Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — PROGRAM KOMEDIOWY
Official YIFY movies site: YTS.MX
Hawaje,
jesteście gotowe?
Panie i panowie,
gorące brawa dla
Jo Koya!
I o to chodzi!
Tak!
Musiałem wpaść na Hawaje, kotku.
Aloha to nie ściema.
Jeśli masz zły nastrój... Strzel im trochę Aloha.
Jesteście jak Troskliwe misie. Strzelacie tym z piersi.
„Ktoś ma zły dzień?”
Ludzie na Hawajach chwalą się szajsem, którym nikt inny się nie chwali.
Serio!
Bo cenicie to, co macie.
Jest wasze. Kocham to, to moje, bracie.
Podszedł do mnie gość i mówi: „Brachu, widziałeś moją nowiutką
Toyotę Tacoma z 2003 r.?
Wiśniowa, brachu.
Kurwa, wiśniowa!
Z podniesionym zawieszeniem.
Podniesione zawieszenie, 2003!
Nowiutka, z 2003 r.
Toyota Tacoma”.
Nie przejmujecie się, jesteście wyluzowani. Żyjecie w raju.
Nie macie czasu... Nie jesteście spięci.
Wychodzicie: „Dobrze, wychodzimy”.
Ubieracie się ładnie: „Dobra, ładnie”.
Ładny strój. „Gdzie mój ciapek?
Gdzie mój ciapek?
Nosicie „ciapki”.
„Ciapek!”
Zawsze „Ciapek”.
„Ciapek”. Jebany nowy strój,
„ciapek”.
Nikt spoza Hawajów nie wie o „ciapkach”.
Powiem wam, co to są „ciapki”. Kurwa, patrzcie...
Patrzcie, „ciapek”.
„Ciapek”.
Nie wiem, po co je nosicie. Ledwo je macie na jebanych nogach.
Tak chodzicie.
„Ciapek” na czubku stopy. Nawet nie macie ich na stopach.
Po prostu kopiecie „ciapek” i robicie krok.
Kop, krok.
Kop, „ciapek”, krok.
Kop...
Kochacie samogłoski. Kochacie?
Macie wywalone. Litera A.
Ile liter A możecie wsadzić w jedną nazwę ulicy?
Ile A? Za wiele.
Mówię wszystkim, że jak się przyjeżdża na Hawaje,
to nie ma co pytać o drogę.
Wszystkie ulice brzmią tak samo.
Pytasz o drogę, a ktoś na to:
„To proste, brachu. Idzie się tak.
Idź wzdłuż Kaleakalakaka.
Skręć w prawo w Laukaladakalakau.
Skręć w lewo w Naukauaakala.
A potem w prawo w Ahaahahaha'aaa”.
Kocham wszystko w Hawajach.
Nigdy nie mam ich dość.
Nawet nie słucham muzyki, a ją kocham.
Ciągle jej tu słucham.
Nawet nie znam słów. Wisi mi to.
Jadę i śpiewam...
Klaszczecie.
Właśnie wymyśliłem tę piosenkę.
Nawet nie wiecie, co pierdolę.
Śpiewałem tylko samogłoski.
Hula jest zajebiste!
Hula to podstawa.
Najseksowniejszy taniec świata.
Cały ten szajs, wszystkie seksowne tańce,
ukradły ruchy z Hula.
Hula... seksowny szajs.
Mówi do mężczyzny poprzez taniec.
To seksowne.
Wyraża tańcem to, czego chce.
„Przyjdź do mnie.
Kiedy zajdzie słońce.
Zabierz na kolację.
Jak mi się spodobasz,
dam ci cipkę”.
Spójrzcie na to. Każda kultura, rasa
i narodowość tu jest, siedzimy razem, śmiejemy się.
„Dobra zabawa”. Wisi im to. „Dobra zabawa”. Mają wyjebane.
I spójrzcie na tłum. Nie da się nas rozróżnić. Nie da się!
Moja mama ciągle podchodzi do Meksykanów i pyta: „Filipińczyk?”.
„Meksykanin!”
„Przepraszam!”
Jest sposób na odróżnienie od siebie Azjatów.
Po akcencie, o ile mają akcent.
Spośród Azjatów najłatwiejsi są Koreańczycy,
ponieważ kiedy mówią,
brzmią, jakby cały dzień jarali trawę.
Zaraz przed rozmową z tobą.
Koreańczycy brzmią jak azjatyckie duchy.
Mój przyjaciel z dzieciństwa był Koreańczykiem.
Kiedy wpadłem do niego po raz pierwszy, jego tata krzyknął.
Myślałem, że jebany dom jest nawiedzony.
Gdy wszedłem, przysięgam.
„Co to, kurwa, było?”
„Mój tata, pyta, czy jesteś głodny”.
Da się to zrobić z każdym Azjatą.
Wietnamczycy.
Co? Jeszcze nic nie zrobiłem.
Wietnamczycy. Kocham Wietnamczyków.
Jesteście... Kocham was. Jesteście najmniejszymi Azjatami.
Jesteście mniejsi,
ale powiem wam,
nie wkurwiajcie Wietnamczyków.
Z każdym by się bili.
Małe chujki... Mają wyjebane.
Wali ich, jak jesteś silny.
Będą się z tobą bić. Podbiegną i się dopierdolą.
To ich małe stópki.
Jeden podbiegł do mnie po występie.
„Koleś, co ty do mnie gadasz, koleś?”
Mówią naprawdę szybko.
Mówią bardzo szybko, o tak:
„Koleś, co ty do mnie gadasz, koleś?”.
Naprawdę szybko gadają.
Koreańczycy brzmią, jakby cały dzień jarali.
Wietnamczycy brzmią, jakby całe życie brali kokainę.
„Koleś, co ty do mnie gadasz, koleś?
Nie mów tak do mnie, koleś.
Co ty do mnie gadasz?”
Wietnamczycy stawiają kropkę po każdym słowie.
