้น" ‎"ผมไม่รู้ พวกเขาไม่รู้นี่"
‎"แล้วถ้าฉันไปรับแกหรืออะไร
‎แล้วพวกเขารู้ว่าแกไม่ได้เป็นลูกครึ่งคนดำล่ะ"
‎เขาก็แบบ "ก็อย่าไปรับผม"
‎แล้วเขาก็ถามว่าเขาไปตรวจดีเอ็นเอได้ไหม
‎เพราะเขาเห็นในโฆษณา แล้วเขาก็
‎"นี่พ่อ ไปตรวจดีเอ็นเอกัน"
‎"ทำไมถึงอยากตรวจดีเอ็นเอ"
‎"แค่ดูว่ามีคนดำในครอบครัวหรือเปล่าพ่อ
‎บางทีเมื่อนานมาแล้ว
‎เมื่อนานมาแล้ว ‎อาจมีคนผิวดำในครอบครัวเรา
‎เลยตกทอดมาถึงผม ‎มาลองดูกัน คงสนุก"
‎ผมบอกว่า ‎"โจ ไม่มีคนดำในครอบครัวเรา"
‎"พ่อไม่รู้หรอก มาลองดู"
‎ผมบอกว่า ‎"โจ ไม่มีคนดำในครอบครัวเรา
‎ป้าแกแต่งงานกับคนดำ ‎แต่นั่นไม่ได้ช่วยแกเลย"
‎"ไม่เอาน่าพ่อ
‎ไปซื้อเถอะ
‎ไปซื้อเถอะ ต้องเจ๋งแน่ ซื้อเถอะ"
‎ผมเลยซื้อมา
‎แล้วเราจะทำ
‎และผมหวังว่า ไม่รู้สิ
‎หวังว่าจะมีเชื้อคนดำอยู่ ไม่รู้สิ
‎ถ้าผลออกมามีเชื้อคนดำ ‎ผมก็จะแบบว่า "เอ่อ
‎ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้
‎ไปหาพ่อที่แท้จริง ใครกันวะ..."
‎ไอ้เด็กนี่เป็นใคร
‎เอาบัตรเดบิตคืนมา ไอ้เวร
‎เขากวนผมเสมอ
‎กวนผมตลอด
‎โอ้ ขอโทษที
‎มีคนผิวดำอยู่ตรงนี้ ผมขอโทษ
‎- ชื่ออะไรครับ ‎- มัลคอล์ม
‎มัลคอล์ม ให้ตายสิ ‎มีอะไรดำกว่านี้อีกไหม
‎เวรเอ้ย
‎ให้ตาย มัลคอล์ม
‎แน่นอนอยู่แล้ว
‎- นี่แฟนคุณเหรอ ‎- ภรรยาผมครับ
‎- แล้วคุณคืออะไร เชื้อชาติอะไรครับ ‎- ฟิลิปปินส์
‎คุณเป็นคนฟิลิปปินส์ เห็นไหม นี่คือ...
‎พ่อแม่ของลูกผมควรเป็นแบบนี้
‎พ่อแม่ลูกผมอยู่ที่นี่
‎คุณคิดว่าผมเล่นมุกเหรอ ‎รอให้ผมพาพวกเขาออกมาก่อน
‎คุณคงแบบว่า ‎"ตายจริง นี่ลูกเรา"
‎ผมรู้ว่าลูกวิ่งมาหาผมครั้งหนึ่ง
‎นี่คือเรื่องจริง
‎เรา...
‎ผม...
‎อยู่ในห้อง แล้วเขาวิ่งเข้ามา ‎เขากวนผมตลอด
‎แต่เขา...เพราะผมเขาสวย
‎มันสวยมาก
‎แล้ว
‎เขาดูเหมือนหนึ่งในตระกูลแจ็คสันจากแจ็คสันไฟฟ์ ‎แบบ "เฮ้"
‎แต่...
‎แล้วมันก็มาหาผม มัลคอล์ม ‎แล้วเขาบอกว่า
‎"พ่อ พอผมโตขึ้น
‎ผมจะหัวล้านเหมือนพ่อไหม"
‎นั่นทำผมเจ็บมาก
‎เขาไม่เข้าใจว่ามันเจ็บแค่ไหน
‎ผมก็แบบว่า...
