Wiecie, że można okiełznać siłę kosmosu,
nie emitując śladu węglowego?
Nasza uczelnia jako jedna z niewielu na świecie ma własny reaktor atomowy.
To tutaj najtęższe umysły pracują nad największymi wyzwaniami przyszłości.
Wystarczy zgłosić się do naszego programu.
Jakieś pytania?
Tak, młody człowieku?
Macie tu Wi-Fi?
Nie chcieli mnie słuchać.
Żaden ze mnie Steve Jobs.
To nie pana wina, doktorze Chalmers. Atom ma słabą reputację.
Pewnie masz rację.
Jesteś głodna?
W północnej stołówce mają dziś flan.
Uda się pan przez cały kampus po flan?
Robią bardzo dobry flan.
To jak?
Powinnam uczyć się do egzaminu.
Wezmę ci na wynos.
UWAGA Śliska podłoga
Bernardzie.
Jak tam, doktorku?
Alert o asteroidzie.
Za godzinę? Ojejciu.
- Caitlyn. - Widział pan wiadomość?
Tak, zadzwoń do doktorki Spar,
żeby natychmiast uruchomiła procedurę SCRAM.
Nie mogę, dostała zawału serca, gdy przeczytała alert.
- Ojejku. - Wszyscy uciekają.
Mamy się ewakuować?
Nie, posłuchaj. To bardzo ważne.
Natychmiast wciśnij przycisk SCRAM,
aby wyłączyć reaktor, na wypadek gdyby
trafił w niego meteoryt.
Nie jest na widoku.
Spokojnie, naprowadzę cię dokładnie...
Doktorze Chalmers?
Nie słyszę pana.
Halo?
Caitlyn, jesteś tam?
Halo?
Połączenie nieudane
Do cholery!
Pięćdziesiąt pięć minut.
Boże, dopomóż.
54:54 DO UDERZENIA
37:53 DO UDERZENIA
Przepraszam.
08:45 DO UDERZENIA
08:41 DO UDERZENIA
01:40 DO UDERZENIA
Udało się.
Nie wierzę.
Doktorze Chalmers.
Wszystko w porządku?
S...
- SCRAM. - Co to znaczy?
O Boże.
9-1-1: TEKSAS
SIEDEM MINUT DO UDERZENIA
Posłuchajcie!
W mieście jest godzina policyjna i stan nadzwyczajny.
Mamy wsparcie strażników
w ochronie kluczowej infrastruktury. Oto strażnik Reyes.
- Cześć. - Pomoże nam.
Harris rozmawiał z zarządzaniem kryzysowym.
Opowie nam, czego się spodziewać.
Asteroida na pewno za godzinę uderzy w atmosferę,
ale nie wiadomo, co się stanie potem.
Może się rozbić na milion kawałeczków, albo...
Sprawić, że wyginiemy.
Ostatni podobny przypadek
wywołał silną falę uderzeniową.
Jak bardzo?
Wybiła szyby w sześciu miastach.
Pogotowia szpitali West Park i St. Reys są przygotowane.
Ale posyłamy tam pacjentów w ostateczności.
Powodzenia wszystkim.
Cześć, kochanie.
Hej, gdzie jesteś?
Przypisali mnie do centrali.
Nie wiem, co się stanie po uderzeniu,
- ale chciałem... - Hej.
Nie żegnamy się, dobra?
Nie dzwonię z pożegnaniem.
Chodzi o Jonah.
Tak?
Rozmawiałem z Juddem.
Mówił, że możemy wykorzystać energię,
jaką dała nam odmowna decyzja opieki społecznej.
To może dodać nam sił do walki o niego.
Cieszę się,
ale fakt, że teraz pracujemy,
potwierdza, jak ryzykujemy w pracy.
Mam na to idealną ripostę.
Chętnie posłucham.
Powiem ci, jak się zobaczymy.
Kocham cię.