„Hej. Koleś. Co. Ty. Do. Mnie. Gadasz. Koleś?”
Wietnamczycy mówią wysokim tonem. O takim wysokim, koleś.
I mówią niskim tonem. Zaczynają nisko, o tak, koleś.
A potem wysoko, o tak, koleś.
Brzmią, jakby byli w odległym aucie,
które szybko cię mija, kiedy mówią.
„Koleś, co ty do mnie gadasz, koleś? Nie mów tak!”
Stary, powtórz to, wysiadaj z wozu i powtórz.
Japończycy.
Co?
Da się nas rozróżnić, tylko jeśli mamy akcent.
Japończycy,
bardzo wyraziście.
Kiedy Japończyk mówi,
to z przepony.
To był pomruk
Japończyka.
Ha!
Cześć!
Japończyk!
Japonki,
bez względu na to, czy mają 12,
czy 75 lat...
brzmią, jakby miały 12.
OK.
Jazda.
OK.
Dlatego nikt nie ogląda japońskiego porno.
Nikt nie ogląda tego porno.
Wiecie, jakie to wkurwiające?
Dobra, jazda!
Tak, nie przestawaj!
Ojej, dostałam w oko!
Od ostatniego występu dla Netflixa przychodzi mnie oglądać wielu Meksykanów.
Mam na występach wielu Meksykanów.
Zawsze podchodzą do mnie i mówią ten sam szajs.
Mówią: „Hej, zjebie”.
To takie rasistowskie. Nie wiem, czemu.
Nie wiem... „Hej, zjebie”.
Kiedy naśladuję Meksykanina, zawsze brzmi to jak...
Zawsze brzmię, jakbym spadał z urwiska.
To pojebane.
Okropna imitacja, ale oni tak brzmią.
Zawsze brzmią, jakby spadali z urwiska.
Im dłuższe zdanie, tym dłuższy upadek.
Meksykanie podchodzą do mnie po występie
i zawsze mówią to samo.
Mówią: „Moja mama jest taka jak twoja.
Moja mama robi wszystko to, co twoja”.
Co mówiłem?
„Wszystko...” Wyglądasz jak cholo, przysięgam.
Sram pod siebie ze strachu.
Staram się powiedzieć żart, a on...
„Mów, zjebie.
Powiedz to, zjebie”.
Ciężko jest być zabawnym, kiedy cholo tak na mnie patrzy.
Jak się nazywasz?
- Jason. - Jason?
- Filipińczyk czy Meksykanin? - Filipińczyk.
Kurwa, Filipińczyk.
Jasna cholera.
Widzicie, o czym mówię?
Wyglądasz jak mój brat, stary.
Jason.
To właśnie chcę wszystkim przekazać.
Dlaczego Meksykanie i Filipińczycy są do siebie podobni.
Dlaczego się rozumieją.
To coś więcej niż używanie VapoRub.
Nie tylko to nas łączy.
Nie podchodźcie do mnie z tekstem:
„Moja mama też używa VapoRub. To niesamowite”.
Wcale nie.
Jest powód.
Nie bez powodu rozumiemy się na tak wielu poziomach.
Hiszpania podbiła Filipiny na ponad 350 lat.
Nie pieprzę!
Rozmnażaliście się z nami.
Jesteśmy pierwszą hybrydową rasą.
Tym są Filipińczycy:
Hiszpan, Azjata.
Filipińczyk.
Tym jesteśmy.
To, co się stało, było złe, ale też dobre.
Mamy wiele ich cech. Dużo z ich kultury.
Wyglądamy jak oni. Spójrzcie na nas. Do Japonii mamy dwie godziny lotu.
Jesteśmy w sercu Azji, to tu mieszczą się Filipiny.
Ale spójrzcie na nas, nawet nie mamy Azjatyckich nazwisk.
Bo zostawili tu swoje jebane nazwiska.
Nie mamy Azjatyckich nazwisk, tylko latynoskie.
Spójrzcie, w samej mojej rodzinie jest De La Fuente Santos Gonzalez.
Jesteśmy jebanymi Meksykanami!
Jesteśmy Meksykanami Azji.
Poważnie mówię.
Filipińczycy robią wszystko to, co Meksykanie.
Wszystko!
Co macie? Quinceañera, Debut.
Mamy to od nich, prawda?
Świętujemy 15 urodziny córki, prawda?
Ma 15 lat? Ten sam szajs.
Zajebiście duża impreza.
Meksykanie ciągle to odwalają, prawda?
„Masz 15 lat, jesteś gotowa, by stać się kobietą, mija”.
„Na pewno, tato? Mam tylko 15 lat”.
„Na pewno.
Twoja matka ma tylko 30”.
OK.
To było zjebane!
Ale zabawne, dajcie spokój.
Zjebane? To tylko żart.
Kurwa! Nie bądźcie tacy wrażliwi. Idźcie się jebać!
Stereotypy są zabawne, bo są prawdziwe.
O każdym są stereotypy. Cieszcie się nimi. Wyśmiewajcie.
Nie wszyscy Filipińczycy to pielęgniarki, ale wielu z was nimi jest, skurwiele.
Nie znam wszystkich Filipińczyków tutaj, ale wszyscy mamy tego samego wujka.
W każde święta musi ze wszystkimi gadać.
Nienawidzimy tego, bo gadanie z nim trwa wieki.
Bo nawet nie wie, co chce powiedzieć.
Zawsze zaczyna zdanie tak: „A...
Wiesz...
Josephie...
Pamiętasz to...
To...
Cholera, to...”.
Zawsze: „A...”.
Zabrałem...
Zabrałem wujka do galerii, siedzieliśmy przy restauracjach.
Siedzimy, a on próbuje mówić.
Jest głośny, wszyscy się patrzą.
Przez to było mi wstyd,
bo jest głośny, wszyscy się patrzą, a on: „A...
