NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Halo?
Natalia?
Wychodzę.
Przepraszam, nie chciałem przeszkadzać.
Przyszedłem osobiście podziękować za to, co zrobiłaś.
Koleżanka podała mi adres.
Wracasz do zdrowia.
Uratowałaś mi życie.
Przepraszam, nie mam czasu.
Jasne. Też muszę już iść.
Dziękuję.
POTWIERDZIŁEŚ, ŻE DANIEL WYKONAŁ ZADANIE?
ZAGINĘŁA NATALIA SALDAÑA
Halo?
Cześć.
Nie jestem głodna. Dzięki.
Przespałaś się?
Troszeczkę.
Co to?
Wywiesisz ogłoszenia?
Rozmawiałam z Natalią po ataku i była prawie w domu.
Jeśli była na dole,
ktoś musiał widzieć, jak wsiada do samochodu.
Chcę to nagłośnić w sieci. Pomożesz mi?
Nie mam kont społecznościowych.
Ale twoi znajomi mają. Dziennikarze i artyści. Mogą pomóc.
Tak, mogą. Zajmę się tym.
Mónico, musisz odpocząć. Policja się tym zajmuje.
Policja? Nic nie zrobili!
Czas ucieka.
Nie mogę siedzieć bezczynnie i czekać na wieści o Natalii i porywaczu.
Spokojnie.
Oddychaj. Posłuchaj, co mówisz.
Natalia dzwoniła. Może chciała uciec.
Nawet jeśli, to na pewno coś jest nie tak.
Nikt nie chce powiedzieć co.
Jak to?
Eli wie coś, o czym nam nie mówi.
- Mówiła, że nie. - Nie mamy pewności.
Zachowujesz się, jakby cię to nie obchodziło.
Nic nie zrobiłeś, żeby mi pomóc.
Bo to nie twoja córka zaginęła.
Jesteś zdenerwowana i nikomu nie ufasz,
ale Eli dorastała w brutalnym miejscu
i coś takiego sprawia, że jest jej trudniej wyrażać emocje.
Ciężko jej przyznać, że coś czuje.
Ale się martwi.
Pomówię z nią.
Sam. Może wyciągnę coś nowego.
Dziękuję.
Przyniosłam ci jedzenie.
Jedz. Tak będzie lepiej.
Inaczej się rozchorujesz i będzie jeszcze gorzej.
Dobrze.
Nie wiem, gdzie jest.
- Nie wierzysz mi? - Nie o to chodzi. Nie chodzi o ciebie.
Chcę wiedzieć, czemu się kłóciłyście.
Każdy szczegół jest ważny, naprawdę.
To była bzdura. To wszystko.
O faceta?
To było głupie. Załatwiłyśmy to.
Wiesz, że nie lubię o tym rozmawiać.
Eli. Spójrz na mnie.
Wiesz, że ci ufam, prawda?
Myślisz, że ten facet mógłby...
Jeśli by tak było, jeśli byłby chociaż cień szansy,
to bym ci powiedziała.
Przytul mnie.
Jak leci?
Musimy pogadać.
Martwię się.
EDYTUJ KONTAKT / USUŃ KONTAKT
Dlatego chcę rozwodu! Nie wytrzymam ani dnia dłużej!
Nie rozumiesz?
Co zrobisz? Uderzysz mnie?
Co to?
Nagranie na telefonie Beatriz Prats.
Zdobyliśmy część.
Nie pozwolę na rozwód!
- Nie? - Torres?
Nie załatwisz mnie!
- Co zrobisz? - Co zrobię?
Co będzie trzeba!
Alberto, mam dość
tego udawanego małżeństwa!
Twoje kochanki mogłyby być twoimi córkami!
Co? Sama nie jesteś święta!
Dlatego chcę rozwodu!
Nie wytrzymam ani dnia dłużej!
Nie rozumiesz?
Co zrobisz? Uderzysz mnie?
Mamy go. To jasne.
Czemu nagrała ich rozmowę?
Bała się go.
Kapitan wie?
Muszę mu powiedzieć.
Idź.
Dalej, umyj się.
Obejrzyjmy tę ranę.
Zdejmij koszulkę i załóż to.