Ja ciebie też, Carlosie.
Muszę kończyć.
- Bez pożegnań. - Jasne.
Wszyscy pod wozy.
Załóżcie kombinezony. Przygotujcie się.
Dalej.
Synu.
Tato.
Idziemy.
Chyba żartujesz. Jax, co tu robisz?
Chcę pomóc, gdyby coś się stało.
Potrzebujecie odważnych.
- Dobrze. - Kto to?
Obiecałem Jax, że ich oprowadzę po remizie.
Pod wóz.
Dziesięć sekund!
Wszyscy pod biurka, w tej chwili!
Na ziemię!
AUTOBUS UNIWERSYTECKI
Wszystko gra?
- Tak. - Jak inni?
Zawołajcie, jeśli jesteście ranni.
- Wszystko gra. - Jest dobrze.
Mamy generator prądu?
Powinien się zaraz włączyć.
No i pięknie. A już się bałem.
Ja też, ale to tylko fala uderzeniowa.
Ciekawe, jak inni oberwali.
Nie mamy telefonów, to chyba dobrze.
- Albo bardzo źle. - To znaczy?
Chyba łączność nie działa.
Powinniśmy się przełączyć na 5G.
Powinniśmy.
Ma ktoś zasięg?
- Nie. - Ja też nie.
Nasza sieć też nie działa. Włączam serwer 611.
O nie.
Co się dzieje?
Te wieże obsługują większość telefonów przychodzących.
Żadna w okolicy nie działa.
Jesteśmy odcięci.
Razem z tą częścią miasta.
Więc jeśli ktoś potrzebuje pomocy...
To jej nie dostanie.
O Boże. Nie mogę się dodzwonić.
Dlaczego to nie działa?
PIĘĆ SEKUND DO UDERZENIA
Cześć, T.
Charlesie.
Już po wszystkim?
Nie do końca.
Co to było?
Nic ważnego.
Brzmiało jak bomba.
Alerty bezpieczeństwa.
Asteroida?
Trafiła w Austin.
O nie.
Dokąd to?
Muszę pomóc.
Tyle ludzi potrzebuje pomocy.
- Spójrz na siebie. - Jezu.
Ledwo stoisz.
Ale stoję, więc mogę pomóc.
Po co się tak męczysz?
Po to zesłał mnie tu Bóg.
Nawet jeśli nie mam dużo czasu.
Będzie ci trudno poza domem.
Będziesz cierpieć.
Rozumiem.
Nie chcę tego dla ciebie.
- Ja też nie. - Więc zostań.
Wiedziałeś, z kim się żenisz.
Do zobaczenia.
Wszyscy żyją?
Tak.
Niezła fala uderzeniowa.
Wiemy, czy w nas trafiło?
Dowiemy się, gdy zadzwoni alarm.
Tak, zrobi się zamieszanie za trzy, dwa jeden...
Pójdę po miotłę.
Słusznie.
Pomocy!
Pomocy, lekarza! Miałem wypadek!
- Ktoś jeszcze ucierpiał? - Nie, byłem sam.
Spadłem z motocykla.
Zajmiemy się tobą.
- Dajcie nosze. - Jasne.
Oczyśćcie wyjazd dla wozów.
Przygotujcie tlen i zaopatrzenie.
Dobrze.
- Jak masz na imię? - Tripper.
Ja jestem T.K., a to Nancy.
Zbadamy cię, dobrze?
- Jaki mamy dzień? - Armagedonu.
Albo wtorek dziesiątego.
Patrz na latarkę.
- Boli cię głowa albo szyja? - Nie.
- Plecy? - Nie.
Kręgosłup cały.
Położysz się na boku,
- Tripper? - Jasne.
Oczyścimy ci ranę.
Często jeździsz na motocyklu w klapkach i szortach?
Nie, ale zobaczyłem wiadomość o asteroidzie
i wskoczyłem na motor,
ale ten wiatr mnie powalił.