Josephie, pamiętasz to...
tamto...
jak kiedyś...
przyniosłeś mi...”.
A ja: „Co? Co chcesz powiedzieć?”.
„Próbuję ci powiedzieć. Czekaj!
Nie pośpieszaj mnie. Próbuję pomyśleć.
Nie pośpieszaj mnie.
Kiedyś przyniosłeś mi...”
Wszyscy przy restauracjach się patrzą.
„A...
przyniosłeś mi to picie?
To picie?”
„Tak. I co? Przyniosłem. I co?”
„Przyszedłeś i miało tę...
duża słomkę?
Pamiętasz tę dużą słomkę?
Putang ina, ale duża słomka!
Pamiętasz, popatrzyłeś na nią i się zezłościłeś?”
- „I co?” - „I powiedziałeś, żebym wypił?
Żebym po prostu wypił?”
„Tak, i co?”
Wszyscy patrzą.
„I zacząłem pić w ten sposób...
i...
ja...
piję i zaczynam ssać słomkę,
a czarne jajeczka zaczynają wpadać mi do ust,
ssę,
ssę w ten sposób i...
czarne jajka w ustach i...
ssę i krztuszę się czarnymi jajkami,
mam usta pełne czarnych jajek, krztuszę się, ssę...”
„Zamknij się, kurwa!
Boba, jebana boba!”
„Tak, boba. Nienawidzę tego gówna”.
Dlatego Filipińczycy powinni być tylko pielęgniarkami.
Bądźcie pielęgniarkami, nie lekarzami.
Wyobraźcie sobie mojego wujka
w czasie operacji.
„Siostro, poproszę....
to... cholera.
To... no wiesz, to...
wiesz, żeby przeciąć to...
do cięcia...
wiesz, to...”
A pielęgniarka: „Putang ina, co? Wszystkie tną.
Co podać?”.
„To gówno...
to...”
„Umiera, co, kurwa, podać?
Co?
Powiedz”.
„To gówno... to...
to...”
Jesteśmy stereotypem.
Filipińczycy zmienili się w stereotyp.
Nie wiem dlaczego,
po prostu zmieniają się w stereotyp.
Mówiłem o tym ostatnio, ale patrzcie.
Są tutaj.
Mojej mamy dzisiaj tu nie ma, ale patrzę i, kurwa, jest!
Krótkie włosy, okulary.
Torebka na kolanie, proszę, oto ona.
Oto i ona.
Chusteczka.
Torebka Louis Vuitton.
Zdezorientowana: „Gdzie jesteśmy?
Gdzie jesteśmy?
Co to?”.
Kocham nas.
Muszą mieć torebkę Louis Vuitton. To ich torebka.
Wiecie, ile torebek Louis Vuitton kupiłem mamie? Wiele.
Wiecie, co w nich nosi? Przekąski.
To najdroższe pudełko na lunch świata.
Te przekąski nawet nie są dobre.
Kiedy byłem mały, koledzy podchodzili do swoich mam:
„Dasz przekąskę?”.
I wyciągały pyszne przekąski.
Doritos.
Małe Snickersy.
Ja podchodziłem do swojej... Cholera!
Zawsze miała coś, co zabrała z restauracji.
Podchodzę do mamy: „Dasz przekąskę?”.
„Zjedz krakersy ostrygowe”.
Te krakersy są do wciągania zupy.
Chce, żebym to zjadł przed lekcją.
„Wypchaj tym żołądek”.
Wypchałbym tym...
„Połknij!”
To przekręt mojej mamy.
To przekręt każdej mamy.
Nieważne, ile by nie zarabiała.
Nieważne. Weźmie darmowy szajs.
Jeśli jest, to: „weź”.
Zawsze mi tak mówiła: „Weź.
Wróć i to weź”.
„Co mam wziąć?”
„To... co to tam mają.
Weź więcej, zgarnij więcej.
Wsadź do torebki.
Jazda!
Weź, weź na zapas”. Zawsze tak mówiła: „Weź na zapas.
Joseph, wróć i weź na zapas.
Weź na zapas”.
Wiecie, co to znaczy? Kradnij!
Kradnij!
Chce, żeby jej dziecko, kurwa, kradło.
„Weź na zapas”.
Nienawidziłem wizyt w McDonald's.
Bo zawsze kazała mi wrócić: „Weź serwetki na zapas”.
„Dlaczego?”
„Potrzebujemy do domu.
Weź na zapas, Joe. Wracaj tam”.
„Boże, ile ich potrzebujesz?”
„Zbliżają się twoje urodziny. Wracaj tam”.
Napycham kieszenie serwetkami.
Wściekły patrzę na mamę.
Stoi na parkingu.
Ja płaczę.
Jej to wisi.
„Do drugiej kieszeni!”
Mój syn nie ma pojęcia, jakie to uczucie.
Nie wie.
Ja kupuję serwetki.
Kupuję serwetki, bo mam traumę.
Całe życie kradłem. Nie chcę, żeby mój syn przez to przechodził.
Mój syn nie wie, jak można się wstydzić na urodzinach.
Miałem urodziny do dupy.
Mama dawała dzieciom po kawałku tortu i po serwetce.
Każda inna!
„KFC, McDonald's, Taco Bell,
Burger King, KFC,
Cheesecake Factory, o, ta jest dobra.
Dużo grubsza od reszty”.
Mój dzieciak ma dobrze.
Ma 15 lat i nie ma pojęcia.
Nie ma pojęcia, jak ma dobrze.
Jebani milenialsi, milenialsi!
Tak się na nich mówi w tym roku? Milenialsi? Pokolenie X? Milenialsi?
Cipy!
Tak się na nich mówi, cipy? Są cipami. Wszyscy to cipy.
15-latkowie, jeśli tu jesteście, to wszyscy jesteście cipami.
Jebane ci... prawda?
Mam rację? Narzekają.
Nie można na nich krzyczeć.
Naskarżą. Będziesz mieć kłopoty.
