NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
MADRYT
POGOTOWIE
Beznadziejna zmiana.
Dr Silva mnie nienawidzi.
Zawsze tak mówisz.
Łatwo ci powiedzieć.
Uwielbia ciebie i twój meksykański akcent.
Wariatka.
Álex. Tak, mam przerwę.
Mam chwilę. Co tam?
Jesteś w fartuchu?
Tak.
Tylko?
Tylko.
Doprowadzasz kolegów do szału.
Jesteś zazdrosny?
Podniecony.
Szkoda, że cię tu nie ma.
Potrzebuję cię.
Do czego?
Zgadnij.
Nie wiem.
Powiedz.
Żebyś zdjęła fartuch.
I co jeszcze?
...zaginiona żona kandydata Alberto Torresa.
Łączymy się z Tatianą Rodriguez, która jest na miejscu.
Álex?
Przepraszam.
Nie chcę rozpraszać pielęgniarki, gdy w grę wchodzi ludzkie życie.
Poza tym...
To niespodzianka.
Jesteś okropny!
...seryjny morderca...
Widzimy się o 19.00?
O 18.30.
...próbują ustalić, co się stało.
Policja nie potwierdziła spekulacji,
że ciało znajdujące się w tym domu
może należeć do Beatriz Prats,
żony socjaldemokraty
i kandydata na burmistrza Madrytu, Alberto Torresa.
Zaginęła dwa miesiące temu po wyjściu z domu.
POLICJA ZAKAZ PRZEJŚCIA
Nieźle ją załatwili.
Kto ją znalazł?
Wynajmujący.
Tyle to trwało,
bo droga był zalana.
Nie do wiary.
Szukaliśmy jej dwa miesiące,
a była 20 kilometrów od domu.
Niesamowite.
Technicy mówią, że nie żyje od dwóch miesięcy. Odkąd zaginęła.
- Przyczyna śmierci? - Widzisz ją, Ramírez.
Dowiemy się po autopsji.
Nienawidzę spraw z ważnymi albo sławnymi ludźmi.
Starzejesz się, Velasco.
- Nie męcz mnie. - Daj to.
- Cześć. - Cześć.
Okropnie tu pachnie.
Kiedy przestaniesz palić?
Jakieś pięć sekund temu?
Jak minął dzień?
Dobrze.
Opowiedz mi o nim.
Muszę się umyć.
- Wychodzisz? - Tak.
Widzę się z Álexem. Wrócę późno.
Kurwa.
Nie znoszę, kiedy mówisz „kurwa”.
- Pokaż. - Kurwa, kurwa, kurwa.
Jesteś urocza, kiedy się złościsz.
Słuchaj, idziecie na kolację?
Nie wiem. Czemu pytasz?
Bez powodu.
Co jest?
Nic.
Chciałam spędzić z tobą czas, ale to nieważne.
Mam zostać w domu?
Nie, w porządku.
Na pewno?
Baw się dobrze.
Pójdę z Álexem na kawę
i wrócę na 22.00 na kolację. Pogadamy. Dobrze?
Dobrze.
Bardzo cię kocham.
- Idę się myć. - Dobrze.
Co tam, palancie?
Palancie?
Przecież uwielbiasz mnie i moje telefony.
Dobra. Co tam?
Nie słyszałaś?
Nie. Czego?
Czego? Na jakiej planecie ty żyjesz?
- Nie oglądasz wiadomości? - Byłam zajęta. Co się stało?
Jeśli mam ci powiedzieć, to twarzą w twarz.
- Humberto, powiedz. - Dobra.
Spotkajmy się w barze z twoich urodzin.
Dobrze. Eli tam nie będzie?
Humberto?
Alberto.
Tak mi przykro.
To niewyobrażalne.
Co mam zrobić?
Przygotujmy coś dla prasy.
- Jezu, Gabrielu, poczekaj chwilę. - Wiem, ale...
Co z nimi?
Mogą poczekać.
Nigdy nie czekają.
Od razu spekulują.
Jeśli im czegoś nie damy,
wymyślą coś, co się sprzeda,
coś okropnego.
Proszę, bądźcie ostrożni.
Prasa i politycy patrzący nam na ręce to najgorsze warunki
do prowadzenia śledztwa.
Jeszcze jedno. Żadnych przecieków.
- Jeśli coś wypłynie, urwę wam jaja. - Nie mam jaj.
Trzeba ustalić, jak przekazywać informacje
i kto za nie odpowiada.
Z nikim nie dzielcie się informacjami
i nie spekulujcie poza biurem,
- jasne? - Tak.
