Downloaded from YTS.MX
ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Χαβάη...
είσαι έτοιμη;
Κυρίες και κύριοι,
χειροκροτήστε
τον Τζο Κόι!
Αυτό μάλιστα.
Ναι!
Έπρεπε να το φέρω στη Χαβάη.
Το αλόχα είναι αυθεντικό.
Αν έχεις κακή διάθεση, τους πετάς ένα αλόχα.
Είστε σαν τα Care Bears. Βγαίνει απ' τα στήθη σας.
"Κάποιος περνάει μια άσχημη μέρα;"
Ο κόσμος στη Χαβάη καυχιέται για όσα άλλοι δεν καυχιούνται.
Σοβαρά!
Γιατί λατρεύετε τα πράγματα που έχετε.
Είναι δικά σας. Το αγαπώ αυτό, είναι δικό μου, αδερφέ.
Μια φορά ήρθε ένας
και μου είπε "Αδερφέ, βλέπεις το ολοκαίνουριο
Toyota Tocoma 2003 που έχω;
Κερασί, αδερφέ.
Γαμάτο κερασί!
Σηκωμένο, αδερφέ. Σηκωμένο.
Σηκωμένο. 2003!
Ολοκαίνουριο. 2003.
Toyota Tacoma.
Εντάξει, είσαι χαλαρός.
Ζεις στον παράδεισο.
Δεν έχεις χρόνο... Δεν είσαι στην τσίτα.
Βγαίνεις έξω. "Ωραία, βγαίνουμε έξω".
Καλό ντύσιμο. "Εντάξει, καλό ντύσιμο".
Ωραίο ντύσιμο. "Πού είναι η παντόφλα μου;
Πού είναι η παντόφλα μου;"
Φοράτε παντόφλα.
Παντόφλα!
Πάντα παντόφλα.
Παντόφλα, γαμάτα καινούρια ρούχα,
παντόφλα.
Έξω απ' τη Χαβάη δεν ξέρουν για την παντόφλα.
Θα σας πω εγώ τι εστί παντόφλα. Κοιτάξτε...
κοιτάξτε. Παντόφλα.
Παντόφλα.
Δεν ξέρω γιατί τη φοράτε. Μόλις που καλύπτει το πόδι.
Έτσι περπατάτε.
Η παντόφλα στο μπροστινό μέρος του ποδιού. Ούτε καν...
Δεν είναι καν στο πόδι σας. Κλοτσάτε την παντόφλα.
Κλοτσιά, βήμα.
Κλοτσιά παντόφλα, βήμα.
Κλοτσιά...
Λατρεύετε τα φωνήεντα εσείς.
Το γράμμα Α.
Πόσα Α να βάλετε σε μία ονομασία οδού;
Πόσα Α; Βάζετε πολλά Α.
Οπότε, αν έρθει κάποιος στη Χαβάη, μιλάω στον κόσμο τώρα.
Αν έρθετε στη Χαβάη, μη ζητήσετε οδηγίες.
Όλοι οι δρόμοι ακούγονται το ίδιο.
Ζητάς οδηγίες και σου λένε "Εύκολο, αδερφέ. Να πώς θα φτάσεις εκεί.
Κατεβαίνεις την Καλεακαλακάκα.
Στρίβεις δεξιά στη Λαουκαλαντακαλάκαου.
Αριστερή στροφή στη Ναουκαουαάκαλα.
Και μετά στρίβεις δεξιά στην Αχααχαααα... απόστροφο... ααά.
Λατρεύω τα πάντα στη Χαβάη.
Δεν τη χορταίνω.
Δεν ακούω τέτοια μουσική κι εδώ την λατρεύω. Όταν έρχομαι, μόνο αυτή ακούω.
Δεν ξέρω τους στίχους. Δεν με νοιάζει.
Οδηγώ και τραγουδώ.
Χειροκροτάτε. Τώρα το σκαρφίστηκα το τραγούδι.
Ούτε που καταλαβαίνετε τι διάολο λέω.
Μόνο φωνήεντα έλεγα.
Ο χούλα τα σπάει.
Ο χούλα είναι τέλειος.
Ο πιο σέξι χορός!
Ό,τι σκατά κάνουν τώρα, όλους τους σέξι χορούς,
είναι κλεμμένοι απ' το χούλα.
Χούλα... είναι σέξι αυτό.
Μιλάει στον άντρα μέσα απ' τον χορό.
Είναι σέξι αυτό. Του λέει τι θέλει με τον χορό.
"Εσύ έλα να με δεις.
Όταν πέσει ο ήλιος.
Να με πας για φαγητό.
Αν μου αρέσεις...
θα σου δώσω μουνάκι".
Κοιτάξτε τώρα. Κάθε πολιτισμός. Κάθε φυλή.
Κάθε εθνότητα είναι εδώ,
κάθεται, γελάει.
"Περνάμε καλά". Δεν σκάνε, "Περνάμε καλά, αδερφέ". Χέστηκαν για όλα.
Και κοιτάω στο πλήθος, και δεν μπορείς να μας ξεχωρίσεις. Δεν μπορείς!
Ξέρετε πόσους Μεξικανούς βλέπει η μαμά μου και λέει "Φιλιππινέζος;"
"Μεξικανός!"
"Συγγνώμη!"
Υπάρχει τρόπος να ξεχωρίσεις Ασιάτες από άλλους Ασιάτες.
Απ' την προφορά, και μόνο αν έχουν προφορά.
Από τους Ασιάτες, οι Κορεάτες είναι οι πιο εύκολοι,
γιατί όταν μιλάει ένας Κορεάτης,
ακούγονται σαν να κάπνιζαν χόρτο όλη μέρα.
Ακριβώς πριν σου μιλήσουν.
Οι Κορεάτες ακούγονται σαν ασιατικά φαντάσματα.
Ο κολλητός μου, όταν ήμουν μικρός, ήταν Κορεάτης.
Πρώτη φορά που πήγα σπίτι του, ο μπαμπάς του φώναξε από πάνω.
Νόμιζα ότι ήταν στοιχειωμένο το σπίτι, διάολε.
Σας το ορκίζομαι. Μόλις μπήκα.
Είπα "Τι διάολο ήταν αυτό;"
"Ο μπαμπάς μου είναι. Ρωτάει αν πεινάς".
Αυτό γίνεται με κάθε Ασιάτη.
Βιετναμέζο.
Τι; Δεν έκανα τίποτα ακόμη.
Λατρεύω τους Βιετναμέζους.
Είστε οι... Σας αγαπάω. Είστε οι πιο μικρόσωμοι Ασιάτες.
Είστε πιο μικρόσωμοι,
αλλά ένα θα σας πω. Μην τα βάζετε με Βιετναμέζους.
Τσακώνονται με οποιονδήποτε.
Τα καθάρματα τσακώνονται με... Δεν τους νοιάζει μία.
Ας είσαι δυνατός.
Θα τσακωθούν μαζί σου. Θα έρθουν και θα σου πουν παπαριές.
Τα ποδαράκια τους.
Μια φορά ήρθε ένας στο τέλος του σόου.
"Φίλε, γιατί μου μιλάς έτσι, φίλε;"
Μιλάνε πολύ... Ξέρετε ότι μιλάνε πολύ γρήγορα.
Μιλάνε πολύ γρήγορα.
"Φίλε, γιατί μου μιλάς έτσι, φίλε;"
Μιλάνε πολύ γρήγορα. Έτσι, φίλε.
Οι Κορεάτες σαν να καπνίζουν χόρτο όλη μέρα.
Οι Βιετναμέζοι σαν να παίρνουν κοκαΐνη μια ζωή.
"Φίλε, γιατί μου μιλάς έτσι, φίλε;
Μη μου μιλάς έτσι, φίλε.
Γιατί μου μιλάς έτσι;"
Οι Βιετναμέζοι βάζουν τελεία μετά από λάθε λέξη.
"Φίλε. Γιατί. Μου. Μιλάς. Έτσι. Φίλε;"
Οι Βιετναμέζοι μιλάνε δυνατά.
Μιλάνε δυνατά, έτσι, φίλε.