Mówią: „O mój Boże, mama na mnie nakrzyczała,
boję się iść do domu,
bo mama na mnie nakrzyczała”.
Weź się pierdol. Jaja sobie robisz?
Boisz się iść do domu, ba mama krzyczała?
Moja mama nic innego nie robiła.
Mówiła tylko krzykiem.
„Co?
Co?
Powtórz!
Mów!
Co powiedziałeś, Josephie?
Co? Odwróć się.
Odwróć się”.
Tylko tak się porozumiewała.
Krzykiem! „Co?
Kiedy? Kiedy to zrobiłeś?
Gdzie? Gdzie poszedłeś?
Co? Co?
zgubiłeś pudełko na lunch?”
Pamiętam, jak raz zgubiłem pudełko na lunch. Cholera!
W ten sposób mnie karała.
Nigdy mnie nie dotknęła.
Atakowała słownie. Wtedy się za kogoś brała.
Łamała słownie.
Przesłuchaniem.
Dwie i pół godziny krzyku.
„Co?
Gdzie twoje pudełko, Josephie?
Gdzie je zostawiłeś?”
„Nie wiem!”
„Jak to: »Nie wiesz«? Gdzie? Gdzie byłeś?
Szedłeś z domu do szkoły. Ze szkoły do domu.
Gdzie je, kurwa, zgubiłeś?
Co? Wsadziłeś je byle gdzie: »Nie wiem, gdzie.
Nie wiem, gdzie co jest.
Nie wiem, gdzie«.
Gdzie twoje pudełko, Josephie?
Gdzie?
Gdzie je zostawiłeś?”
„Nie wiem!”
Potem powtarzała po mnie używając głupiego głosu.
„Nie wiem!
Jak możesz nie wiedzieć, Josephie? Jak?”
„Nie wiem, mamo. Co mogę powiedzieć?”
„Mów, gdzie jest”.
„Nie...”
Dwie godziny.
- „Gdzie?” - „Nie wiem”.
- „Co?” - „Nie...”
Chce, żeby gluty spływały mi na usta i żebym je wciągał z oddechem.
Wtedy jest zadowolona.
Wtedy wie, że mnie załatwiła.
I wtedy podchodzi:
„W porządku, oddychaj.
Oddychaj. Mój Boże.
Oddychaj, Josephie. Oddychaj.
To tylko pudełko na lunch”.
Potem robi mi wstyd.
Wkłada mi jedzenie do plastikowego pudełka.
W ten sposób mnie zawstydza.
„Włożę ci jedzenie do plastikowego pudełka”.
Płaczę bardziej: „Dlaczego?
Nie chcę iść do szkoły”.
„Czemu nie?”
„Bo nie chcę iść do szkoły z jedzeniem w plastikowym pudełku”.
Bo to obciach.
Gdybym posłał syna do szkoły z pudełkiem,
dostałby przezroczysty pojemnik z niebieską pokrywką
i napisem „Tupperware”.
Byłby dumny idąc do szkoły z tym szajsem.
A pudełka mojej mamy...
Zwykle pusty pojemnik po śmietance Cool Whip.
Albo Country Crock.
Kiedyś dała mi jedzenie w pudełku po lodach neapolitańskich.
Miało czerwone rączki. Praca domowa
i jedzenie, wyglądało to jak jebana walizka. Co do..?
Jedzenie w pudełku po Cool Whip, cholerny wstyd.
I mówi: „Podaj marker, podpisze twoim imieniem”.
Tak jakby...
Jakby ktoś jeszcze miał lunch w pudełku po Cool Whip.
„Jestem pewien, że tylko ja będę miał pudełko po Cool Whip”.
„Nigdy nie wiadomo”.
„Wiadomo”.
Idę po stołówce,
szukam wolnego miejsca,
trzymam pudełko po Cool Whip.
Inne dzieciaki na mnie patrzą.
„Twoja mama daje ci jeść Cool Whip?”
„Nie wiem, co jest w środku”.
Siadam przy stoliku
z jedzeniem w pojemniku po Cool Whip.
Inne dzieciaki wymieniają się jedzeniem,
ale nikt nie chce się zamienić na wiaderko-niespodziankę.
Ślinka mi cieknie,
bo odchodzą różne pyszne wymiany.
„Dam ci kanapkę z indykiem i cheddarem
za twoją z masłem orzechowym i dżemem”.
„Dam ci ciasteczka czekoladowe
za Pringlesy”.
„Dam ci mleko czekoladowe
za Gatorade”.
Patrzę na nich.
„Chce ktoś mungo?
Mungo?
Nie chcecie mungo? Jest dobre. Mungo?
Możecie zachować pudełko”.
Jakiś dzieciak zapytał: „A co to, kurwa, jest mungo?”.
Musiałem mu wyjaśnić.
„To takie małe zielone fasolki.
Pod spodem jest ryż.
Jeśli dość mocno pogrzebiesz, może znajdziesz krewetkę”.
A inny dzieciak na to:
„A co to za jebana torba sosu obok?”.
„Patis.
Filipiński sos rybny.
Naprawdę podkreśla smak mungo.
Nie oblej się, bo cały dzień będziesz śmierdział jak cipa”.
Sprawa z moim synem jest taka:
nie wie, czym jest pudełko na lunch.
Ten dzieciak ma kartę debetową.
Aż wstyd mi to mówić.
U niego w szkole można płacić kartą.
Kurwa, do dupy.
Nie zna odpowiedzialności pudełka na lunch,
idzie do szkoły i płaci.
Daję mu kary.
Złoszczę się na niego.
Kiedyś zadzwonił do mnie w środę i powiedział : „Tato,
zostało mi jakieś 40 centów na karcie”.
A ja na to: „O mój Boże.
Pierdol się!
Coś ty, kurwa, jadł w poniedziałek, dupku, filet mignon?
Wszedłeś na stołówkę jak do klubu nocnego?