‎ผมอยากบอกให้เขารู้ว่ามันเจ็บ ‎แต่ไม่ใช้คำพูด
‎แต่ใช้น้ำเสียงเท่านั้น
‎ผมบอกว่า "รู้ไหม โจ ‎ลูกได้ผมมาจากแม่
‎และทางฝั่งแม่ของลูก ‎ทุกคนมีผมดก
‎นั่นคือเหตุผลที่ลูกถึงได้มีผมเยอะ ‎ลูกจะได้เป็นกังวล
‎ว่าจะหัวล้านเหมือนพ่อ"
‎แล้วลูกผมก็บอกว่า "เจ๋ง
‎เจ๋ง"
‎แล้วก็กลับเข้าห้องไปอย่างไอ้งั่ง
‎ผมหัวใจสลาย
‎ผมแบบว่า "ช่างเด็กนี่เหอะ"
‎นั่นคือเหตุผลที่ทุกครั้งที่เขาถามผม ‎ผมมีโอกาสที่จะเอาคืน
‎ผมทำนะ มัลคอล์ม ช่างเขา
‎เขามาหาผมสองอาทิตย์หลังจากนั้น
‎เขาแบบว่า ‎"พ่อ" เขาเศร้ามาก
‎"พ่อ ขอผมคุยด้วยหน่อยได้ไหม
‎ได้โปรด
‎พ่อต้องสัญญาว่าจะไม่ล้อผม"
‎"ได้"
‎สัญญา
‎"ผมพูดจริงนะพ่อ ‎มันกวนใจผมมาตลอด
‎และผมต้องคุยกับพ่อเรื่องนี้ ‎ได้โปรด อย่าล้อเล่น"
‎"ก็ได้โจ บอกพ่อมา มีอะไร
‎ทำไมร้องไห้ มีอะไร"
‎"โอเค เอ่อ
‎ผมไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี
‎โอเค ผมพยายามทำให้ ‎ขนเพชรงอกมาสองสามปีแล้ว"
‎"โจ แกต้องเตือนฉันก่อนสิถึงจะพูดเรื่องนี้ได้
‎แกโพล่งออกมาออกมาแบบนั้นไม่ได้ แกต้อง...
‎เตือนฉันก่อน บอกให้ฉันรู้
‎ฉันกินข้าวเที่ยงอยู่
‎ตอนนี้ฉันคิดถึงขนเพชรแกแล้ว"
‎"ก็ได้ ไม่เอาน่าพ่อ ‎พ่อบอกว่าพ่อจะ
‎ไม่ล้อเล่นไง ผมพูดจริงนะ ‎ฟังผมสิ
‎ขนเพชรของผมงอกมาสองสามปีแล้ว"
‎"โอเค แกเป็นวัยรุ่นแล้ว โจ ‎มันก็ควรเป็นอย่างนั้นแหละ
‎ขนเพชรแกก็จะงอก ‎แล้วมันกวนใจอะไร
‎ทำไมถึงได้อารมณ์เสียนัก"
‎"ไม่ ฟังผมก่อน"
‎"โอเค ฟังอยู่ อะไร ‎มีอะไร"
‎"โอเค คือ ผมคิดมาตลอด
‎ว่าพอขนเพชรเริ่มงอกแล้ว
‎ไอ้จู๋ก็น่าจะโตตามด้วยไม่ใช่เหรอ"
‎"ใช่ แล้วไง"
‎"ไอ้จู๋ผมมันไม่โต พ่อ!
‎มีแต่ขน
‎ไอ้จู๋ผมยังขนาดเท่าเดิม ‎เหมือนเมื่อสองปีก่อน
‎แต่ขนของผมมันยาว พ่อ
‎มันยาวขึ้นเรื่อยๆ ผมไม่เข้าใจพ่อ
‎พ่อ!
‎พ่อ!.
‎ผมไม่รู้ว่าจะทำอะไร ‎ผมแค่เล่นโทรศัพท์ไป
‎"อะไรวะ"
‎เขาก็แบบว่า "ทำอะไรพ่อ"
‎ผมก็แบบ
‎"ฉันยกเลิกการตรวจดีเอ็นเอ"
‎"พระเจ้า พ่อ
‎ทุกอย่างต้องเป็นเรื่องตลกหมดเหรอ
‎ต้องเป็นเรื่องตลกหมดเลยเหรอ"
‎ผมก็บอกว่า "แกล้อเรื่องผมฉัน
‎ฉันก็ขอเอาคืนบ้าง"
‎"พระเจ้า พ่อ
‎ไม่เอาน่า
‎จริงๆ นะ
‎ผมไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
‎พ่อ มันเกิดอะไรขึ้น
‎มันควรจะเกิดอะไรขึ้น
‎ผมรอมานาน ‎แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย พ่อ
‎พ่อ!