Następnym razem schowaj się,
- jak każą, co? - Szkoda,
że nie odbierają. Walić ich.
Jak to nie odbierają?
Pod numerem alarmowym jest poczta głosowa.
Nie wiedziałem, że ją mają.
Centrala, tu Strand. Słyszycie mnie?
Słyszymy, kapitanie.
Jak z łącznością?
Podobno nie da się do was dodzwonić.
Nasze linie padły,
a wieże mają awarię.
Wezwaliśmy wsparcie z Verizona,
mają wóz reakcji kryzysowych.
Dobrze, THOR.
Super nazwa.
Dziękuję za tempo.
Miasto się wali, a my niczego nie słyszymy.
Po to tu jesteśmy.
Niezła wieża komunikacyjna.
Powinniście mieć mocny zasięg 5G,
żeby zaraz wrócić do gry.
Możemy działać?
Za trzy, dwa...
W czym mogę pomóc?
Wróciliśmy.
W czym mogę pomóc?
Mam rozbite wszystkie okna w domu.
Ktoś jest ranny?
- Nie, ale żyrandol... - Proszę zaczekać.
W czym mogę pomóc?
Wywaliło mi wszystkie okna.
- Ktoś jest ranny? - Nie, ale ubezpieczenie...
- Proszę zaczekać. - Było głośno,
więc dzwonienie w uszach jest normalne.
Proszę do nikogo nie strzelać.
W czym mogę pomóc?
Dzięki Bogu! Przyślijcie, kogo się da.
- Teraz! - Co się dzieje?
Meteoryt uderzył w Uniwersytet Travis.
Wszystko się pali i panuje chaos.
Proszę podnieść telefon,
bym słyszał syrenę.
O nie.
Co to znaczy?
Zagrożenie atomowe.
Boże!
To było poważne.
Remiza 126, zagrożenie nuklearne na Uniwersytecie Travis.
Przykro mi, musimy lecieć.
Nie zabierzecie mnie do szpitala?
Mamy zagrożenie nuklearne. Nie.
Nie ma zagrożenia życia, więc i tak cię nie przyjmą.
Ale jestem w szkle i żwirze. Mam je... wszędzie.
Ja pomogę.
Kim jesteś?
To Jax, od pięciu minut jest naszym nowym wolontariuszem.
Jax, dasz radę wyciągnąć panu szkło z rany?
Mam w tym doświadczenie.
Jax ma duszę rozbójnika.
Witamy w ekipie.
Proszę bardzo.
Kiedy skończysz plecy, przemyj ranę
i przejdź do tyłka.
Tyłka?
Cześć.
Zostawiliśmy pacjenta z kimś obcym.
Bo kosmiczna skała uderzyła w nasze miasto.
Fakt.
Uwaga!
Kapitanko?
Macie miejsce?
Zawsze.
Jedziemy.
W czym mogę pomóc?
Pali się reaktor jądrowy.
W czym mogę pomóc?
Wszędzie są ciała.
W czym mogę pomóc?
- Musimy się schować. - Pomocy.
Przyjeżdżajcie na uczelnię.
Przyślijcie pomoc.
Zupełnie jak w I stanie się koniec.
„Każe ogniowi zstępować z nieba na ziemię na oczach ludzi”.
Mateo,
sprawdź odczyty.
Gasimy miejscowy ogień.
Tak jest.
Kapitan Strand, czego się spodziewać?
Niczego dobrego. Ciśnienie rośnie
w zbiorniku chłodzącym, więc rdzeń się szybko nagrzewa.
Ile mamy czasu?
W tym tempie stopi się za niecałe 10 minut.
CZAS: Do awarii systemu
Na pewno jest gdzieś wyłącznik.
Tak, nazywa się SCRAM. To czerwony przycisk...
Wiem, ale gdzie jest?
