NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Proszę o uwagę. Pociąg RENFE numer 1486
do Gare du Nord w Paryżu stoi na peronie ósmym.
Pasażerowie powinni kierować się…
Chodźmy. Przyjechał pociąg.
Stać! Policja!
Stać! Zatrzymać ich!
Szybko!
Stać! Policja!
- Pederasta! - Skuć go!
- Wstawaj! - Wstawaj!
Zabierzcie tę szumowinę!
- Wstawaj! - Proszę…
Nie szarp się.
Idziemy.
Przepraszam.
Chyba pomylił pan miejsca.
Aresztowali Gabina.
Meksykanin uciekł,
ale niedługo go znajdą.
Tak będzie najlepiej.
- To pani wnuk. - Nie moja wina, że wdał się w matkę.
Pani Amparo!
Namówiła pani Gregoria, żeby wysłał go do więzienia.
Może go pani namówić, żeby go uwolnił.
Jest tam, gdzie jego miejsce. Wśród podobnych sobie.
Jak nic pani nie zrobi, też panią zamkną.
Co on może powiedzieć? Z więzienia?
Nikt go nie wysłucha.
Zapomina pani, że wciąż mam list.
Napisany przez niewiarygodnego zboczeńca.
Niech pani się dobrze zastanowi, co zrobi.
Nie wie pani, co jestem w stanie zrobić, by ocalić syna.
Więc to po to ci pistolet.
Cieszę się, że w końcu stałaś się tym, czym zawsze gardziłaś.
POLICJA
To cię zaboli, pederasto!
ŚMIERĆ JEST AKTEM SŁUŻBY
Tutaj.
- Chcę porozmawiać z ojcem. - Na pewno tego chcesz?
- O co mnie oskarżacie? - O wszystko oprócz pederastii.
Zostawcie nas samych.
Kto ci to zrobił?
Ktoś tutaj?
Czy to ważne?
Gabino, synu…
to mnie boli bardziej niż ciebie.
Ale nic nie mogę na to poradzić.
Prawo jest prawem.
A ty popełniłeś przestępstwo.
Rozumiesz to, prawda?
- Niczego złego nie zrobiłem. - Dlatego… Posłuchaj.
Dlatego lepiej, żebyś był w placówce, w której będziesz mógł wyleczyć się…
ze swojego zboczenia.
Wyjadę do Meksyku. Nie wrócę, obiecuję.
- Chcę, byś się leczył. - Lázaro to tylko przyjaciel.
Przyjaciel?
Przeklinam dzień, w którym się pojawił w naszym życiu!
Straż!
Gdzie twój przyjaciel?
Daleko.
We Francji.
Jeśli będziesz kłamał, nie będę mógł ci pomóc.
Ostatnia szansa.
Gdzie on jest?
We Francji.
Nie!
Tato!
Proszę!
Wystarczy.
- Ale mój syn tam jest! - Przykro mi.
Zadzwońcie do męża.
- To on zabronił panią wpuszczać. - Jak to możliwe? Nie wie, że tu jestem.
- Spodziewał się pani. - Mam prawo wejść.
Proszę pani!
Nie chcemy używać siły.
Proszę się nie zatrzymywać.
PRACA, DYSCYPLINA, POSŁUSZEŃSTWO FRANCO, HISZPANIA
Ta faktura…
Co się dzieje?
Dokończymy później.
Gregorio nas zdradził.
Dlaczego?
Może dogadał się z inną firmą.
Tak bez uprzedzenia?
Co zrobimy?
Nie mam pojęcia, synu.
- Może zapłacimy mu więcej? - To nie zadziała.
- Musimy coś zrobić, ojcze. - Nie.
On podjął decyzję. Ja też.
Doniosłem na jego syna.
Na Gabina?
Gregorio wydał nakaz i Gabino został zatrzymany.
Co ty sobie myślałeś?
Mogą nas oskarżyć o korupcję.
Nie zrobiliby tego. Są w gorszej sytuacji niż my.
Doprowadzisz nas do ruiny!
Ostatni raz tak się do mnie odzywasz.
Ostatni raz.
- Mogę dostać więcej wody? - Masz swój przydział.
Cześć.
Kim jesteś?
Byłem na twoim przesłuchaniu.
Jestem tu przez to co ty.
Czyli?
Nie jesteś Hiszpanem?
Jestem.
Ale wiele lat mieszkałem za granicą.