Μιλάνε χαμηλά, έτσι, φίλε.
Και μετά μιλάνε δυνατά, έτσι, φίλε.
Οι Βιετναμέζοι κάνουν λες κι είναι σε αμάξι και περνάνε γρήγορα όταν σου μιλάνε.
"Φίλε, γιατί μου μιλάς έτσι, φίλε; Μην το λες αυτό!"
Ξαναπές το, φίλε. Κατέβα απ' το αμάξι και πες το.
Ιάπωνες.
Τι;
Τους Ιάπωνες μάς ξεχωρίζεις μόνο αν έχουμε προφορά.
Ιάπωνες.
Πολύ ιδιαίτεροι.
Όταν μιλάει ένας Ιάπωνας,
χρησιμοποιεί το διάφραγμα.
Εδώ είναι που
ο Ιάπωνας γουργουρίζει.
Γεια!
Ιάπωνας.
Η Γιαπωνέζα...
δεν έχει σημασία αν είναι 12 ετών
ή 75 ετών...
ακούγεται πάντα σαν να είναι 12 ετών.
Εντάξει.
Πάμε.
Εντάξει.
Γι' αυτό δεν βλέπει κανείς γιαπωνέζικα πορνό.
Κανείς δεν βλέπει γιαπωνέζικα πορνό. Ξέρετε πόσο εκνευριστικά είναι;
Εντάξει, πάμε!
Ωχ, συνέχισε!
Ωχ, στο μάτι μου!
Μετά το τελευταίο ψυχαγωγικό στο Netflix, έρχονται πολλοί Μεξικανοί στα σόου μου.
Έρχονται πολλοί Μεξικανοί στα σόου μου.
Και πάντα στο τέλος του σόου μου λένε το ίδιο πράγμα.
Λένε πάντα "Μαλάκα..."
Συγγνώμη.
Είναι πολύ ρατσιστικό. Δεν ξέρω γιατί.
Δεν ξέρω γιατί. "Μαλάκα".
Γιατί όταν μιμούμαι Μεξικανό, κάνω λες...
κάνω λες και πέφτω σε γκρεμό.
Μεγάλη μαλακία.
Άθλια μίμηση, αλλά έτσι κάνουν.
Κάνουν πάντα λες και πέφτουν σε γκρεμό.
Όσο πιο μεγάλη η πρόταση, τόσο πιο πολύ κρατάει η πτώση.
Πάντα έρχονται Μεξικανοί
και μου λένε το ίδιο πράγμα στο τέλος του σόου μου.
Λένε "Η μαμά σου είναι σαν τη δική μου.
Ό,τι κάνει η μαμά σου κάνει κι η δική μου".
Τι είπα;
"Ό,τι..." Μοιάζεις με μέλος συμμορίας, σοβαρά τώρα.
Με κάνεις και φοβάμαι.
Πάω να πω το αστείο κι ο τύπος σαν να λέει
"Πρόσεχε τι θα πεις, μαλάκα".
"Πρόσεχε, μαλάκα. Μη..."
Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να πω αστείο όταν με κοιτάει έτσι;
Πώς σε λένε, αδερφέ;
-Τζέισον. -Τζέισον;
-Φιλιππινέζος ή Μεξικανός; -Φιλιππινέζος.
Φιλιππινέζος, διάολε!
Γαμώτο!
Βλέπετε τι εννοώ, διάολε;
Μοιάζεις με τον αδερφό μου, φίλε.
Τζέισον;
Αυτό θέλω να μάθουν όλοι.
Υπάρχει λόγος που οι Μεξικανοί κι οι Φιλιππινέζοι μοιάζουν.
Υπάρχει λόγους που έχουν καλές σχέσεις.
Είναι κάτι πιο βαθύ από το βιξ.
Δεν είναι ο μόνος κοινός μας δεσμός.
Μην έρθετε στο τέλος και πείτε "Κι η μαμά μου χρησιμοποιεί βιξ. Είναι τρελό".
Όχι, δεν είναι.
Υπάρχει λόγος.
Υπάρχει λόγος που έχουμε τόσα κοινά στοιχεία.
Οι Φιλιππίνες ήταν υποδουλωμένες στην Ισπανία για 350 χρόνια.
Είναι η πραγματικότητα.
Ζευγαρώσαμε.
Είμαστε η πρώτη υβριδική φυλή.
Αυτό είναι οι Φιλιππινέζοι. Ισπανός, Ασιάτης.
Φιλιππινέζος.
Αυτοί είμαστε.
Είναι κακό αυτό που έγινε, αλλά και καλό. Πήραμε στοιχεία τους, τον πολιτισμό τους.
Καταλαβαίνετε; Μοιάζουμε.
Απέχουμε δυο ώρες με το αεροπλάνο από την Ιαπωνία.
Είμαστε στην καρδιά της Ασίας. Εκεί βρίσκονται οι Φιλιππίνες.
Αλλά κοιτάξτε μας, δεν έχουμε καν ασιατικά επίθετα.
Γιατί άφησαν τα ονόματά τους εκεί, διάολε!
Δεν έχουμε ασιατικά επίθετα, αλλά ισπανόφωνα.
Κοιτάξτε τα επίθετά μας.
Μόνο στην οικογένειά μου. Ντε λα Φουέντε Σάντος Γκονζάλες.
Είμαστε Μεξικανοί, γαμώτο μου!
Είμαστε οι Μεξικανοί της Ασίας.
Αυτή είναι η πραγματικότητα.
Ό,τι κάνουν οι Μεξικανοί κάνουν κι οι Φιλιππινέζοι.
Τα πάντα!
Τι έχετε; Γιορτή ενηλικίωσης στα 15, 16 ή 18;
Από αυτούς τα πήραμε!
Γιορτάζουμε την κόρη όταν κλείνει τα 15, ναι;
Κλείνει τα 15; Τα ίδια.
Ένα μεγάλο πάρτι.
Οι Μεξικανοί τα κάνουν συνεχώς αυτά.
"Είσαι 15. Θα γίνεις γυναίκα, κόρη μου. Είναι η γιορτή ενηλικίωσής σου".
"Είσαι σίγουρος, μπαμπά; Είμαι μόλις 15".
"Ναι, είμαι σίγουρος.
Η μητέρα σου είναι μόλις 30".
Εντάξει. Μεγάλη μαλακία!
Αλλά είναι αστείο. Ελάτε τώρα.
Μαλακία... Αστείο είναι!
Διάολε! Μην είστε ευαίσθητοι. Άντε γαμηθείτε!
Τα στερεότυπα είναι αστεία, επειδή είναι αληθινά.
Όλοι έχουμε στερεότυπα. Αποδεχθείτε τα. Γελάστε με αυτά.
Σιγά! Δεν είναι όλοι οι Φιλιππινέζοι νοσοκόμοι, αλλά πολλοί εδώ είστε, μαλάκες.
Δεν ξέρω όλους τους Φιλιππινέζους εδώ, αλλά ξέρω αυτό: έχουμε τον ίδιο θείο.
Σε όλες τις γιορτές πρέπει να μιλάει σε όλους.
Και το φοβόμαστε, γιατί η συζήτηση μαζί του κρατάει έναν αιώνα.
Γιατί δεν ξέρει καν τι θέλει να πει.
Ξεκινάει κάθε συζήτηση έτσι "Ε...
ξέρετε,
Τζοσέπ...
θυμάσαι το...
το...
γαμώτο, το...
Πάντα "Ε..."
Πήγα...
Πήγα με τον θείο στο εμπορικό κι ήμασταν στον χώρο των εστιατορίων.
Καθίσαμε και πήγε να μιλήσει.
Μιλάει δυνατά και μας κοιτούν όλοι.
Αυτό με κάνει να νιώθω άσχημα, γιατί μιλά δυνατά, κοιτάνε όλοι κι αυτός λέει "Ε...
Τζοσέπ, θυμάσαι το...
εκείνο το...
μια φορά που
μου πήρες...
-το..." -Λέω "Τι προσπαθείς να πεις;"
"Προσπαθώ να σου πω. Περίμενε!