Bo się przemoczysz. Jest zimno.
Piękna i zbuntowana.
Maxim.
Nie wstydź się mnie, mała.
Spodoba ci się to.
Maxim, wystarczy!
Nie pozwalaj sobie, Dasha.
Cześć.
Twoja córka?
Przepraszam za wczoraj.
Możemy pogadać?
Czego chcesz?
Pomogę ci ją znaleźć.
Jestem policjantem.
A raczej byłem.
Mogę ci pomóc.
Nie znosi, kiedy mówię „kurwa”.
Sama tak nie mówi,
a wtedy powiedziała dwa razy.
Może to nic, ale chyba chciała mi coś powiedzieć.
To nie jest nic. Znasz ją najlepiej.
To banał,
ale nawet najmniejszy szczegół
może pomóc w śledztwie.
Mónica?
Álex, jestem w pokoju Natalii.
- Cześć. - Cześć.
To Daniel. Były policjant. Pomoże nam znaleźć Natalię.
Uważa, że tamten telefon jest ważny.
Tak. Miło mi.
Dziękuję. Każda pomoc się liczy.
Pewnie jesteś jakimś prywatnym detektywem.
Nic z tych rzeczy.
Był w miejscu ataku.
Tak, pomogła mi.
Chcę się odwdzięczyć. To wszystko.
Rozmawiałeś z Eli? Mówiłam mu o tym.
To tylko nic nie znacząca kłótnia nastolatek. Bzdura.
Muszę zapytać.
Czy ktoś chciałby skrzywdzić Natalię?
MEKSYK
Chyba żartujesz.
Mónico, czemu dzwonisz? Tego nie było w umowie.
Moja córka zaginęła.
Co?
Dobrze słyszałeś. Wiesz coś więcej niż ja?
Twój mąż zmarł trzy lata temu. Wątpię, żeby to miało związek.
Miałeś nas chronić, Pete.
Mónico, nic nie wiem.
To przypadek.
- Pomożesz mi ją znaleźć? - Ja?
Jestem z DEA. Szukam baronów narkotykowych,
a nie zaginionych ludzi.
Sprawdzisz, czy mój były mąż
miał wroga, który chciał się mścić?
Wiesz o tych ludziach więcej.
Proszę, pomóż.
Dobrze, spokojnie, Mónico.
Dam znać, jeśli się czegoś dowiem.
Co teraz?
Komisariat.
Była partnerka jest mi winna przysługę.
Lepiej chodź ze mną.
Nie wierzę, że dopiero teraz mi mówisz.
Niełatwo coś takiego wyznać.
To Alberto Torres.
Kochana, mieliśmy mówić sobie wszystko.
Mówię ci teraz.
Mocna sprawa.
Ty, Natalia...
Czuję się pominięty.
Nie bądź głupi.
Nie do wiary.
Nie wiem, co myśleć. A jeśli...
Torres bał się, że Natalia pójdzie z tym do prasy?
Wyobraź to sobie.
To byłby...
To byłby skandal.
Jeśli obie z nim spałyście,
czemu tylko ona zaginęła?
Kiedy dowiedziała się, że z nim sypiam,
źle to przyjęła.
Co zrobiła?
Mówiła, że mam trzymać się z daleka, że to dupek, żebym uważała.
Typowe po zawodzie miłosnym.
Może coś wiedziała i chciała cię ostrzec.
Nie wiem. Nie sądzę.
Jest taki idealny.
Tak, idealny.
Żonaty facet, który spał z wami obiema.
Nie do końca.
Był mężem Prats!
Słuchaj, nie wiem. Podejrzewasz coś?
Powiedz policji i daj im to zbadać.
Po tym, co słyszeliśmy,
powinniśmy się spotkać i zdecydować.
Nic nie zrobię bez konsultacji.
Do zobaczenia o 17.00.
Nie wierzę.
Daniel we własnej osobie.
Wyglądasz staro.
Cześć, Lauro.
Kradniesz ubrania ze śmietnika?
Ciebie też miło widzieć.
Co tu robisz? Siadaj.
Nie jestem sam.
- Cześć. - Mónica.
Miło mi.