Nie martw się.
Bogate dzieciaki zawsze wychodzą.
Niektórzy mają szczęście.
Jakie szczęście?
Że własny ojciec chce cię udusić za to, kim jesteś?
Kurwa.
Przyjacielu.
Jeśli wyjdziesz, mam prośbę.
Może być ciężko.
Błagam, zrób to.
Idź na ulicę Apodaca,
pod numer 15 i zapytaj o Davida.
Powiedz mu, że go bardzo kocham.
I żeby się ukrył…
bo ja…
już stąd nie wyjdę.
Nie przetrwam tu dużo dłużej.
Zaskoczyłeś mnie, Gregorio.
Takie chwile definiują mężczyznę.
Dziękuję.
Wybacz, że zadam niedyskretne pytanie…
Myślisz, że twój syn jest aktywny czy pasywny?
Nie wiem.
Bo zastanawiam się, gdzie go wysłać. Do Huelvy czy Badajoz…
Rozumiem. Myślałem, że może…
za pana zgodą…
moglibyśmy go wysłać do szpitala, w którym leczy się jego chorobę.
To niekonwencjonalne, ale…
skoro jest twoim synem, możemy zrobić wyjątek.
Dziękuję.
A co z tym drugim pederastą?
Pracujemy nad tym.
Wiesz, że teraz świecisz przykładem?
Tak.
Inni pomyślą dwa razy, zanim zrobią coś tak odrażającego.
Nie zawiedź mnie, Gregorio.
Carlos! Na dziedziniec.
Dwie minuty. Nie więcej.
Jak się masz?
Co tu robisz?
Powiedziałeś im o mnie?
Jeśli tak, to co?
Nie jestem takim łajdakiem.
Przepraszam.
Chciałem, byś wyjechał.
Mówiłem ci, ale nie słuchałeś.
Byłeś w niebezpieczeństwie.
Nie miałeś z tym nic wspólnego?
Nie, przysięgam.
Myślisz, że się cieszę, że tu jesteś?
Nie byłem dobrym przyjacielem, odkąd wróciłeś,
ale życie tu jest inne.
Czasem jest piekłem.
Jesteś z Lázarem?
- To tylko przyjaciel. - Nie musisz kłamać.
Nie kłamię.
Między nami nic nie ma.
Niestety tylko się przyjaźnimy.
Wiesz, czy go znaleźli?
Chcę ci pomóc.
- Przysięgam… - Jesteś w najgorszym miejscu.
To okropne miejsce.
Nie musisz już cierpieć.
Masz go?
Co to?
Klucz do jej szafki.
Tam jest list.
Dlaczego go nie masz?
Nie wolno mi wchodzić do klubu.
Wiesz, gdzie jest mój klucz do szafki?
Nie, proszę pani.
Skąd miałabym wiedzieć?
To mały klucz. Trzymam go w szkatułce na toaletce.
Niczego tam nie dotykam.
Ktoś go zabrał.
Tylko ty wiesz, od czego jest.
Może pani przeszukać mój pokój.
Rozmawiałaś z panią Amparo?
Co jej powiedziałaś?
Przykro mi.
Przykro mi, że wie pani, jak to jest, gdy ukochana osoba jest w więzieniu.
Słucham?
Pani Falcón? Mówi Pilar Domínguez.
Kto?
Pilar Domínguez. Z klubu strzeleckiego.
Oczywiście.
Przepraszam, że przeszkadzam, ale ten Meksykanin tu jest
i jest wzburzony…
- Nic mu nie jest? - Nie.
Proszę mu przekazać, że zaraz tam będę.
DYREKCJA GENERALNA BEZPIECZEŃSTWA ZWOLNIENIE Z WIĘZIENIA
Synu!
Niedługo dostanę pieczątkę.
Jeśli się uda, pani Amparo ją zdobędzie, zanim go zabiorą.
Wciąż jest nadzieja, synu. Wyciągniemy go.
O co chodzi?
Tata nie żyje.
Powiedzieli, że…
to zapalenie płuc.
To nieprawda.
Mogli się pomylić. Jest tyle więźniów.
Nie pomylili się.
Pomylili.
Mamo.
On nie żyje.
Proszę pani? Tędy.
- Ktoś go widział? - Nie. Jest tutaj.
- Myślałem, że już cię nie zobaczę. - Ja też.
Co się stało?