Gdzieś obok sterowni,
ale wciąż szukamy kogoś, kto to potwierdzi.
Kto jest za to odpowiedzialny?
Doktor Keith Chalmers. Nie znaleźliśmy go.
Jest tu doktor Chalmers?
Doktorze Chalmers!
Ekipo 126, wchodzimy.
Znajdźmy wyłącznik
albo wymrze tu życie na następne 10 tysięcy lat.
Czyli bez presji.
Kapitanko, wchodzicie z nami?
Tak, ale nie jestem kapitanką.
Kapitanko Vega, dobrze cię widzieć.
Przynajmniej na dziś. Widzimy się w środku.
O mamo.
- Wszystko gra? - Tak.
- Na pewno nie chcesz...? - Słyszałeś.
Nie żyje.
To odłamek.
Mam puls.
Słyszy mnie pan? Panie...
Kapitanie, to doktor Chalmers!
Wie, gdzie jest wyłącznik.
Ratownicy, musimy go obudzić.
Tak jest.
- T.K., zbadaj go. - Tak.
Panie doktorze, słyszy mnie pan?
Puls jest nierówny, oddech płytki. Tracimy go.
Wymasuj mu mostek.
Słyszy mnie pan?
Doktorze Chalmers?
Flan.
- Doktorze? - Hej.
- Nie oddycha. - Co mu jest?
Ma rozszerzoną jedną źrenicę. Pewnie uderzył się w głowę.
A mózg rozpycha mu czaszkę.
- Co możemy zrobić? - Nic.
To wymaga operacji.
Macie wiertło?
Mateo, przynieś wiertło.
Co ty robisz?
Kraniotomię.
To nielegalne, prawda?
Jeśli... kiedy umrze, odpowiesz za to karnie.
Jeśli nie odprowadzimy krwi, wszyscy zginiemy.
Dobrze.
Kapitanko.
Zaczynamy.
- Wszystko gra? - Tak.
To powinno zmniejszyć ciśnienie.
Dalej.
No już.
Tak jest.
- Tak. - Dobrze.
Proszę się nie ruszać. Wiem, że pana boli.
Gdzie jesteśmy?
Gdzie jest przycisk SCRAM?
Gdzie jest przycisk?
Drugi składzik.
W sterowni.
Za wschodnią ścianą.
Idziemy, 126!
Nancy, opatrz mu rany.
T.K., intubacja.
Boże.
Kapitanko?
Wszystko gra? Co się dzieje?
Musisz wracać.
Ma rację.
Poradzimy sobie.
Oddychaj, Tommy.
Chodźmy.
Kapitanko Vega.
Idź.
Oddychaj.
CIŚNIENIE NA POZIOMIE KRYTYCZNYM
Ciśnienie w zbiorniku chłodzącym rośnie.
- Wybuchnie lada chwila. - Co wtedy?
Bez chłodzenia rdzeń stopnieje w dziesięć sekund.
To ostatnia szansa.
Wiemy, gdzie jest przycisk.
To dobrze, bo macie niecałe trzy minuty.
Jesteśmy w głównym korytarzu, poprowadź nas do sterowni.
Skręćcie w lewo na zewnętrzne schody.
Piętro wyżej przejdźcie obok reaktora.
Kocioł w każdej chwili może się uszkodzić.
Zaryzykujemy.
Ugaście to.
Tak jest.
Gaz wycieka.
UWAGA GAZ ZIEMNY
- Musimy go odciąć. - Daj klucz.
Dalej.
Jest źle z tą rurą.
Pospieszcie się, zbiornik zaraz wybuchnie.
Dalej, 126! Jedziemy.
Dalej!
USZKODZENIE CHŁODZENIA
Zbiornik pękł?
Ekipa 126, słyszycie?
Halo, 126?
Rdzeń się topi.
Słyszycie mnie?
Temperatura niebezpiecznie rośnie.
Proszę natychmiast wyłączyć reaktor.