Przyjaciółka.
Uratowała mnie w czasie ataku.
Co?
Gdyby nie ona, nie byłoby mnie tu.
Przykro mi.
To Laura Urrutia, przyjaciółka z akademii policyjnej
i była partnerka w czasie...
Śmiało.
...przygód.
Potrzebuję przysługi.
Muszę zlokalizować telefon.
Zawsze prosisz o niemożliwe.
Jesteś mi to winna.
Nie jestem tego taka pewna.
Jej córka zaginęła.
Poczekaj.
Chodź ze mną.
Cholera, Urrutia, nie tak to robimy!
Wiem, ale to twój wydział i potrzebuję przysługi.
To nie organizacja charytatywna! To nasza praca! Potrzebuję dowodów!
Dzwoniła powiedzieć, że ucieka z domu.
Mam na głowie tyle spraw...
Mam coś sobie wymyślić? Powiedz, to tak zrobię.
Mam związane ręce.
Nic nie zrobicie?
Zabierz ją do mojego biura.
- Gdzie zdjęcie mojej córki? - Mónico.
Tak ciężko powiesić jej zdjęcie
- na jebanej ścianie? - Spokojnie.
- Nie. - Posłuchaj.
Nie robicie tego, co do was należy.
Zrobimy wszystko, co możemy.
Spójrz na mnie. Zaufaj mi.
Weź. To uśmierzy ból.
- Co ze mną zrobicie? - Zadajesz za dużo pytań, kochana.
Sprzedacie mnie?
Ubiją dobry interes.
Dużo za ciebie dostaną.
To nieprawda.
Niemożliwe.
Nie...
Musisz mi pomóc.
Nie mów tak.
Może wyjdziesz z tego żywa.
Niektórym się udaje.
Ale płacz dalej,
a powiem Maximowi, żeby sam się tobą zajął.
Tak lepiej.
Lepiej?
Tak, dziękuję.
Wybacz krzyki.
Nie przejmuj się. To komisariat.
Uwierz, słyszeli gorsze rzeczy.
Okropne, że nikt mi nie wierzy.
Jakbym miała paranoję.
Ona myśli, że moja córka imprezuje.
Nie o to chodzi.
Stara się gospodarować zasobami.
Mamy pewne procedury.
Ja ci wierzę.
Naprawdę. Mam tak samo.
Zawsze ponad wszystko wierzę intuicji.
Mogę coś doradzić?
Pewnie.
Bądź mniej emocjonalna.
- Jak? - Wiem, że to trudne,
ale z dystansu zobaczysz wszystko wyraźniej.
Rozumiem,
ale jak mogę spokojnie czekać,
nie wiedząc, gdzie jest córka?
Naciskaj dalej, ale takie zachowanie obróci się przeciwko tobie.
Potrzebujesz takich kobiet jak Ana po swojej stronie.
Przejrzałeś komunikaty prasowe?
Nie miałem czasu.
Zrób to, zanim je wyślę.
MUSIMY POGADAĆ.
KIEDY I GDZIE SIĘ SPOTKAMY?
Uważaj, ten telefon...
Spokojnie. Dzięki.
Przejrzę komunikaty.
Nie jesteś święta!
Dlatego chcę rozwodu!
Nie wytrzymam ani dnia dłużej! Nie rozumiesz?
Co zrobisz? Uderzysz mnie?
Torres kłamał.
Nagranie pokazuje, że Prats była przerażona.
- Musimy go przesłuchać. - Po przesłuchaniu nie będzie odwrotu.
Prasa się dowie.
Jeśli się mylimy, zniszczymy mu karierę.
Jeśli jest niewinny,
będziemy musieli szukać nowej pracy.
Co myślicie?
Wszystkie dowody wskazują na Torresa.
W teorii.
Chociaż nagranie pokazuje go
z innej strony, niż go znamy,
jako impulsywnego człowieka,
to nie pasuje.
Nie pasuje do zbrodni.
To staranna, zrytualizowana zbrodnia.
To nie zbrodnia w afekcie.
Ale mogę się mylić.
Jeszcze nie wezwiemy go na przesłuchanie.
Prasa by go rozszarpała.