Μη με πιέζεις. Προσπαθώ να σκεφτώ και με πιέζεις.
Μη με πιέζεις!
Εκείνη τη φορά που μου πήρες..."
Όλοι κοιτάνε. Όλοι εκεί πέρα κοιτάνε.
Ε...
τότε που μου πήρες ποτό;
Που μου πήρες το ποτό;
"Ναι, και; Σου πήρα το ποτό. Και;"
"Κι όταν γύρισες, είχε το...
το μεγάλο καλαμάκι.
Θυμάσαι το μεγάλο καλαμάκι; Κοίτα, κι αυτό μεγάλο καλαμάκι έχει, διάολε!
Θυμάσαι που είδες το μεγάλο καλαμάκι και μετά μου θύμωσες;"
-"Ναι, και;" -"Μου είπες να το πιω.
Θυμάσαι; Μου είπες 'Πιες το'".
"Ναι, και;"
Κοιτάνε όλοι.
"Ναι, και ξεκίνησα να πίνω έτσι...
και...
εγώ...
εγώ ξεκινώ να πίνω έτσι και να ρουφάω το καλαμάκι...
κι η μαύρη μπάλα άρχισε να βγαίνει στο στόμα μου...
και ρουφάω και ρουφάω έτσι και...
έχω μαύρα μπαλάκια στο στόμα και ρουφάω και πνίγομαι με τα μαύρα μπαλάκια.
Κι έχω ένα στόμα γεμάτο μαύρα μπαλάκια, και πνίγομαι, ρουφάω..."
"Βγάλε τον σκασμό!
Μπάλες ταπιόκας είναι, διάολε!"
"Ναι, μπάλες ταπιόκας. Τις σιχαίνομαι".
Γι' αυτό οι Φιλιππινέζοι πρέπει να είναι μόνο νοσοκόμοι.
Μόνο νοσοκόμοι. Μη γίνεστε γιατροί.
Φανταστείτε γιατρό τον θείο μου
σε χειρουργείο.
"Νοσοκόμα, μου δίνεις το...
το... γαμώτο.
Το... ξέρεις, το...
Ξέρεις, να κόψω το...
να κόψω...
ξέρεις, το...
Και η νοσοκόμα "Τι, διάολε; Να κόψετε τι;
Τι θέλετε, γιατρέ;"
"Το... γαμώτο...
το...
"Πεθαίνει. Τι θέλετε, γαμώτο;
Τι;
Πείτε το".
"Το... γαμώτο... το...
το...
Είμαστε στερεότυπο.
Οι Φιλιππινέζοι μεταμορφώνονται σε στερεότυπο.
Δεν το καταλαβαίνω,
αλλά μεταμορφώνονται σε στερεότυπο.
Το είχα αναφέρει αυτό, αλλά κοιτάξτε γύρω σας.
Είναι εδώ.
Η μαμά μου λείπει απόψε, αλλά κοιτάω και, διάολε, τη βλέπω!
Κοντά μαλλιά, γυαλιά.
Τσάντα στα γόνατα. Κοιτάξτε εκεί. Να τη.
Να τη.
Μαντήλι.
Τσάντα Louis Vuitton.
Μπερδεμένη. "Πού είμαστε;
Πού είμαστε; Τι είναι εδώ;"
Μας αγαπώ.
Η τσάντα Louis Vuitton επιβάλλεται. Είναι η τσάντα τους.
Ξέρετε πόσες τσάντες Louis Vuitton έχω αγοράσει στη μαμά μου; Πάρα πολλές.
Ξέρετε τι βάζει μέσα; Σνακ.
Το πιο ακριβό καλαθάκι φαγητού που θα δείτε ποτέ.
Και δεν είναι καν ωραία σνακ.
Όταν ήμουν μικρός, οι φίλοι μου πήγαιναν στη μαμά τους.
"Μαμά, ένα σνακ;"
Κι έβγαζε πεντανόστιμα σνακ απ' την τσάντα της.
Doritos.
Μικρή Snickers.
Έτρεχα εγώ στη μαμά μου...
Γαμώτο!
Τα σνακ της ήταν ό,τι είχε πάρει από εστιατόριο.
Έτρεχα στη μαμά. "Μαμά, ένα σνακ;"
"Ορίστε αλμυρά κράκερ".
Τα αλμυρά κράκερ είναι για να απορροφούν σούπα.
Κι ήθελε να τα φάω πριν πάω για μάθημα.
"Βάλε αυτό στο στομάχι σου".
Το έβαζα στο...
"Κατάπινε!"
Το κολπάκι της μαμάς.
Αυτό είναι το κολπάκι κάθε μαμάς. Σας το ορκίζομαι.
Και θα σας πω το εξής. Δεν έχει σημασία πόσα βγάζουν.
Δεν έχει σημασία. Παίρνουν ό,τι είναι δωρεάν.
Αν υπάρχει, "Πάρ' το".
Η μαμά μου μου το λέει συνεχώς αυτό. "Πάρ' το.
Μπες μέσα και πάρ' το".
"Να πάρω τι;"
"Αυτό... ό,τι κι αν είναι.
Πάρε κι άλλο. Άρπαξε κι άλλο.
Βάλ' το στην τσάντα.
Πήγαινε!
Πάρ' το. Πάρε επιπλέον". Πάντα το έλεγε. "Πάρε επιπλέον.
Τζόσεφ, πήγαινε μέσα και πάρε επιπλέον.
Πάρε επιπλέον".
Ξέρετε τι θα πει "πάρε επιπλέον"; Κλέψε!
Κλέψε!
Θέλει να κλέψει το παιδί της, διάολε!
"Πάρε επιπλέον".
Μισούσα να πηγαίνω στα McDonald's.
Γιατί μου έλεγε πάντα να πάω μέσα. "Μπες μέσα και πάρε επιπλέον χαρτοπετσέτες".
"Γιατί;"
"Γιατί θέλουμε επιπλέον για το σπίτι.
Πάρε επιπλέον, Τζο. Μπες μέσα".
"Θεέ μου, πόσες χρειάζεσαι;"
"Πλησιάζουν τα γενέθλιά σου. Πήγαινε μέσα."
Γεμίζω την τσέπη με χαρτοπετσέτες.
Είμαι πολύ θυμωμένος. Κοιτάω τη μαμά.
Είναι έξω, στο πάρκινγκ.
Εγώ κλαίω.
Δεν τη νοιάζει. "Και στην άλλη τσέπη!"
Ο γιος μου δεν έχει ιδέα πώς είναι αυτό.
Δεν ξέρει.
Εγώ αγοράζω χαρτοπετσέτες.
Αγοράζω ακριβές χαρτοπετσέτες, γιατί έχω ψυχικό τραύμα.
Μια ζωή έκλεβα χαρτοπετσέτες. Δεν θέλω να το ζήσει κι ο γιος μου.
Ο γιος μου δεν ξέρει πώς είναι να νιώθεις άσχημα στα γενέθλια.
Τα γενέθλιά μου ήταν άθλια!
Η μαμά μου μοίραζε κομμάτια τούρτας στα παιδιά και μετά χαρτοπετσέτες.
Δεν ήταν ίδιες.
KFC, McDonald's, Taco Bell,
Burger King, KFC,
Cheesecake Factory, αυτή είναι καλή.
Πιο χοντρή απ' τις άλλες.
Τα παιδιά έχουν ένα καλό όμως.
Παιδί 15 ετών. Ο γιος μου δεν έχει ιδέα.
Δεν έχει ιδέα πόσο καλά ζει.
Οι Millennials, διάολε!
Έτσι δεν τους λένε; Millennials; Γενιά Χ; Μillennials;
Κότες!
Έτσι τους λένε; Κότες; Κότες είναι. Όλοι τους. Κότες.
Αν υπάρχουν 15χρονα εδώ, είστε κότες. Όλοι σας, διάολε!
Διάολε, κότ... Σωστά;
Δίκιο δεν έχω; Παραπονιούνται.
Δεν μπορείς να τους φωνάξεις.
Θα πουν κάτι και θα βρεις μπελά.