»Czekoladowe mleko dla wszystkich!«”.
Dziwnie mi to mówić, ale mój syn nie zna ryżu, nie tak,
jak ja go znałem...
Ryż był dla mnie, kurwa, wszystkim.
Śniadaniem, obiadem, kolacją.
Wiele osób spyta:
„Filipińczycy jedzą śniadania?”. Tak.
To wczorajsza kolacja z jajkiem.
To wszystko.
I jest pyszne.
Jedliśmy tylko ryż.
To podstawa każdego azjatyckiego domu:
ryż.
To gówno zawsze się gotuje.
Zawsze gotuje się garnek ryżu.
Ryżowar jest zawsze włączony.
Jeśli zamkną was w domu Azjaty
z wyłączonymi światłami, to znajdziecie kuchnię.
Po prostu szukajcie czerwonego światełka.
To jebany ryż.
Kiedyś wysłałem syna po ryż. Mówię:
„Joe, weź torbę ryżu”.
Pobiegł kilka alejek dalej i wrócił
z maluśką torbą ryżu.
Tak ją trzymał.
I chociaż wiedziałem, że właśnie taką miał przynieść,
zacząłem przypominać sobie siebie w jego wieku.
Torba ryżu, którą ja musiałem nieść...
była wielkości tego jebanego stołka.
To gówno ważyło dwa razy tyle co ja.
Musiałem dociągnąć ją do mamy.
To była duża, nylonowa torba
z chińskimi napisami na przedzie.
Na dole było napisane: „20 kg”.
Mama stawiała ją z tyłu w kuchni, obok śmieci.
Góra była rozdarta.
W środku był kubek do kawy z urwanym uszkiem.
Mówiła, że to miarka.
Nauczyła mnie gotować ryż.
Pamiętam ten dzień.
„Nauczę cię gotować ryż, ale tylko raz”.
„OK.
Jak to się robi?”
„Bierzesz kilka miarek ryżu i sypiesz do garnka.
Wlewasz wodę i mieszasz.
Myjesz ryż.
Jeśli woda jest mętna, to ryż jest brudny, wylej tę wodę.
Wlej więcej wody. Mieszaj.
Mieszaj.
Jeśli woda jest mętna, to ryż jest brudny, wylej tę wodę.
Kontynuuj proces, póki woda nie będzie klarowna.
Jeśli woda jest klarowna, dolej wody. Można gotować”.
„Ile mam dolać wody?”
„Dolej do tej linii, Josephie”.
Tak się gotuje idealny ryż.
Chcę, żeby świat o tym wiedział.
To jebany starożytny sekret.
Każdy Azjata wie, jak robić ryż. I tak się go robi.
Nie potrzeba miarki i nie potrzeba jebanego ryżowaru.
Wystarczy ryż, garnek
i ta jebana linia tutaj.
Wielu widzów pyta teraz: „Jak to się robi?
To bez sensu”.
Wyjaśnię wam to.
Wsyp ile ryżu chcesz do dowolnego garnka
i napełnij go wodą.
„Ile wody, Joe?”
Dotykasz czubka ryżu tym palcem
i napełniasz wodą, aż dojdzie do tej jebanej linii.
Idealny ryż.
Dzieciaki mają teraz tak dobrze.
Tak dobrze.
Ale przyznam, że karanie ich jest teraz łatwiejsze.
Dużo łatwiej ukarać mojego syna. Moja mama musiała być kreatywna.
Dla mnie to łatwe.
Jeśli mój syn coś spierdoli, tak ma każdy z nastolatkiem,
jeśli coś spierdolą, to co? Zabieracie im telefon.
To gówno działa.
Nie musicie ich obrażać, nie musicie ich dotykać.
Zabieracie im jebany telefon.
Mój syn nie wie, co robić, kiedy zabieram mu telefon.
Fizycznie się rozpada.
Ja: „Oddaj telefon”, a on na to: „Tato,
co teraz zrobię?”.
Nigdy wcześniej nie widział swojej ręki. „Co to? Halo?”
Kiedy moja mama mnie karała, cholera!
Nigdy mnie nie biła, ale jasna cholera.
Kiedyś schowałem się w szafie, przechodziła i ją przestraszyłem.
Wyskoczyłem. „Bu!”
Mama się tak...
„Myślisz, że to zabawne?
Wyskakiwać i mnie straszyć?
Wracaj do szafy.
Wracaj tam. Siedź tam.
Siedź, póki nie pozwolę ci wyjść. Siedź”.
I siedziałem w szafie.
Zapomniała, że byłem w tej jebanej szafie.
Wróciła z praniem. „Co ty tu robisz?”
„Kazałaś mi.
Cały dzień tu siedziałem”.
Nawet nie przeprosiła. „Idź do siebie, jest już późno”.
Poszedłem do pokoju zapłakany. Miała to w dupie.
Zadzwoniła do siostry i się tym chwaliła.
„Nie uwierzysz, co zrobiłam Josephowi.
Kazałam mu siedzieć w szafie.
Cały dzień!
Cały dzień, przysięgam.
Nawet chodziłam: »Gdzie jest, kurwa, Joseph?«”.
Mój syn, cholera.
Ma 15 lat. I z 15-letnimi chłopcami sprawa jest taka,
że ma się za sprytnego, a taki nie jest.
Ciągle mu to mówię.
O to chodzi. Jeśli macie chłopaków,
bądźcie z nimi szczerzy, mówcie jak do facetów.
Nie wypowiem się o córkach, ale jeśli macie synów,
mówcie jak do facetów, będą was szanować.
Nic nie ukrywam, nie słodzę.
Mówię mu, jak jest.
Mówię: „Joe, wiem, co tam robiłeś”.
- „O czym ty mówisz, tato?” - „Mówię tylko,
że też miałem 15 lat.
Wiem, co tam robiłeś.
Też odwalałem to gówno.
Po prostu byłem lepszy”.