Wszystko stało się tak szybko. Rozdzieliliśmy się.
- Przysięgam, nie chciałem… - To nie twoja wina.
- Co z nim? - Nie puścili mnie do niego.
- Rozmawiałaś z mężem? - Gregorio nigdy nie zmieni zdania.
Musimy coś zrobić.
Jest tylko jeden sposób.
Gregorio dobrze cię traktuje?
Tak. Jest bardzo wymagający, ale dużo się uczę.
Cieszę się.
Nie nalegałabym, żeby dał ci pracę, gdybym nie była pewna, że dasz sobie radę.
Nawet gdyby twoi rodzice mnie błagali.
Musieliśmy znaleźć właściwą osobę i jestem pewna, że się udało.
- Dziękuję. To wspaniała szansa. - Wiem.
Teraz musisz mi się odwdzięczyć.
Słucham?
Potrzebuję takiego zwolnienia z więzienia…
na to nazwisko…
ale z pieczątką i w jednym kawałku.
- Dlaczego nie poprosi pani syna? - To nie twój interes.
- Mogą mnie zwolnić. - Mogą.
Ale jeśli tego nie zrobisz, na pewno cię zwolnią.
- Czekają na panią. - Dziękuję, już idę.
Jak najszybciej.
Gdy miałam 20 lat,
wygrałam Młodzieżowy Turniej Strzelecki.
Od tamtego dnia ten klub i broń
stały się ważną częścią mojego życia.
Tak, zawsze miałam niezwykły cel.
Rzadko ponosiłam porażki, czy to z gołębiami, czy w życiu.
Tu poznałam Cristóbala, mojego męża. Niech spoczywa w pokoju.
Tu bywałam na niezliczonych przyjęciach.
Niektórzy z dawnych przyjaciół są tu dziś.
Przyjaciół, których zawsze wspierałam, w dobrych i złych momentach.
Dlatego też 50 lat po moim zwycięstwie…
Tak, 50, ale zachowajmy to dla siebie.
Pięćdziesiąt lat później z dumą inauguruję Młodzieżowy Turniej Strzelecki.
Jestem bardzo dumna z dzisiejszych młodych zawodników.
Mam dla nich tylko jedną radę.
Dobre strzały i zwycięstwo to nie tylko kwestia celności,
ale umiejętności przewidywania.
Do tego trzeba mieć zimną krew.
Nie tylko zdobędziecie trofeum,
ale też wygracie życiową walkę:
unikniecie frustracji.
- Niech wygra najlepszy! - Brawo!
Dziękuję. Dziękuję wszystkim.
- Gdzie byłeś? - Zostawiłem broń w aucie.
A co ty, moja matka?
Ostatnio nie da się z tobą rozmawiać.
To nie rozmawiaj.
Jest pani wspaniała. Cudowna przemowa.
I cudowny dzień. Wcześniej było pochmurno, ale pogoda się poprawia.
Tak, to cudowny dzień. Oby dla was też.
- Tak. - Chociaż słabo wyglądacie.
- Drogie panie? - Tak.
Jaka szkoda, że to zostało uwiecznione.
Miłego turnieju.
Dziękuję.
Gotowy.
Gotowy!
Daj!
Proszę.
Panie Gregorio.
Zostawiam wyprasowaną koszulę na łóżku.
Dziękuję.
Rosario!
Rosario?
Jak na kogoś, kto przegra, bardzo się starasz.
Mówisz o sobie?
Gadajcie sobie. Będziecie płakać, gdy ja wygram.
Na pewno.
Przepraszam. Możemy porozmawiać?
Wiem, że to nie moja sprawa, ale widziałam was razem…
O czym ty mówisz?
Meksykanin, który uciekł, jest na terenie klubu.
Widziałaś go?
Poszedł do lasu.
Nikomu o tym nie mów. Zrozumiano?
Nie ma już odwrotu.
Nigdy nie będę tego żałować.
Tam są!
Zabrać ich do klubu!
- Idź! - Ruchy!
Przykro mi.
Idziemy!
Puść mnie!
Idziemy!
- Gdzie Mina? - Zamknij się!
KOCHANA MATKO…
Słucham?
Dzwonię z klubu strzeleckiego.
Znaleźliśmy panią Falcón w lesie z tym Meksykaninem, który uciekł.
Co to znaczy?
Znaleźliśmy ich oboje w lesie.
Byli nadzy.