‎พ่อ!" ผมจับตัวเขา
‎จับตัวเขา แล้วบอกว่า ‎"นี่ หยุดร้องได้แล้ว
‎หยุด" ‎"งั้นบอกผมมาว่าควรทำยังไง
‎ผมไม่เข้าใจ พ่อ"
‎"ก่อนอื่นเลยหยุดร้องก่อน" ‎"งั้นก็บอกผมสิ อะไร"
‎"ฟังนะ
‎มองหน้าฉัน ฟังฉัน"
‎"พระเจ้า อะไรพ่อ"
‎"โชคร้าย โจ
‎นั่นมาจากฝั่งแม่แกเหมือนกัน"
‎โอเค ตอนนี้
‎นี่คือส่วนที่เสื่อมที่สุดในเรื่องนี้
‎ผมโกหกลูก
‎เขาไม่ได้มันมาจากฝั่งแม่เขาหรอก
‎นั่นไอ้จู๋ผม 100%
‎ผมรู้ว่าเป็นของผมตอนที่เขาอธิบาย
‎ผมแบบว่า "ตายห่า นั่นของฉันนี่ ‎เหมือนกัน...
‎มีเหมือนกันเลย"
‎แต่ผมจะไม่บอกเขาหรอก
‎ผมจะไม่บอกว่า ‎"ใช่ นั่นไอ้จู๋ของครอบครัว
‎และฉันส่งต่อไปให้" ‎ไม่หรอก
‎นี่คือไอ้จู๋ที่ผมส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น
‎ผมจะไม่บอกเขาหรอก
‎นั่นคือไพ่ที่เขาได้มา
‎ตอนนี้เขาต้องเล่นไปตามนั้น
‎ผมมีไอ้จู๋เล็กแต่มันก็ใช้ได้
‎ใช้ได้สำหรับผม ให้ตายสิ ‎เขาก็ต้องใช้ได้เหมือนกัน
‎อย่าเสียใจไปกับมัน
‎เขาต้องรับมันให้ได้
‎รับให้ได้ ผมคงเสียใจหากเขา ‎เดินมาหาผมแล้วบอกว่า "พ่อ
‎ผมไม่มีไอ้จู๋" ‎ผมคงแบบว่า "ตายจริง
‎เสียใจด้วย
‎อุ้ย
‎บางทีมัลคอล์มอาจไม่ใช่พ่อแก"
‎ให้ตาย มัลคอล์ม ‎คุณหัวเราะหนักเกินไปแล้ว
‎ให้ตายสิ เห็นไหม
‎หัวเราะมุกคนดำจู๋ใหญ่
‎แต่แล้วเขาก็โกรธเรื่องมุกมัลคอล์ม ‎"โอ้ เพราะผมผิวดำสิ
‎เลยต้องมีชื่ออย่างมัลคอล์ม
‎การเหมาะรวมมันตลกอยู่ ‎และด้วยเหตุผลนั้นเอง
‎นั่นเป็นการเหมารวมที่ดี มัลคอล์ม ‎คุณรู้ดี
‎ตลอดชีวิตของคุณถูกเหมารวมว่าเป็นอย่างนั้น
‎เหมารวมว่าจู๋ใหญ่ ‎เราไม่รู้ว่าคุณจู๋ใหญ่หรือเปล่า
‎แต่ไม่มีใครอยากพนัน
‎เราแค่คิดว่ามัลคอล์มจู๋ใหญ่ ‎เพราะนั่นคือลักษณะของพวกคุณ
‎อย่างที่คุณจะคิดว่าผมเก่งเลข
‎ให้ตาย มัลคอล์ม
‎แต่นั่นคือส่วนที่แย่ ‎นั่นคือส่วนที่แย่ มัลคอล์ม
‎คุณไม่สามารถโกรธตอนที่ ‎คนอื่นเหมารวมคุณในเรื่องอื่น
‎เพราะมันตลก
‎เราแค่สนุกกัน
‎ดังนั้นอย่าโกรธ
‎ถ้าคุณชอบถูกเหมารวมแบบนั้น ‎คุณต้องรับให้ได้หมด มัลคอล์ม
‎คุณต้องรับมันให้หมด ‎อย่าลำเอียงกับการเหมารวม
‎อย่าโกรธถ้ามีคนเดินเข้ามาหาแล้วบอกว่า ‎"มัลคอล์ม ชอบกินไก่ไหม"
‎"ทำไม เพราะฉันเป็นคนดำเหรอ ไอ้เวร"
‎"คนดำต้องชอบไก่ตลอดเลยหรือไง"
‎"ไอ้จู๋ใหญ่ไหมล่ะ" ‎"ใช่"
‎โชคร้ายที่...