- „O czym ty mówisz?” - „Daj spokój, Joe.
Byłeś pod prysznicem 30 minut. Wiem, co robiłeś”.
- „Brałem prysznic”. - „Nie brałeś prysznica”.
- „Skąd wiesz, że nie brałem prysznica?” - „Byłeś tam 30 minut
i masz suche włosy.
Kupiłem ci dużą butelkę Head and Shoulders. Jest pusta.
A ty wciąż masz łupież.
Nie wiem jak...
Ale twój fiut pachnie miętą.
Pachnie miętą i cynkiem.
To Head and Shoulders, a nie Fiut i Dłoń. To tyle.
Head and Shoulders!
A nie Fiut i Dłoń, Joe. Head and Shoulders.
Nie jesteś sprytny, daj spokój”.
„Dobra, tato. Dobra”.
Teraz mu to nie przeszkadza. „W porządku.
W porządku.
Obiecuję.
Będę robił tak, żebyś nie wiedział”.
Chce mi przybić piątkę. „Obiecuję”.
„Nie uścisnę ci dłoni”.
Nie dotknę narzędzia zbrodni.
To przystojny dzieciak.
Ma bujną czuprynę. Duże afro.
Ma ciemną skórę.
Ma ciemniejszą skórę.
Często chodzi na mecze footballowe
i dzieciaki pytają go, czy jest w połowie czarny.
Powiedział: „Tato, dzieciaki myślą, że jestem w połowie czarny”.
A ja: „I co mówisz?”.
„Mówię, że tak”.
- „Dlaczego?” - „Nie wiem, oni nie wiedzą”.
„A jeśli pojadę cię odebrać i zauważą, że nie jesteś w połowie czarny?”
A on: „To mnie nie odbieraj”.
Zapytał, czy może zrobić test DNA,
bo widział reklamy.
„Tato, zróbmy test DNA”.
„Czemu chcesz zrobić test DNA?”
„Żeby zobaczyć, może w rodzinie są czarni?
Może dawno temu...
może dawno temu w rodzinie byli czarni
i teraz wychodzi. Zobaczmy, będzie fajnie”.
A ja: „W rodzinie nie ma czarnych”.
„Nie wiesz. Zobaczmy”.
„W rodzinie nie ma czarnych.
Twoja ciotka wyszła za czarnego, ale to ci nie pomoże”.
„No weź, tato.
Kup go.
Kup. Będzie fajnie. Kup”.
I kupiłem.
Zrobimy go.
Mam nadzieję, nie wiem...
Oby wyszedł czarny. Nie wiem.
Jeśli wyjdzie czarny, to powiem:
„Wypierdalaj z mojego domu.
Znajdź swojego prawdziwego ojca”.
Co to za jebany dzieciak?
Oddawaj kartę debetową, skurwysynu.
Ciągle mnie podkurwia.
Zawsze mnie podkurwia.
O, przepraszam...
Tu jest czarny koleś.
- Jak się pan nazywa? - Malcolm.
Malcolm, cholera. Nie da się już czarniej!
Skurwysyn!
Cholera, Malcolm.
Oczywiście, że tak.
- To twoja dziewczyna? - To moja żona.
- Jakie masz pochodzenie? - Jestem Filipinką.
Filipinką. Widzicie, tak...
Tak powinni wyglądać rodzice mojego syna.
To rodzice mojego syna!
Myślicie, że żartuję? Pójdę po niego.
I powiecie: „O kurwa, to nasz dzieciak”.
Kiedyś syn do mnie przyszedł, to prawdziwa historia.
Byliśmy...
Byłem...
u siebie i przyszedł, zawsze mnie podkurwia.
Ale... Bo ma taką piękną czuprynę.
Kurewsko piękną, stary.
I...
Wygląda jak z Jackson 5.
Ale...
Podchodzi do mnie, Malcolmie, i mówi...
„Kiedy będę starszy,
to będę łysy jak ty?”.
To mnie bardzo zraniło.
Nie rozumie, jak bardzo mnie to zraniło.
A ja na to...
Chciałem mu dać znać, że to zabolało, ale nie słowami, a tonem.
Powiedziałem: „Wiesz co, Joe? Masz włosy po mamie,
a w jej rodzinie wszyscy mieli bujne czupryny.
Pewnie dlatego masz tyle włosów. Nie martw się,
że wyłysiejesz jak tata”.
A on na to: „Słodko!
Słodko!”.
I idzie do swojego jebanego pokoju, jak dupek.
Byłem zdruzgotany.
„Stary, jebać tego dzieciaka”.
Dlatego zawsze, kiedy o coś pyta i mam możliwość go zdołować,
to to robię, Malcolmie, jebać go.
Dwa tygodnie później do mnie przyszedł. I mówi: „Tato”. Był bardzo smutny.
„Tato, mogę z tobą pogadać, proszę,
i obiecaj, że nie będziesz sobie żartować”.
„Ta.
Obiecuję”.
„Mówię poważnie, tato. To mnie martwi
i muszę z tobą pogadać, więc proszę, bez żartów”.
„Dobra, Joe, mów. Co się dzieje?
Czemu płaczesz? Co się dzieje?”
„Dobra...
Nie wiem, jak to powiedzieć...
Od paru lat rosną mi włosy łonowe...”
„Joe, ostrzegaj co do tematu.
Nie możesz tak walić z grubej rury.
Ostrzegaj mnie.
Próbuję tu jeść.
Teraz myślę o włosach łonowych”.
„Mówiłeś, że nie będziesz sobie żartować. Mówię poważnie. Posłuchaj.
Od jakiegoś czasu rosną mi włosy łonowe, od kilku lat”.
„Dobra, jesteś nastolatkiem, tak powinno być.
Powinny ci rosnąć. Co cię martwi?
Czemu to cię złości?”
„Nie, posłuchaj”.
„Dobra, słucham. Co cię martwi?”