Λένε "Θεέ μου, μου φώναξε η μαμά μου,
και φοβάμαι πολύ να πάω στο σπίτι,
γιατί μου φώναξε η μαμά".
Άντε γαμήσου! Πλάκα μού κάνεις;
Φοβάσαι να πας σπίτι, γιατί σου φώναξε η μαμά;
Η δική μου μαμά μόνο μου φώναζε.
Ήταν η μόνη γλώσσα που ήξερε. Να φωνάζει.
"Ε;
Τι;
Ξαναπές το!
Πες το!
Τι είπες, Τζόσεφ;
Τι είπες; Γύρνα απ' την άλλη.
Γύρνα, Τζόσεφ!"
Μόνο αυτήν τη γλώσσα μιλούσε η μαμά μου.
Φώναζε. "Ε;
Πότε; Πότε το έκανες;
Πού; Πού πήγες;
Ε; Τι;
Έχασες το καλαθάκι του φαγητού;
Θυμάμαι όταν έχασα το καλαθάκι του φαγητού μια φορά. Γαμώτο!
Έτσι με τιμωρούσε η μαμά.
Δεν με άγγιζε ποτέ.
Σου έκανε λεκτική επίθεση. Έτσι σου την έλεγε.
Σε διέλυε με τα λόγια.
Ανάκριση.
Δυόμιση ώρες φώναζε.
"Τι;
Πού είναι το καλαθάκι του φαγητού;
Πού το έβαλες;"
"Δεν ξέρω!"
"Τι εννοείς δεν ξέρεις; Πού; Πού πήγες;
Πηγαίνεις σπίτι σχολείο και σχολείο σπίτι.
Πού διάολο το έχασες;
Τι; Πήρες το καλαθάκι του φαγητού και το έβαλες κάπου; 'Α, δεν ξέρω πού.
Δεν ξέρω πού είναι τίποτα. Δεν ξέρω πού'.
Πού είναι το καλαθάκι του φαγητού, Τζόσεφ;
Πού;
Πού το έβαλες;"
"Δεν ξέρω!"
Και μετά επαναλάμβανε ό,τι έλεγα με μια χαζή φωνή.
"Δεν ξέρω!
Πώς γίνεται να μην ξέρεις, Τζόσεφ; Πώς;"
"Δεν ξέρω, μαμά. Τι θέλεις να πω;"
"Πες μου πού είναι".
"Δεν..."
Δύο ώρες έτσι.
"Πού;" "Δεν ξέρω".
"Ε;" "Δεν..."
Θέλει να γεμίσω μύξες,
να μου βγαίνουν απ' το στόμα και να τις εισπνέω ταυτόχρονα.
Τότε χαίρεται.
Έτσι η μαμά ξέρει ότι πλήρωσα.
Τότε με πλησιάζει και λέει "Πάρε ανάσα, Τζόσεφ.
Πάρε ανάσα. Θεέ μου!"
"Πάρε ανάσα. Θεέ μου, Τζόσεφ! Πάρε ανάσα".
"Ένα καλαθάκι φαγητού είναι".
Μετά πρέπει να με ντροπιάσει.
Μετά βάζει το φαγητό μου σε τάπερ.
Έτσι με ντροπιάζει. Λέει πάντα "Θα βάλω το φαγητό σου σε τάπερ".
Και κλαίω περισσότερο. "Γιατί;
Δεν θέλω να πάω σχολείο".
"Γιατί όχι;"
"Γιατί δεν θέλω να πάω σχολείο με το φαγητό μου σε τάπερ σου".
Είναι ντροπιαστική η βλακεία.
Αν στείλω τον γιο μου σχολείο με τάπερ,
πηγαίνει σχολείο με καθαρό μπολ, μπλε καπάκι,
και γράφει Tupperware στο καπάκι.
Ο γιος μου θα καμάρωνε να πάει σχολείο με αυτό.
Το τάπερ της μαμάς μου...
είναι συνήθως άδειο πλαστικό κεσεδάκι από σαντιγί.
Από μαργαρίνη.
Μια φορά το έβαλε σε ένα άδειο κουτί από παγωτό.
Στο χερούλι έβαλε τις εργασίες μου,
και με το φαγητό μου μαζί ήταν σαν χαρτοφύλακας.
Έβαλε το φαγητό μου σε άδειο κεσεδάκι. Τι ντροπή!
Και μετά είπε "Φέρε μαρκαδόρο να γράψω το όνομά σου στο καπάκι". Λες και...
Λες και έχει κανείς άλλος φαγητό σε κεσεδάκι από σαντιγί.
"Είμαι σίγουρος ότι είμαι ο μόνος με φαγητό σε κεσεδάκι".
"Δεν ξέρεις, Τζόσεφ".
"Όχι, το ξέρω".
Περπατάω στην τραπεζαρία
και ψάχνω κάπου να καθίσω...
με το φαγητό μου σε κεσεδάκι από σαντιγί.
Όλα τα άλλα παιδιά με κοιτάνε.
"Η μαμά σου θα σε αφήσει να φας σαντιγί;"
"Δεν ξέρω τι έχει μέσα".
Κάθομαι στο τραπέζι...
με το φαγητό μου σε κεσεδάκι.
Όλα τα άλλα παιδιά ανταλλάσσουν φαγητά μπροστά μου,
αλλά κανένας δεν ανταλλάσσει με το μυστηριώδες κουτί.
Μου πέφτουν τα σάλια,
γιατί βλέπεις ανταλλαγές με πεντανόστιμα φαγητά.
"Θα σου δώσω το σάντουιτς με γαλοπούλα και τσένταρ,
για το φιστικοβούτυρο με τη μαρμελάδα".
"Θα σου δώσω τα κούκις σοκολάτας
για τα πατατάκια".
"Θα σου δώσω το σοκολατένιο γάλα
για το Gatorade".
Κι εγώ τα κοιτάω όλα.
"Θέλει κανείς σούπα με φασόλια;
Σούπα με φασόλια;
Όχι σούπα; Είναι πολύ νόστιμη.
Θα κρατήσετε το κεσεδάκι".
Ένα παιδί είπε "Τι διάολο είναι η σούπα με φασόλια;"
Έπρεπε να του εξηγήσω.
"Είναι τα μικρά πράσινα φασόλια.
Και τα βάζουν πάνω σε ρύζι.
Και αν σκάψεις πολύ, ίσως βρεις μία-δύο γαρίδες.
Ένα άλλο παιδί είπε
"Τι διάολο είναι αυτό το σακουλάκι σος δίπλα του;"
"Patis.
Φιλιππινέζικη σος ψαριού.
Αναδεικνύει τη γεύση της σούπας.
Μην τη ρίξεις στο μπλουζάκι σου. Θα μυρίζεις σαν μουνί όλη μέρα".
Να τι γίνεται με τον γιο μου.
Δεν ξέρει τι θα πει καλαθάκι φαγητού.
Έχει χρεωστική κάρτα.
Ντρέπομαι και που το λέω.
Το σχολείον του δέχεται πίστωση και έχει χρεωστική κάρτα. Μαλακία.
Δεν ξέρει την ευθύνη ενός καλαθιού με φαγητό.
Πηγαίνει στο σχολείο και την περνάει.
Ακόμη τον τιμωρώ.
Ακόμη του θυμώνω.
Με πήρε μία Τετάρτη και μου λέει "Μπαμπά,
έχω μόνο 40 σεντς στη χρεωστική κάρτα".
Και είπα "Θεέ μου.
Άντε γαμήσου!
Τι διάολο έφαγες τη Δευτέρα, μαλάκα; Φιλέ μινιόν;
Μπαίνεις στην τραπεζαρία λες και είναι κλαμπ;"
"Κερνάω σοκολατένιο γάλα. Πάμε!"
Είναι αλλόκοτο που το λέω, αλλά ο γιος μου δεν ξέρει τι είναι το ρύζι
όπως το ήξερα εγώ.
Το ρύζι ήταν το παν για μένα.
Το ρύζι ήταν πρωινό, μεσημεριανό, βραδινό.