Słyszycie, 126?
Temperatura niebezpiecznie rośnie.
Meldujcie się.
Tu Strickland!
Marwani!
- Jest dobrze. - Oberwałaś!
Ty też.
Mateo!
Wszyscy dostaliśmy.
- Boże. - Bez paniki.
Pamiętajcie szkolenia.
Uciskajcie sobie nawzajem rany,
a nikt się nie wykrwawi.
Uwaga. Temperatura rdzenia rośnie.
Temperatura niebezpiecznie rośnie.
A ty?
Ktoś musi to wyłączyć.
Proszę natychmiast wyłączyć reaktor.
Halo, słyszycie mnie?
Idę do wyłącznika.
Dzięki Bogu.
Baliśmy się, że coś wam się stało.
Tak, przyślijcie pomoc.
Już.
Ale mi zimno.
Mnie też.
Temperatura niebezpiecznie rośnie.
Rdzeń reaktora zaczyna się topić.
Proszę natychmiast wyłączyć reaktor.
Potrzebuję pomocy.
Temperatura niebezpiecznie rośnie.
Rdzeń reaktora zaczyna się topić.
Proszę natychmiast wyłączyć reaktor.
Wschodnia ściana.
Rdzeń zaczyna się topić.
Nie wiem, ile jeszcze wytrzymam.
Nie mów tak.
Słuchajcie, damy radę. Jesteśmy 126.
Zrób to dla tych, których kochasz.
Nie gdzieś daleko.
Kochają cię ludzie, którzy są tu z tobą.
Rozumiesz?
Kocham was wszystkich, jesteście dla mnie jak rodzina.
Kocham was bardziej od moich braci.
Też cię kocham.
I ja.
Ekipa 126 na zawsze.
- Na zawsze. - Tak jest.
Proszę natychmiast wyłączyć reaktor.
Teraz „na zawsze” znaczy dziesięć sekund.
Zamknij się.
Temperatura niebezpiecznie rośnie.
Proszę wyłączyć reaktor. Rdzeń zacznie się topić za
dziesięć,
dziewięć...
- Dalej, Owen. - ...osiem, siedem,
sześć, pięć,
cztery, trzy, dwa, jeden.
Reaktor wyłączony.
Co się stało?
Draniowi się udało.
Ten skurczybyk to zrobił!
Reaktor wyłączony.
Wcisnął przycisk!
Do wszystkich jednostek, reaktor jest wyłączony. Można wejść.
Przynajmniej pięciu funkcjonariuszy jest poważnie rannych.
My się tym zajmiemy.
Pomóżcie kapitanowi.
Pomóżcie mu.
Jest w sterowni.
Kapitanie.
Kapitanie?
PIĘĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Kochanie.
Nie.
- Pora wstawać. - Jeszcze pięć minut.
Mówisz to piąty raz.
Byłem na obserwacji do wpół do czwartej...
Nie zostawiasz mi wyboru.
Chodź, obudź go.
Wstawaj!
- Wyciągnąłeś najcięższe działa. - Tak.
- Chodź do mnie. - Nie ma drzemek.
Chcemy zjeść wspólne śniadanie przed twoją zmianą.
Zrobiliśmy naleśniki z czekoladą.
Ja je zrobiłem.
On zjadł całą czekoladę.
Dasz mi jeszcze?
Dostaniesz jedną garść płatków, ale ich nie rozsyp.
Dobrze, Papa-Bro.
Dobrze, idź. Zaraz przyjdę.
Zostaw mi trochę.
Papa-Bro?
Szukamy lepszej ksywy.
- Słusznie. - Tak.
Co dziś robicie?
Najpierw idziemy do zoo,
gdzie pogadamy z opiekunem jeżozwierzy.
Potem zabawa z Dennym i zakupy w Gymboree.
I to przed lunchem.
Zmęczyłem się od słuchania.
Ale takie życie wybrałem.
