NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Przyprowadziłem go.
Głupi jesteś czy co?
Co miałem zrobić?
Słyszałem, że kręci się i wypytuje.
I cuchnie alkoholem.
Wiesz, w co nas wpakowałeś?
Jeśli to pies, będzie ich więcej.
Pozbądźmy się go. Martwe psy nie gryzą.
No to śmiało, zastrzel go!
- Nigdy nie zabiłem człowieka. - Ja zabijam pięciu dziennie.
Co robimy?
Przeszukajmy go.
Potem pomyślimy.
Cuchniesz alkoholem, przyjacielu.
Śmiało.
SŁUŻBA CELNA
Ty skurwysynu!
Rozwalę ci łeb!
- Opuść to! - Zastrzelę cię!
Idź pilnować drzwi.
- Zabiję cię! - Zostaw broń.
Zostaw tutaj!
Idź do diabła.
Wiem, to idiota.
Zobaczmy, kim jesteś.
Daniel Romero.
Nie ma odznaki.
Nie jesteś gliną.
No dobrze.
Zdejmę taśmę.
I powiesz mi to, co chcę wiedzieć.
Zgoda?
Nie wiesz, w co się wpakowałeś, debilu.
Kiepski początek.
Czego szukamy?
Wszystkiego, co łączy go z Beatriz Prats.
Cokolwiek to może być.
Przeszukajcie wszystkie kąty.
W porządku?
Idealnym.
Przesłuchamy fotografa.
Wiem. Daj mi parę minut.
Zrobię to sam.
Słucham?
Lauro.
Kiedy ostatnio mnie tak nazwałeś?
Lepiej nie przesłuchuj Álexa Moliny.
- Kto mnie powstrzyma? Ty? - Tak.
Co się dzieje, Velasco?
Wciąż jestem twoją szefową.
I przyjaciółką.
Jesteś dobrą gliną.
Ale masz poważną wadę.
Zostawiasz niedopałki tam,
gdzie nie powinnaś.
Spokojnie.
Nikt nie dowie się o waszym związku.
Uważaj przy prowadzeniu sprawy. Mogę być w trudnej sytuacji.
Dzięki.
To młoda dziewczyna.
Natalia Saldaña.
Parę dni temu wypłynęła.
Nie transportujemy ludzi. Tylko towar.
Twój kolega powiedział, że zajmujecie się kontrabandą.
Rzeczami.
Nie ludźmi.
Ty jesteś Moreno?
Jestem tu, bo powiedział mi o tym inny policjant.
Jeśli nie wrócę rano, to tu przyjdą.
Ile zajmie im znalezienie ciebie?
Rosjanie dobrze płacą?
Robię to od dawna, panie Molina. Proszę mi wierzyć...
Widziałem, do czego zdolni są ojcowie dla swoich dzieci.
Jest pan zmęczony?
To znaczy
czy zwykle przesłuchuje pan podejrzanych tak późno w nocy?
Bo są zmęczeni...?
Rozkojarzeni?
Wymusza pan zeznania?
Już się przyznałem.
Czego jeszcze chcecie?
Dobrze.
Zeszły wrzesień.
Spędziliśmy noc w hotelu za miastem.
Na moim wyciągu bankowym znajdziecie obciążenie karty.
Mógł pan być z kimś innym.
Racja,
ale...
Na moim komputerze
jest jej zdjęcie. Sfotografowałem ją pod prysznicem.
Jeśli to prawda,
ma pan zdjęcie z sesji z Prats z hotelu.
Jest pan fotografem.
Potrzebuję czegoś więcej.
Umarła bez stawiania oporu.
Miała mały pieprzyk
blisko waginy.
Uwielbiałem go szukać, kiedy lizałem jej uda.
Umarła we śnie.
W pozycji embrionalnej.
20-centymetrowa rana kłuta
od tętnicy kręgowej
do pnia mózgu.
Umarła natychmiast.
Potem związałem ją liną.
Wyglądała pięknie.
Tak samo zmarła Gloria González.
Zmarła 20 lat temu w Polanco, w Meksyku.
Macie przed sobą seryjnego zabójcę.
Chyba macie wszystko. Prawda?
Coś tu nie gra.
Urrutia.
Każda zbrodnia...
ma motyw, powód.
Nie miałeś powodu, żeby zabić Beatriz Prats.
Nie zna mnie pani, detektywie.
Kochałem Beatriz.
Tak jak kochałem Glorię González.
Obie skończyły tak samo.
Każda kobieta, którą kocham, kończy tak samo.
Każda?
Każda, którą kocham.
Urrutia.
Porozmawiamy?
Utrudniasz mi to.
Co myślisz?
Co?
Co chcesz usłyszeć?
- Robi to, by ratować córkę. - Nie wkurwiaj mnie.
Skąd zna szczegóły?
Tylko zabójca je zna.
Nie wiem.
Rozumiem.
Musi być dobry w łóżku.
To on, Lauro.
Nie powtarzaj swoich błędów.
Nie będę znowu ratować ci tyłka.
Ostrzegam.
MEKSYK
Pomóż mi.
Co mam robić?
Zrób opaskę uciskową.
- Spróbuję. - Zawiąż.
Bardzo mocno.
- Tak? - Mocniej.
Gotowe.
Cholera.
Masz telefon?
Cholera.
Czemu go wyłączasz?
Wezwijmy policję albo...
Nie bądź głupia! Nie możemy.
Co robisz?
Znajdę pomoc.
Nie! Zostajesz tutaj.
Daleko nie zajedziesz z ranną nogą.
Poprowadzę.
Jeśli zrobię coś nie tak,
to mnie zabij.
Co tam, Diego?
Dieguito,
skończ z tymi wymówkami i ich znajdź. Jasne?
Nie, nie tutaj.
Nie chcę kłopotów.
Już mam dość problemów.
Dużych.
Nie, musisz teraz przyjechać. Proszę.
Teraz.
Jak poszło?
Dzwoniłeś do Rosjan?
Nie wiem, o czym mówisz.
Dzwoniłem na policję.
Jadą po ciebie. Powiesz im to, co mówiłeś mnie.
Już są.
Dobry wieczór.
Może mi pan pomóc?
Co pani tu robi? Czego chce?
Natalia Saldaña!
- Natalia Saldaña! - Nie!
Kto ci pomógł ją porwać?
- Mów, bo zabiję! - Nie, proszę!
- Mów! - Proszę!
Mónica!
Wstawaj. Już!
Ruchy, dupku!
Ruchy.
Mónica!
Tu jestem!
Właź.
- W porządku? - Tak.
Rozwiąż go, szybko.
Szybko!
Spokojnie.
Chodź tu.
Ten idiota i jego partner pomogli Rosjanom ją porwać.
Czeka na kumpla.
Masz trzy sekundy, żeby wszystko powiedzieć. Raz,
- dwa... - Udawałem, że nie widzę!
- Skurwysyn! - Nie wiedziałem!
Zadzwoń do szefa, każ mu przyjść.
Już to zrobiłem.
Dzwoniłem parę minut temu, żeby to załatwił.
Nie wiedział, co robić.
Co jest takie ważne, że kazałeś mi przyjść tak późno w nocy?
Wejdź.
Nie marnuj mojego czasu.
Co się stało?
Myślę, że ludzie zaczynają gadać.
Kto?
Kto gada?
Ładowacze rozsiewają plotki.
Czego chcesz? Więcej kasy?
Po to mnie budzisz?
Dużo ryzykuję.
Powiem ci, co robić.
Ucisz tych, którzy gadają.
- Powinieneś... - Pomówmy w bezpieczniejszym miejscu.
Chodźmy do magazynu.
- Opuść broń. - Puść mnie,
bo go zastrzelę.
Opuść broń.
Rzuć broń.
Wyjdę tymi drzwiami.
Zastrzel go, Danielu.
Rzuć broń, bo go zabiję.
Gadaj! Gdzie wysłali Natalię Saldañę?
Gadaj!
Co robisz?
Czemu pomogłeś mi uciec i znowu porwałeś?
Jeśli zadzwonisz po gliny czy pogotowie,
pójdę do więzienia i mnie zabiją.
Ludzie De la Cruza zabiją i ciebie.
Co robimy?
Musimy znaleźć miejsce, w którym wyciągnę kulę.
Znam takie miejsce.
W zeszłym miesiącu były tylko dwa zamówienia.
Oba z Ameryki Łacińskiej.
Ostatnie było niecałe dwa tygodnie temu.
Dla niepoznaki wysłaliśmy ją do Maroka.
Stamtąd została wysłana samolotem do Meksyku.
Kto to zrobił?
Kto ją kupił?
Kontener należał do meksykańskiej firmy importowej.
CTO.
Nigdy nie podawali nazwisk.
Dla bezpieczeństwa.
- Co jeszcze wiesz? - Nic.
Więcej nie wiem!
- Gadaj! - Przysięgam.
Muszę jechać do szpitala.
Proszę.
Wierzę mu.
Nie zna szczegółów.
Co z nim zrobimy?
Uważaj!
Uciekajcie stąd.
Jak to wyjaśnisz?
To była samoobrona.
POLICJA
Czemu to zrobiłeś?
Nie musiałeś.
Wybacz.
Nie.
To moja wina.
Jesteś niewinna.
Ty też.
Jestem winny.
Wie, że go słuchamy.
Powiedz, że to zmyślasz.
Wybacz, kochanie.
Naprawdę.
Nie przewidziałem tego.
Zaprosiłem go na drinka, żeby wyciągnąć informacje.
Nie było innego sposobu?
Zostawiłeś mnie w hotelu i poszedłeś pić,
to ma być pomoc?
Potrzebowałem informacji.
Okłamał mnie. Nawaliłem, wybacz.
Ale to nie przez alkohol. Już nie piję.
Lecę do Meksyku.
Mam tam przyjaciela.
Andrésa. Gliniarza.
Pomoże nam.
Nam?
Oczywiście.
Lecisz ze mną?
Wątpiłaś w to?
Nie.
Nie wiem, jak ci dziękować.
Zacznij od kupienia obu biletów.
Media na mnie naciskają.
Wiedzą, że go mamy. Chcą odpowiedzi. Powiedzieć, że jest winny, czy nie?
Można powiedzieć, że się przyznał.
Odpowiedz na pytanie.
- To on? - Tak mi się wydaje.
Wydaje?
To słowo jest tu zakazane.
Przyznał się po oskarżeniu jego córki.
Mam wątpliwości, to wszystko.
Velasco?
Tak, tak.
Jestem pewien na 98%.
Kurwa.
Dobrze, Urrutia,
porozmawiaj z nim.
To twój dom?
Kiedyś był mój.
Światła.
Masz zapalniczkę?
Musisz coś zrobić.
Wyciągnij kulę.
Nie dam rady sam.
Co?
Musisz to zrobić.
Wytnij ją.
Nie mogę.
Nie pytam, czy możesz. Musimy ją wyciągnąć!
Opowiedz mi coś.
Co?
Cokolwiek.
Jak się w to wplątałeś?
Zadawałem się ze złymi ludźmi.
To przez długi.
Ojciec ukradł parę rzeczy, których potrzebowaliśmy.
Co jeszcze?
- Co? - Czemu mi pomagasz?
Straciłem kogoś.
Zabili ją przeze mnie.
Najbardziej kochałem w niej...
jej uśmiech.
Kiedy cię spotkałem,
pomyślałem...
że pomogę ci się znowu uśmiechnąć.
Na pewno masz piękny uśmiech.
Proszę.
Pani detektyw.
Zadam ci kilka pytań.
Eli?
Wiesz już?
Słyszałaś?
O czym mówisz?
O moim ojcu. Policja go aresztowała.
Co?
Co się stało?
Przyznał się.
To on.
Co zrobił?
Zabił Beatriz Prats.
Co się stało?
Tak samo zabił jakąś kobietę, Glorię, 20 lat temu.
NISKI POZIOM BATERII – 25%
Czemu przyznałeś się teraz, a nie po odkryciu ciała?
Żeby kto inny za to nie płacił.
Zwłaszcza moja córka.
Przyznałeś się, żeby ją uratować?
To nie sprawia, że jestem niewinny.
Nie jestem dupkiem.
Wyświadczysz córce przysługę, jak wylądujesz w więzieniu?
Tak.
Ale to za mało.
Przez lata oglądałem śmierć wielu ludzi.
To naturalne, że inni teraz zobaczą moją.
Eli?
Jakim cudem dzwonisz?
Co masz na myśli?
Mówili, że jesteś aresztowana.
Humberto, kiedy widziałeś wiadomości?
A co się stało?
Włącz telewizor.
Dobrze. Nie rozłączaj się.
Znany fotograf, Álex Molina...
Jesteś tam?
Tak, przepraszam.
Nic nie rozumiem.
Czemu twój ojciec jest w to zamieszany?
Przykro mi.
Chcesz się spotkać?
Dziękuję za przybycie.
Przepraszam,
nie wiedziałam o was.
Nie po to dzwoniłam.
Wejdź.
Wyjeżdżasz?
Tak.
Usiądź.
Lecę do Meksyku.
Moja córka tam jest.
Daniel ma przyjaciół, którzy mi pomogą.
Daniel?
Tak.
Parę miesięcy temu
ktoś zatrudnił Daniela, żeby mnie zabił.
Co?
Sam mi powiedział.
Nie zgłosiłam tego, bo nie chciałam ryzykować.
- Potrzebuję go. - Kto go zatrudnił?
Kto?
Nie wiem. On też nie.
Zawsze był pośrednik.
Pytanie brzmi...
To zabrzmi śmiesznie.
Tak sobie myślałam.
Myślisz, że to Álex?
Nie.
Nie?
Myślę, że przyznał się, żeby oczyścić Eli z podejrzeń.
Na pewno by cię nie skrzywdził.
Spokojnie.
Dzięki.
- Powodzenia. - Przepraszam.
Ostatnie pytanie.
Kim jest Daniel,
tak naprawdę?
To skomplikowane.
Nie.
Tonik z lodem.
Mądry wybór.
No nie wiem. Potrzebuję pieniędzy.
Masz trzy tygodnie.
Tu są informacje.
Zrób swoje i zniknij.
Jedna trzecia kasy teraz,
druga po robocie i ostatnia
kiedy będziesz daleko i z gębą na kłódkę.
Nie zadręczaj się.
Taki jest pierwszy raz.
Poza tym
wszystko da się załatwić paroma drinkami.
Przywykniesz. Może nawet to polubisz.
Kto to?
Nie zadawaj pytań. Musiała coś zrobić, skoro tyle płacą.
Jak się sprawdzisz, będzie więcej zleceń.
Jak się masz?
Kiepsko.
Po to jestem. Żeby cię pocieszyć.
Rozgość się.
Potrzebujemy rozmowy i kilku kieliszków wódki.
- Zgoda? - Pewnie.
Twoja matka?
Mamo!
Tak.
Zamordowano ją.
Nie mówiłeś o niej.
Była ładna.
Nie wiedziałam, że ją zamordowano.
Nie lubię o tym mówić.
Rozumiem.
Moja mama też została zabita.
To nas łączy.
Twoja zginęła na wojnie. Moją okrutnie zamordowano. To różnica.
Dlatego babcia wywiozła mnie z Meksyku.
Byłem dzieckiem.
Jej morderca za to zapłaci.
Nie znaleźli go?
Mówiłem, nie ruszaj telefonu!
To koniec.
- Cholera. - Nie dzwoniłam na policję.
Chciałam pomówić z mamą.
Tu jest nadajnik.
Dlatego wyjąłem baterię.
Wiedzą, gdzie jesteśmy.
Wybacz...
Odejdź.
Już, odejdź!
A ty?
Posłuchaj.
Masz.
Odejdź jak najdalej i kup telefon.
Zadzwoń na ten numer.
To mój przyjaciel.
Powiedz, żeby mnie zabrał.
A potem odejdź jak najdalej.
Jeśli pójdę z tobą, złapią nas.
Idź.
Przepraszam.
Tak mi przykro.
Za parę lat to zrozumiesz.
Uwierz, robię to dla ciebie.
ŚMIERĆ W POLANCO
Eli,
wybacz, że tak cię zostawiam.
Kocham cię.
Wszystko się skomplikuje.
To aż cuchnie ważnymi ludźmi.
Zamknij się.
Pilnuj jej.
- Nie mów jej. - Moja córka to nie towar.
Kłamie. Kontener był na niego.
- Gdzie moja córka? - Niemożliwe.
Mieliście go obserwować.
Gdzie ukrył truciznę?
Álex fotografował niezliczone wojny.
Musiał to podpatrzyć.
Álex.
Spokojnie.
Rzuć broń.
Jesteś mamą Natalii?
Jestem jej przyjacielem.
Pomogłem jej uciec.