Και πολλοί θα πουν "Τρώνε πρωινό οι Φιλιππινέζοι;" Ναι, τρώμε.
Είναι το φαγητό απ' το προηγούμενο βράδυ με ένα αυγό. Αυτό.
Και είναι πεντανόστιμο.
Μόνο ρύζι τρώγαμε.
Αυτό είναι το κλειδί ενός ασιατικού σπιτιού:
το ρύζι.
Όλο αυτό μαγειρεύουν.
Πάντα μαγειρεύουν μια κατσαρόλα ρύζι.
Ο βραστήρας ρυζιού είναι πάντα αναμμένος.
Κλειδώνεσαι σε σπίτι Ασιάτη.
Όλα τα φώτα είναι σβηστά. Την κουζίνα τη βρίσκεις.
Ψάχνεις το κόκκινο τετράγωνο φως.
Βράζει ρύζι, ρε γαμώτο.
Τις προάλλες έστειλα τον γιο μου να πάρει ρύζι.
"Τζο, φέρε ένα σακουλάκι ρύζι".
Κι έτρεξε στους διαδρόμους και μετά γύρισε με ένα σακουλάκι ρύζι.
Το είχε έτσι στο χέρι.
Αν και ήξερα ότι αυτό το ρύζι έπρεπε να πάρει,
άρχισα να σκέφτομαι τότε που ήμουν στην ηλικία του.
Το ρύζι που έπρεπε να πάρω εγώ...
ήταν στο μέγεθος αυτού του σκαμπό.
Ήταν δυο φορές εγώ η παπαριά.
Έπρεπε να το σέρνω στη μαμά.
Ήταν μια μεγάλη πλαστική σακούλα,
με κινέζικα γράμματα μπροστά.
Έγραφε 25 κιλά στον πάτο.
Η μαμά το έβαζε στο πίσω μέρος της κουζίνας, δίπλα στον κάδο.
Ανοιχτό επάνω.
Μέσα υπήρχε μια κούπα καφέ με σπασμένο χερούλι.
Την έλεγε δοσομετρητή.
Μου έμαθε πώς να φτιάχνω ρύζι.
Θυμάμαι τη μέρα εκείνη.
"Θα σου μάθω πώς να φτιάχνεις ρύζι και είναι η μόνη φορά που θα στο μάθω".
"Εντάξει.
Πώς το κάνω;"
"Παίρνεις μερικές κούπες ρυζιού, τις ρίχνεις στην κατσαρόλα...
ρίξε νερό στην κατσαρόλα και ζούλα το.
Καθάρισε το ρύζι έτσι.
Αν θολώσει το νερό, το ρύζι είναι βρόμικο, χύσε το νερό.
Βάλε κι άλλο νερό. Ζούλα το.
Ζούλα το.
Αν θολώσει το νερό, το ρύζι είναι βρόμικο, χύσε το νερό.
Συνέχισε τη διαδικασία μέχρι να καθαρίσει το νερό.
Όταν καθαρίσει το νερό, πρόσθεσε νερό. Είναι έτοιμο για μαγείρεμα".
"Πόσο νερό να προσθέσω;"
"Γέμισέ το τόσο, Τζόσεφ".
Έτσι μαγειρεύεις τέλειο ρύζι.
Θέλω να το μάθει όλος ο κόσμος.
Είναι αρχαίο μυστικό, ρε γαμώτο.
Κάθε Ασιάτης ξέρει να φτιάχνει ρύζι και γίνεται έτσι.
Δεν χρειάζεσαι δοσομετρητή, ούτε βραστήρα ρυζιού, διάολε.
Χρειάζεσαι μόνο ρύζι, κατσαρόλα,
κι αυτήν τη γαμημένη γραμμή εδώ.
Και ξέρω ότι πολλοί θα πουν "Πώς το κάνεις; Δεν είναι λογικό".
Θα σας το εξηγήσω.
Βάλτε όσο ρύζι θέλετε σε κατσαρόλα,
μετά γεμίστε τη με νερό.
"Πόσο νερό, Τζο;"
Θα αγγίξεις το ρύζι με αυτό το δάχτυλο εδώ,
και θα το γεμίσεις με νερό μέχρι αυτήν τη γραμμή εδώ.
Τέλειο ρύζι.
Μια χαρά την έχουν τα παιδιά τώρα.
Μια χαρά.
Είναι και πιο εύκολο να τον τιμωρώ τώρα.
Είναι πιο εύκολο να τιμωρώ τον γιο μου.
Η μαμά έπρεπε να είναι δημιουργική.
Για μένα, είναι εύκολο.
Αν ο γιος μου κάνει παπαριά, κι αυτό ισχύει για κάθε έφηβο.
Τα σκατώνουν, τι κάνεις; Τους παίρνεις το κινητό.
Πιάνει.
Δεν τους επιτίθεσαι λεκτικά. Δεν τα αγγίζεις.
Παίρνεις το γαμημένο κινητό.
Ο γιος μου δεν ξέρει τι να κάνει όταν του παίρνω το κινητό.
Καταρρέει κυριολεκτικά όταν του το παίρνω.
Λέω "Δώσε μου το κινητό". Αυτός μετά "Μπαμπά.
Τι θα κάνω τώρα, μπαμπά;"
Δεν έχει ξαναδεί το χέρι του. "Τι είναι αυτό; Παρακαλώ;"
Όταν με τιμωρούσε η μαμά... διάολε!
Δεν με χτυπούσε ποτέ, αλλά να πάρει, φίλε.
Μια φορά κρυβόμουν στην ντουλάπα, πέρασε και την τρόμαξα.
Πετάχτηκα. "Μπου!"
Η μαμά μου...
"Το βρίσκεις αστείο αυτό;
Να πετάγεσαι και να με τρομάζεις έτσι;
Μπες μέσα στην ντουλάπα.
Μπες μέσα. Κάθισε εκεί. Κάθισε μέσα μέχρι να σου πω να βγεις. Κάθισε μέσα!"
Και κάθισα στην ντουλάπα.
Και μετά ξέχασε ότι ήμουν στην ντουλάπα, γαμώτο.
Γύρισε μετά με την μπουγάδα "Τι κάνεις εσύ εδώ;"
"Εσύ μου το είπες.
Είμαι εδώ όλη μέρα".
Δεν ζήτησε καν συγγνώμη. "Πήγαινε στο δωμάτιό σου. Είναι αργά".
Πήγα στο δωμάτιό μου κλαίγοντας. Δεν την ένοιαζε μία.
Πήρε την αδερφή της και κοκορεύτηκε για ό,τι έκανε.
"Δεν θα πιστέψεις τι έκανα στον Τζόσεφ.
Τον έβαλα στην ντουλάπα.
Όλη μέρα!
Όλη μέρα, στ' ορκίζομαι.
Τριγύριζα. "Πού διάολο είναι ο Τζόσεφ;"
Ο γιος μου, να πάρει,
είναι 15 και είναι κάπως τα 15χρονα.
Νομίζει ότι είναι τέλειος και δεν είναι.
Και του το λέω.
Αν έχεις αγόρια, αν έχεις μικρό αγόρι,
να είστε ειλικρινείς μαζί τους. Να μιλάτε σαν φίλοι.
Δεν ξέρω για τα κορίτσια. Αν έχετε γιο στην εφηβεία,
να μιλάτε σαν φίλοι. Θα σας σέβεται πιο πολύ.
Δεν κρύβω πράγματα. Δεν τα ωραιοποιώ.
Ενημερώνω τον γιο μου.
"Τζο, ξέρω τι έκανες εκεί μέσα".
"Τι θες να πεις, μπαμπά;" "Λέω απλώς,
Ήμουν κι εγώ 15.
Και ξέρω τι έκανες εκεί μέσα.
Ό,τι ανατριχιαστικό πράγμα κάνεις, τα έκανα κι εγώ.
Μόνο που ήμουν καλύτερος".
"Τι εννοείς, μπαμπά;" "Έλα τώρα, Τζο. Ξέρω ότι...
Ήσουν στο ντους 30 λεπτά. Ξέρω τι έκανες".