Wciąż nie żałujesz?
Nie żałuję.
Zaraz wracam.
Czekaj, to tylko połowa dnia.
A później? Jak się z tym czujesz?
- Co do remizy? - Tak.
Jest dobrze. Naprawdę.
Nie musisz ze mną iść.
Pójdę.
Campbell mnie zastąpi.
Pewnie będzie ci trudno tam wrócić.
Tak, bo ostatnim razem
zrezygnowałem z pracy, by wychowywać Jonah.
Bo zawsze byłeś tam z tatą.
Tak.
Dzięki, że znajdziesz czas.
Jasne.
Papa-Bro, rozsypałem płatki czekoladowe.
- Mogę je zjeść? - Tak,
ale najpierw mi je pokaż. Zaczekaj.
Muszę iść. Kocham cię.
Pomyśl nad tą ksywą.
Mnie Papa-Bro się podoba. A tobie?
Tak, Papa-Bro.
Co nie?
Wysoki Sądzie, oskarżony brał udział w brutalnej bójce,
podczas której naraził na niebezpieczeństwo funkcjonariusza policji
oraz wszystkich wokół.
Dlatego zdaniem rządu należy natychmiast
go deportować.
Dziękuję.
Oddaję głos obronie.
Panie Chavez, pana kolej.
Dziękuję, Wysoki Sądzie.
Rozważałem różne opcje na dziś.
Propozycję rządu, by wyjechać i aplikować o obywatelstwo.
Zatrudnienie drogiego adwokata, by o mnie tu walczył.
Nawet rozważałem oświadczyny, żebym mógł tu zostać.
To moja dziewczyna.
Nazywa się Nancy i jest super.
Dzień dobry.
Rzecz w tym,
że nie wierzy w małżeństwo.
To byłoby oszustwo.
I dlatego tego nie zrobiliśmy.
Zgłaszam sprzeciw, przerywa mi pan.
Podtrzymuję.
Ja wygrałem czy on?
Proszę mówić dalej.
Może nie wierzyć w małżeństwo,
ale jest coś, w co wierzymy oboje.
W Amerykę.
Prokurator mówi, że powinienem wracać do mojej ojczyzny.
To jest moja ojczyzna.
Od dziecka
byłem dumnym Amerykaninem.
Inne kwestie wciąż ukrywałem.
Status DACA, dysleksję,
to, że podpaliłem szkołę, a ukarano za to mojego kuzyna.
Nie musisz mówić wszystkiego.
Spokojnie, Nance. Już się nie boję.
Zdaniem prokuratora wywołałem niebezpieczeństwo.
A ja całe życie z nim walczę.
Kładłem moje życie na szali.
Jako strażak
uratowałem tysiące, jeśli nie miliony osób.
Licząc awarię reaktora.
Zasługuję, by tu być.
A gdyby nasz kapitan wciąż tu był,
powiedziałby: „Jeśli to nie wystarczy,
z całym szacunkiem,
proszę pocałować mnie w dupę”.
Pierwszy raz widzę taki przypadek pseudoprogresji raka.
Guz puchł nie dlatego, że rósł,
ale dlatego, że był zwalczany w terapii.
To zdjęcie sprzed czterech miesięcy, gdy guz był tuż przy sercu.
A oto z tego tygodnia.
Nie ma go.
Gratulacje, oficjalnie jesteś w remisji.
Pamiętaj, że poczucie winy to częsta reakcja w twojej sytuacji.
Spokojnie.
Znam to.
Potrzebujesz kontroli co dwa miesiące.
Ale teraz możesz świętować.
Taki mam plan.
- Do widzenia. - Cześć.
No cóż,
jeszcze trochę pobędziemy osobno.
Wciąż tego nie rozumiesz?
Nigdy nie byliśmy osobno.
Cześć, mogę wejść?
Jasne, Juddy.
Wejdź.
