WIELE Z TEGO WYDARZYŁO SIĘ NAPRAWDĘ
NOWY JORK, 1933
CHIRURG
Pracowałem w swoim gabinecie przy 138. ulicy.
Zajmowałem się pokiereszowanymi ofiarami wielkiej wojny, takimi jak ja.
Widzisz? Pięknie.
Ofiary urazów, o których świat z radością zapominał.
Ratowałem twarze, podnosiłem na duchu, śpiewałem piosenki.
Fistaszki...
Moje oko zostało we Francji.
Wiecznie podpadałem komisji lekarskiej za tworzenie nowych leków.
Potrzebowaliśmy nieistniejących jeszcze leków,
żeby ból i zszargane nerwy dały nam żyć.
- Oby ta pigułka była lepsza. - Obyś miał rację.
Niektóre działały lepiej niż inne.
To dziś moja druga dawka.
I czuję się świetnie.
- Victor... spróbujesz? - Tak.
Za tydzień.
Dobra. Co za szwung!
Włóż spodnie, Burt. Pocerowałam ci je.
- Coś ci jest? - W wyniku obrażeń wojennych
nosiłem znienawidzoną ortezę.
- Zamkną ciebie albo gabinet. - Nie pomagasz, Shirley.
Za te twoje eksperymenty.
Dobrze wyglądasz. Jak infekcja?
- Mija. - Świetnie.
I nie musisz jeszcze płacić.
Nowe wiadomości.
Rodzice nie przyjadą na święta.
Herb Gets pytał o krople do uszu.
Dzwonił też Harold Woodman. Podał adres.
Masz tam natychmiast iść.
Działałem do spółki
z serdecznym druhem z okopów, mecenasem Haroldem Woodmanem.
- Cześć, Burt. - O co chodzi? Co to za miejsce?
- Bardzo ważne zlecenie. - Tak?
- Intratne. - Fajnie.
Mamy długi.
A sporo osób od nas zależy.
No i sprawa jest dla nas obu istotna.
W jakim sensie?
- Zależy ci na dorocznej gali. - Tak.
Bo my, weterani, musimy się spotykać, żeby o nas pamiętano.
A najlepszą terapią są wspólne rozmowy i śpiew.
- Prawda? - O co chodzi?
O pewną procedurę medyczną.
Wiem, że niektóre procedury faworyzujesz.
Mów jaśniej. Co to za procedura?
Po co ci te kwiaty?
Zabieram Beatrice na kolację.
- Zabierasz ją na kolację? - A tak.
- Zawiodłeś mnie. - To moja żona!
Zgodzi się to zrobić?
Tak. Zgodzi się. Wszystko gra.
- Odmówi. - Nie.
Kto to?
To panna Liz Meekins, Burt.
Meekins? Spokrewniona z...?
To mój ojciec. Wiem, że go pan podziwia.
- O tak. - Obaj podziwialiśmy... amy.
Podziwiam go.
Dlatego przemówi na tegorocznym zlocie.
Miło mi panią poznać.
- Pani tata też tu jest? - Daj jej skończyć.
Mój ojciec wrócił. Wczoraj. Statkiem.
Ma interesy w Europie. Złapał coś? Zbadam go. Gdzie jest?
- Musisz go zobaczyć. - Jasne. Chodźmy.
Wspaniałe wnętrza. Popatrz tylko.
Więc gdzież jest
nasz prawy i poczciwy generał Bill?
Przepraszam.
Strasznie męczy mnie dziś alergia.
Budzę się, mam zapchany nos
i tak cały dzień.
Nie chcę wiedzieć, co robicie.
Macie dwie godziny do przyjścia balsamisty.
Co się stało? Miał być mówcą na gali.
Pomoże mi pan?
Nie wierzę, że taki okaz zdrowia zmarł śmiercią naturalną.
Rodzina twierdzi inaczej, kręci i kłamie. Żądam sekcji zwłok.
Ma pani do tego prawo. Nie zostawił testamentu.
A pani jest najbliższą krewną.
Nie cierpię sekcji. Wiesz o tym.
Musimy to zrobić, Burt.
To dzięki niemu się poznaliśmy. To on sformował nasz pułk.
Jak to się stało, że umarł? Pani zdaniem to podejrzane?
Tak, to podejrzane.
Zaśpiewajcie ze mną. Tak lubił wasze wspólne śpiewy w okopach.
Bezcenne wspomnienia...
Niewidzialne anioły...
Zesłane na ziemię, by ulżyć mojej duszy...
Szybciej tam!
Macie tylko dwie godziny, żeby zrobić swoje.
Zaraz po sekcji zwłok
przyjdziecie do restauracji Minters. Muszę znać wyniki.
- Czemu dwie godziny? - Jesteśmy w kostnicy. Chcą go pochować.
Restauracja Minters, po 17.
- Zabierzcie go stąd. - Do roboty.
Harold, nie wiem, co robisz...
O, przepraszam. Dzień dobry.
Macie tu białego umrzyka w skrzyni.
To nawet nie trumna.
Ważny facet w skrzyni ze starych sosnowych desek.
Na dodatek bez wieka.
Jego córka płacze.
- Kto tu będzie miał kłopoty? Czarni. - Milton...
Ale teraz musimy załadować twórcę naszego pułku
na ciężarówkę.
Przeprowadźcie sekcję...
i zaraz potem widzimy się w Minters.
- Jasne. - Muszę wiedzieć, co ustalicie.
- Restauracja Minters, o 17. - Milton!
- Uważajcie! - Jedno kółko się zacina.
Nie uważacie!
- Dlatego nie daję ci wozu. - Przyjedzie po toto balsamista.
Wróćcie na czas. Za dwie godziny!
Pamiętasz Burta?
- Oczywiście. - Irma St. Clair.
- Cześć, Burt. - Cześć, Irma.
O nic się nie martw. Robię dwie sekcje miesięcznie.
A ja zrobiłem dwie w całym życiu.
Raz, by dowieść, że nie zostawiłem zacisku na jelicie,
drugi raz, by usunąć zacisk z jelita.
Wiemy zatem, że jesteś specem od jelit. Dzięki.
Powinnaś się umówić z Burtem na kawę.
A może sam się z nią umówisz.
Przyjaźnimy się tylko.
Wiesz, Irmo? Jego żona uległa naciskom rodziny.
Od ponad roku mieszkają osobno.
- Nie wywlekaj tego teraz. - Myślę o twoim szczęściu.
Widok zwłok uświadamia nam,
że czas ucieka, a miłość jest prawdziwa.
- Co się tu wyprawia? - Sekcja. Oto papiery.
Policja czeka, aż trup wróci do kostnicy.
Im prędzej zaczniemy, tym prędzej wróci.
A ci dwaj muszą stąd wyjść.
To weterani. Służyli ojczyźnie.
- Zaczekajcie u McGee. - Będziemy na dole.
U McGee.
Irma jest Portugalką. To co innego.
Nie wiedziałem, że jesteś Portugalką.
Nie jestem.
Kto zaczyna, ty czy ja?
Przeżywam to, znałem człowieka.
- Możesz tylko podpisać. - Nie...
- Haroldowi to wystarczy. - Pomogę.
Taki miły facet.
I gotowe.
O Boże.
Nie spytałem, co u ciebie.
Facet mnie rzucił.
Ale to chleb powszedni.
- Współczuję. - Jest dobrze.
Prawdziwa miłość bazuje na wyborze, nie potrzebie.
Potrzebujesz żony?
- Czy ją sobie wybierasz? - Nie da się tak i tak?
Nie. Na dłuższą metę liczy się tylko to drugie.
Wybór jest ważniejszy niż potrzeba.
Nie lubię być sam.
Czyli potrzeba.
Otwieram żołądek. Popatrz.
O, to nietypowa barwa.
- Coś... - Właśnie.
Podawanego przez dłuższy czas. Trudno określić, od kiedy.
Dopiero co wrócił z Europy.
Zamknę go i pobiorę próbki krwi. Jutro prześlę ci dane.
- Przyjmujesz tam, gdzie zawsze? - Tak.
Harold twierdzi, że zasługujesz na więcej, ale zszedłeś na manowce.
Podążyłeś za niewłaściwym Bogiem.
Co? Manowce?
Niewłaściwy Bóg? Niech sam mi to powie.
- Co to w ogóle znaczy? - Nie wiem.
Może bezwiednie rozmieniałeś się na drobne,
aż zrobiło się za późno.
Muzyka ucichła i zostałeś bez krzesełka. W życiu prywatnym też.
- Potrzebujemy sali. - Świetnie, bo właśnie wychodzimy.
Po 17 mamy się spotkać z Liz.
Jasne. Ale chcę pogadać o Irmie.
Naciskałem, bo chcę twojego szczęścia. Jako przyjaciel.
Który uważa, że zszedłem na manowce, ale boi się mi to powiedzieć.
Nie chcesz, żeby ci to mówić.
A kto kupił kwiaty żonie, która wystawiła go za drzwi?
Co znaczy „zejść na manowce”
- i „podążać za niewłaściwym Bogiem”? - Chodzi o twoich teściów.
Krzywo patrzą na naszą współpracę i przyjaźń.
Nie przejmuję się ich ględzeniem.
Trochę się przejmujesz.
A wystarczy odrobinka, i już cię mają.
To coś jak kropla krwi z ran, które zadał ci fryc, zanim go zabiłem.
Zrobił się skrzep i co?
Straciłeś oko.
Witam. Stolik dla dwóch osób?
Ktoś na nas czeka. Wysoka blondynka,
- poważny wyraz twarzy... - A tak. Tędy.
Zaraz. Była tu. Co się stało?
- Była...? - Tutaj.
- Panno Meekins! Chwileczkę! - Wyszła.
Panno Meekins!
Znaleźliśmy coś podejrzanego,
- tak jak pani mówiła. - Nie mogę! Przykro mi!
Rozmawiałam ze znajomym... z panem Voze'em.
Kazał mi uważać.
- Straszył panią? - Nie mogę ryzykować.
- Wycofuję się. - Zejdźmy z jezdni.
- Znał pan ojca. Pan też. - Uwielbialiśmy go.
Zawsze powtarzał, że nie wolno uciekać przed strachem.
Wyglądam na przerażoną...
Nie powinnam się bać, pan Voze mnie tylko ostrzegał.
Chciał dobrze, to przyjaciel rodziny.
Co ustaliliście?
Mógł zostać otruty. Domyśla się pani dlaczego?
- Ktoś mnie obserwuje? - Spokojnie.
Mogę o tym rozmawiać?
Chcą wejść w jakieś układy, wiedział o tym.
Nie godził się na to.
Wiedział o czymś. Był świadkiem czegoś potwornego. Naprawdę.
Wiedzieli, że to ujawni.
- Co takiego widział? - To niebezpieczne. Myślę, że...
Panno Meekins!
Boże! Panno Meekins!
To oni ją pchnęli!
- Panno Meekins! - Nie żyje.
To oni ją zabili!
Kłamstwo!
Tamci dwaj!
To pan ją pchnął! Widziałem!
- To oni! - Widziałem!
Zabili ją!
Jestem adwokatem, a on lekarzem. To nasza klientka.
- Patrzcie, co ma! - Jej torebkę!
Ukradł jej torebkę!
To pan ją pchnął!
Jestem adwokatem...
Nie! On jest...
Ujęcie obywatelskie!
Aresztujemy was!
Zastrzelić ich!
Łapcie ich!
Stać!
Tchórze!
Biedna dziewczyna.
O Boże!
To ten człowiek. To on.
Grunt to organizacja.
Nie uciekną. Będziemy ich wypatrywać.
Jak tu za nami trafili?
Chodź!
Cholerna orteza.
- Chyba wciąż nas obserwują. - Myślisz?
Takie mam wrażenie.
Cholera jasna. Co znów diabli nadali?
Nie da się tego wyjaśnić bez cofnięcia się w czasie.
Nowy Jork, 1918
Mam się udać pod nasze ulubione drzewo...
i odłupać korę w Lesie Argońskim,
tam, gdzie wróg wysadza ludzi w powietrze?
To godne i zaszczytne. Dobre dla rodziny.
Naprawdę dobre, Burt. Dobre.
Docenią cię, jeśli przywieziesz medale.
Zaakceptują cię na Park Avenue. Służba wojskowa nobilituje.
Mogę zginąć.
Nie wolno tak myśleć. Oczywiście, że nie zginiesz.
Ach... Beatrice.
Francja, 1918
Nie tłukłem się tu przez ocean, żeby mnie traktowali jak psa.
Hańbią flagę.
Chyba nie mają w sobie dość wiary
- i szacunku, by nosić nasz mundur. - O kim rozmawiamy?
Jak mi który białas podskoczy, strzelę mu w plecy.
- Wiemy, że wam się to nie podoba. - Już z panem nie gadam.
- Nie przestaniesz ze mną gadać. - Dość!