"Τίποτα δεν έκανα. Ντους μόνο".
"Τζο, δεν έκανες ντους".
"Πώς ξέρεις ότι δεν έκανα ντους;" "Τζο, ήσουν μέσα 30 λεπτά,
και τα μαλλιά σου είναι στεγνά.
Σου αγόρασα ένα μεγάλο μπουκάλι Head & Shoulders κι είναι άδειο.
Αλλά ακόμη έχεις πιτυρίδα.
Δεν ξέρω πώς...
Αλλά το πουλί σου μυρίζει μέντα. Μέντα μόνο.
Αναδύεται μέντα και ψευδάργυρος από 'δώ.
Είναι Head & Shoulders, Τζο. Όχι Πουλί & Χέρι. Αυτό.
Γράφει Head & Shoulders.
Δεν γράφει Πουλί & Χέρι, Τζο. Γράφει Head & Shoulders.
Δεν είναι ωραίο αυτό. Έλα τώρα.
"Εντάξει, μπαμπά".
Έτσι κάνει ο γιος μου. Το παίζει άνετος. "Εντάξει.
Εντάξει.
Το υπόσχομαι.
Θα... Δεν θα... Θα το κάνω έτσι ώστε να μην το καταλαβαίνεις".
Και πήγε για κόλλα πέντε. "Στο υπόσχομαι". Και λέω "Δεν θα δώσουμε τα χέρια, διάολε".
Δεν θα αγγίξω το όπλο του φόνου.
Όμορφο παιδί.
Έχει πολλά μαλλιά. Μεγάλο άφρο.
Σκούρο δέρμα.
Έχει πιο σκούρο δέρμα.
Πηγαίνει σε πολλούς αγώνες φούτμπολ
άλλων σχολείων και παιδιά τον ρωτάνε αν είναι μισός μαύρος.
Και μετά έρχεται και λέει "Μπαμπά, νομίζουν ότι είμαι μισός μαύρος".
Και λέω "Και τι είπες;"
Λέει "Εγώ λέω ναι".
"Γιατί το είπες αυτό;" "Δεν ξέρω. Δεν ξέρουν".
"Όταν έρθω να σε πάρω και προσέξουν ότι δεν είσαι μισός μαύρος;"
Λέει "Μην έρθεις να με πάρεις".
Μετά ρωτάει αν μπορεί να κάνει τεστ DNA,
γιατί είδε μια διαφήμιση και λέει "Μπαμπά, έλα να κάνουμε ένα τεστ DNA".
"Γιατί θες τεστ DNA;"
"Να δούμε. Μπορεί να υπάρχει μαύρος στην οικογένεια.
Μπορεί πριν από πολύ καιρό...
μπορεί πριν από καιρό να υπήρχε μαύρος στην οικογένεια,
και βγήκε σε μένα. Να δούμε. Ωραία θα είναι".
"Τζο, δεν υπάρχει μαύρος στην οικογένεια".
"Δεν ξέρεις, μπαμπά. Να δούμε". "Τζο, δεν υπάρχει μαύρος.
Η θεία σου παντρεύτηκε μαύρο, αλλά δεν βοηθάει καθόλου εσένα αυτό".
"Έλα τώρα, μπαμπά.
Κάν' το.
Κάν' το. Θα είναι ωραία. Κάν' το".
Οπότε, εντάξει.
Θα το κάνουμε.
Κι ελπίζω, δεν ξέρω...
Ελπίζω να βγει για μαύρο. Δεν ξέρω.
Αν τα αποτελέσματα βγουν για μαύρο, θα πω...
"Πάρε δρόμο απ' το σπίτι μου.
Βρες τον αληθινό σου πατέρα. Τι διάολο..."
Ποιο είναι αυτό το παιδί, γαμώτο;
Δώσε μου πίσω τη χρεωστική, μαλάκα.
Όλο με τρολάρει.
Πάντα με τρολάρει.
Συγγνώμη, υπάρχει ένας...
ένας μαύρος εδώ, συγγνώμη.
-Πώς λέγεστε; -Μάλκολμ.
Μάλκολμ, να πάρει! Δεν γίνεται πιο μαύρος από αυτό.
Μαλάκα.
Γαμώτο. Μάλκολμ.
Και βέβαια.
-Η κυρία σου; -Η γυναίκα μου.
-Και τι εθνικότητα έχετε; -Είμαι Φιλιππινέζα.
Είστε Φιλιππινέζα. Να, αυτό...
Να πώς θα έπρεπε να είναι οι γονείς του γιου μου.
Να οι γονείς του γιου μου!
Νομίζετε ότι κάνω πλάκα; Περιμένετε να τον φέρω.
Θα πείτε "Γαμώτο, το παιδί μας είναι!"
Μια φορά ήρθε ο γιος μου,
είναι αληθινή ιστορία.
Ήμασταν...
Εγώ ήμουν
στο δωμάτιό μου κι έτρεξε κοντά μου. Όλο με τρολάρει.
Γιατί έχει πολύ όμορφα μαλλιά.
Είναι και γαμώ τους κούκλους.
Και...
Μοιάζει με κάποιον από τους Τζάκσον.
Αλλά...
Και με πλησιάζει, Μάλκολμ, και λέει...
"Μπαμπά, όταν μεγαλώσω...
θα γίνω καραφλός σαν εσένα;"
Και με πλήγωσε πάρα πολύ.
Δεν μπορεί να καταλάβει πόσο πολύ με πόνεσε.
Και εγώ
ήθελα να του δείξω ότι πόνεσα, αλλά όχι με λόγια.
Μόνο με τον τόνο μου.
Και λέω "Ξέρεις τι, Τζο; Πήρες τα μαλλιά απ' το σόι της μαμάς.
Και στο σόι της μαμάς όλοι έχουν πολλά μαλλιά.
Γι' αυτό μάλλον έχεις τόσα μαλλιά. Μην ανησυχείς
ότι θα μείνεις καραφλός σαν τον μπαμπά σου".
Και ο γιος μου λέει "Τζάμι!
Τζάμι!"
Και πήγε στο δωμάτιό του σαν τον μαλάκα!
Κι εγώ ήμουν συντετριμμένος. Κι είπα "Να πάει να γαμηθεί".
Γι' αυτό όποτε κάνει μια ερώτηση κι έχω την ευκαιρία να τον μειώσω,
το κάνω, Μάλκολμ. Να πάει να γαμηθεί.
Ήρθε και με έπιασε δυο βδομάδες μετά.
Και είπε "Μπαμπά". Ήταν στενοχωρημένος.
"Μπαμπά, μπορώ να σου πω ένα λεπτό,
σε παρακαλώ,
και υπόσχεσαι να μην αστειευτείς;"
"Ναι.
Το υπόσχομαι".
"Όχι, μιλάω σοβαρά, μπαμπά. Με βασανίζει κάτι
και θέλω να το συζητήσουμε. Σε παρακαλώ, μην αστειευτείς".
"Εντάξει, Τζο, πες μου. Τι έγινε;
Γιατί κλαις; Τι έγινε;"
"Εντάξει...
Δεν ξέρω πώς να το πω.
Εδώ και μερικά χρόνια μακραίνουν οι τρίχες του εφηβαίου..."
"Τζο, να με προειδοποιείς για το θέμα.
Δεν γίνεται να τα πετάς έτσι αυτά. Πρέπει να...
με προειδοποιείς.
Προσπαθώ να φάω τώρα.
Και τώρα σκέφτομαι τις τρίχες του εφηβαίου".
"Έλα τώρα, μπαμπά. Είπες ότι
δεν θα αστειευτείς. Μιλάω σοβαρά. Άκουσέ με.
Οι τρίχες του εφηβαίου μακραίνουν εδώ και μερικά χρόνια".
"Είσαι έφηβος, Τζο. Έτσι πρέπει.
Πρέπει να μακραίνουν. Τι σε προβληματίζει;
Γιατί σε θυμώνει αυτό;"
"Όχι, άκουσέ με".
"Εντάξει, σε ακούω. Τι; Τι σε προβληματίζει;"
"Εντάξει, πίστευα πάντα
πως όταν αρχίζουν να μακραίνουν οι τρίχες του εφηβαίου,
αρχίζει να μακραίνει και το πέος".
"Ναι, και;"
"Το πέος μου δεν μεγαλώνει, μπαμπά!"
Μόνο οι τρίχες του εφηβαίου.
Το πέος μου είναι ίδιο δυο χρόνια τώρα, αλλά οι τρίχες μου είναι μακριές.
Συνεχίζουν και μακραίνουν. Δεν καταλαβαίνω, μπαμπά.
Μπαμπά!
Μπαμπά!"
Δεν ήξερα τι να κάνω. Έπιασα το κινητό. "Τι διάολο;"
Και λέει "Μα τι κάνεις, μπαμπά;"
Και εγώ λέω...
"Ακυρώνω το τεστ DNA".
"Θεέ μου, μπαμπά.
Πρέπει όλα να είναι ένα αστείο, μπαμπά;
Πρέπει να είναι όλα ένα αστείο;"
Και λέω "Εσύ κοροϊδεύεις τα μαλλιά μου.
Τώρα κοροϊδεύω εγώ τα δικά σου".
"Θεέ μου, μπαμπά.
Έλα τώρα.
Σοβαρά.
Δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει.
Μπαμπά, τι συμβαίνει;
Τι πρέπει να γίνει υποτίθεται;
Περιμένω και δεν γίνεται τίποτα, μπαμπά.
Μπαμπά!
Μπαμπά!" Τον άρπαξα.
Τον άρπαξα κι είπα "Πάψε να κλαις, διάολε.
Σταμάτα!" "Πες μου τι πρέπει να κάνω.
Δεν καταλαβαίνω, μπαμπά".
"Πάψε να κλαις." "Τότε, πες μου. Τι;"
"Άκουσέ με.
Κοίτα με. Άκουσέ με."
"Θεέ μου, τι, μπαμπά;"
"Δυστυχώς, Τζο...
κι αυτό είναι απ' το σόι της μαμάς".
Λοιπόν, τώρα...
να ποια είναι η παπαριά στην ιστορία.
Είπα ψέματα στον γιο μου.
Δεν το πήρε αυτό απ' το σόι της μαμάς του.
Αυτό είναι 100% το δικό μου πουλί. 100%.
Το κατάλαβα όταν το περιέγραφε.
Είπα "Γαμώτο, είναι δικό μου. Έχω το ίδιο...
έχω το ίδιο πράγμα, διάολε".
Αλλά δεν θα του το πω αυτό.
Δεν θα πω "Είναι το πουλί της οικογένειας και σ' το περνάω". Όχι, διάολε!
Είναι το πουλί που παραδίδω από γενιά σε γενιά.
Δεν θα του το πω αυτό.
Αυτό το χαρτί τού έπεσε.
Τώρα πρέπει να παίξει.
Εγώ είχα μικρό πουλί και μια χαρά μου πήγε.
Μια χαρά μου πήγε. Μια χαρά θα του πάει.
Δεν θα στενοχωρηθεί.
Θα το αντιμετωπίσει.
Θα στενοχωρηθώ αν έρθει και πει "Μπαμπά,
δεν έχω πουλί". Θα πω "Γαμώτο!
Λυπάμαι πολύ.
Μπορεί να μην είναι μπαμπάς σου ο Μάλκολμ".
Άντε γαμήσου, Μάλκολμ. Γελάς πολύ με αυτές τις παπαριές.
Άντε γαμήσου! Βλέπετε;
Γελάει πολύ με το αστείο το μεγάλου μαύρου πουλιού.
Αλλά θύμωσε με το αστείο για τον Μάλκολμ. "Γιατί είμαι μαύρος.
Φυσιολογικό να με λένε Μάλκολμ".
Τα στερεότυπα είναι αστεία. Γι' αυτόν τον λόγο και μόνο.
Είναι καλό στερεότυπο, Μάλκολμ, και το ξέρεις.
Μια ζωή είσαι ευλογημένος με το στερεότυπο αυτό.
Το στερεότυπο του μεγάλου πουλιού. Άγνωστο αν έχεις μεγάλο,
αλλά κανείς εδώ δεν βάζει στοίχημα.
Υποθέτουμε ότι ο Μάλκολμ έχει μεγάλο πουλί, γιατί αυτό είναι το στερεότυπο.
Όπως εσύ υποθέτεις ότι είμαι καλός στα μαθηματικά. Άντε γαμήσου, Μάλκολμ!
Αυτή είναι η παπαριά, Μάλκολμ.
Δεν μπορείς να θυμώνεις όταν σε προκαλούν με άλλο στερεότυπο, γιατί είναι αστείο.
Διασκεδάζουμε, φίλε. Μη θυμώνεις.
Αφού δέχεσαι το ένα στερεότυπο, πρέπει να τα δέχεσαι όλα, Μάλκολμ.
Να τα δέχεσαι όλα. Μη μεροληπτείς με τα στερεότυπα.
Μη θυμώνεις όταν σου λένε "Μάλκολμ, τρως κοτόπουλο;"
"Γιατί, επειδή είμαι μαύρος, μαλάκα;
Πρέπει στους μαύρους να αρέσουν τα κοτόπουλα, μαλάκα;"
"Έχεις μεγάλο πουλί;" "Ναι".
Δυστυχώς...
εγώ δεν έχω μεγάλο πουλί.
Ούτε κι ο γιος μου.
Θα είναι βλακεία για τον γιο μου όταν προβληθεί αυτό στο Netflix.
Να πάρει!
Γαμώτο!
Θα περπατάει στους διαδρόμους του σχολείου κι όλοι θα λένε
"Πω!"
"Ένα αστείο ήταν!"
Όχι, δεν ήταν!
Είναι η πραγματικότητα.
Ε, και;
Έχει μικρό πουλί, και; Δεν πειράζει.
Μικρό πουλί. Γάμα το.
Θα κάνει δουλειά. Γίνεται δουλειά. Γίνεται, διάολε.
Ξέρετε τι; Θα περάσει τα χρόνια της εφηβείας,
ανασφαλής για το μικρό πουλί.
Μετά τα 20, μπορεί να αποκτήσει λίγη αυτοπεποίθηση.
Και μετά τα 30,
αν δεν αποκτήσει αυτοπεποίθηση για το μικρό του πουλί,
τότε, θα πάω να του μιλήσω.
Μετά θα τον πιάσω και θα πω "Φίλε.
Ακόμη είσαι θυμωμένος για το μικρό πουλί;"
"Ναι, μπαμπά. Είναι βλακεία".
Ο γιος μου. Φωνή 30χρονου.
"Ναι, μπαμπά, βλακεία".
Είμαι 30 ετών κι έχω πουλί 15χρονου.
Θα το κάνω από αυτήν την πλευρά. "Είμαι 30 ετών κι έχω πουλί 15χρονου, μπαμπά".
Τι διάολο;
Τότε θα τον αρπάξω.
"Άκουσέ με.
Εντάξει, άκουσέ με". "Τι, μπαμπά;
Τι μπορείς να μου πεις;"
Θα του πω "Από τα βάθη της καρδιάς μου, Τζο...
έχεις μικρό πουλί και...
να τι πρέπει να κάνεις.
Φτιάξε την πίστωση σου".
Κι αυτή είναι η αλήθεια, Μάλκολμ.
Αν θες να ζήσεις.
Αν θες να κάνεις τη ζωή του Μάλκολμ με το μεγάλο πουλί...
φτιάξε την πίστωσή σου, διάολε.
Έχεις μικρό πουλί, φτιάξε την πίστωσή σου.
Αυτή είναι η αλήθεια. Μικρό πουλί;
Με καλή πίστωση, το πουλί σου μεγαλώνει 25 εκατοστά.
Αυτή είναι η αλήθεια.
Και πολλοί εδώ έχουν μικρό πουλί σαν εμένα.
Απλώς δεν γελάτε δυνατά.
Πάτε να το περάσετε έτσι.
Δεν γελάτε, λες κι αυτό το αστείο
δεν σας αφορά. Με κοιτάτε έτσι.