Wiem, że miałaś dziś kontrolę.
Nie mogłem przestać o tym myśleć.
O nie.
Złe wiadomości?
To łzy szczęścia.
Jestem w remisji.
- Serio? - Serio.
Chodź tu. O Boże.
Wiedziałem, że ci się uda.
- Wiedziałem. - Dzięki.
Dobry sposób na powrót do pracy, co?
- Tak jest! - Właśnie.
Zniszczyłam makijaż.
Będę musiała go poprawić też później.
Daj spokój.
Wciąż nie wierzę, że ktoś zastępuje Owena...
I to kto!
Też nie wierzę, że będę tam bez niego.
Nic nie trwa wiecznie.
Mało kto rozumie te słowa lepiej niż osoby tu zgromadzone.
Wiem jednak coś jeszcze:
czasem koniec może być początkiem czegoś wspaniałego.
Wierzę, że tak właśnie będzie po mianowaniu nowego kapitana.
Judsonie Ryderze...
podnieś prawą dłoń.
Przysięgasz służyć konstytucji USA
- i stanowi Teksas? - Przysięgam.
Przysięgasz sumiennie wypełniać zadania Straży Pożarnej w Austin,
najlepiej jak potrafisz?
Przysięgam.
Gratuluję, kapitanie remizy 126.
Proszę.
Dobra robota.
Tak!
Udało nam się, mała!
Zasłużyłeś na to stanowisko.
Nie jestem pewny.
Trudno będzie dorównać mojemu poprzednikowi.
Uda ci się.
Jestem głodny.
Dzięki, na razie.
O mój Boże.
Nie masz się czym martwić.
Mam kamerzystki, które wszystko nagrały dla Grace.
Dziękuję wam.
Mama chciała nagrywać...
ale jej kadry są słabe.
Nie słuchaj ich. Napij się.
Chodź. Gratulacje, Judd.
Czy kapitanie?
Ojejciu.
Będę musiał się przyzwyczaić.
Obyś nie zachłysnął się władzą.
A jak twoja rozprawa?
Kazał sędzi pocałować go w dupę.
Nie wierzę.
To prawda.
Masz się za kapitana Stranda?
Uczyłem się od najlepszych.
Co powiedziała sędzia?
Przyspieszyła nadanie mu obywatelstwa,
bo odważnie służy w straży.
Nie deportują mnie!
O tak!
- O Boże. - Super.
Znowu to samo. Dziecko chce się przywitać.
- Mogę? - Jasne.
No tak.
Wierci się.
Nie potrafi usiedzieć.
Po mamusi.
Wiem, mamy z Joe przerąbane.
- Tato? - Tak?
Charlie pyta, kto jest na zdjęciach.
Widzisz...
Chcesz wiedzieć, kto to jest?
Chodź, pora, żebyś się dowiedziała.
Dobrze.
To są bracia tatusia.
A to kapitan Braxton.
Pierwszy kapitan tatusia.
Teraz ty jesteś kapitanem?
Zgadza się.
A to jest Szef.
Robił najlepszą owsiankę na świecie.
Dodawał do niej okrasy.
Co to jest?
Przywitasz się z nowym kapitanem?
Może innym razem.
- To pożegnaj się z chłopakami. - No chodź.
- Spróbuj... - Kto to?
Na razie, Owenie.
Cześć, Carlosie.
Trzymaj się, tato.
Kocham cię.
Ja ciebie też, synu.
Komendancie, jesteś potrzebny.
Co się dzieje?
Żuraw przewrócił się w śródmieściu.
I metro wykoleiło się na Brooklynie.
- Ojej. - I powóz konny
wymknął się spod kontroli.
Tęskniłem za tym miastem.
KOMENDANT STRAŻY POŻARNEJ
Zaraz ktoś po ciebie podjedzie.
Dziękuję.
Dobrej zabawy.
Jak zwykle.
Napisy: Joanna Goryszewska