„Dobra, myślałem,
że jak zaczną rosnąć włosy łonowe,
to penis też powinien?”
„Tak, i?”
„Mój penis nie rośnie, tato!
Tylko włosy łonowe.
Mój penis jest taki sam, jak dwa lata temu,
ale mam długie włosy łonowe.
Ciągle rosną. Nie kumam tego, tato.
Tato!
Tato!”
Nie wiedziałem co robić, wyjąłem telefon. „Co kurwa?”
Pyta: „Co robisz, tato?”.
A ja...
„Odwołuję test DNA”.
„O mój Boże, tato.
Z wszystkiego musisz żartować?
Z wszystkiego musisz żartować?”
A ja: „Nabijałeś się z moich włosów,
teraz ja nabijam się z twoich”.
„O mój Boże, tato.
Daj spokój.
Serio.
Nie rozumiem, co się dzieje.
Tato, co się dzieje?
Co powinno się dziać?
Czekam, ale nic się nie dzieje, tato.
Tato!
Tato!”. Złapałem go.
Złapałem i mówię: „Przestań, kurwa, płakać.
- Przestań!”. - „Powiedz, co robić.
Nie kumam, tato”.
- „Po pierwsze przestań płakać”. - „To powiedz. Co?”
„Posłuchaj mnie.
Spójrz na mnie. Posłuchaj”.
„O mój Boże, co, tato?”
„Niestety, Joe...
To też masz po mamie”.
OK, a teraz...
teraz zjebana część opowieści.
Okłamałem go.
Nie ma tego po mamie.
To na 100% mój fiut, 100%.
Wiedziałem to, kiedy go opisał.
Pomyślałem: „O cholera, mam takiego samego...
mam to samo, kurwa”.
Ale mu tego nie powiem.
Nie powiem: „Tak, to rodzinny fiut,
przekazuję ci go”. Nie, jebać to!
To fiut przekazywany z pokolenia na pokolenie.
Nie powiem mu tego.
Taki jego los.
Musi z tym żyć.
Ja miałem małego fiuta i mi wyszło.
Wyszło mi, cholera. Jemu też wyjdzie.
Nie będę się smucił.
Musi sobie z tym radzić.
Byłbym smutny, gdyby powiedział: „Tato,
nie mam fiuta”. Powiedziałbym: „O cholera!
Przykro mi.
Ups!
Może Malcolm nie jest twoim tatą”.
Pierdol się, Malcolmie, za bardzo się z tego śmiejesz.
Pierdol się, stary.
Za bardzo śmiejesz się z żartu o dużym fiucie.
Ale zezłościł się z żartu o Malcolmie. „Jestem czarny,
więc muszę nazywać się Malcolm”.
Stereotypy są śmieszne nie bez powodu, choćby dlatego.
To dobry stereotyp, Malcolmie, wiesz o tym.
Całe życie miałeś szczęście z tym stereotypem.
Stereotyp dużego fiuta. Nie wiemy, czy masz dużego,
ale nikt by się nie założył.
Po prostu zakładamy, że Malcolm ma dużego, bo to jego stereotyp.
Ty zakładasz, że jestem dobry z matmy. Pierdol się, Malcolmie.
I to jest pojebane. To jest pojebane, Malcolmie.
Nie złość się, kiedy ktoś przywoła inny stereotyp,
bo to zabawne.
Tylko sobie żartujemy.
Nie złość się.
Jeśli zgadzasz się z jednym, musisz przyjąć wszystkie.
Podchodź do swoich stereotypów tak samo.
Nie złość się, kiedy ktoś spyta: „Lubisz kurczaka?”.
„Bo jestem czarny, skurwysynu?
Czarny musi lubić kurczaka, skurwysynu?”
- „Masz dużego fiuta?” - „Tak”.
Niestety...
Nie mam dużego fiuta.
Mój syn też nie.
Mój syn będzie miał przesrane, kiedy to wyjdzie na Netflixie.
Boże, cholera.
Kurwa!
Będzie szedł po szkolnym korytarzu,
a wszyscy na to:
„Ooo!”.
„To był tylko żart”.
Wcale nie!
Nie ściemniam.
I co?
Ma małego fiuta, i co? Nieważne.
Mały fiut... jebać to.
Zadziała. Działa. Kurwa, działa.
Wiecie? Przejdzie przez wiek nastoletni z kompleksami na punkcie małego fiuta.
Minie dwudziestka, pewnie nabierze trochę pewności siebie.
Jeśli dojdzie do trzydziestki
i wciąż będzie miał kompleksy przez małego fiuta,
to wtedy z nim pogadam.
Podejdę i powiem: „Hej, stary.
Hej!
Dalej wkurza cię ten mały fiut?”.
„Tak, tato. Jest do dupy”.
To mój syn, głos 30-latka.
„Tak, tato. Do dupy.
Mam 30 lat i fiuta 15-latka”.
Zrobię to w tę stronę. „Mam 30 lat
i fiuta 15-latka.
Co do chuja?”
Wtedy go złapię.
„Posłuchaj mnie.
- Dobra, posłuchaj mnie”. - „Co? Co, tato?
Co możesz mieć mi do powiedzenia?”
Powiem mu: „Z głębi serca, posłuchaj, Joe,
masz małego fiuta i...
Musisz zrobić tylko tyle.
Popraw zdolność kredytową”.
Taka prawda, Malcolmie.
Jeśli chcesz żyć...
Jeśli chcesz żyć jak ktoś z dużym fiutem, jak Malcolm...
zadbaj o jebane finanse.
Jeśli masz małego fiuta, zadbaj o finanse.
Taka prawda. Masz małego fiuta?
Zdolność kredytowa sprawi, że urośnie ci o 25 cm.
Taka prawda.
Wielu facetów tutaj ma małego fiuta, tak jak ja.
Tylko się tak nie śmieją.
Udają, że to nie o nich.
Próbują się nie śmiać, jakby ten żart
nie był o nich. Patrzycie na mnie w ten sposób.