Jest pan pewien?
Tak, proszę pana. Bardzo mi przykro.
Kto ich znalazł?
Córka Santosa, Cayetana.
Idziemy.
Dokąd?
- Zabierzcie go. - Tak jest.
Obiecaj, że to zrobisz. Przysięgnij.
Masz moje słowo.
Drzwi!
Otwórz drzwi.
Nie mogę. Mówią, że jest niebezpieczny.
Teraz!
Spokojnie.
- Co zrobisz? - Nie skrzywdzę cię.
To moja wina.
Nie sądziłam, że to zajdzie tak daleko.
Odkąd cię zobaczyłam,
chciałam tylko z tobą być.
Proszę…
- Proszę, wybacz mi. - Nie chcę tego słuchać.
Pozwól, że ci pomogę.
Mogę cię stąd wydostać, jeśli chcesz.
Z tym pojedziesz do Barcelony, a potem do Paryża.
Teraz albo nigdy.
- Nie mogę. - Możesz.
Będę przy tobie.
Ty i ja.
W Paryżu.
Wyobrażasz to sobie?
Będziesz tańczył, a ja będę u twego boku.
Zaczniemy od nowa. Razem,
z dala od tych ludzi.
Tylko się zgódź.
Ja tego chcę.
A ty?
Chodźmy.
Ty biedny idioto!
Prawie ci się udało.
Zabrakło ci inteligencji.
Myślisz, że ktoś taki jak ty może wygrać z kimś takim jak ja?
Nie,
ale było miło spróbować.
Chodź tu!
Zwiąż go mocniej. Próbował uciec.
Po co jedziemy do klubu?
Wkrótce się dowiesz.
Nie wiem, ile razy można się mylić.
Co do ciebie myliłem się nie raz.
Chciałbym móc cofnąć czas.
Bardzo żałuję tego, co się stało, synu.
Nie wiem, czy kiedykolwiek sobie wybaczę, ani czy ty mi wybaczysz.
- Wszystko dobrze? - Świetnie.
Odkąd syn powiedział, że się z tobą żeni, wiedziałam, że to będzie katastrofa.
Nie obraź się, ale zawsze uważałam cię za głupią.
Choć nie na tyle głupią, by wszystko zepsuć.
Mów, co chcesz.
Myślisz, że jeszcze mnie to obchodzi?
Nie mówisz już do mnie na „pani”? A powinnaś.
Wciąż jesteś żoną mojego syna.
Cudzołożnicą, co prawda,
ale czego można się spodziewać po Meksykance?
Mina…
Szkoda, że się nie dogadujemy.
To niemożliwe.
Tobie nie można ufać.
Wiesz, dlaczego go zabiłam?
Wzięłam ślub pełna nadziei,
że mężczyzna, którego wybrałam, sprawi, że będę szczęśliwa do końca życia.
Ale zanim się zorientowałam…
byłam zamknięta w pozłacanej klatce, z której nie było ucieczki.
On już na mnie nie patrzył.
Nie pozwalał mi mówić.
Stałam się nikim.
Pozostało tylko to znosić.
Albo próbować uciec.
Problem w tym,
że mimo wszystko musiałam wychować syna.
Kiedy odwrócił się do mnie plecami, wycelowałam w niego.
„Cristóbal, patrz!”
Odwrócił się, a ja się nie zawahałam.
Strzeliłam. Tak po prostu.
Nie wiem, czy to byłam ja.
Ale zanim się obejrzałam,
on leżał na ziemi,
a ja trzymałam w rękach broń.
Wtedy zobaczyłam Gabina,
stojącego obok drzewa i patrzącego na mnie.
Myślałam, że będzie z nim łatwo. Dzieci nie wszystko rozumieją.
Teraz zdaję sobie sprawę, że wiedział, co się stało.
Za późno.
Teraz tego żałuję. Byłam taka głupia.
Jest wrażliwy, ale to pederasta.
Powinnam wiedzieć, że się poskarży.
Jak śmiesz.
Powinnam była to wtedy skończyć.
- Oszczędziłabym nam wstydu. - Nie obchodzi mnie, co się ze mną stanie,
ale ty do końca życia będziesz żałować, że zadarłaś z moim synem.
Obie jesteśmy wściekłymi matkami.
Różnica między nami jest taka,
że tobie brakuje odwagi, by ocalić syna.
Przyjechał pani syn.