Dobrze.
Przesłuchanie będzie trudne.
- Jak to? - Niech pan da spokój, kapitanie.
- Dobrze, ale dyskretnie. - Co to znaczy?
Nie chcę dziennikarzy pod komisariatem, kiedy przyjdzie.
Róbcie swoje i przesłuchajcie Torresa w dyskretnej lokalizacji.
Jest podejrzany. Musimy zrobić to teraz.
Zgodnie z protokołem jest głównym podejrzanym.
Bez kitu, Urrutio!
Wiem, że jest, ale jestem pewien,
że rozumiecie, co powiedziałem, prawda?
Co cię tak bawi?
Skończyliśmy?
Co wiemy?
Macie jakiś trop?
Nie. Jeszcze na to za wcześnie.
Inspektor Urrutia poprowadzi śledztwo. Jest świetna,
jest kryminologiem i psycholożką.
Zapewniam, że jest najlepsza.
- Dziękuję. - Powinniśmy pomówić z prasą.
Mamy o czymś nie mówić?
Nie. Niech pan powie to, co uważa za stosowne.
Jest jeden szczegół.
Przesłuchamy pana.
Oczywiście.
Ma pan jakieś dyskretne miejsce,
by uniknąć prasy?
Jestem do pańskiej dyspozycji.
Jesteście profesjonalistami. Proszę podać czas i miejsce.
Mam obowiązek udzielić panu informacji.
- Nie mam nic do ukrycia. - Nie sugerowałem tego.
Chodzi o dyskrecję.
Jak mówiłem, pan tu rządzi.
Torres jest głównym podejrzanym?
To mąż.
Jasne.
Panie Torres, odpowie pan na kilka pytań?
Jest pan podejrzany?
Policja będzie pana przesłuchiwać?
Mam wszystko gotowe na wystawę.
Nazywał się Ali.
Miał 18 lat.
Poruszyła mnie godność, z jaką umarł.
Nie każdy to potrafi.
Po co tyle śmierci?
Wierzę, że tylko w dwóch przypadkach jesteśmy autentyczni:
kiedy śpimy i kiedy umieramy.
Umierasz, stygniesz, wydają akt zgonu
i to wszystko.
Spójrz na te.
Nie są w twoim stylu.
To Eli?
Już jako dziecko była wojownicza.
Wtedy ją poznałem.
Jej matka właśnie umarła.
Musi być wdzięczna, że ją znalazłeś.
Zdołałeś mi zaimponować.
Cieszę się, taki był plan.
Jak jej idzie staż?
Dasz wiarę?
Ryzykowałem życiem, by ją ratować,
a ona interesuje się polityką.
Dzieci.
To ja?
Chciałem cię zaskoczyć...
i poprosić o zgodę na wystawienie.
Tak?
Dobrze.
Musisz iść?
Tak, jem obiad z Natalią. Ostatnio ją zaniedbuję.
Idę.
Przebiorę się.
Dobrze. Do jutra.
Spóźnię się. Wiesz, że chcę zostać.
Nie przejmuj się. Też chcę, żebyś została.
- Śmiało, idź. - Idę.
- To idź. - Przestań.
- Dalej. - Nie zdążę.
Muszę się przebrać.
- Jeszcze troszkę. - Przestań.
Dobrze, pięć minut.
Whiskey.
Jeszcze raz.
Cześć.
Patrz, kto tu jest.
Co jest? Czemu takie jesteście?
Naprawdę niezręcznie.
Jakby...
żałośnie.
- Ja jestem żałosna? - Dobrze.
Wystarczy.
Nie wiem, co jest i czy mi powiecie,
ale są ważniejsze sprawy niż te między wami.
Tylko o tym mówią w biurze.
Właśnie o tym przeczytałam.
Cały dzień to przyswajałem.
Nie wierzę, że nie żyje.
- Dlatego nie przyszedłeś do pracy? - Nie, miałem wolne.
Widziałaś Torresa?
Zamordowali mu żonę. Należy mu się wolne.
Kto mógł to zrobić?
Znowu robiłeś mi zdjęcia?
To moja córka, Eli.
Tak, kochanie?
Jak leci, tato?
Słyszałeś o Beatriz Prats?
Tak, słyszałem.
Jak się czujesz? Co u was? Jesteś w biurze partii?
Nie chciałam. Ponoć jest tam okropnie.
Jestem na kawie z Humberto. Przyjdę później.
Świetnie. Pa.
Pa, tato.
W porządku?
Tak, nie przejmuj się.
Muszę iść na kolację z mamą.