Ale dziewczyna obok się pokłada.
„Z czego się śmiejesz?”
„Zadbaj o jebane finanse”.
Taka prawda.
Zadbaj o finanse.
Ten szajs działa.
Mi pasuje. Jestem pewny siebie. Mam wyjebane.
Jestem samotny i mam zdolność kredytową. Powiem każdej kobiecie tutaj,
mam małego fiuta!
Ale dobrą zdolność kredytową.
Czy duży fiut kupi ci dom?
Ten mały skurwiel kupi!
Mówię poważnie.
Słyszę to samo, co ty, Malcolmie.
Słyszysz o dużych fiutach? Ja też.
Kobiety nie są jak mężczyźni.
Kobiety to inne stworzenia. Kiedy kochają, to już kochają.
Dbasz o kobietę, utrzymujesz ją, chronisz.
Cenisz.
Szanujesz. Kochasz.
Sprawiasz, że czuje się jak królowa.
Spójrz, co zrobi dla twojego ego.
Spójrz, co kobieta zrobi dla twojego ego.
Wie, że dla mężczyzny najważniejsze jest
jego jebane ego.
Mężczyźni kochają ten szajs.
Będzie ci mówić takie rzeczy, że wiesz,
że nie powinna ich mówić.
Okłamuje cię w łóżku
i łykasz to kłamstwo,
uwielbiasz to kłamstwo,
bo sprawia, że ci dobrze. Nigdy go nie kwestionujesz.
Do kogo ty, kurwa, mówisz?
Uwielbiasz, kiedy to mówi, każesz jej powtórzyć.
„Ojej... aua!”
„Tak, suko, »aua!«, boli, co?”
„Tak, o mój Boże!”
Nieważne, jaki jest rozmiar. Rozmiar się... spójrzcie.
Jest mały, ale jej to nie obchodzi. Kocha cię.
Kiedy się kochacie, ona kocha się kochać.
Rozmiar jej wisi. „Jest mój.
Mój.
To moje.
Moje.
Będę na nim spać”.
Nie zachowujcie się, jakbyście mieli dużego.
Czemu to robimy? Nie zachowujcie się, jakbyście mieli dużego.
Nie odwalajcie tego, co Malcolmowi przychodzi naturalnie.
Przestańcie!
Bądźcie sobą!
Bądźcie sobą! Ja tak zawsze robię.
Jestem tak głęboko, jak mogę, ale co?
Wyginam plecy, jakby miało wyjść więcej fiuta.
Co ja odpierdalam?
Jakbym miał zapas fiuta w biodrze.
Muszę go tylko odpiąć. „Tak, kotku. Czujesz ten szajs?”
Jaja są naturalną blokadą.
Jaja mówią: „Fiut się skończył”.
Zawsze: „Fiut się skończył”.
Jaja mówią: „To tyle z fiuta.
Dalej tylko jaja, Joe. Tylko jaja”.
Nie zachowujcie się, jakbyście mieli dużego.
Przestańcie wyjmować i wkładać jeszcze raz.
Co wy robicie?
Żeby wrócić do środka potrzeba zegarmistrzowskiej precyzji.
Przestańcie!
Zostawcie go w środku.
Zostawcie w środku.
Wpychajcie się do cipki.
Wpychajcie się.
Wpychajcie, rozpierdolcie ją.
Kurwa, wpychajcie.
Wpychaj. Popychaj sukę.
Wpychaj.
„Gdzie my, kurwa, idziemy?”
Kurwa, wpychajcie.
„Jesteśmy w kuchni”.
Cieszcie się, że zaproszono was na imprezę do willi.
To jej willa.
Willa za 40 milionów dolarów.
Urządza imprezę,
a na liście gości jest tylko jedna osoba, ty!
Łzy napływają mi do oczu na samą myśl.
Impreza w willi za 40 milionów dolarów,
a na liście gości jest tylko jedna osoba,
ty.
Kurewsko niesamowite.
Niestety, nie możesz tak całkiem wejść do willi.
„Masz tu sporo miejsca”.
Ale możesz popodziwiać framugę.
Pokręcić klamką.
Poszukać zapasowego klucza, jest tutaj, w górę i tutaj.
Tu jest zapasowy klucz, przysięgam.
Znajdź ten szajs.
Malcolm jest na górze: „W tym pierdolniku jest jacuzzi”.
Pierdol się, Malcolmie.
Powiem mojemu synowi prawdę,
powiem: „Joe, rozmiar się nie liczy.
Rozmiar się nie liczy”.
Zrobiło się cicho.
Czy rozmiar się liczy?
- Tak. - Tak?
Czy rozmiar się liczy?
Tak!
Tak?
Jedno nie!
Miałem rację.
Jeszcze raz, rozmiar się liczy?
Tak!
Tak.
Tu na dole nie.
Na górze tak.
To daje dobra zdolność kredytowa.
Załatwia miejsca na dole.
O cholera.
Malcolm jest w pierwszym rzędzie. Ma dużego fiuta i zdolność.
Skurwysyn!
Na pewno nie masz dużej cipy?
Co? To pojebane?
Przestańcie. Powiedziałem, że mam małego fiuta.
Może to nie ona krzyczy. Może to jej duża cipa mówi:
„Tak!”.
- „Zamknij się, duża cipo!” - „Nie, on kłamie”.
- „Zamknij się, duża cipo”. - „Nie!”
Jeśli...
Jeśli rozmiar się liczy,
to czemu w seks-shopach
najczęściej sprzedają się te małe...
Spójrzcie na wszystkie kobiety.
To rozmiar mojego fiuta.
Każda kobieta kupuje to kurewstwo.
Żadna nie pójdzie do seks-shopu i nie powie: „Wezmę to.
Chcę coś wyruchać i podrapać się po gardle”.
Każda kobieta...
A w twoim przypadku...
Kocham was, Hawaje, dziękuję bardzo.