‎จู๋ผมไม่ใหญ่
‎ลูกผมก็เหมือนกัน
‎นี่มันคงแย่สำหรับลูกผมมาก ‎ถ้าได้ลงเน็ตฟลิกซ์
‎ให้ตายสิ
‎ตายห่า
‎เขาต้องเดินตามทางเดินในโรงเรียน
‎แล้วทุกคนก็จะแบบ
‎"วู้!"
‎"เป็นแค่เรื่องล้อเล่น"
‎ไม่ใช่
‎มันคือเรื่องจริง
‎แล้วไง
‎เขาจู๋เล็กแล้วไง ‎มันไม่สำคัญหรอก
‎จู๋เล็ก ช่างมัน
‎มันต้องใช้ได้ มันใช้ได้ ได้จริงๆ
‎รู้ไหม เรื่องของเรื่องคือ ‎เขาต้องผ่านชีวิตวัยรุ่น
‎เขาจะไม่มั่นใจเพราะจู๋เล็ก
‎แล้วเขาจะผ่านช่วงอายุ 20 ‎แล้วอาจสร้างความมั่นใจได้บ้าง
‎ผมคิดว่าถ้า... ‎แล้วเขาก็เข้าช่วง 30
‎ถ้าเขายังไม่มั่นใจเรื่องขนาดไอ้จู๋ตอนนั้น
‎ผมจะก้าวเข้าไปคุยกับเขา
‎ผมจะไปหาเขาแล้วบอกว่า "นี่ลูก
‎นี่
‎ยังโกรธเรื่องจู๋เล็กเหรอ"
‎"ใช่พ่อ มันห่วยมาก"
‎นั่นลูกผม เสียงตอนอายุ 30
‎"ใช่ พ่อ มันแย่มาก"
‎สามสิบแล้วยังมีไอ้จู๋เหมือนอายุ 15
‎นี่ ผมจะทำด้านนี้ ‎"ใช่ ผมอายุ 30
‎แต่ไอ้จู๋ยังเท่าตอน 15 พ่อ
‎อะไรกันวะ"
‎นั่นคือตอนที่ผมจะจับเขาไว้
‎"ฟังพ่อนะ
‎เอาล่ะ ฟังพ่อนะ" ‎"อะไรพ่อ
‎พ่อจะบอกอะไรผมได้"
‎ผมจะบอกเขา ‎"จากก้นบึ้งของหัวใจเลย โจ
‎ลูกมีจู๋เล็ก แล้ว...