A chciałem mieć babski wieczór.
Też niedługo pójdę.
Zawsze tak będzie?
Zależy od ciebie.
Ode mnie?
Porozmawiamy jutro.
Wydawała się zdenerwowana.
Tak, bo coś jest na rzeczy.
Powiesz mi, o co wam chodzi?
Zapomnij. Muszę iść.
Pa.
Allahu Akbar!
Stój!
Stój, stój!
Rzuć detonator. Już!
Rzuć detonator!
Tato, co to było?
Cholera! Nie wychodź.
- Halo. - Nic ci nie jest?
Nie, a co?
Nie słyszałeś o wybuchu?
Jakim wybuchu?
W Callao był wybuch.
Natalia dzwoniła?
Nie. Zaraz do niej zadzwonię.
- Jesteś w domu? - Tak. Spokojnie, nic mi nie jest.
Pogadamy później. Pa.
Mój Boże!
Trzymaj się.
Obudź się.
Obudź się!
Słyszysz mnie?
MEKSYK TRZY LATA WCZEŚNIEJ
Sprawdziliśmy informacje od ciebie.
Jutro bezpiecznie wyjedziecie z kraju, ale wcześniej
wszystko będzie po staremu.
Normalny dzień.
Nie zmieniajcie przyzwyczajeń
i nic nikomu nie mówicie.
Nic.
Nie mów nikomu, że wyjeżdżacie,
nawet córce.
Zrozumiano?
Nie martw się.
Nie będą was śledzić.
Nie możemy dzisiaj?
Nie. Przykro mi.
Musimy najpierw złapać Sáncheza.
Jeszcze nie możemy nikomu ufać, ani was wywieźć.
Wasz dom będzie dyskretnie obserwowany, dobrze?
Dobrze.
Czas wracać.
W samochodzie masz torby z rzeczami.
Dziękuję.
I powodzenia.
Joe.
Chodźcie.
Amalio?
Amalio, kochanie?
Tata po ciebie jedzie, nie jesteś gotowa?
Słuchasz mnie?
Co, mamo? Czego chcesz?
Ojciec złości się, kiedy się spóźniasz.
Niech się złości.
Amalio, proszę.
Mówiłam, że nie jadę.
Nie możesz. Musisz jechać.
Nie komplikuj tego.
Ty z nim byłaś, a nie ja.
Jak go tak kochasz, może się umówicie?
Amalio, posłuchaj mnie.
Chce mi ciebie zabrać.
Jeśli nie pójdziesz, powie, że ci zabraniam.
Nie, proszę.
Serio?
Jesteśmy.
Dobrze, Charlie. Zaraz będę.
Przebiorę się.
- Dzięki. - Widzimy się w aucie.
Cześć, słonko.
Cześć.
Cześć, kochanie.
Moja córka.
Gdzie skończyliśmy?
Czego chcesz?
Niczego, chciałem zapytać, co u ciebie.
Pewnie. Czego chcesz?
Chcę się upewnić, że moje dziewczynki mają się dobrze.
Nie jesteśmy twoją własnością.
Spokojnie. Nie złość się.
Tak się mówi.
Mam nadzieję, że to jasne,
że ciągle cię lubię.
Obyś nie ryzykowała, robiąc coś głupiego.
Wiem, że chcesz zobaczyć, jak twoja córka dorasta.
Na pewno tego chcesz.
Dlatego martwią mnie
twoi nowi przyjaciele.
Gringo, z którym się dziś spotkałaś, ma na ciebie zły wpływ.
Spotkania z nim źle się dla ciebie skończą.
Nigdy więcej nie zobaczysz tego, co kochasz.
Zostaw nas w spokoju, ty skurwysynu!
Chcesz?
Nie.
Kobiety są w domu.
Czekajcie na instrukcje, aż ruszymy na lotnisko.
Słyszałaś to?
Nie. Co?
Co z tobą, mamo?
Spokojnie. Weź tabletkę, napij się herbaty.
Tak?
Amalio!
- Co robisz? - Słuchaj uważnie.
Nie bój się,
ale musisz robić to, co ci powiem.
Przerażasz mnie.
Musimy iść.
Co? Dlaczego?
Nie mogę wyjaśnić. Zakładaj buty.
Spakowałam ci rzeczy.
- Co się stało? Co zrobiłaś? - Nic.
Czemu wychodzimy?
Przed kim uciekamy?
- Przed twoim ojcem. - Co?
Dlaczego? Co...
Chodźmy! Nie ma czasu.
Zostaw to! Chodź!
Co robimy, mamo?