Lubisz zgrywać ofiarę, a to bezużyteczne.
Szkoda, że nie zdążysz tego naprawić.
- Wysłałem po pana samochód. - Z drogi!
Gregorio.
Gregorio. Zamknęliśmy ją w pracowni taksydermicznej.
Co ci zajęło tak długo? Robisz mi wstyd.
Dlaczego?
Dlaczego to zrobiłaś?
Skąd wiesz, że to prawda?
Jeśli myślisz, że jestem morderczynią, zabij mnie.
Wszystko, co robiłam, robiłam dla nas. Nie odpłacaj mi się tak.
- Nic pani nie jest? - Nie.
- Dobrze, że wracamy do domu. - Tak.
Alonso, chcesz prowadzić?
Jedźcie, dogonię was.
Alonso, proszę.
Wiesz, co jest najgorsze w ciągłych kłamstwach?
W tym, że budzisz się z myślą, której nie możesz się pozbyć?
W pewnym momencie wariujesz.
Nie wiesz, czy to, czego chcesz, jest prawdziwe.
Cieszę się, że ty wiesz.
Pomogłeś mi.
Teraz wiem, czego chcę.
Zostaw mnie.
Jak to jest z mężczyzną?
- Wyjdź. - Proszę.
Pierwszy raz nie był w mieście.
Byłem na wsi.
Spędziłem tam dwa miesiące z dziadkami.
Syn sąsiada codziennie zapraszał mnie na pływanie.
Był trochę starszy.
Woził mnie rowerem.
Bałem się.
W końcu kazał mi złapać się w pasie.
Żeby nie spaść.
Słyszałem tylko dźwięk cykad.
Nad wodą powiedział, że zapomniał kąpielówek.
Ja na to: „Wracajmy”.
Mówił, że nie ma potrzeby.
Zdjął spodnie.
A potem stanął obok mnie i zdjął moje spodnie.
Byłem zaskoczony…
ale długo o tym marzyłem.
Zaczął całować mnie po szyi…
po plecach…
Czułem się pijany.
Wszechmogący.
Opuściłem dłoń i sięgnąłem.
Był ogromny.
Powiedział, żebym się nie bał. Pomógł mi.
Ściskało mnie w żołądku.
Jakbym skoczył z urwiska i tuż nad ziemią…
wzleciał w powietrze.
Czułem wszystko.
Jego język.
Jego pot.
Jego poruszające się biodra.
I tak cały czas…
aż oddałem się rozkoszy.
Nie! Alonso, nie!
Puść.
Puść. Proszę, nie rób tego.
Nie zostawię cię samego.
Musimy sobie pomagać.
Co się dzieje?
- Wracaj! - Tato, co robisz?
- Tato! - Puść go!
- Tato! - Nie dotykaj go!
- Gregorio! - Zostaw ich.
- Gregorio! - Idź stąd!
Tato, nie rób tego.
Nie mogę tego tak zostawić.
Nie obchodzi cię, że twoja matka spała z twoim kolegą?
To nieprawda.
Ty mu powiedz.
Mamo?
Kochanie…
Zasługujecie na śmierć jak psy.
Już dawno nas wszystkich zabiłeś.
Dziwka!
Chodź.
Chodź tu, synu. Ty to zrób.
Weź broń.
Weź.
Przywróć godność ukradzioną naszej rodzinie.
Zrób to!
Podnieś broń.
Pederasta!
Jesteś pederastą!
Podnieś broń.
Podnieś broń, pederasto!
Podnieś broń!
Nie odbierzecie mi wszystkiego, co mam!
- Uciekajcie! - Rozdzielcie się!
Osoba, którą najbardziej kochałam, nie żyje…
ale ja wciąż tu jestem.
Wybrałeś zły moment, by zjawić się w moim domu.
Trafiłam cię w nogę? Szkoda.
Spokojnie.
Pomogę ci.
Opuść rękę, tancerzu!
Jesteście następni!
Słyszeliście?
Jesteście następni.
Wygląda znajomo?
Wróciłeś do Hiszpanii po to…
Los jest kapryśny, prawda?
Nie zbliżaj się, bo strzelę.
Tak się nie mówi do własnej babci.
Nie odważysz się.
Cristóbal, patrz!
W moich żyłach jednak płynie pani krew.
Nie!
- Gotowy. - Gotowy!
- Daj! - Daj!
Napisy: Sylwia Szymańska