Tak jest, panie generale!
To już nie wasza sprawa. Nie z tym nastawieniem.
Będzie pan oficerem medycznym, Bernstein.
- Berendsen, panie generale. - Przepraszam. To jest pan Woodman.
Może pan nam pomóc opanować sytuację.
Co to za sytuacja?
Panie Woodman, dlaczego jesteście za płotem?
Właśnie, dlaczego?
- Za niesubordynację. - Byliście niesubordynowani?
- Tak. - Dlaczego?
Bo mamy rasistowskich przełożonych, jak ten baran.
Odmawiamy dalszej służby, póki nie zastąpi go ktoś na poziomie.
Ktoś porządny i taktowny.
I to mam być ja?
Tak, Berendsen.
Znajomości zawarte w warunkach ogromnego stresu
to więź na całe życie.
Czy pan doktorek mnie zostawi, żebym się wykrwawił
i będę musiał strzelić mu w plecy?
Dotychczasowi dowódcy mieli gdzieś to, czy przeżyjemy, czy nie.
Nie pozwolę nikomu się wykrwawić i nie mam ochoty na kulkę w plecach.
Jestem synem mechanika z Elmiry.
Żonatym. Pół katolikiem, pół żydem.
Lekarzem. Mam praktykę przy Park Avenue
i wrażenie, że teściowie chcieli się mnie pozbyć.
Brzmi nieźle, poza tym...
kawałkiem o teściach. Dlatego mogę panu zaufać.
Więc zawrzemy układ.
Pan dopilnuje, żebyśmy nie pomarli,
a ja dopilnuję,
żeby pana nie zabili.
Wzajemna ochrona.
Harold Thaddeus Woodman.
Bertram Berendsen.
- Witamy w 369. - Dziękuję.
I o to chodziło. Wzajemny szacunek.
A teraz zajmijmy się sprawą mundurów.
Tak, zajmijmy się bajzlem z mundurami.
Witam w mojej armii.
Czemu nosimy francuskie mundury?
Amerykańscy żołnierze nie chcą być z nami kojarzeni.
Haniebne. Zabiegałem o stworzenie tego pułku
w duchu dobra i jedności.
Obym zastał was po drugiej stronie Lasu Argońskiego w dobrej formie.
Bóg z wami.
Ja ocaliłem Harolda,
Harold mnie.
A obu ratowała pewna Francuzka.
Daj resztę.
Nie wyrzucaj ich!
Po co ci one? To niehigieniczne!
Nie twoja sprawa!
Jazda stąd!
Wynocha!
Dość tych bezeceństw!
To niemoralne, karygodne
i bluźni pani,
zbierając te krwawe odłamki!
Bluźni?
Ja bluźnię?
Te odłamki były skażone złem.
Wyjmując je, oczyszczam je z win!
Wy wolicie wszystko ukryć!
To obraża Boga i rodziny ofiar.
Nie, nie. Ona ma rację.
Nie, ma rację.
Niech zachowa te krwawe odłamki.
Tak, tak.
- Ma rację. - Widzicie?
Spokojnie, Harold.
Jak śmiecie?
O mój Boże...
Co się tu dzieje?
Panie Woodman, mam u pana dług wdzięczności.
- Pani zna angielski? - Tak.
- Nie jest pani Francuzką? - Nazywam się Valerie Bandenberg.
- I nie jest pani Francuzką? - Nie.
Mogę postawić panu drinka?
Jasne. A wolno nam?
- Mnie tak. - Tu można pić?
Harold! Co ty wyprawiasz?
- Młody! Dokąd to? - Przy mnie nic mu nie grozi.
Gdyby zobaczyły was teraz białasy z Missisipi...
A co z naszym układem?
Straciłem oko.
Kobieta, która pali fajkę.
Onieśmielam cię?
W tej chwili troszkę tak.
Kiedy na kogoś patrzysz
i naprawdę go widzisz...
dostrzegasz w nim dziecko, którym kiedyś był.
Widzisz w nim to, co bezbronne.
I tak właśnie się nawzajem postrzegaliśmy od samego początku.
Teraz, kiedy skończyła się wojna...
Pragnę być człowiekiem.
Chcę chodzić po świecie
wolny...
jako osoba...
żyjąca własnym życiem.
Tu, w Europie.
I o to chodzi. Żyć i być wolnym.
Gorąco polecam. Sama się kręciłam po Europie.
Cudownie to na mnie podziałało.
Bez zbędnych słów
zagląda ci prosto w duszę.
I do twarzy ci z tym.
I jej, i moje życie ważyły się na szali w obliczu Boga. Właśnie tam.
Mogę o coś spytać?
Co się dzieje z odłamkami wyjętymi z naszych ran?
Tak od razu ci się nie przyznam. Coś za coś.
- Za darmo się nie dowiesz. - Coś za coś?
Dobra. Czego chcesz w zamian?
Czegoś pięknego.
Czegoś, dla czego warto żyć.
Właśnie na to patrzę.
Oddałem ci już tkwiące we mnie odłamki szrapnela.
Z twojego przyjaciela wyjęłam ich znacznie więcej.
Jak się nazywa?
Nazywa się Burt Berendsen.
O rany...
I przykuśtykał tu, żeby przypomnieć
o pewnym pakcie przyjaźni.
Pamiętasz go? Pamiętasz mnie? Jestem tu.
Miło cię widzieć.
Kajam się, Burt.
Już nigdy nie naleję dwóch, nie nalewając trzeciego.
Poratuj mnie. W zamian za coś pięknego pokaże nam,
co robi z wyciągniętym z nas metalem.
- Ma na imię Valerie. - A co robisz z odłamkami?
Najpierw trzeba dać coś w zamian.
- Właśnie. - Nic nie mam. Nonsensówka?
Dobry pomysł. Pasuje?
A co to jest nonsensówka?
Dobra.
Czerwone słońce.
Grejpfrut.
Chusteczka do nosa.
Czerwone słońce...
Grejpfruta kęs...
Chustka do nosa...
Kiedy mnie wołasz...
Twarz... do rozszyfrowania...
Czyja jest?
Moje imię...
Moje własne imię.
Pełna życia chwila...
- By kochać, by być... - Załapałaś!
Plaża gorąca...
Zimne niebo...
Śmierć jest prawdziwa...
Gdy umieramy...
Ale niebo...
Jest ciepłe od przyjaciół.
Zbieram wszystkie odłamki wyjęte z ran.
Proszę. Te są bardziej toporne.
O, czas na herbatkę.
Materiał: proch i szrapnel.
Wyżyny cywilizacji.
Witajcie w moim świecie.
O, maluję się.
Mam tylko pół twarzy? Jak to się stało?
Grunt, że mam szminkę.
Śliczniutka.
Trzeba wiedzieć, co się kocha,
i trzeba mieć z tego frajdę.
Inaczej się zaharujesz
i zepsujesz sobie zabawę zwaną życiem od A do Z.
Nie lepiej żyć dla tego, co piękne,
choć sam jesteś ciut wybrakowany?
Co pomyśli moja Beatrice o brakującym oku,
o moich bliznach i reszcie?
Da się coś z tym zrobić?
Znam filantropów ze szpitala w Amsterdamie. Sprawią ci nowe oko.
Amsterdam?
Parę lat temu po raz pierwszy przemierzałam Francję. Nie było łatwo.
- Tu kogoś dźgnąć, tam walnąć cegłą... - Co?
Długo by mówić.
Ale z wami pójdzie jak z płatka.
No i nabrałam wprawy w fałszowaniu dokumentów.
Burt, jedźmy do Amsterdamu.
Dobra.
Jesteś!
Paul Canterbury, Canterbury Glass, Londyn.
Najlepsze szkło protetyczne, przemysłowe, szkło na potrzeby wywiadu i wojska,
każdy typ szkła z wyjątkiem okiennego.
Chyba że kuloodpornego, rzecz jasna.
Przyjaciel panny Valerie jest przyjacielem Paula Canterbury'ego,
który gwarantuje dożywotnią dostawę szklanych oczu.
Nieźle.
Odniosłem podobną ranę,
ale pewnie tego nie widać, tak świetne produkujemy szkło.
Popatrzmy. Zdaje się...
Tak. Ciemna orzechowa zieleń, prawda?
Tak.
Hurra. Kolega z USA, Henry Norcross.
Miło mi. Od lat prowadzimy z jej rodziną interesy na rynku międzynarodowym.
My dbaliśmy o jej bezpieczeństwo,
ona pomagała nam służyć dobrej sprawie.
A jak konkretnie to robiła?
Chodząc na bankiety i rauty,
gdzie zdobywała informacje o bankach, ruchach wojsk itede, itepe.
- Jesteście szpiegami. - Nie.
On się zajmuje produkcją szkła,
a ja pracuję dla Departamentu Skarbu.
Brytyjski wywiad MI6
Wywiad Marynarki Wojennej USA
Przyjaźnimy się od lat. Ratowaliśmy się w potrzebie.
Teraz poratują i was.
Znaleźliśmy z Paulem czas
na obserwację ptaków. To nasz konik.
- Wspaniałe hobby. - Tak.
- Koronnik szary z Afryki. - Tak.
- Ten gatunek wymarł. - Tak, to dwa ostatnie osobniki.
- Gołąb nikobarski. - Tak.
Kiedyś były żywe.
A to bażant północnoamerykański.
Bażant z Ameryki Północnej.
Nazywam go bażancim pariasem.
Są tak pospolite. Ale piękne.
- Fakt. - Wyjątkowe upierzenie.
Z radością sfinansujemy wszelkie zabiegi kosmetyczne.
Górna półka.
I godziwe życie w Amsterdamie. Zasłużyliście na wytchnienie
i łyk wolności po tylu przejściach.
A w przyszłości złożymy wam wizytę, gdybyśmy potrzebowali waszej pomocy.
- Właśnie. - Bo przyjdzie czas,
by powiedzieć „dość” szaleńcom,
którzy wywołują bezsensowną dla nas wojnę.
- A czy ta potworność może się powtórzyć? - Ta wojna miała zakończyć wszystkie inne.
Marzenie się powtarza, bo samo się zapomina.
Dlatego się powtarza.
To jego dobra strona. Ale jego zła strona kiedyś wróci.
Na razie cieszcie się tą dobrą stroną.
W Amsterdamie.
Włącznik oświetlenia, nieco narowisty. Góra, dół, góra, dół... góra.
Trochę mruga. Widzicie?
Paul i Henry załatwili mi wielkie, ale zapuszczone mieszkanie.
Miała rację. To była ta dobra strona. Fantastyczna.
Woda.
Otworzył się przed nami cały świat. Coś wspaniałego.
To tutaj norma.
Tak, Amsterdam nosi się w sercu.
Był tam od zawsze.
Dawaj!
Paul, taniec pustyni!
Taniec pustyni.
Szalony, imperialny taniec pustyni.
Była genialna i stuknięta.
Ale stuknięta po naszemu.
Nasz pakt dotyczył teraz trojga.
Zostałem w Amsterdamie na dłużej,
ponieważ było tam cudownie.
On był spolegliwy i silny,
ona śmiała i promienna.
Francuzi nazywają to coup de foudre. Miłość od pierwszego wejrzenia.
Tworzyła swoją sztukę.
A ja byłem ich najlepszym druhem.
Z nowym okiem.
Pomagaliśmy przejezdnym weteranom.
Bez przerwy chodziliśmy na tańce.
Coś wspaniałego.
Na parkietach dansingów...
człowiek miał wrażenie, że lata.
- Nie jedź. - Tam jest teraz strasznie.
- Po co? - Muszę odwiedzić żonę.
Burt, mam bardzo złe przeczucia.
Twój wyjazd to zły omen.
Proszę, nie jedź.
Mam praktykę na Park Avenue.
I żonę.
Coś się wymyśli, dobra? Możemy...
Wiem to i owo o Park Avenue.
Nie jedź.
Valerie.
Bądźmy realistami. To nie może trwać wiecznie.
Jak mamy żyć?
Tęskniłem za Beatrice,
choć to ona i jej rodzice wysłali mnie na wojnę.
Służ ojczyźnie.
Poznałem ją na fecie dobroczynnej wydziału medycyny.
Nigdy nie widziałem piękniejszej kobiety.
Boże, przetańczyliśmy całą noc.
Beztroscy, roześmiani, zakochani.
Nie wiedziałem, że jest córką fundatora mojego stypendium.
W jego oczach... dla tego pół-Żyda...
„Stypendium, proszę bardzo, ale córka...
- nie dla psa kiełbasa”. - Fatalnie.
Przyjaciół się wybiera, rodziny - nie.
Wybieram was. A to...
Głupio mi, bo może odbieracie to inaczej.
Ale nasza relacja...
jest chyba czymś najważniejszym w moim życiu.
- Tak. - Też tak uważamy, zostań.
Ale nie mogę opuścić Beatrice.
Kocham ją.
Jasne. „Zostaniesz odznaczony.
Zaakceptują cię na Park Avenue”.
I tak powitano bohatera.
Nowy Jork, 1919
Prosiłem, nie przyjmuj tutaj takich pacjentów. To skandal!
Poznałem ich tylko dlatego, że wysłaliście mnie na wojnę!
To nie do pomyślenia na Park Avenue.
I nadużywasz morfiny.
Wara od mojej córki. Masz wilczy bilet!
Idź. Musisz. Zniknij stąd.
I z mieszkania. Prześlę ci rzeczy.
Bertram, zostań! Przepraszam!
Jak mógłbym nie pomagać weteranom?
Przeniosłem praktykę do zaułku przy Great Jones Street.
I trochę przeholowałem z uśmierzaniem bólu.
Odesłano mnie na przymusowy urlop
na koszt władz stanowych.
Poprosiłem przyjaciół o ratunek.
Nie przewidziałem skutków tego listu.
Jeśli twoja rodzina może wyciągnąć Burta z paki, powinnaś to zrobić.
Pakt zobowiązuje, Valerie.
Mówiłam ci, że od czegoś uciekłam, prawda?
To wszystko, co musisz wiedzieć. Jasne, rodzina
mogłaby mu pomóc. Jednak kontaktując się z nimi, zdradzę, gdzie jestem.
A kiedy się dowiedzą,
znajdą sposób, żeby mnie zaciągnąć z powrotem do kraju.
Mają dar przekonywania.
Chciał pomóc chłopakom z pułku.
A ci mają w kraju przegwizdane.
Chyba oboje czuliśmy, jak to się skończy.
- Tak. - Co takiego?
Możemy istnieć wyłącznie w Amsterdamie.
No i tyle rozmawialiśmy o twoich planach po powrocie do Ameryki.
Może już czas.
Chcę zostać adwokatem.
Żeby walczyć o takich ludzi, jak nasi żołnierze.
O ludzi, którzy są bezbronni, żeby nie byli bezsilni w obliczu prawa.
Chciałeś też mieszkać ze mną w Amsterdamie.
Tak.
Tego też chcę. Chcę wrócić i walczyć.
I chcę tu zostać z tobą. I żyć pełnią życia.
Jak połączysz jedno z drugim?
Jest sposób.
Ale teraz trzeba pomóc Burtowi.
Co z nami będzie? Kocham cię.
Musimy ratować Burta.
Ubieraj się.
Zniknęła kilka dni później,
nie mówiąc słowa Haroldowi. Zostawiła liścik.
I nagle zwolniono mnie z więzienia.
Straciłem z nią kontakt.
Harold wrócił do Nowego Jorku. Skończył prawo.
Przepracowaliśmy razem ponad 10 lat.
Pan doktor i ja dobrze się tobą zajmiemy.
Wyciągaliśmy ludzi z różnych kłopotów.
Aż do afery z Meekinsem.
Teraz sami wpadliśmy w kłopoty.
Może się okazać, że na amen.
Boże. Biedna dziewczyna.
Nie zniosę tego. Coś...
Coś mi tu śmierdzi.
- Pamiętasz, co mi zawsze mówiłeś? - Przetrwamy.
Damy radę, choćby nie wiem co.
Dzięki. Potrzebowałem tego.
Dokąd idziesz?
Bezpieczniej będzie zejść z ulicy.
Oj, znam ten adres.
Dobrze znam. Tylko nie ta baba, Burt.
Zgaszone światło. Kolacja-niespodzianka?
Zna ludzi z kręgu Liz Meekins.
Nic się nie zmieniło. Czuć naftaliną, jak twoje małżeństwo.
Dzięki, stary.
Przyjaciel musi być szczery.
Piecze. Jak wyglądamy?
Dobrze?
Pomóż.
- Siedzi prosto? - Tak.
No tak... Odstawiasz się dla niej, co?
Bertram?
- Siądź, odpręż się. - Pospiesz się.
Zrób coś dla mnie. Bądź optymistą.
No proszę.
Kolacji nie będzie, wybacz. Popełniłam błąd.
- Czemu mnie zaprosiłaś? - Uległam chwilowej słabości.
Więc tyle z tego zostało? Chwila słabości?
Tata nie może się dowiedzieć, bo cofnie mi wszystkie przywileje.
Co się tu zepsuło?
A pamiętasz nasze noce
wypełnione poezją Emily Dickinson, śpiewem, patrzeniem sobie w oczy?
- Co się stało? - Pamiętam.
I za to cię kocham.
KOMITET STABILNEGO DOLARA
Upadłeś? Nadwerężyłeś kręgosłup? Niech spojrzę.
Od rana łupie mnie w krzyżu.
- To nie jest odpowiednia pora. - Tylko zerknę.
Kiedyś byłeś taki piękny.
Och, na miłość boską.
Teraz jesteś odrażający i groteskowy.
Szpetny i zdeformowany.
Żal na ciebie patrzeć.
I nosisz gorset jak kobieta. Jesteś bezbronny.
Nie mogę tego dalej ciągnąć.
Zafiksowałaś się na moich bliznach.
Czy mnie wybierasz,
czy potrzebujesz?
Co to za pytanie?
Rozmawiałem z pewną osobą.
Powiedziała, że miłość polega na tym, że kogoś wybieramy,
równocześnie go nie potrzebując.
A ty mnie potrzebowałeś czy wybrałeś taką, jaką jestem?
Zależało ci na moim środowisku i prestiżu mojej rodziny,
bo byłeś biednym stypendystą z prowincji?
Czy mnie wybrałeś?
Tylko dla mnie.
Przed chwilą zadałem mu to samo pytanie.
Harold Woodman. Po co ci damska torebka?
Córka Meekinsa, Liz...
została dziś wepchnięta pod samochód.
Co? Poważnie?
Zatrudniła mnie, bo znałem jej ojca. Zaufała nam.
Tak się składa, że obarczono nas winą.
Potrzebujemy kogoś. Czegoś.
Ktoś musi nam pomóc.
A nazwisko „Rose”?
Ostatnie słowa Liz Meekins przed śmiercią.
Że pan Rose może jej pomóc.
Ona i Rose? To żydowskie nazwisko.
- Dzięki, Beatrice. - Jesteś tylko pół-Żydem. Źle usłyszałeś.
Dlaczego?
Bo to był „Voze” przez V.
Członek prominentnej rodziny.
Voze'owie to elita.
I o to mi chodzi.
Mamy kłopoty w twoim świecie, nie moim.
Co to?
- Jakim prawem tu wchodzicie? - Drzwi były otwarte.
- To wciąż twój adres? - Na to wygląda.
Co was tu sprowadza?
Zabrakło tabletek, Lem?
Wiem, że nosisz taką samą ortezę jak ja.
Nie to, co Hiltz.
Platfus pozwolił ci uniknąć wizyty w Nadrenii.
Wiesz, czemu tu jestem. Zbiegliście po wepchnięciu Meekins pod samochód.
Skąd pomysł, że my to zrobiliśmy?
Niewiele osób pasuje do opisu:
„lekarz szukający szklanego oka i czarny adwokat”.
Ofiara wynajęła Harolda do ustalenia przyczyny śmierci ojca.
Po południu przeprowadziłem sekcję zwłok.
Zmarły dowodził pułkiem, w którym służyliśmy, Lem.
- Ludzie twierdzą, że ją pchnęliście. - Uciekliśmy, bo powstał chaos,
a zabójca groził nam bronią. To doświadczony kryminalista.
Komendant czeka na odpowiedzi.
W tej chwili jesteście podejrzanymi.
Możesz dowieść, że zatrudniła cię Liz Meekins?
Że byłeś jej adwokatem?
Oczywiście. Mogę.
I mogę przedłożyć raport z sekcji oraz dane o majątku Billa Meekinsa.
- Świetnie. - A teraz was...
Łapy przy sobie!
Hiltz!
Należę do izby adwokackiej. Won z łapami.
Nie podoba mi się to, że ktoś taki jest adwokatem.
Wydział prawa uniwersytetu Columbii. Może platfus rzucił się panu na mózg.
Ani słowa o moim platfusie, bo ci łeb...
Hiltz, nie. Przestań!
Może ktoś za nas poręczy? Ktoś z Social Register.
Czy to zadowoli waszego komendanta? Na przykład
pan Voze, który znał Billa Meekinsa.
Bertram...
Beatrice.
Mam w rodzinie członków komisji lekarskiej
i mogę zaręczyć, że obaj panowie
nie potrafią kłamać, a już na pewno nie policji.
Jeśli ich aresztujecie, nie dawszy im szansy
na dostarczenie dowodów, możecie stracić pracę.
Mój ojciec zna ludzi z ratusza.
Dostarczcie obiecane dowody.
Zrozummy się. Ty i ja
mamy jedną cechę wspólną. Służyliśmy, w przeciwieństwie do niego.
A torebka ofiary? Gdzie się podziała?
Może to są dowody.
Proszę to odstawić.
- Co to? - Odstaw to pan.
Mówię tylko...
- Przepraszam. Starałem się uważać. - Co to ma znaczyć?
Uczy się, Burt. Ale ma potencjał.
Daj znać, kiedy już pogadasz z Voze'em. Nie mogę długo czekać. Jasne?
- Tak. - Masz kilka dni,
- potem sam cię aresztuję. - Rozumiem.
- I potrzebuję tabletek. - Jasne.
Niedługo wpadnę.
- Jasne. - Ale kiepsko to wygląda.
Bardzo kiepsko.
Co za emocje.
Weź rzeczy i nie daj się zabić w drodze do domu.
Komitet Pięciu da wam żyć.
Mordy w kubeł.
Nie mogą nas po prostu odstrzelić?
Komitet Pięciu wiecznie żywy!
- Co nam teraz szykuje? - Jesteśmy wszędzie!
Teraz musimy nakłamać, żeby nas do niego wpuścili.
Tak czy siak, pogadamy z panem Voze'em.
- Co to za organizacja? - Anglikanie. Otworzą ci, a ty mówisz...
Dzień dobry.
Doktor Burt Berendsen i mecenas Harold Woodman,
odznaczony Medalem Honoru.
Dostałem Croix de Guerre, przecież wiesz.
Croix de Guerre, tak. Wybacz.
Wiemy, jak anglikanie lubią pana Voze'a. Będzie niepocieszony. Wyszedł.
A kiedy może wrócić?
Nie wiem. Może ja mu przekażę ten list?
Musimy mu go wręczyć osobiście.
Tak nam polecił biskup.
No to proszę zostawić wizytówkę. Żałuję, że spotkał panów zawód.
Pozwoli pani?
Patrzę na tę witrynkę
i nie mogę się oprzeć wrażeniu, że rozpoznaję
te wyroby. Czy powstały w szpitalu?
Wyglądają jak prace weteranów.
Bo nimi są.
To jego główni beneficjenci.
- Przesyłają mu dowody wdzięczności. - To bardzo miłe.
My też jesteśmy weteranami.
Dasz mi leki? Drętwieją mi dłonie, mam zimne dreszcze i przeszywające bóle.
- Proszę. - Valerie, idź do siebie
albo wracaj na górę. Nie widzisz, że mamy gości?
A co wy tu robicie?
A ty co tu robisz?
Nie zagadujcie jej, jest chora. Nie rozmawiaj z nimi.
Nie mam hemofilii, mogę rozmawiać z ludźmi.
Tak, ale cierpisz na padaczkę
i rozstrój nerwowy. Nie!
- Rozmawiałyśmy o lalce. - Odgryzę ci uszy.
Prosiłam, nie rób tego z lalką!
Pani Moran! Carlton...
Wiesz, jak mnie to drażni. Jak śmiesz? Carlton!
Doprawdy, Valerie. Nie zostawiajcie mnie z nią samej.
Wejdźcie, porozmawiamy.
- Taki zbieg okoliczności jest możliwy? - To nie jest zbieg okoliczności.
Kazałam Liz Meekins was nająć.
Co to ma znaczyć?
Przyjaźnimy się. Szukała kogoś zaufanego. Kogoś spoza naszej sfery.
To takie dziwne.
Nie znacie mojego nazwiska. Bandenberg to pseudonim.
Tak się w Amsterdamie umawialiśmy. Ani słowa o przeszłości.
Prawda?
I cały czas mieszkałaś w New Jersey?
- Tak. - To ogromny dom.
- Tak mieszkasz? - Tak.
Nie napisałaś.
- Nie zadzwoniłaś. - Wstydziłam się.
Jestem inna. Nie taką mnie znałeś w Amsterdamie.
Kłopoty z równowagą?
Na tle zaburzeń nerwowych.
- Przedtem nie miałaś. - Nie, nie miała.
Przyszliśmy tu w określonym celu.
Harold, to pilna sprawa.
Valerie...
Czy znasz Toma Voze'a?
Oczywiście, że znam.
Wpadliśmy w tarapaty.
Musi za nas poręczyć.
To dobry człowiek, ale wątpię, by się zgodził.
Unika sporów. Łatwo go onieśmielić.
- Jest twoim mężem? - Nadchodzi Carlton!
Nie, jest mężem kobiety, która zaraz każe was wyrzucić. I moim bratem.
Tyle nas łączyło w Amsterdamie, a jednak nie mamy pojęcia, kim jesteś.
Dobrze wiecie, kim jestem. I ja wiem, kim jesteście.
Cała trójka. Łącznie z Burtem.
Znamy się w sposób, który się liczy.
A jeśli wciąż łączy was pakt, jestem jego częścią.
Po 12 latach już nie.
Nawet po 12 latach.
Utkwiłam tutaj, bo wróciłam do kraju przez ciebie i ciebie.
To prawda.
Mówiłam, że mam złe przeczucia,
że to będzie zła strona marzenia. Nie mówiłam?
- Mówiłaś. - No i proszę.
Valerie, idzie do ciebie Carlton. Otwórz!
Możemy się z tego wyrwać.
Tu jest inaczej, więc nie wiem.
Nadchodzi Carlton!
- Mam przeczucie, że to Carlton. - O, nie...
Valerie, widzisz, co się stało? I skąd znasz tych ludzi?
Budzi się. Brandy, pani Moran.
Dziękuję, nie piję.
Nie ufam komuś, kto nie lubi wypić,
zwłaszcza w takiej chwili.
Gdzie moje oko, Harold?
- Tutaj. - Dzięki.
Kto by pomyślał. Dwaj odznaczeni żołnierze znokautowani w moim domu.
Tylko jeden.
Rzeczywiście. Był pan szybszy niż Carlton.
Fakt.
Zagadywali Valerie, która niedomaga...
Błagam, kochanie, nie płacz.
Ma prawo płakać, dowiedziała się o śmierci przyjaciółki.
Nie mogliśmy tego wiecznie ukrywać.
Nie jestem obłożnie chora, mogę rozmawiać.
Zostawiasz mnie samą z inwalidką, która powinna być w szpitalu.
- Dla jej dobra. - Jeszcze raz to powiesz...
- Załatwię ci szpital! I proces o czary! - Błagam was!
Drogie panie! Przestańcie!
Przepraszam. Wybaczcie, że musiałem podnieść głos.
Rozmawiała z nimi jak ze znajomymi. Byłam przerażona.
Znacie się?
- Tak. - Nie.
- Tak. - Znamy się.
Z Europy.
Z Amsterdamu.
Ze szpitala.
- Mówili, że są z anglikańskiej fundacji. - Czy to prawda?
- Tak. - Częściowo.
Częściowo?
Zbliża się gala.
Zjadą się weterani, ale znajdzie się tam jakiś anglikanin.
A Bill Meekins miał przemawiać.
Jednak znaleźliśmy się w okropnej sytuacji
i zarzuca nam się zabicie Liz Meekins, co jest nieprawdą.
Liz mówiła nam o panu. Może pan wie, kto jej źle życzył
- i pomoże nam odzyskać dobre imię. - Jesteśmy weteranami.
Wplątaliśmy się w to tylko dlatego, że chcieliśmy pomóc.
Bill Meekins był przezacnym człowiekiem.
Nie miał w sobie ani grama podłości.
Więc czemu to ja musiałam jej pomóc?
Czemu kazałam jej potajemnie nająć tych dwóch?
Pomogłem jej, skarbie.
Prosiłem, żeby przyszła do mnie, nim będzie za późno.
I widzisz, co się stało?
Właśnie. Widzisz, co narobiłaś?
- Nie trzeba się było w to angażować. - To nie jej wina.
- Tom.
Jak to nie?
Po części to jej wina.
Jest chora.
Możemy ustalić, kto zabił Meekinsa. Pewnie ci, którzy zabili jego córkę.
Badamy sprawę.
I ta informacja oczyści nas z zarzutów.
Sekcja zwłok wykazała, że prawdopodobnie go otruto.
Zbyt duże dawki leków.
Z kim wyjechał? Z czyjego polecenia?
Mogę pomóc to ustalić, ale nie mogę się w to angażować.
Tchórz z ciebie.
Nie waż się nazywać go tchórzem.
Tak go przezywali na kursie przygotowawczym.
Wiesz, że to okrutne.
Usiłują mnie zwerbować do swoich komitetów i klubów.
A co zamiast tego robię?
Obserwuję ptaki.
To właśnie robię.
To zdrowe. Świeże powietrze.
Obserwujesz ptaki? Jest śmieszny.
Nie bardziej niż ty ze swoimi filmami, brzytwami, spodeczkami
i innymi koszmarkami. To wytwory obłędu.
Przepraszam.
Mówi pan, że może pomóc nam ustalić,
z kim jeździł po Europie. Kto może to wiedzieć?
Gil Dillenbeck. Słyszeliście o nim?
Cały kraj o nim słyszał.
Najczęściej odznaczany marine w dziejach USA.
- Tak. - To prawda.
Przyjaźnił się z Meekinsem. Obaj byli generałami.
Ja nie miałem styczności z wojskiem.
Prowadziłem rodzinną firmę włókienniczą.
Dillenbeck może wam powiedzieć, kto podróżował z Meekinsem.
Nikomu innemu bym nie ufał. Sam nie dysponuję takimi informacjami.
Spotkaliśmy się z nim dwa razy.
Pstryknęliśmy sobie z nim zdjęcia w Belgii i na marszu weteranów
w 1932 roku.
Wciąż je mamy.
Jest bardzo wybredny w doborze rozmówców.
Jeśli go znacie i jeśli was szanuje,
macie większe szanse niż ja.
Nie ufa bogatym.
Dajcie znać, jeśli się zgodzi. Marzę, by mu uścisnąć dłoń.
Zobaczyła go w kronice filmowej i straciła głowę.
- Nie bądź śmieszna. - Wciąż o tym gadałaś.
Imponuje mi jako człowiek i lubię tę kronikę.
- Nie... - Puść ją panom.
Gil Dillenbeck może się okazać ich jedyną nadzieją na wyjście z impasu.
Chcecie obejrzeć kronikę filmową?
Świetnie!
PROTEST WETERANÓW! Niewypłacone premie po Wielkiej Wojnie.
Uczestnikom protestów z ubiegłego lata
wciąż przewodzi generał Gil Dillenbeck.
Weterani nie doczekali się wypłat,
mimo wsparcia dzielnego generała.
Generał dywizji przemawia do weteranów.
Jestem cholernie zły!
Wielu rodaków widzi w was szmaciarzy.
„Dziady! Żebracy!”.
Kto ma czelność tak wam ubliżać?
Jesteście żołnierzami.
Traciliście życie, traciliście kończyny,
ponosiliście ofiary dla ojczyzny.
Władze wykurzyły ich ze stolicy.
Nie wypłaciły ani jednej premii.
Kto, do cholery, przelewał krew za kraj,
za praworządność, za konstytucję, jeśli nie wy?
Spaliłeś kronikę.
Zdobędę inną kopię.
Bezcenna kronika Libby.
Byliśmy tam. Robiliśmy z nim fotki.
Taki przystojny mężczyzna i taki silny.
Prawdziwie męski charakter.
Tom też ma dobry charakter,
ale bardziej fascynują go ptaki niż polityka.
Mówiłaś, że wrócisz.
Po co? Żebyś mnie porzucił?
Bałem się, że byłem przelotną miłostką i że w ogóle o mnie nie myślisz.
Nie myślałam o nikim innym. Nie na serio.
A ty?
Nie. Na serio nie.
Naprawdę?
Tak.
Mówiłaś, że się wstydziłaś? Czego? Dlaczego przez tyle lat milczałaś?
Bałam się, że zobaczysz mnie inną niż w Amsterdamie.
I jaki to miałoby sens? Nie możemy być razem w tym kraju.
Widzi pan ten ogród?
- Siedzę tam co najmniej godzinę dziennie. - Wspaniale.
Widok łuszcza strojnego
czy junko zwyczajnego
łączy mnie z naturą i Bogiem.
Nie znam tych ptaków.
Pewien człowiek z Anglii
pogwałcił wszystkie uświęcone zasady obserwacji ptaków,
odwiedzając 24 gniazda bliskich wyginięcia gatunków,
by podebrać 24 jaja
i połechtać swoją jednostkową próżność, publikując jakieś trzeciorzędne odkrycie.
I uważam, że to człowiek jego pokroju
mógł skrzywdzić Meekinsa i jego córkę.
Niech zrozumiem. Mówi pan, że ten Anglik... od ptasiego hobby,
gniazd i publikacji...
że to właśnie on zabił Billa Meekinsa?
Usiłuję wyrazić pewną sugestię.
Ktoś podobnego pokroju.
Wciąż nie jestem pewien, co pan ma na myśli.
Zacny z pana człowiek, tworzy pan leki, wspomaga weteranów.
Trzeba panu ułatwiać, nie utrudniać życie. Ale w pojedynkę niewiele zdziałam.
Jesteśmy niewinni. Musimy dowieść tego policji.
Może Dillenbeck.
- Jutro? - Jutro?
Przyjedź jutro, nikogo nie będzie.
Tom wiezie Libby na jej kolejny odczyt.
Dlaczego ją uciszasz? Co robicie?
Gadałem o występkach angielskich ptakolubów.
Twój brat ma hopla.
To coś o wiele grubszego niż śmierć Meekinsów.
I przestałam ufać swoim lekom.
Musimy się dostać do Dillenbecka. Kropka.
Weźcie mnie ze sobą.
- Valerie. - Mogę jechać. Mogę pomóc.
Może. To prawda.
Byliśmy nierozłączni.
Działaliśmy, robiliśmy coś, a przede wszystkim żyliśmy.
- Muszę się stąd wyrwać. - Ona ma rację.
- Burt, może nam pomóc. - Mogę.
Co robisz? Odprowadź gości do drzwi.
Zaraz tu będzie dr Malin.
Dzięki za wizytę. Przepraszam za kłopot.
Dziękuję. Była bardzo owocna.
Czekam na ciąg dalszy.
Pożegnaj ode mnie Carltona.
Dzięki. Wkrótce się odezwiemy.
Valerie?
Zaraz przyjedzie dr Malin z lekami, o które prosiłaś.
Doktor Malin?
Tak, to ja.
Kolega po fachu. Jeśli można spytać...
jak by pan określił jej dolegliwości?
Dziedziczny rozstrój nerwowy.
Zaburza ciśnienie krwi, równowagę i koordynację ruchową.
Dawniej nie miała takich objawów.
To się ujawnia z wiekiem.
- Dziękuję. - Dziękujemy.
Mój Boże.
Spotkaliśmy Valerie.
- Jutro skoro świt... - Wygląda świetnie.
- Jutro... - Pech z tą chorobą.
...jedziemy do Dillenbecka, licząc, że nas przyjmie.
Dillenbeck się nie zgadza.
Jak to? Nie zgadza się? Rozmawiałaś z nim?
Z jego żoną. Mówi, że mają dość odwiedzin.
Ale nie dajemy za wygraną.
A wysłałaś mu nasze wspólne zdjęcia?
Nie. Musisz osobiście je dostarczyć.
A gdzie Harold? Miał mnie tam zawieźć.
- Czekam od paru godzin. - Nie wiem.
Ale są tu panowie z policji i chcą z tobą porozmawiać.
No tak... wszystko naraz.
Przyszła też Irma St. Clair.
O Boże. No dobra.
Fistaszki...
Nie teraz. Nie.
- Jesteśmy bezpieczni? - Chodź. Tak, nie bój się.
Wyjechali na cały dzień.
Pamiętasz to?
Idealnie.
To ty.
- Amsterdam. - Powiedz „Amsterdam”.
- Oby ta okazała się lepsza. - Oby.
Morty, to na ból i nerwy.
Przyszedłeś po leki, inspektorku?
Wykończy mnie to biodro.
Nie, nie. Daj mi to. Daj...
Dobija mnie to biodro.
Proszę.
- Co za ból. - Proszę, proszę.
Następnym razem ja to zrobię.
Następnego razu nie będzie. Słuchaj.
Możliwe, że ci zamkniemy gabinet.
Lem... zamkniecie mi gabinet?
Tak, zamkniemy.
- Musimy mieć dowody! - Inspektorze Hiltz.
Nie rozumie pan czegoś. Ja i Lem. To i to.
- Powiedz mu. - Mamy metal we krwi, w mózgu...
- wyobraź to sobie. - Ty masz platfusa.
Niezdatny do służby. Rozumiemy.
- Wciąż jesteście głównymi podejrzanymi. - Dlaczego?
Wiesz, że tego nie zrobiliśmy.
Wszyscy mówią, że wy.
Wszyscy? Raptem jeden facet.
- Tak. - Sprawca.
Komendant pyta o powód przeprowadzenia
- potajemnej sekcji zwłok. - Jakiej tam potajemnej?
Upoważniła nas Liz Meekins. Wszystko zgodnie z prawem.
Harold potwierdzi.
- Pokaż wyniki sekcji. - Tak. Wezmę je
od Irmy St. Clair.
Słyszałem, że za oceanem mają leki na moc. Ma pan coś?
- Na co? - Na krzepę.
Mogę odebrać wyniki od Irmy St. Clair?
Dziękuję! Dzięki.
Optymizm.
Zdaje się, że od ostatniego spotkania przytrafiły się nam obojgu dziwne rzeczy.
Co się stało? Czemu ten rękaw tak zwisa?
Właśnie o tym mówię. Wypełniałam formularz,
kiedy typ z czerwoną twarzą i wściekłą miną
- i ten drugi... - Co się stało?
Rzucili mnie na ziemię, wyłamali nadgarstek
- i zabrali wyniki sekcji zwłok. Ale... - Źle złożone kości.
- Wiem. - Pod kątem.
Trzeba to złożyć od nowa. Będzie bolało.
- Można? Wezmę płaszcz. - Usiądę. Dzięki.
Wszystko dobrze?
Spartaczona robota. Dobra, wytrzymaj. Jeszcze dwa.
Kiedyś mówiłaś, że lubisz pewną hiszpańską melodię...
a może klasyczną?
Klasyczną.
Już po wszystkim.
Gotowe. Już dobrze.
Już dobrze.
W porządku? Przyniosę temblak.
- Trzeba unieruchomić. - Tak.
Przykro mi, że cię w to wplątaliśmy.
Pielęgniarka sekcyjna wiecznie się w coś plącze.
Zresztą to mnie do ciebie zbliżyło i...
Czekają na nas.
Niech czekają.
Po co włączył muzykę?
Bo lubi. Nie wiem, czemu właśnie teraz.
Lubisz taką muzykę?
Ja?
Nie wiem.
Beatrice.
- Co tu robisz? - Co to za jedna?
To Irma. Współpracownica.
- Jest pielęgniarką sekcyjną. - Akurat.
Wróć do domu.
- Sprzeciwię się rodzicom, będziemy razem. - Serio?
Dlaczego przyszłaś? Nigdy tu nie zaglądasz.
Shirley trzyma moją stronę. Zadzwoniła, żebym pilnowała męża.
Mój ojciec może ci cofnąć licencję, wiesz przecież.
Wciągnij rodziców do komisji organizacyjnej naszej gali,
to jej doda splendoru i godności.
I powiedz im, że być może włączy się w to Tom Voze.
Jak chcesz do niego dotrzeć?
Już się z nim spotkałem.
Ja ci go przedstawiłam.
Nie przedstawiłaś. Powiedziałaś nam o nim.
A potem ja i Harold go poznaliśmy.
Bardzo mi przykro, Burt.
Zastanów się, kim jesteś
i kim chcesz być.
Shirley, nie pomagasz.
- Temblak! - Gdzie wyniki sekcji?
Ktoś ją okradł, Lem. Możliwe, że ten sam człowiek,
który pchnął Liz.
- Mogę go opisać. - Czyli zostały ukradzione?
Tak.
I co z wynikami?
Mogę je odtworzyć z pamięci.
W żołądku znalazłam rtęć, luminol i somnifen
w wysokim stężeniu.
Podawano mu je w ostatnim tygodniu życia.
Czyli prawdopodobnie na statku.
Więc nie mamy nic dla komendanta.
Właśnie przedstawiła wam dowody.
Mogę złożyć pisemne oświadczenie,
- z upoważnienia władz miasta. - Widzicie?
- I certyfikat. - Odwalamy za was robotę.
A zabita córka? Aresztuj go.
- Ja się tym zajmę. - Lem...
Co to za wynaturzony serwis?
- Wywal to. Ohyda. - Nie, sztuka.
Sztuka to piękno i zachęta do refleksji.
I tutaj to mamy.
- Naprawdę? - Tak.
Jak można przerobić uroczy serwis w narzędzie przemocy?
- Dobre pytanie. - Bezsens.
Być może, Lem, pytanie stulecia.
Ale nie myśl o tym zbyt intensywnie.
Gdzie nasze braterstwo broni?
Byliśmy razem we Francji. Trzeba żyć.
Nowa tabletka. Pamiętaj o tym. Wisisz mi przysługę.
Ale ty mi też.
Pokaż mi umowę Harolda z Liz Meekins.
Pokażę.
Prawda jest możliwa.
I uważam, że miłość, być może...
jest w równym stopniu możliwa.
A ta pigułka działa.
Prawda, miłość, co?
Harold ma samochód. A ja jedno oko.
- Nie wolno mi prowadzić. - Znajdziemy ich. Spokojnie.
Hiszpanko, serce ci dałem...
W noc, w którą ciebie poznałem...
Serce ku tobie się rwie...
Bo, jak to serce, już wie...
- Hiszpanko, jak kocham cię. - O Boże!
To brzmi rewelacyjnie. Larry!
Nie odwołujesz?
- Na pewno nie. - Dzięki.
Zlot to perełka, a wy zaśpiewacie.
Wystąpimy przed publicznością!
- Uważaj. - I ty też.
Milton!
Harold miał po mnie przyjechać kilka godzin temu.
Wszystko dobrze? Kiepsko wyglądasz.
Sprawy się komplikują, co?
Mój dziadek strzelił facetowi w ryło.
I sam dostał kulkę w twarz.
Dwa różne wydarzenia. Inny facet.
I jakoś to było.
- Świetnie. - Chodź.
Doktorze Burt! Coś mi uciska nerw.
Nie mam pojęcia, jak temu zaradzić.
Zaraz tam będziemy. Świetnie.
Gdzie byliście? Zamartwiałem się.
Na przejażdżce i sporo odkryliśmy.
Nie ma czasu na wycieczki,
kiedy trzeba odwiedzić Gila Dillenbecka.
A policja czeka na papiery, które obiecałeś dostarczyć.
Ktoś ci dał w twarz? Masz czerwony placek.
Upadłem, dostałem w twarz... Cartlon dał mi po gębie.
Tak, widziałam.
Nam też się oberwało.
Wpadliśmy w tarapaty.
Błagam, nie teraz. Do wozu.
Milton, zawieź to insp. Getweilerowi.
Umowa o pracę z Liz Meekins.
Wspominałem już, że przewidywałem kłopoty związane z białasem w skrzyni?
Potem doszła do tego... biała kobieta!
- Przejechana. - Do czego zmierzasz?
Wolałbym być sądzony za zabicie pięciu białych facetów
niż jednej białej facetki.
Bo może się z tego zrobić jeden czarny truposz.
Błagam, jedźmy.
Powinniśmy wyjechać kilka godzin temu.
Dillenbeck to nasza jedyna szansa, że gliny dadzą nam spokój.
Czemu stajemy?
Nawet nie wyjechaliśmy z miasta.
Mały postój w hotelu Waldorf.
- Dillenbeck tu mieszka? - Nie o niego chodzi.
Co ty gadasz? Co my tu robimy?
Niewiarygodne!
- Witam. Na jak długo... - Nie jestem gościem hotelu!
Mieliśmy dziś załatwić jedną sprawę.
Spróbować pogadać z Dillenbeckiem.
- I może... - Zobaczyłem dziś upiory przeszłości.
I ucierpiał mój spokój ducha.
Nic nam po generale, póki nie wiemy, co jest grane.
- A co jest grane? - Zaraz się dowiemy.
- Kluczyki. Już! - Nie!
Nie dam ci prowadzić, jednooki czubku.
To nieodpowiedzialne!
Powiedzcie chociaż, z kim się spotykamy.
Z Paulem Canterburym.
Paul Canterbury?
- Ten od szklanych oczu? - Filantrop z Amsterdamu.
Utrzymuje z nimi kontakt.
- Cześć, Paul. - Valerie, co słychać?
No proszę. Harold.
Paul Canterbury.
Berendsen, co tam?
Proszę. Ciemna orzechowa zieleń.
Sześć sztuk.
Jak miło. Dzięki.
Czas na herbatkę.
Tylko ja piję klaret?
Lubię wino w jednej, a herbatę w drugiej ręce.
Mamy kłopoty, Paul. Dzięki, że znalazłeś dla nas czas.
Jesteśmy gotowi zrobić wszystko, czego się oczekuje od dżentelmenów.
Łobuzie!
Oszuście! Brzydzę się tobą!
- Historia mnie wybieli. - Takiego!
Wybaczcie.
To nic. Drinki biorę na siebie. I to dosłownie.
Dzień dobry. Tędy proszę.
Nigdy
- Pamiętacie Henry'ego? To... - To dla nich nieistotne,
inaczej by ich tu nie było.
Jaki to wszystko ma związek
ze „szklanym biznesem” w Anglii
i finansami w Waszyngtonie?
Wszystko się zazębia.
Jak trybiki całego świata i to w zdradliwy sposób.
Witam, Burt, Harold, Valerie.
- Henry. - Dobrze wyglądasz.
Miło was widzieć. Znowu razem
po właściwej stronie historii, co?
Paul, zdaje się, że ktoś ci chlusnął drinkiem w twarz.
Tak, zadawniona sprawa z Anglii.
Nie, ten drink chlusnął i w moją twarz. Opowiadaj, nowa sprawa chwilę poczeka.
To był ktoś z Brytyjskiego Towarzystwa Ornitologicznego.
- Jeden z tych parszywców, co? - Właśnie.
Co?
Słyszałem o pewnym występku
w kręgach angielskich ptakolubów.
Myślę, czy aby nie chodziło o was.
Dokonaliśmy ważkiego odkrycia.
Tak, dowiedliśmy, że kukułce brak umiejętności, taktu
i charakteru, by uwić sobie gniazdo.
A czy to w ogóle ma jakieś znaczenie
albo może kogokolwiek zaciekawić?
Kukułka to ptak pasożytniczy.
Wywabia porządne ptaki z gniazd,
niszczy jaja gospodarza, a potem i samo gniazdo.
Kukułka ma wszystko gdzieś, jasne?
Poznajemy pasożytnicze, niszczycielskie skłonności przyrody,
- w tym także ludzi. - Właśnie.
Co wpisuje się w to, co dziś widzieliśmy.
To, co nas dziś spotkało.
Próbowaliśmy ci o tym opowiedzieć. Oni też powinni tego posłuchać.
Trafiliśmy dziś do dziwnej kliniki
i znaleźliśmy to.
Wszędzie ten sam symbol.
Widziałeś go już?
Komitet Pięciu.
Pojechałem do Valerie, zgodnie z umową.
Zauważyliśmy, że ktoś nas obserwuje.
Przez firankę.
To facet, który pchnął Liz Meekins.
Widać się znudził, bo odjechał,
więc pojechaliśmy za nim aż do hrabstwa Rockland.
Do nieoznakowanego budynku z cegły.
- Uznali, że przyszliśmy na zabieg. - Czyli sterylizację.
Klinika przymusowej sterylizacji.
I wtedy go zobaczyłem.
Czerwonomordego drania, który pchnął Liz Meekins.
Patrzy na mnie i mówi:
Przestaniecie być gorszym sortem.
Poddacie się zabiegowi.
Stać!
Wezwać komendanta!
- Szybko! - Zatrzymać ich!
- Pomocy! - Wezwać komendanta!
LIGA WIELKIEJ NACJI
Kiedy kula strzaskała słój,
- uciekliśmy i wróciliśmy do miasta. - Boże. Cieszę się, że jesteście cali.
Ale jeśli nie ustaliliście, kim jest zabójca z czerwoną mordą,
eskapada poszła na marne.
Co ty chrzanisz? Wszystko się ze sobą wiąże.
To, co dziś widzieliśmy, ma ścisły związek ze mną.
Ostrzegłem znajomych z Teksasu, żeby unikali pewnej okropnej kliniki,
podobnej do tej dzisiejszej.
Zaczęła mnie nękać horda białych. Próbowali mnie zabić.
Ponieśli sromotną klęskę.
Opuściłem Teksas raz na zawsze.
Nie chodzi tylko o ciebie, Teksas, czy przygodę w Rockland.
Istnieje organizacja, która chce to wdrożyć na całym świecie.
Co to znaczy?
Pewna koteria powiązana z podobną sitwą w Niemczech
wspiera takie kliniki
i chce rządzić światem.
Rządzić światem?
Zgadza się!
- Kto należy do koterii? - Może nie pytajmy „kto?”.
Zadajmy sobie pytanie „dlaczego?”.
Jedźcie do Dillenbecka.
Spytajcie, dlaczego zamordowano jego druha, generała Meekinsa.
Dillenbeck starał się przeniknąć tę... koterię,
dowiedzieć się, kim są, co planują.
Komitet Pięciu.
Organizacja Der Fünf.
Komitet Pięciu. Ustalamy, kto to.
- Komitet Pięciu. - Tak.
Byłoby cudownie, gdyby Dillenbeck przemówił na zlocie.
Wasze spotkania nabrały wielkiej wagi.
Przekonajcie Dillenbecka, by przemówił,
może przyciągnie tam wpływowych członków koterii.
Mordercę z ulicy... finansujące to wszystko grube ryby.
Zaraz...
Nie. Nie chcę, żeby nasza impreza,
którą urządzamy z Haroldem,
była przez kogokolwiek wykorzystywana.
Wykorzystywana? Nie.
To będzie akcja ochrony tego, co wam drogie. Zgoda?
Zapowiedzieliśmy się w Amsterdamie z wizytą i jesteśmy.
I jesteście.
Skończyliśmy?
Czy chcecie pogadać o ptaszkach?
Wiele osób kojarzy to z potrzebą wyciszenia czy budowania więzi z naturą.
Jednak mnie fascynuje w tym hobby to,
że zmusza nas do określenia,
czemu się właściwie przyglądamy.
Doskonalę sztukę wnikliwej obserwacji.
I proszę mi wierzyć,
nadszedł czas, by interweniować.
Jeśli Dillenbeck przemówi na zlocie,
stanie się magnesem dla wszystkich gwoździ
i gmach zbudowany z drewna zdrady runie. Więc jak będzie, Burt? Proszę.
Proszę cię, spróbuj.
Nie lubię zwrotu „A nie mówiłam”, jednak skala sprawy przerosła nasze wyobrażenia.
Fakt.
Jeśli Paul wykorzysta galę...
- W porządku? - Już dobrze?
- To się pojawia i znika. Już dobrze. - Tak?
Czujesz się dobrze i nagle
kręci ci się w głowie...
Pojawia się i znika.
Najpierw wmawiali mi padaczkę.
Nie miałam napadów, ale twierdzili, że prędzej czy później się pojawią.
Chyba że zacznę brać leki.
Więc zaczęłam.
I wtedy pojawiły się inne objawy.
„To dziedziczne, po rodzinie matki”.
Przepisali nowe leki, które łykałam.
I teraz, po latach
prawie nie wychodzę z domu,
czuję się jak obłożnie chora, nie mogę funkcjonować
i coś mi tu mocno nie pasuje.
- W porządku? - Nie podtrzymuj mnie, jest dobrze.
Dam radę, muszę tylko... chwilkę tu odpocząć.
- Lepiej? - Psia mać.
O tak.
Już dobrze.
Patrzcie. Idę po schodach bez zawrotów głowy.
Nie kręci mi się w głowie. Jest świetnie.
Mogę nawet podbiec.
- Weźcie stąd tę pijaczkę! - Mamy zdjęcia z generałem.
- Nie chcę ich oglądać. Wynocha! - Jestem lekarzem. I weteranem.
Za chwilę sam możesz potrzebować lekarza! Wynocha, bo wezwę policję!
Zajmiemy mężowi tylko parę minut.
Muszę się przemóc.
I tracimy jedyną szansę na odzyskanie dobrego imienia.
Zmienisz leki i doktora.
Psia jego mać. Byłam zdrowa.
Może czas, żebym wyjechał.
Jak to wyjechał?
Jeśli nawet rozwiążemy zagadkę i tak pójdę siedzieć. Tak działa system.
Od razu ci powiedziałem, że ta fucha to kiepski pomysł.
Milton cię ostrzegał, że ta fucha to kiepski pomysł. A jednak ona...
musiała nas w to wrobić.
Ona? Ona musiała...?
„Ona” wyciągnęła cię też z więzienia.
Nie odwracajcie się ode mnie.
To ty złamałeś warunek paktu.
Ja? Kiedy?
Prosiliśmy: „Nie jedź”.
Ale wy przynajmniej znaleźliście miłość.
Ja nie miałem szczęścia poznać, co to takiego.
Straszna udręka, której nikomu nie życzę.
A ja żałuję, że ją znalazłam.
Bo sprawia zbyt wielki ból.
Czekajcie!
Generał was przyjmie!
- Nie schrzańcie tego. - Plecy prosto.
Pomóżcie mi iść.
- Wybaczcie tamto nieporozumienie. - Drobiazg.
Przyłazi tu tylu nieproszonych gości.
- Jasne. - Niemile widzianych.
- Przepraszam. - Dzięki.
Nie jestem pijana.
A co pani jest, moje dziecko? Wszystko dobrze?
Cierpię na zawroty głowy i...
- Odstawiam leki. - Też to miałam.
Wszystko wirowało. Zaproponowałabym drinka,
- ale nie mamy w domu alkoholu. - Nie szkodzi.
Kapelusze i okrycia zostawcie tam.
- Zapraszam na górę. - A ten pan nie był pierwszy?
Pan Maguire wpada tu co miesiąc, żeby gadać z mężem o czymś,
czego nie chce mu jasno wytłumaczyć.
Prawda, panie Maguire?
Ale co ja tam wiem.
Próbuję upichcić bouillabaisse,
bo generał jadł to kiedyś we Francji.
Generale? Goście do pana.
Tytułuje pani męża generałem?
Tylko w dni powszednie.
A w weekendy?
To bardzo osobiste pytanie.
- Oszalałeś? - Wyrzucą nas.
Nie miałem nic na myśli.
Każdego tak robi w konia i za to ją kocham.
Co za zaszczyt, panie generale.
Czy zgodził się pan nas przyjąć za sprawą zdjęć?
Skąd mam pewność, że to naprawdę wy?
No więc... ja jestem lekarzem, ona sanitariuszką, on adwokatem.
Poznaliśmy się w Belgii.
I tam się pierwszy raz z panem spotkaliśmy.
A potem rok temu w Waszyngtonie na marszu.
Powiem wam, co mi utkwiło w pamięci.
Zrobiliście coś, co...
Zaśpiewaliście piosenkę... jak mi się wydaje.
- Jaką? - Przypomnijcie sobie.
Poznaję tysiące osób. Wy mnie widzieliście tylko dwa razy.
Więc powinniście pamiętać.
Zaśpiewacie, będę wiedział, że to wy.
- Piosenkę. - Czy widziałeś kiedyś sen...
Nie, nie. To nie ta piosenka.
Francuska?
Musiałbym ją usłyszeć.
Tak. To jest to.
Zgadza się.
Improwizowaliśmy. Nie miała sensu.
To nasza nonsensówka.
Na poprawę humoru.
- Doktor? - Tak jest.
Ewakuował pan 4000 ludzi jednego dnia.
Jest pan sławny.
To był inny doktor.
Społecznik z San Francisco. Taki już mój pech.
To nie pan?
Ale razem ewakuowaliśmy jednego dnia parę tysięcy.
A pan zakłuł nożem trzydziestu Niemców i zyskał ksywkę „Czarna Śmierć”?
„Czarna Śmierć” to Henry Johnson. Ale zaszlachtowałem tuzin,
zanim dorobiłem się tego.
- I też ocaliłam wiele istnień. - Serio?
No to każde ma powód do dumy.
Że też ubrali was we francuskie mundury. Powinniście nosić barwy USA.
Oby Bóg pana słyszał. Dziękujemy.
A więc... panie generale?
Bill Meekins.
Bill Meekins był moim przyjacielem.
Zgroza, co spotkało jego i jego córkę.
I hańba, że nikt się tym nie przejął.
Oprócz nas.
Tak się składa, że śp. Liz nas zatrudniła.
Tak? Dlaczego?
Nie wierzyła, że ojciec zmarł z przyczyn naturalnych.
Wracając z Europy.
Ostatni raz zadzwonił do mnie z Rzymu.
Ze swojego hotelu.
Powiedział mi, że widział coś potwornego.
Bardzo to nim wstrząsnęło.
I dlatego... Billa zabito.
Widzieliście tego człowieka na dole?
Co parę tygodni przychodzi z... Widzieliście torbę?
Oferuje mi torbę pełną gotówki.
Za co?
Za wygłoszenie mowy.
Nie chce mi powiedzieć, kto za nim stoi.
Pytam: „Od kogo to?”. Nie odpowiada.
- Chcą zrobić z pana swoją tubę. - Właśnie.
I wiedzą, że weterani pana poprą.
Komitet Pięciu.
Ktoś uknuł jakiś ciemny i zdradziecki spisek.
Podejdźcie.
- Spytaj, czy przemówi na gali. - Naciskaj. Jak radził Henry.
Panie generale... Skoro ci ludzie pana nachodzą,
a pan jest ciekaw, kto za tym stoi,
może pójdzie pan krok dalej
i zwabi ich na naszą galę.
Może się w jakiś sposób ujawnią.
Maguire, czemu mnie pan co miesiąc nachodzi?
- Nie odpowiem przy świadkach. - Czemu?
Mówił pan, że nie macie nic do ukrycia i że cel jest szczytny.
Bo jest. Ale nie każdy to rozumie.
A ja nie rozumiem, kogo i co pan reprezentuje.
Może mi pan powiedzieć?
Nie wolno mi zdradzić, kogo reprezentuję.
Ale to bardzo ważne osoby zrzeszone w bardzo ważnej organizacji,
która zmieni wszystko na lepsze.
Celem jest, jak już mówiłem,
godne przeprowadzenie kraju przez kryzys gospodarczy.
W Białym Domu urzęduje kaleka.
Roosevelt jest słaby. Chcemy, żeby pan
stał się głosem weteranów i nowej władzy.
Od tego są wybory, Maguire.
Nie uznaje pan konstytucji?
Uznaję, jednak uważamy, że czas podjąć działania.
Pod wodzą emerytowanego generała? Mam zostać dyktatorem?
Tego chcą pańscy ważni sponsorzy?
Dyktatorem? To za mocne słowo.
Kanclerzem? To lepiej brzmi? To nadal pogwałcenie konstytucji.
Zrobili tak z weteranami w Niemczech i Włoszech.
Z wielkim sukcesem.
18 tysięcy dolarów. Od Komitetu Pięciu.
Stabilnego Dolara.
„Komitetu Pięciu”?
Stabilnego Dolara.
Naród potrzebuje pańskiego przywództwa. Rozumiemy się?
Panie Maguire,
zmieniłem zdanie. Wygłoszę przemowę.
Cieszę się.
Sam wybiorę okazję. Najlepiej
czułbym się wśród weteranów pułku Billa Meekinsa. Przemówię na ich zlocie.
- Ale... - Bo chcę zobaczyć
tych, którzy napełnili tę torbę.
Chcę im spojrzeć w oczy i uścisnąć im rękę.
Ponieważ doszliśmy do porozumienia, gwarantuję,
że pozna pan szacownych członków Komitetu Stabilnego Dolara.
Przybędą, żeby się z panem spotkać. Możliwe, że za drzwiami zamkniętymi.
- Zgoda. - Dziękuję.
Cudownie. Oto tekst wystąpienia.
- Proszę zabrać torbę. - Tak jest.
I znów się nie dowiem,
kim oni są.
Prawda?
Podczas gali.
Ktoś, kto chce mnie kupić
i dyktuje, co mam mówić,
jest prawdopodobnie zabójcą Billa i jego córki.
I stoi za tym wszystkim.
I tak dwóch żołnierzy i sanitariuszka
sprzymierzyli się
z szacownym wielokrotnie odznaczonym generałem Dillenbeckiem.
Powinien pan porozmawiać z Tomem Voze'em, bratem Valerie.
Sala produkcyjna nr 7, proszę.
Sala nr 7, potrzebujemy mechanika.
- Nigdy takiego nie widziałem. - Może to sztuka nowoczesna.
Aż korci, żeby przyjrzeć się z bliska.
Chciałbym zacząć od nowa w Amsterdamie.
Naprawdę?
Tak.
No to trzymajmy kciuki.
Panie Voze. Mogę mówić po imieniu?
- Oczywiście. - Pani Voze.
Oto generał Dillenbeck.
Generale.
Panie generale, niezmiernie mi miło.
Jest pan człowiekiem honoru i siły, a także posiada tyle
tyle...
godności i cudownych cech,
że szczerze ufam każdemu pańskiemu słowu.
Taki...
s... silny...
Uległa emocjom.
Aż za bardzo. Nieprzyzwoicie.
Transmitujecie na żywo?
Przebieg gali? Nie, nigdy.
No to wyobraź to sobie.
Pomyśl o swoich
towarzyszach broni z Cheboygan albo z Carbondale,
którzy zasiadają przy odbiornikach, by słuchać, jak śpiewasz, Burt...
I jak pan przemawia, panie generale.
Słowami, które podsunął mi Maguire?
Nie, nie. Mówię o pańskiej przemowie. Tej, którą pragnie pan wygłosić.
Nie wiem, kim jest Maguire,
ale chcę usłyszeć szczerą obronę Billa Meekinsa...
i wszystkich tych...
pozbawionych głosu, zapomnianych weteranów.
Porwie ich pan, a wówczas zgniłe jabłka
odpowiedzialne za krzywdę Meekinsa, ujawnią się same.
Wygłoszę mowę po swojemu. Chcę ujawnić prawdę.
Trik polegał na tym, by Komitet i Maguire myśleli,
że generał wygłosi ich tekst
o konieczności powołania nowych władz. Natychmiast. Bez wyborów.
I wkręci weteranów w poparcie tych działań.
A Tom, zgodnie z obietnicą,
zdjął nam z karku policję,
która teraz, ku naszemu zdumieniu, sprzymierzyła się z nami,
by zdławić spisek w zarodku.
Stanęliśmy murem za generałem.
Zrobił z siebie przynętę.
Gala z okazji zlotu weteranów stanu Nowy Jork
Dobry wieczór, Ameryko.
Tu Wilkin Hartsdale i relacja na żywo z dorocznej gali zlotu weteranów.
Paul, Henry. Oto pan generał. Ma kilka pytań.
Norcross, Canterbury.
Nigdy nie widziałem...
tak wielkiej podobizny Jerzego Waszyngtona.
Proste pytanie: po czyjej jesteście stronie?
Waszej, rzecz jasna.
Ten sam Bóg, inny kościół.
Ta sama pani, inna suknia. Gramy w jednej drużynie.
Prośba. Wyjaśnijcie mi szczegóły planu,
bo za chwilę zrobię coś, co może mnie kosztować życie.
Sztuczka polega na tym,
żeby wyczekać do ostatniej sekundy,
byśmy wykryli jak najwięcej kryminalnych działań.
- Moim kosztem? - Nie! Nigdy w życiu.
Nigdy.
Przybyło tu wiele drogich mi osób.
Proszę się zdać na naszą wnikliwość.
Kukułka jest w gnieździe i zaraz wpadnie w sidła.
Kukułka?
I proszę, pozwólcie nam nacieszyć się galą,
świętować naszą historię,
a wy przyskrzyńcie sukinsyna, który zabił Meekinsa
i drani, którzy chcą wysadzić władze z siodła.
Dobrze?
Oby nasz plan wypalił.
Inaczej dupa blada.
Witam państwa na 14. dorocznej gali
zlotu pułków 369, 42 i 33
ze stanu Nowy Jork.
I kolejny punkt wieczoru:
dr Berendsen, oficer medyczny...
- Obiecujące. - Nader obiecujące.
Fistaszki...
Jeśli brak bananów, nie smuć się...
Bo fistaszki już wzywają cię...
Jedz śmiało, nie znudzą się... Gryź śmiało cały dzień...
Jest naprawdę dobry.
- Trochę fałszuje. - To sam zaśpiewaj.
Dzięki! Wayne Katowski!
I Victor Barnes!
O Boże!
Dajesz, Burt!
Tu jest inspektor Getweiler.
Tu Harold. Dillenbeck tam.
Dla kogo?
Doktor Berendsen uważa,
że muzyka to najlepszy lek dla inwalidów wojennych.
- Imię? - Alfred.
To Vandenheuvelowie?
- Za chwilę znów zabrzmi muzyka. - Tak.
Dr Vandenheuvel z żoną... i z Beatrice.
Kolejny punkt programu...
Jesteśmy z ciebie dumni.
Jeden dzień
i taka różnica. Mam posłać po przybory do golenia?
- To hebrajskie poczucie humoru. - Tato.
Komisja lekarska musi ci wystawić nową ocenę.
Załatwię to. Z radością.
Słyszałeś?
Bosko! Doczekaliśmy się!
Byłoby cudownie, gdybyś nas przedstawił generałowi.
Cudownie dla ciebie czy dla twojej rodziny?
Jesteśmy z Bertrama tacy dumni. To wielki sukces.
Pękamy z dumy.
Poznaliście generała?
Co za mężczyzna. Aż mi się ręce do niego trzęsą.
- Naprawdę się trzęsą. - Ja tak na nią nie działam.
Muszę częściej wyjeżdżać służbowo.
Wspaniały z niego weteran i cudowny lekarz.
Zasługuje na miłość.
Dziękuję.
Cześć, Burt.
Valerie!
Możesz przestać filmować ludzi?
Dokumentujemy wieczór, Libby.
Może się okazać historyczny.
Ale niektórzy cenią sobie prywatność.
- Nie pogniewa się pan? - Nie.
- Burt? - Czas się z nimi spotkać.
Tak, to prawda.
Valerie i jej amatorskie filmy.
To sztuka.
Beatrice. Zatańczysz ze mną?
Mój kochany.
To jest Cornelius Vanderbilt.
- Mamo? - Tak, skarbie?
To naprawdę Cornelius Vanderbilt.
Stoi obok Alice Marble, która może wygrać US Open.
Rodzice muszą ich poznać. Marzą o znajomości z Alice Marble.
Zaczekasz dwie sekundy, aż wrócimy?
Tata chce, żebyś wrócił do mieszkania.
- Czyż to nie cudowne? - Nie, dzięki.
Co? Jak to?
Nie, dziękuję.
Co znaczy „nie, dziękuję”?
Zbyt długo czekam nie na to, co trzeba.
Okazało się zupełnie inne niż to,
czym mogło kiedyś być.
Myślę, że może cię spotkać coś okropnego.
Jak można coś takiego mówić?
I to ukochanemu?
Mamo, chodźmy poznać Vanderbilta i Alice Marble.
Jest dobrze, Burt.
Wciąż masz nas.
Chwała Bogu, bo kończą mi się ludzie.
Chciał pan poznać paru wpływowych ludzi.
Tak, chętnie ich poznam.
Berendsen, chodźmy się przedstawić.
Tak ślicznie wyglądasz w tańcu. Może zostań tu z przyjaciółmi?
Tom Voze rozmawia z generałem.
Tak...
Całe życie starałem się tych osób unikać.
Też tak mam.
Ale może akurat tym dajmy szansę.
Generale Dillenbeck,
pan Nevins z Nevins Telecommunications.
Pan Belport, Belport Chemicals.
Pan Jeffers z Jeffers Newschain.
Chcieliśmy zaprosić pana Tomlinsona, legendarnego wynalazcę,
ale trafiła mu się fantastyczna okazja biznesowa w Monachium.
Gil... Mogę mówić po imieniu?
Nie. Tytułuj mnie generałem.
Woli „panie generale”.
Gil, jasne. Rozumiemy.
Woli „panie generale”.
Co tam, Gil? Andrew Nevins, mów mi Andy.
Dobrze, ale ty mi mów „panie generale”.
Przyszedłem uczcić pamięć przyjaciela, śp. Billa Meekinsa.
A kto to?
Bill Meekins? Oddajemy mu dziś cześć.
Zarządzał obligacjami.
Oczywiście. Boleję nad tym.
- Zapomniałem. - I tragedia córki.
Okropność.
Chętnie porozmawiam z panem o inwestycjach za oceanem.
Nasza fabryka w Monachium przynosi olbrzymie zyski
po zmianie zarządu.
Grunt to sprawny lider.
Wznieśmy toast.
Tak. Świetnie. Jest nas trzech.
Tom, możesz być czwarty, jak do brydża.
A kogoś nam brakuje do szczęśliwej piątki. Generale?
Prosimy do nas.
Zdrowie generała.
- Zdrowie generała. - Zdrowie.
À propos podążania za niewłaściwym Bogiem...
Czy jest coś bardziej nieamerykańskiego niż dyktatura
poparta przez amerykański biznes?
Mamy dwa majątki ziemskie, oba do dyspozycji pana i rodziny.
Pioneer Point w Marylandzie, gdzie działa Belport Chemicals.
Ustronie dla pana lub dla weteranów.
I posiadłość w East Hampton, w sam raz dla rodziny.
Przemyślę to, ale przywiązaliśmy się do domku na wybrzeżu Jersey.
Może czas poszerzyć horyzonty?
Bez tego by nas tu dziś nie było.
Proszę ich nie słuchać. Uważają się za panów świata.
Proszę się szykować do wystąpienia.
Czekamy z niecierpliwością.
A teraz gwiazda 369. pułku: Auggie
i jego kieliszki.
Co to?
Wspaniała nowinka z Zurychu.
Usuwa wszelki ból i lęk.
Odgania niepotrzebne myśli, które zatruwają umysł.
Mam potworne bóle w plecach.
Zazwyczaj tacy jak ja szukają ukojenia w procentach
i morfinie, co może prowadzić do nałogu.
Ale szybko działa.
Co za postęp. Jaki przypływ energii.
- A ból zniknął. - Dobre, co?
Bardzo dobre.
I jest tego więcej.
Chciałbym poznać skład chemiczny.
Podczas seansów z siostrami z Towarzystwa Vril
rozpuszczamy włosy, które działają jak antena,
umożliwiając kontakt z wyższą rasą.
Z innej galaktyki. To naprawdę fascynujące.
A teraz... bracia Hinson.
Hiszpanko, serce ci dałem...
Nocą, gdy ciebie poznałem...
Mała przyjacielska rada, zanim wygłosi pan mowę.
Proszę, daruj sobie przyjacielskie rady.
A jak ona brzmi?
Dziś przemówi pan do radiosłuchaczy.
Trudno o większe i bardziej entuzjastyczne audytorium.
Będą szukać w pańskich słowach inspiracji.
Proszę pamiętać o ofiarności weteranów i o Billu Meekinsie.
Niech pan uszanuje ich zasługi.
Jeśli zacznie pan improwizować i brnąć w kryminalne implikacje śmierci Meekinsa,
postawi się pan w złym świetle, a tego nie chcemy.
Generał chyba jasno zapowiedział,
że chce mu oddać cześć i przedstawić prawdę.
No właśnie. Wystarczy się skupić na zaletach Meekinsa.
Na jego cichej życzliwości.
Właśnie tak zamierzam zrobić. Po swojemu.
- Co to? - Proszę dotknąć.
Skóra morsa.
Ale miękka.
Morsa uśmiercono?
Nie, padł ze starości. Żył długo i szczęśliwie,
bo dokonywał mądrych wyborów.
Skromny dar dla pańskiej fundacji.
Nie mam fundacji.
Może czas o to zadbać? Mógłbym pomóc.
36 tysięcy dolarów.
Wsparłby pan eksperymenty dr. Berendsena.
Jest tyle do zrobienia. Musi pan to przyjąć.
Co znaczy „muszę”?
Proszę posłuchać. Ktoś, nie ja,
wykorzysta pańskie twarz i nazwisko,
zamieści je w New York Timesie i podetrze tym psią dupę.
Proszę pomyśleć o swoich osiągnięciach.
To wszystko pójdzie w niepamięć.
Zrobią z pana starego dziwaka i pogrzebią na cmentarzu historii.
Są w stanie to zrobić. Niech pan wygłosi właściwą przemowę.
Inaczej zrobią z pana męczennika i obarczą winą jakiegoś anarchistę.
Proszę nie powtarzać błędu Meekinsa.
Tragicznie zmarnowane życie.
Brawa dla braci Hinson!
Byli rewelacyjni, prawda?
Bracia Hinson i pieśń „Hiszpanka”.
Tak, „Hiszpanka”. Sam poznałem kiedyś Hiszpankę.
Podziałała na mnie jak jej imienniczka, grypa.
A za chwilę wystąpi przed państwem
lekarz naszego pułku,
którego z dumą nazywam przyjacielem.
Oklaski dla Burta Berendsena. Burt, prosimy.
Czas wygłosić mówkę, Burt.
Dr Burt Berendsen.
Nazywam się Burt Berendsen. Większość z was mnie zna.
Jestem synem mechanika z Elmiry.
Będąc dziećmi,
kochamy świat. Instynktownie.
Żywimy nadzieję, że z wzajemnością.
Jak mówi mój przyjaciel Harold,
mogłem czasami podążać za niewłaściwym Bogiem.
Ale ten człowiek nie.
On zawsze podążał za właściwym Bogiem.
Dillenbeck!
Posłuchaj tych gnojków z Bundu.
Banda łachmytów i zasrańców.
Gdyby drący się na mnie po niemiecku mieli odrobinę odwagi,
zachowywaliby się z godnością.
Tak! Generał Dillenbeck!
Walczyłem w pięciu wojnach na trzech kontynentach.
Całe życie pod ostrzałem.
Wiem, co to strach i walka ze strachem. Ale to, czego nienawidzę,
coś, czego z całego serca nienawidzę,
to okrucieństwo.
Oferowano mi pieniądze, bym stał się samozwańczym przywódcą...
weteranów. Czyli was.
Chciano mnie osadzić Białym Domu, z pominięciem wyborów,
w roli guru mianowanego z woli ludu,
czyli was.
Ci sami ludzie chcą, bym poszedł w ślady
pewnego europejskiego przywódcy o nazwisku Mussolini.
Uważają, że takiego właśnie przywódcy potrzebuje nasz kraj.
Takiego przywódcy,
który przejechał dziecko i nie zatrzymał samochodu.
Takiego przywódcy, którego wymówką było:
„Co znaczy jednostka wobec wagi spraw państwa?”.
Generał Bill Meekins jechał tym pojazdem.
Był moim przyjacielem.
Dobrym człowiekiem.
Ale kiedy opowiedział tę historię,
kiedy zamierzał ją powtórzyć tu, na tej estradzie,
stał się kolejną jednostką, której życie było nic niewarte
wobec wagi spraw państwa.
Został zamordowany.
Tak, zabito go i zhańbiono.
Ja także mogę zostać zabity i zhańbiony za wspomnienie o tamtym fakcie.
Jakie świadectwo wyda wówczas o sobie nasz kraj?
Wstąpiłem do piechoty morskiej, by służyć konstytucji,
która zakłada równość i braterstwo wszystkich obywateli.
Ale jaki z tego pożytek, skoro wielcy tego świata
czynią wyjątki, jeśli ktoś staje im na drodze?
Niektóre wpływowe i potężne osoby
lubią, kiedy zwykli ludzie ulegają nienawiści,
bo przesłania nam ona to, co dobre i prawe.
Nie chcą, abyśmy zbyt dużo myśleli,
gdy sami domagają się coraz więcej tego, co już i tak mają, czyli wielkich bogactw.
To jest wasz kraj.
To jest wasz kraj!
Nie dopuśćcie, by elity wam go odebrały.
- To ten facet. - Jestem synem bankiera.
Republikaninem.
Gdzie Paul i Henry?
- Nie tutaj. - Konserwatystą.
- A policjanci? - Ich też tu nie ma.
Tak się dzieje, kiedy ci, co mają pieniądze,
myślą tylko o tym, jak zdobyć więcej.
To wszystko, o czym myślą.
Zapomnieli, że to wy poszliście na wojnę,
by zapewnić im bezpieczeństwo.
Ten stracił oko...
tamten życie.
Wasze rodziny cierpiały.
Ale ci,
co posłali was na rzeź, udawali bohaterów.
Teraz strzela do mnie tchórz.
Strzelano do mnie na całym świecie.
Zabierz mu broń!
Nie dam się zastraszyć. Nie boję się.
- Wszystko dobrze? - Burt, żyjesz?
Lem, nic mi nie jest.
Sic semper tyrannis!
Dillenbeck to zdrajca!
- Aresztujcie go! - Tom Voze to wielki człowiek!
Tom Voze to wielki człowiek!
Przytrzymajcie go.
...i legalne! Spytajcie pana Voze'a!
Przestańcie! Chodź tu!
Jestem weteranem i patriotą, ty durniu.
Zabiłeś Liz Meekins, sukinsynu.
I pewnie jej ojca także.
Departament Skarbu USA! Wszyscy wyjść!
- Wszystko dobrze? - Koszmar.
Nie chcieliśmy tego.
To skandal!
I ty za to odpowiesz. Odpowiesz za to, Tom. Ty.
Nie, pan coś pomylił.
- Nieprawda. - Zażyłem własną pigułkę
i oberwałem kulkę.
Tylko krople do oczu trzymają mnie w pionie.
Nie czuję bólu.
I cholera jasna. Patrzcie, co się tu wyprawia.
- Wszystko. - ...broń z Komitetu Pięciu.
Mówił o tobie po imieniu, Tom. Z dumą.
- Nie znam człowieka. - Walczyliśmy z nim o życie.
Widzieliśmy z Burtem, jak pchnął Liz Meekins.
Mamy dość dowodów.
Człowiek, który strzelał dziś do generała,
jest tym samym człowiekiem, który płynął na statku z Meekinsem,
a bilet opłaciła mu pańska fundacja.
- Nie musi pan krzyczeć. - Pańska, panie Voze.
- Tom, co się dzieje? - Jakie są zarzuty?
Dotyczą was i zaproszonych przez was gości.
- Komitet Pięciu. - Jakie?
Komitet Pięciu.
Próba przekupienia generała USA.
Próba zabójstwa.
Plan obalenia rządu.
Handel z dyktatorskimi Niemcami i Włochami.
Dwa zabójstwa, za które odpowiada fundacja,
Meekinsa i jego córki.
Tom, zrobiłeś to?
Potępiłem
zabójstwo Meekinsa. Stała się tragedia.
Ale trzeba było działać,
bo nie uznawał nowych sposobów na życie.
Meekins niczego nie rozumiał.
- Rozumie pan? - Spokojnie.
Tom, powiedz, że nie miałeś nic wspólnego z moimi lekami.
Tom przekabacił pani lekarza.
Podobnie było z waszą matką.
- Czy to prawda? - Troszeczkę tak.
- Troszeczkę? - Robiłem to dla twojego dobra.
- Trułeś mnie? - Skoro chcesz to tak nazwać...
dobrze.
Zrobiłem to w trosce o ciebie. O twoje dobro.
Jesteś lekkomyślna jak dziecko.
Posłuchaj mnie. Jeździsz po całej Europie
i potępiasz wojnę.
Wiążesz się z czarnym.
Wiąże się z człowiekiem. Z wolnym człowiekiem!
W Amsterdamie! Walczył za was!
Jak te kliniki, Tom?
Jakie?
Komitet Pięciu.
Wiesz dobrze, o czym mówię.
- Przymusowa sterylizacja. - A są dowody?
- Był tam emblemat Komitetu Pięciu. - Przestań kłamać!
Postawa Toma nie dziwiła. Ale było to przerażające.
Boże. Działał tuż pod nosem Valerie.
Wpędzał ją w wymyśloną chorobę.
Göring, prawa ręka Hitlera...
i sam Hitler.
Większość nie wiedziała jeszcze, kto to.
Tom płacił Göringowi za artykuły w gazetach Jeffersa
na temat nowych, aryjskich rządów. Cokolwiek to znaczyło.
PRAWA NARODU TOŻSAME Z WOLĄ WODZA
Tom wystrzygł na trawniku emblemat grupy.
Widać go było jedynie z góry.
Trzeba być wyjątkowo fanatycznym wyznawcą,
żeby tak formować krzaki.
- Nie patrz tak na mnie. - Valerie, skarbie.
Tak funkcjonują rozwinięte narody.
Uciekasz w świat marzeń i dziwacznych rzeźb.
Wolno ci. Ale nie zmienisz biegu dziejów.
Cieszę się, że nic nie znaczę i żyję wśród piękna i miłości.
Sztuka i miłość...
tylko one nadają życiu sens.
A wy budujecie jakąś monstrualną, przerażającą przyszłość.
Marnotrawicie wyobraźnię.
Zarobiłem dla nas krocie na odbudowie Niemiec.
Chciałem wesprzeć mocarzy tego świata.
Ale równie chętnie wypowiem im wojnę.
Kolejna wojna? Już to przerabialiśmy.
Czy to znaczy,
że ci bogacze są gotowi wspierać dyktatorów
albo z nimi walczyć?
Nie wierzą w nic, poza nabijaniem kabzy.
I dlatego zginął Meekins. Bo nie chciał w to się włączyć.
Obłęd.
Wdepnęliśmy w sam środek tego bagna.
Nie, nie...
Tom szybko się zorientował, że przez nas dotrze do generała.
Jeśli ktoś taki jak Dillenbeck uświetni waszą galę,
- chętniej się zaangażuję. - Zawsze się kimś podpiera.
Dałabyś już spokój.
Wykorzystaliście ich, żeby mnie skaptować.
A ja wykorzystałem ich galę,
by was zdemaskować i związać wam ręce na co najmniej dekadę.
A może nawet dwie lub trzy. Oby.
PLAN OBALENIA ROOSEVELTA
Udaremniliśmy spisek.
UDAREMNIONY PRZEWRÓT FASZYSTÓW
Taka jest prawda.
KOMITET STABILNEGO DOLARA
Komitet Pięciu nie powołał w USA dyktatora.
Staję przed komisją Kongresu, najwyższego organu ustawodawczego,
by zeznać pod przysięgą...
Generał złożył zeznania, a Kongres przyznał mu rację.
Czego chcą wpływowi ludzie?
Czy wiecznie im mało? Są gotowi na wszystko.
- Zwariowałaś? - Coś ty zrobiła?
Nienormalna jesteś?
Mogliśmy ich pozwać!
- A teraz co? - Jesteśmy w dupie.
Brawo.
Tom, zdeformowała mi twarz!
Nie mogłam się powstrzymać. Są okropni.
- Oszalałaś, babo? - Ostrzegałem!
- Głupio zrobiłaś. - Wsadzą cię.
Powiedz im prawdę, Harold.
Wszystko dobrze? Cała drżysz.
To nic. Wyobraziłam sobie, że strzelam im w twarz.
Ale nie strzelę, spokojnie.
Rozsądna decyzja.
Bylibyśmy ugotowani.
Trzeba stawić im opór, tak jak my.
I trzeba żyć w zgodzie ze swoją prawdą.
Kocham Harolda. Jest największym szczęściem mojego życia.
Jak Burt.
No proszę. Patrzcie tylko.
Tak się stawia czoło zepsutemu światu.
Trzeba mieć w sercu miłość do własnego życia.
Miłość kontra nienawiść.
Kocham swoje życie. I ludzi, którzy w nim goszczą.
Nawet Beatrice.
A już na pewno niebędącą Portugalką ukochaną Irmę.
Miltona.
Shirley i Morty'ego z gabinetu...
I scenografię. Każdy jej element.
Nawet swoje szklane oko.
Psa generała.
I bouillabaisse, którego nie zjedliśmy.
Każdy dostaje od życia scenografię.
Swoją własną operę. Taką osobę, inną osobę.
Do przemyślenia.
Miłość to za mało. Trzeba walczyć w obronie dobra.
Człowiek się przywiązuje do ludzi i rzeczy.
Co może grozić złamanym sercem. Ale to oznacza, że się żyje.
- Znienawidzona orteza zatrzymała kulę. - Ty farciarzu!
A nasza trójka udaremniła złowieszczy spisek.
Burt Berendsen, Harold Woodman i Valerie Voze.
Coś później wymyślę.
Tom nie siedział zbyt długo w areszcie. W tych sferach to norma.
Gadajcie z moim adwokatem!
Członkowie Komitetu Pięciu nie usłyszeli żadnych zarzutów.
Zniknęli, jak to mają w zwyczaju.
Tom i jego znajomi obsmarowali generała w prasie.
Dali wyraźny sygnał, do czego mogą się posunąć.
Maguire zmarł w wieku 37 lat w niewyjaśnionych okolicznościach.
Za dużo wiedział.
Valerie i Harold nie byli już w kraju bezpieczni.
Przyjaźń na całe życie to dożywotni wyrok.
Wymaga poświęceń.
Jeszcze tej samej nocy musieliśmy wsadzić ich na statek.
- Woodman, powinieneś... - Dzięki, Henry.
- Byłem szybszy, podjąłem już decyzję. - Harold płynie ze mną.
- Ty płyniesz ze mną. - Nie, ty ze mną.
Jeszcze się spotkamy, Berendsen, bo historia lubi się powtarzać.
Na razie, druhu. Widzimy się w Amsterdamie.
- Nie, nie płyniecie do Amsterdamu. - Co?
To tylko kwestia czasu, kiedy gestapo załomoce do drzwi.
A co to jest gestapo?
Nie chcesz wiedzieć.
- Traficie w bezpieczne miejsce. - Pogoda jest tam przepiękna.
- Wireonki siwe sejmikują. - Raj dla ptasiarza.
- Prawda? - Zazdroszczę.
Burt, zabierz się z nami.
Postanowiłem zostać.
Kto wie... Może znajdę tu nowe życie...
- i nową miłość. - Mam nadzieję.
Bo nic tak nie sprzyja miłości jak szczerość.
Potwierdzam.
Zostałem, by służyć ojczyźnie i żeby kiedyś
moi przyjaciele mogli do niej wrócić.
Do widzenia, Burt.
Au revoir, przyjacielu.
Bądź szczęśliwy, Burt!
- Henry, Paul... generale... - Dzięki!
A tymczasem żegnajcie!
Kusiło mnie, żeby z nimi uciec.
Ale tego nie zrobiłem.
Bo twoje serce i bliscy
powinni podążać za właściwym Bogiem.
Staję przed komisją Kongresu, najwyższego organu ustawodawczego,
by zeznać pod przysięgą, co wiem na temat działań mogących skutkować
wprowadzeniem faszystowskiej dyktatury.
Wiem o planie przekształcenia organizacji weteranów
w narzędzie służące zastraszaniu rządu i osłabianiu demokratycznych instytucji.
Tekst - Elżbieta Gałązka-Salamon