Do Josefy! Chodźmy!
Josefo, otwórz!
Proszę, otwórz!
- Co się dzieje? - Później wyjaśnię!
Dziękuję.
Czemu nas gonią, mamo? Kto to?
- Co się dzieje? - Gonią nas.
Kto? Dlaczego?
Nie mogę wyjaśnić, musimy się ukryć.
- Pomóż nam. - Zajmę się tym.
Dziękuję.
Co ty robisz?
Załatwiamy to.
Spokojnie, szefie.
Dziewczyna będzie cała.
Mamo!
Wsiadaj! Uważaj! Wsiadaj!
Idzie! Zrób coś!
Zapnij pas!
Wszystko dobrze?
Mamo!
Spokojnie!
Mamo, co się dzieje?
Kochanie, posłuchaj...
Amalio! Posłuchaj mnie!
- Mamo! - Spokojnie.
Przepraszam.
Mamo, boję się.
Spokojnie, spokojnie.
Pozostałe wiadomości. Biznesmen Alejandro Sánchez
zginął parę godzin temu w wypadku samochodowym
w czasie ucieczki przed władzami i DEA.
Biznesmen miał być aresztowany
za powiązania z przestępczością zorganizowaną.
To zajście zszokowało środowisko biznesowe.
Sánchez zmarł natychmiast...
Naprawdę?
- ...kiedy samochód... - Tak.
...uderzył w mur podczas ucieczki przed organami ścigania.
Raport ze śmierci.
...pojazd natychmiast się zapalił.
Więc nie musimy już uciekać.
Cóż...
To, że nie żyje, nie znaczy, że jesteście tu bezpieczne.
Sama mówiłaś, że twój mąż ma wszędzie kontakty.
Jedźmy, mamo.
Od tej pory
twoja córka nazywa się Natalia,
a ty Mónica.
To ważne,
żebyście cały czas tak do siebie mówiły.
Nawet prywatnie.
Rozumiecie?
Od tego zależy wasze życie.
Odlatujecie za parę godzin.
Wasze bilety.
I jeszcze jedno...
Twój podpis.
I dziękuję.
DEPARTAMENT FEDERALNY – DEA
Frank. Wyjeżdżamy. Jesteś na lotnisku?
- Potwierdzam. - Dobrze.
Bądź na terminalu.
Jedynka. Zgłoś się.
- Potwierdź. Czysto? - Czysto.
Przyjąłem. Dwójka?
- Tak. - Przyjąłem.
Kochanie, nie martw się. Będzie dobrze. Obiecuję.
Przykro mi.
Musimy iść.
Ruszajmy.
DZIESIĄTKI RANNYCH W ATAKU TERRORYSTYCZNYM W MADRYCIE
Kurwa, bez jaj.
Wezwać lekarza!
- Natalia? - Mamo, nic ci nie jest?
Wszystko dobrze.
Widziałam, co się stało w Callao.
Álex tam mieszka...
Na pewno nic ci nie jest?
Jestem tu, gdzie do tego doszło, ale nic mi nie jest.
Żartujesz. Nie wierzę.
Natalio, posłuchaj. Idź do domu, dobrze?
Zostań tam.
Muszę jechać do szpitala.
Potrzebują mnie.
Dobrze, nie martw się.
Mamo...
Bardzo cię kocham.
Też cię kocham.
Pa, złotko.
Pa.
- Nic ci nie jest? - Nie.
- Słyszałaś? - Tak.
Rozmawiałam z mamą.
To pojebane.
Eli się odzywała?
Tak, jest w domu.
Gdzie jesteś?
Nie chce się otworzyć. Oddzwonię.
USTAWIENIA
LOKALIZACJA
Natalio, jestem w domu. Oddzwoń.
Martwię się.
Buziaki.
Jak leci?
Nie wiem, gdzie jest Natalia.
Widziałeś ją?
Od wczoraj nie.
- Była jakaś inna? - To pewnie nic takiego,
ale kłóciła się z Eli.
Czemu wyjechałaś?
Możesz go sobie wziąć.
Tylko wróć.
Jeśli się wyda, będzie skończony.
Pan Álex Molina?
Znamy się?
Fotograf śmierci.
Dlaczego Beatriz była w tym domu?
Z czasem żar w związku wygasa.
Czy w tym czasie, który tak dobrze pan opisuje,
zdarzało się znęcanie fizyczne lub psychiczne?
To ty?
Uratowałaś mnie?
Byłam tam. Miałam szczęście. Był wybuch, pamiętasz?
- Jak się nazywasz? - Mónica.