Nie powinniśmy przejmować się prasą.
Żona się go bała. To fakt.
Musimy go śledzić.
Róbcie to dalej. Ale z ukrycia.
Będziemy działać, gdy będziemy mieć coś konkretnego.
Wracajcie do pracy.
Urrutia,
kim są młode kobiety z nagrania?
Sprawdzałaś to?
Nie sądzę, by zrobił to ktoś młody.
Ale pracujemy nad tym.
Dobrze.
Chcesz się napić?
Kawa, alkohol?
Nie, dziękuję. Jest późno, powinienem iść.
Dziękuję.
Tylko odpłacam się za pomoc.
To moja praca.
Więc...
powiedzmy, że to, co robię, to moja praca.
Znajdziemy ją, prawda?
Oczywiście.
Nie przestaniemy szukać.
Nie trać nadziei.
Dziękuję.
Kto cię nasłał?
- Gadaj! - Nie wiem!
Gadaj, cholera!
Nie wiem, o czym ty mówisz!
Synu?
Miałeś przyjść później.
Obiad niegotowy.
Nie stój tak. Wejdź.
Przepraszam.
ÁLEX MOLINA, FOTOGRAF
FOTOGRAF
Coraz bardziej zaczynam wierzyć w telepatię.
Myślałem o tobie.
Chcesz się napić?
Mam parę godzin.
To wystarczy.
Jak leci, Mónico?
Daniel naciska, żeby zlokalizowali telefon.
To nie potrwa długo.
Oby się udało.
Wyjdziemy, jak go znajdą.
Pracuję nad wystawą, ale daj mi znać, kiedy się czegoś dowiesz.
Pewnie. Zadzwonię.
Dobrze. Buziaki.
Wszyscy myślą o śmierci.
Tylko głupiec twierdzi inaczej.
Zgodzisz się?
Od dziecka mam tę obsesję.
Dlatego fotografujesz wojny.
By być bliżej śmierci.
Analizujesz mnie?
A jak myślisz?
To niebezpieczne.
Możesz odkryć coś... przerażającego.
Daruj sobie zgrywanie tajemniczego.
Otarłaś się kiedyś o śmierć?
Jestem policjantką.
Nieraz byłam na celowniku.
Lata temu...
chroniłam nieodpowiednią osobę.
Włocha, który rzekomo pracował z mafią.
Dowody wskazywały na niego, ale byłam pewna, że jest niewinny.
Próbował uciec w czasie nalotu
i go nie powstrzymałam.
Byłam taka głupia, że wziął mnie na zakładniczkę.
Gdyby nie Velasco, mój partner, byłabym martwa
i bym z tobą teraz nie piła.
Przynajmniej dowiedziałaś się czegoś o sobie.
Że już nie lubię Włochów.
- Jeszcze drinka? - Tak.
Jeszcze dwa.
Twoja kolej.
Jakie spotkanie ze śmiercią wpłynęło na ciebie najbardziej?
Pamiętasz wojnę w Czeczenii?
Byłem na drugiej.
Miałem właśnie wsiąść do autobusu...
Dzięki.
Zdawało się, że już po wojnie.
Nagle zaczęła się strzelanina i uciekłem.
Schroniłem się za autobusem.
Kuliłem się za nim.
Odwróciłem się...
i zobaczyłem czołgającą się młodą kobietę.
Poważnie ranną.
Pomyślałem, że już nie żyje.
Zrobiłem jedno zdjęcie, drugie...
trzecie, a potem usłyszałem przerażający krzyk,
który poruszył mnie do głębi.
Dziewczynka.
Jej córka.
Opuszczona. Krzyczała i płakała.
Zrobiłem jej zdjęcie.
I jeszcze jedno. I jeszcze.
Chyba je widziałam.
Co się z nią stało?
Mieszka ze mną.
Co?
To Eli, moja córka.
Muszę iść.
Przepraszam. Rachunek proszę.
Nie, ja zapłacę.
Ja stawiam. Będziesz mi coś winna.
Jadę do galerii.
Podwieźć cię?
Nie, dziękuję.
Zostanę tu trochę.
OSTATNIA WIADOMOŚĆ 21.45
„KURWA!”