‎นี่คือสิ่งที่ลูกต้องทำ
‎จัดการกับเครดิต"
‎นั่นคือเรื่องจริง มัลคอล์ม
‎คุณเคยอยากมีชีวิต
‎หากคุณอยากมีชีวิตอย่างมีจู๋ใหญ่ ‎เหมือนมัลคอล์ม
‎ก็ไปจัดการเครดต
‎คุณมีจู๋เล็ก จัดการเครดิต
‎เป็นเรื่องจริง จู๋เล็กเหรอ
‎ถ้ามีเครดิตดี ไอ้จู๋คุณยาวขึ้นสิบนิ้ว
‎นั่นคือเรื่องจริง
‎ผู้ชายหลายคนที่นี่มีจู๋เล็กเหมือนผม
‎คุณไม่ได้หัวเราะมากนัก
‎พยายามเก็บๆ ไว้
‎พยายามไม่หัวเราะ ‎เหมือนว่ามุกในช่วงนี้
‎ไม่เกี่ยวกับคุณ ‎คุณแค่มองผมแบบนี้
‎แต่ผู้หญิงที่มากับเขาหัวเราะแทบบ้า
‎"หัวเราะอะไรกัน"
‎"จัดการเครดิต"
‎นั่นคือเรื่องจริง
‎จัดการเครดิต
‎มันได้ผล
‎ฟังนะ มันได้ผลสำหรับผม ‎ผมมั่นใจ ผมไม่สน
‎ผมโสดและผมมีเครดิตดี ‎ผมจะบอกผู้หญิงทุกคนในนี้เลย
‎ผมจู๋เล็ก
‎แต่เครดิตผมดี
‎จู๋ใหญ่ซื้อบ้านให้ได้ไหม
‎ไอ้จิ๋วนี่ซื้อได้
‎พูดจริงเลย
‎ทุกสิ่งที่คุณได้ยิน มัลคอล์ม ผมก็ได้ยิน
‎คุณได้ยินเรื่องจู๋ใหญ่ ผมก็ได้ยิน
‎ผู้หญิงไม่เหมือนผู้ชาย
‎ผู้หญิงเป็นสิ่งมีชีวิตที่ต่างออกไป ‎ตอนพวกเธอรัก เธอรัก
‎คุณดูแลผู้หญิง ‎หาเลี้ยงผู้หญิง ปกป้อง
‎ทะนุถนอม
‎ให้เกียรติ รัก
‎ทุกอย่าง ‎ทำให้เธอเหมือนราชินี
‎ดูสิ่งที่เธอทำกับอีโก้ของคุณ
‎ดูสิ่งที่ผู้หญิงทำกับอีโก้ของคุณ
‎เพราะเธอรู้ว่านั่นคือสิ่งที่สำคัญสำหรับผู้ชาย
‎อีโก้ของเขา
‎ผู้ชายชอบสิ่งนั้น
‎เธอจะพูดสิ่งที่คุณรู้ดี
‎ว่าเธอไม่ควรพูดกับคุณ
‎เธอโกหกคุณบนเตียง
‎แล้วคุณก็รับคำโกหกนั้น
‎คุณชอบคำโกหกนั้น
‎เพราะมันทำให้คุณรู้สึกดี ‎คุณไม่เคยตั้งคำถามถึงคำโกหกนั้น
‎คุณพูดถึงใครกัน
‎คุณชอบเวลาที่เธอพูด ‎คุณบอกให้เธอพูดซ้ำ
‎"ฮ้า โอ้ตาย โอ้ว์"
‎"ใช่แล้ว 'โอ้ว์' มันเจ็บเหรอ"
‎"ใช่ โอ้ พระเจ้า"
‎ขนาดมันไม่สำคัญหรอก ‎ขนาดไม่...ดูมันสิ
‎เห็นไหมว่ามันเล็ก แต่เธอไม่สน ‎เธอรักคุณ
‎สิ่งที่คุณทำ การกระทำ ‎การร่วมรัก เธอชอบการร่วมรัก
‎เธอไม่สนเรื่องขนาด ‎"มันคือของฉัน
‎ของฉัน
‎นั่นของฉัน
‎ของฉัน
‎ฉันจะนอนกอดไว้"
‎ดังนั้นเลิกพยายามทำให้จู๋ใหญ่
‎จะทำไปทำไม
‎เลิกพยายามทำจู๋ใหญ่
‎เลิกทำในสิ่งที่มัลคอล์มทำได้ตามธรรมชาติ
‎หยุดเลย
‎แค่เป็นคุณ
‎เป็นคุณ ผมทำมาตลอด
‎ผมทำได้แค่นี้ แต่ผมทำอะไร
‎ผมแอ่นหลัง ‎เหมือนว่าไอ้จู๋จะงอกออกมาอีก
‎ผมทำบ้าอะไร
‎เหมือนว่ามีไอ้จู๋ซ่อนในสะโพก
‎ผมแค่ต้องถอดมันออกมา ‎"นี่จ้ะที่รัก รู้สึกไหม"
‎ไข่คุณคือสิ่งที่ทำให้หยุดเอง
‎ไข่คุณบอกว่า "ไม่มีจู๋แล้ว"
‎ไข่คุณบอกคุณเสมอ ‎"ไม่มีจู๋แล้ว"
‎ไข่คุณบอกคุณว่า ‎"นั่นจู๋ทั้งหมด"
‎มีแค่ไข่ โจ แค่ไข่"
‎เลิกพยายามทำจู๋ใหญ่
‎เลิกทำแบบนี้ ถอดออกมาแล้วเอาเข้าไปใหม่
‎ทำอะไร
‎ต้องมีแสงเลเซอร์นำจะได้เข้าไปได้ถูกนะ
‎หยุดเลย
‎เลิก!
‎เอาทิ้งไว้ในนั้นแหละ
‎เอาทิ้งไว้ในนั้น
‎บดจิ๊มิ๊นั่นไป
‎บดไป เอาเต็มที่ บดไป
‎บดเข้าไป
‎บดไป
‎บด ดันเข้าไป
‎บด
‎"จะไปไหนกัน"
‎ให้ตาย บดเข้าไป
‎"เราอยู่ในครัว"
‎แค่มีความสุขที่ได้รับเชิญไปงานเลี้ยงในคฤหาสน์
‎นั่นคือคฤหาสถ์ของเธอ
‎เธอมีคฤหาสน์มูลค่า 40 ล้านเหรียญ
‎แล้วเธอจัดงานเลี้ยง
‎มีรายชื่อแขกเพียงคนเดียว ‎คือคุณ
‎น้ำตาผมซึมเลยพอนึกถึงเรื่องนี้
‎งานเลี้ยงในคฤหาสน์มูลค่า 40 ล้านเหรียญ
‎และมีแขกเพียงคนเดียว
‎คุณ
‎นั่นสุดยอดมาก
‎น่าเสียดาย ที่คุณเข้าไปไม่สุดคฤหาสน์
‎"บ้านคุณหลังใหญ่มาก"
‎แต่คุณชมกรอบประตูได้
‎เล่นลูกบิด
‎หากุญแจสำรอง ‎อยู่ในนี้ บนนี้ และตรงนี้
‎กุญแจสำรองอยู่ตรงนี้แน่ ‎สาบานได้
‎หาให้เจอ
‎มัลคอล์มอยู่ชั้นบน ‎"มีจากุซซี่บนนี้"
‎ไปตายซะ มัลคอล์ม
‎ผมจะบอกความจริงกับลูกผม
‎ว่า "ฟังนะ โจ ขนาดไม่สำคัญหรอก
‎ขนาดไม่สำคัญ"
‎เงียบไปเลยนะ
‎ขนาดสำคัญเหรอ
‎- ใช่ ‎- เหรอ
‎ขนาดสำคัญเหรอ
‎ใช่
‎เหรอ
‎มีคนบอกว่าไม่อยู่
‎ผมคิดถูก
‎ผมจะถามอีกครั้ง ขนาดสำคัญไหม
‎ใช่!
‎ใช่
‎ไม่ตรงนี้
‎ใช่ บนนั้น
‎ดูสิว่าเครดิตคุณดีแค่ไหน
‎เครดิตดีเลยได้อยู่ด้านหน้า
‎ให้ตาย
‎มัลคอล์มนั่งแถวหน้า ‎เขาจู๋ใหญ่แถมเครดิตดี
‎ไอ้เวรนี่
‎คุณแน่ใจเหรอว่าคุณไม่ได้มีจิ๊มิ๊ใหญ่
‎อะไรนะ นั่นมันไม่แย่เหรอ
‎หยุดนะ ผมบอกว่าจู๋ผมเล็ก หยุด
‎บางทีเธออาจไม่ได้ตะโกน ‎บางทีอาจเป็นจิ๋มใหญ่ๆ ที่ตะโกน
‎"ใช่"
‎"เงียบเลย จิ๋มใหญ่" ‎"ไม่ เขาโกหก"
‎"เงียบเลย จิ๋มใหญ่" ‎"ไม่"
‎ถ้า...
‎ถ้าขนาดสำคัญ
‎แล้วทำไมเซ็กซ์ทอยอันดับหนึ่ง
‎ที่ขายหมดในร้านเซ็กซ์ช้อป ‎มันคือเจ้าอันเล็กๆ...
‎ดูสิ ดูผู้หญิงทุกคน
‎ขนาดไอ้จู๋ผม ตรงนี้
‎ผู้หญิงทุกคนซื้อไอ้นั่น
‎ไม่มีผู้หญิงสักคนที่เข้าไปในร้านแล้วบอกว่า ‎"ฉันจะเอาตรงนี้
‎ฉันอยากเอากับอะไรที่ ‎เกาคอฉันได้ด้วยในเวลาเดียวกัน"
‎ผู้หญิงทุกคน...
‎ตอนคุณใช้...
‎รักทุกคนเลย ฮาวาย ขอบคุณมากครับ