Αλλά το κορίτσι δίπλα σας πεθαίνει.
"Γιατί γελάς;"
"Φτιάξε την πίστωσή σου, διάολε!"
Αυτή είναι η αλήθεια.
Φτιάξτε την πίστωσή σας.
Γίνεται δουλειά.
Σε μένα, γίνεται δουλειά. Είμαι σίγουρος. Χέστηκα.
Είμαι ελεύθερος κι έχω πίστωση. Το λέω σε κάθε γυναίκα εδώ μέσα.
Έχω μικρό πουλί!
Αλλά έχω καλή πίστωση.
Μπορεί ένα μεγάλο πουλί να σας αγοράσει σπίτι;
Αυτός ο μικρός καριόλης μπορεί!
Αλήθεια είναι.
Ό,τι ακούς, Μάλκολμ, ακούω κι εγώ.
Ακούς παπαριές για τα μεγάλα πουλιά; Κι εγώ.
Οι γυναίκες δεν είναι σαν τους άντρες.
Οι γυναίκες είναι διαφορετικά πλάσματα. Όταν αγαπούν, αγαπούν.
Φροντίζεις μια γυναίκα, της παρέχεις πράγματα, την προστατεύεις.
Τη λατρεύεις.
Την τιμάς. Την αγαπάς.
Όλες τις παπαριές. Την κάνεις να νιώθει βασίλισσα.
Και δες τι θα κάνει για τον εγωισμό σου.
Δες τι κάνει μια γυναίκα για τον εγωισμό σου.
Γιατί ξέρει ότι αυτό μετράει για τον άντρα.
Ο γαμημένος, ο εγωισμός του.
Οι άντρες λατρεύουν τις παπαριές.
Θα σου πει πράγματα που ξέρεις πολύ καλά ότι δεν θα έπρεπε να σου λέει.
Σου λέει ψέματα στο κρεβάτι,
κι εσύ παίρνεις το ψέμα αυτό,
λατρεύεις αυτό το ψέμα.
Γιατί σε κάνει να νιώθεις ωραία. Δεν την αμφισβητείς ποτέ γι' αυτό.
Σε ποιον μιλάς, διάολε;
Πεθαίνεις όταν το λέει. Θες να το επαναλάβει.
"Χα! Ω... άου!"
Ναι, σκρόφα, "Άου!" Πονάει, ε;
"Ναι. Ω, Θεέ μου!"
Δεν μετράει το μέγεθος. Το μέγεθος δεν... κοιτάξτε.
Είναι μικρό, δεν τη νοιάζει. Σ' αγαπάει.
Σ' αγαπάει.
Ό,τι κάνει, η ερωτική πράξη. Της αρέσει να κάνει έρωτα.
Αδιαφορεί για το μέγεθος. "Δικό μου.
Δικό μου.
Είναι δικό μου.
Δικό μου.
Θα κοιμηθώ πάνω του".
Σταματήστε να κάνετε, λοιπόν, πράγματα για μεγάλα πουλιά.
Γιατί το κάνουμε αυτό; Μην κάνετε πράγματα για μεγάλα πουλιά.
Μην κάνετε πράγματα που βγαίνουν φυσικά του Μάλκολμ.
Σταματήστε!
Να είστε ο εαυτός σας!
Να είστε ο εαυτός σας! Εγώ το κάνω πάντα.
Είμαι όσο μέσα μπορώ, και τι κάνω;
Καμάρα με τη μέση, λες και θα βγει κι άλλο πουλί.
Τι διάολο κάνω;
Λες κι έχω επιπλέον πουλί στον γοφό μου.
Θέλω να το ξεκλειδώσω. "Να το, μωρό μου. Το νιώθεις;"
Τα παπάρια σας είναι το φυσικό σας όριο.
Τα παπάρια λένε "Πουλί τέλος".
Πάντα αυτό λένε τα παπάρια. Τα παπάρια λένε "Δεν έχει άλλο πουλί.
Μόνο παπάρια, Τζο. Μόνο παπάρια".
Σταματήστε να κάνετε πράγματα για μεγάλα πουλιά.
Σταματήστε να βγαίνετε και να ξαναμπαίνετε.
Τι κάνετε;
Πρέπει να έχετε ακρίβεια λέιζερ για να ξαναμπείτε.
Σταματήστε!
Απλώς αφήστε το μέσα.
Αφήστε το μέσα.
Στουμπώστε το μουνί. Στουμπώστε το.
Γαμήστε το. Στουμπώστε το.
Στουμπώστε το, διάολε.
Στουμπώστε, διάολε.
Στούμπωσε. Σπρώξε.
Στούμπωσε το.
"Πού διάολο πάμε;"
Διάολε, στούμπωσέ το. "Είμαστε στην κουζίνα".
Να χαίρεστε που είστε καλεσμένοι στο πάρτι της έπαυλης.
Αυτή είναι η έπαυλή της.
Η έπαυλη των 40 εκατομμυρίων δολαρίων.
Και κάνει πάρτι,
κι ο καλεσμένος είναι μόνο ένας. Εσείς!
Δακρύζω και μόνο που το σκέφτομαι.
Πάρτι σε έπαυλη 40 εκατομμυρίων δολαρίων,
κι έχει μόνο έναν στη λίστα καλεσμένων.
Εσάς.
Είναι εκπληκτικό, γαμώτο.
Δυστυχώς, δεν μπορείτε να μπείτε μέχρι μέσα στην έπαυλη.
"Μεγάλο το σπίτι σου".
Αλλά δείξτε ότι θαυμάζετε την κάσα της πόρτας.
Να κουνήσετε το πόμολο.
Να ψάξετε για το έξτρα κλειδί. Είναι μέσα, εκεί πάνω, κι εκεί.
Εκεί είναι το έξτρα κλειδί. Το ορκίζομαι.
Βρείτε την παπαριά.
Ο Μάλκολμ είναι επάνω. "Έχουν τζακούζι σε αυτήν τη μαλακία".
Άντε γαμήσου, Μάλκολμ!
Θα πω την αλήθεια στον γιο μου.
"Κοίτα, Τζο, δεν μετράει το μέγεθος.
Δεν μετράει το μέγεθος".
Έπεσε σιωπή.
Μετράει το μέγεθος;
-Ναι. -Ναι;
Μετράει το μέγεθος;
Ναι!
Ναι;
Ένα όχι!
Είχα δίκιο.
Θα ξαναρωτήσω. Μετράει το μέγεθος;
Ναι!
Ναι.
Όχι, εδώ κάτω.
Ναι, εκεί επάνω.
Να τι κάνει η καλή πίστωση.
Η καλή πίστωση σε πηγαίνει κάτω.
Γαμώτο.
Ο Μάλκολμ είναι πρώτη σειρά. Έχει μεγάλο πουλί και καλή πίστωση.
Καριόλη!
Σίγουρα δεν έχεις μεγάλο μουνί;
Τι; Είναι μαλακία αυτό;
Σταματήστε. Είπα ότι έχω μικρό πουλί. Σταματήστε.
Μπορεί να μη φώναζε αυτή. Μπορεί το μεγάλο της μουνί να είπε
"Ναι!"
"Σκάσε, μεγάλο μουνί". "Όχι, είναι ψεύτης".
"Σκάσε, μεγάλο μουνί". "Όχι!"
Αν...
αν μετράει το μέγεθος,
γιατί το νούμερο ένα παιχνίδι του σεξ,
που εξαντλείται πάντα, είναι αυτό το μικρό...
Δείτε όλες τις γυναίκες.
Να το μέγεθος του πουλιού μου.
Κάθε γυναίκα αγοράζει αυτήν τη μαλακία.
Καμιά δεν μπαίνει σε μαγαζί με ερωτικά είδη και λέει "Θα αγοράσω αυτό.
Θέλω να γαμήσω κάτι και να ξύσω τον λαιμό μου ταυτόχρονα".
Κάθε γυναίκα...
Όταν το χρησιμοποιείς...
Σ' αγαπάω, Χαβάη. Σας ευχαριστώ πολύ.