Powiedz, że masz.
Dupek.
Czemu nie odpowiadasz?
Cześć!
Jak się masz?
W porządku?
Tak.
Na pewno?
Tak, naprawdę.
Idę spać.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Napijesz się?
Już nie piję.
Czemu tu jestem?
Nie mogłaś zadzwonić?
Sypiasz z nią?
Z Mónicą?
Nic z tych rzeczy.
Czemu tak myślisz?
Jest piękna.
Tak.
W twoim typie.
Nie sypiam z nią.
Czemu jej pomagasz?
Czemu pytasz?
Chcę wiedzieć, że nie wpakujesz mnie w kłopoty.
Nawet jeśli, to nie będzie to tak złe, jak to, co mi zrobiłaś.
Musiałam.
- Jesteś mi coś winna. - Sam zjebałeś sobie życie.
Nie obwiniaj mnie.
Coś jeszcze?
Jeśli nawalisz,
a ktoś się dowie, że dałam ci te informacje, to po mnie.
Spójrz na mnie.
To ma się nie wydać.
Chcę jej tylko pomóc. To wszystko.
Jesteśmy kwita.
To jej ostatnia lokalizacja z GPS.
Tu urywa się jej ślad.
Poszukajmy kamer.
Muszą tu jakieś być.
Tam.
SKLEP JEDZENIE
Była tu w dniu ataku.
Pamiętam, bo była zmartwiona.
Wiesz coś jeszcze?
- Była z kimś? - Nie.
Kończę zmianę. Muszę iść do domu.
Jeszcze parę minut. To ważne.
Powiedz więcej.
Wiesz, gdzie poszła?
Nie wiem.
Była zmartwiona. Zauważyłeś coś dziwnego?
Właściwie to tak.
Po zakończeniu zmiany
znalazłem na ziemi nieotwartą paczkę papierosów.
Może jej?
- Gdzie? Przy skrzyżowaniu? - Tak. A co?
Pokażesz nam nagranie z kamery?
Nie mogę.
Pokaż.
Za mną.
Nagrywaj.
Przedstaw się.
Przedstaw się do kamery.
Nie marnuj mojego czasu, mała.
Zapytaj Dashę, ona to wie.
Tak to działa.
Nazywam się Natalia.
Natalia Saldaña.
Mam 19 lat.
Jestem Meksykanką.
Mieszkam z mamą w Madrycie.
NATALIA SIĘ NIE ODZYWA. OBY BYŁA CAŁA.
DZISIAJ NIE MOGĘ SIĘ SPOTKAĆ, TĘSKNIĘ.
POGADAMY JUTRO.
To powinno być tutaj.
To ona. Stop.
To ona.
Tuż przed ostatnim logowaniem na WhatsAppie.
Czekaj.
Cofnij.
Wan stał tam cały czas
i odjechał za nią.
Zasłonięte tablice rejestracyjne.
Stop.
Ręka. Powiększysz?
Co to?
Tatuaże wschodnich gangów,
ale niepopularne.
Szukamy tego wana.
Na czym skończyliśmy?
Na tym.
Chcesz coś powiedzieć?
Potwierdzone.
Transfer zakończony.
Zabierzcie ją.
Dokąd?
Do piekła, kotku.
Dani, ty dupku! Przez ciebie Carlos nie żyje!
Mówiłam, żebyś nie pił, bo kogoś zabijesz.
Jesteśmy tu, bo w ciebie wierzymy. Ja wierzę.
Ocknij się, Eli. To kłamca.
Zdradzał z wami żonę.
Może stoi za zniknięciem Natalii?
Czemu to robisz?
Złe wybory.
Co się stało?
- Podwieźć? - Kochałam złego faceta.
Fotografowali wchodzących
w tym czasie, co Torres.
- Wszedł od tyłu. - Nie wiem, kogo spotkał,
ale chciał to ukryć.
Czemu tu jesteś? Powiedziałem wszystko Danielowi.
Powiedz mi to, co jemu.
Daniel, gdzie jesteś?
Czemu nie odbierasz?
Ręce do góry!
Jestem pod barem.
Nie mogę czekać.
Wchodzę.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz