NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Złamałeś coś? - Dobrze się czujesz?
- W porządku? - Spadłeś jak worek cementu.
Jesteś cały?
- Pope? - Żyjesz?
Tak. Dajcie mi chwilę. Muszę złapać oddech.
Udało ci się!
Pope, ten krzyż jest piękny.
Pierwszy raz taki widzę.
- I te detale. - Dlatego Limbrey chciała ten klucz.
- Dobre znalezisko. - Ile może być wart?
Gdybyśmy go przetopili, pewnie grube miliardy.
- Jego miejsce jest w muzeum. - Żeby nikt go nie zobaczył?
- Tam wszyscy go zobaczą. - Żartujesz?
Hej! To krzyż moich przodków!
Dobra. W porządku.
Forsa się nie liczy. Świat pozna prawdę.
Ale jak Limbrey nas tu znajdzie, nikt nie pozna prawdy.
- Spływamy. - Chodźcie.
- Bardzo ciężki. - Boże.
Czekajcie. John B, ty go opuszczaj.
Ja opuszczam, wy podnoście. Gotowi?
- JJ, stopa. - Rany!
Cholera!
Dobra!
- Cięższy, niż sądziłem. - Bo cały ze złota!
Ktoś tu nie dźwiga! Sarah, serio?
Ja dźwigam!
- Nie wydaje mi się! - Naprawdę!
- Nie dam rady. - Nie!
Nie, Pope! Trzymaj się! Nie!
Do diabła! Niemal upuściłaś mi go na stopę!
- Bo tylko ja go dźwigałam! - Tak?
Słuchajcie, zrobimy coś na kształt nosidła.
I przypniemy go do haka w aucie.
Słuchajcie!
Nie czuję się dobrze.
Cholera.
- Masz opuchnięte oko. - Wszystko gra? Źle wyglądasz.
Nie mogę…
To reakcja alergiczna.
Przez osy? Ile razy cię użądliły?
- Co z krzyżem? - JJ, spróbuj go ukryć!
Zajmę się tym.
- Dobra, idziemy. - Chodź!
Wrócimy tu!
- Nie mogę oddychać. - Wiem.
- Jak mam go ukryć? - Sarah, otwórz drzwi.
- JJ, musimy jechać! - Jest taki ciężki! Dobra, jadę!
Jezu, jaki on ciężki.
- Nie schowałem go za dobrze! - Nieważne.
- Trzeba ratować Pope‘a. - Jak ci pomóc?
- Nogi wyżej! - O co chodzi?
- Musi dostać zastrzyk! - Wiem, dokąd jechać. Kluczyki!
- Są w stacyjce! Ruszaj! - Racja, wiedziałem.
Oddychaj, Pope. Pomożemy ci.
Trzymaj się, Pope! Jedziemy!
Idziemy.
Pora na Familiadę!
Powitajcie Steve‘a Harveya!
Ricky!
- Żyjesz? - Ricky! Stary!
Ricky! Ricky!
Tylko nie dzisiaj.
Mam problem! Wiem, że jesteś na mnie zły.
Ukradłeś moją karetkę!
Rozumiem twoją wściekłość!
- Nie rób tego! - Proszę, pomóż nam!
On ma reakcję alergiczną po ukąszeniu osy! Pomóż mu!
- Hej! - Błagam, pomóż!
Nie może oddychać! Ricky!
Przywieźliśmy go tu!
Kto nie może oddychać?
Spójrz! Pomóż mojemu kumplowi!
Dobra. Jezu Chryste.
Miło cię poznać. Wybacz.
Nie przyszedłbym, gdyby nie ten nagły wypadek.
Trzymaj się, stary.
- Kto go tak urządził? - Osy.
- Osy? - Tak.
- Ma na nie uczulenie? - Najwyraźniej.
Tam było ich gniazdo.
- Nogi! - Jak ma na imię?
- Pope. - Cześć, Pope.
- To wstrząs. - Chwila, znajdę apteczkę.
- Chwila? Ricky! - Szuka apteczki. Pomóż mu.
- Apteczki? - Tak.
Staraj się oddychać.
- Gdzie apteczka? - Przecież jej szukam.
Niech to szlag! Znajdź ją!
Staraj się oddychać, dobrze?
- Jak ona wygląda?! - Jak torba podróżna!
Gdzie ta apteczka?!
Może w garażu?
Dobra, mam!
Mam apteczkę!
Co teraz robimy?
Wy nic, bo nie jesteście ratownikami.
Jak leci, Pope? Wyglądasz do dupy.
To dziecięca dawka epinefryny.
- Wystarczy? - On nie jest dzieckiem!
Jest dziesięć razy silniejsza.
Jeśli nie zatrzyma serca, to pomoże.
Muszę użyć całej ampułki.
- Ale nie wińcie mnie, jeśli on umrze. - Zrób to!
Tylko szybko!
Pospiesz się.
Trzymaj się, Pope.
Nienawidzę igieł.
Dobra. To wszystko.
- Co teraz? - Teraz czekamy.
- Zabiłeś go. - Nie.
- Tak! - Nieprawda.
Coś ty zrobił?!
Dokładnie to, o co mnie poprosiliście.
Pope, błagam, obudź się!
Pope, brachu!
Czekajcie!
Pope?
Pope!
Tak jest! Zuch chłopak!
- Strasznie tu gorąco. - Już dobrze. Spokojnie.
- Muszę stąd wyjść. - Mam u ciebie dług.
- Poczekaj! - Muszę wyjść.
- Gorąco! - Jesteś cały.
Wielkie dzięki. Czy są jakieś skutki uboczne?
Pobiega jak świr przez pół godziny, ale nic mu nie będzie.
Chodźmy po krzyż!
Decydujący mecz! Jestem Michaelem Jordanem!
Pope, jedziesz za szybko.
Nie mnie to osądzać, ale powinieneś zwolnić.
Nie możemy się spóźnić po krzyż.
Czemu on prowadzi?
- Bo groziłem, że wyrwę wam uszy. - Tak.
- Właśnie. - Tylko żartowałem.
Zabawny żart.
Jak się czujesz, brachu?
Super! Nie wiem, co podał mi kuzyn JJ-a, ale mam masę energii!
Co ty powiesz?
Jedziemy teraz bardzo szybko.
Szybko, nie?
Nie wiem, czy widzisz,
ale po obu stronach drogi stoją ogromne dęby.
- Uwaga na samochód. - Nie musisz go wyprzedzać!
- Co za dupek! - Jechał prawidłowo.
Nieżywi nie dotrzemy do krzyża!
Nie umrzemy. Ten krzyż był nam pisany.
- Patrz na drogę! - Drzewo!
Wszyscy cali?
Tak sądzę.
Jest dobrze.
Więcej nie damy ci prowadzić.
Wóz mojego taty! O nie!
Kie, jedno słowo. Skasowany.
Rodzice mnie zabiją.
Tym razem naprawdę.
I tak mieli to zrobić.
Dzięki, to pomocne.
Pójdziemy pieszo.
- Koleś. - Muszę zabrać krzyż.
Wyluzuj na chwilę.
- Zostaw mnie. - Chcę ci pomóc.
- Idę po krzyż. - Rozbiliśmy auto.
- Chodzi mi o twoje dobro. - Pope! Pope!
- Nadjeżdża ciężarówka! - Puszczaj!
Zaraz cię przejedzie!
Co robisz?
Pope, nie!
Przestań!
- Musimy wrócić do kościoła! - Pope!
- Nie! - Tylko nie to!
Zniknął.
Do diabła!
Za słabo go ukryłem.
Cholera!
Dobra, co robić? Co tu zrobić?
Myśl, myśl.
Potrzebny nam jest plan. Ale jaki?
Zrobimy tak.
Weźmiemy z dworku zbiorniki z naftą,
a z warsztatu mojego ojca trochę dynamitu.
Pojedziemy do Charleston i powiemy tej kobiecie z kim zadziera!
Bo to jest wielkie gówno!
- To nie pomoże. - Masz inny pomysł?
Próbuję coś wymyślić.
- JJ, nie można ot tak wysadzać rzeczy. - Przepraszam.
Denmark stał w tym miejscu…
i nauczał wszystkich, których oswobodził.
Niewolnik. Jedyny ocalały z Merchanta.
Przeniósł złoto i krzyż z wraku na brzeg.
Uwolnił też każdego, kto przekroczył ten próg.
Stworzył dla nich kościół, rodzinę, parafię.
Dom.
A Limbreyowie wszystko mu zabrali.
Wypuścili psy na jego żonę i dzieci,
a gdy chciał zabrać jej ciało, powiesili go.
Mam tego dość.
To się tak nie skończy.
Potrzebujemy zwycięstwa.
Odzyskam krzyż mojej rodziny.
Idziecie?
- Skoro tak to ująłeś. - Może to przemyślimy?
Za i przeciw?
- Zróbmy listę. - Jasne, że idziemy!
- Gotowe? - Wszystko, co chciałaś.
Cztery koje.
- A ochrona? - Zapewniona.
Ruszamy za 12 godzin.
Ale to nie Uber. Nie będzie czekać.
Nie chcę być na liście pasażerów.
- Jasne? - Oczywiście.
Zrobi się.
Ostrożnie.
Dobra. Raz, dwa, trzy.
- Czekaj. - Dobra.
Nie do wiary.
Mówiłem, że ci go przywiozę.
Powiedziałeś, że go przywieziesz, i dotrzymałeś słowa.
Przypomnę tylko o naszej umowie.
Naprawdę wdałeś się w ojca.
W takiej chwili mówić o interesach.
- Pokazałem wam mural. - Umowa jest aktualna.
- Oby. - Dostaniesz działkę.
Jaki piękny.
Wewnątrz krzyża znajduje się całun.
Ktokolwiek dotknie jego rąbka…
zostanie uzdrowiony.
Pora na cud.
- Pomogę. - Tylko Limbrey może to zrobić.
Magiczną chustę zeżarły mole.
Jak śmiesz się ze mnie śmiać?
Hej!
Spokojnie, Carlo.
Dość tego. Nie dostaniesz ani centa więcej.
Nie potrzebuję twoich pieniędzy.
Mam teraz krzyż.
Pomóż mi, Rafe.
- Rafe! - Spokojnie, dam ci twoją działkę.
Chodź!
- Renfield! - Chwila.
Renfield!
Ostrożnie!
- Wepchnij go. - Chodź tu i pomóż mi wstać.
Mam pomóc ci wstać?
Ciesz się, że cię nie przejadę.
- Rafe. - Cholera.
Nie stój tak i pomóż mi.
Rafe.
Rafe!
To był zły człowiek. Nie był jednym z nas.
Pomóż mi.
Nie. Co robisz?
Rafe!
Nie!
Proszę, pomóż mi!
Rafe!
Lepiej mnie zastrzel, bo przysięgam na Boga,
że nie uda ci się przede mną ukryć!
Wracaj!
- Cholera, znaleźli wóz. - Spokojnie.
- Oczywiście! - Tylko spokojnie.
Kogo my tu mamy?
Dobry wieczór panu.
- Szeryfie. - Racja, szeryfie.
Szybkość zabija, co?
Sprawdziłem w bazie, do kogo należy tamten wóz.
Co jest, Kie? Upuściłaś swoją lufkę do trawki?
Już ją znalazłam.
Szeryfie, chcę tylko powiedzieć, że to wszystko moja wina.
Ona nie ma z tym nic wspólnego. Biorę to na siebie.
Nie ma nic wspólnego?
Spróbuj jeszcze raz.
Twoi rodzice zgłosili kradzież wozu. Z domu zginęły też kluczyki.
Odwiozę cię.
Powinienem zatrzymać was wszystkich.
Dobrze.
W porządku. Chodź.
Muszę iść. Wpadnij później sprawdzić, czy żyję.
Jedziemy do domu.
Rose, mam krzyż…
Ten, którego szukali ci ludzie!
Nadal będziemy bogaci. Ten krzyż jest wysadzany brylantami.
A Limbrey i reszta?
- Nie przejmuj się. - To znaczy?
Po prostu się nie przejmuj. Zająłem się nimi.
Wyeliminowałem ich z tego interesu.
Zrobiłeś im krzywdę?
Nie. Skądże.
Jedź do domu.
Do rana nie rób żadnych głupot. Jutro odpływamy.
Słyszałaś, co powiedziałem?
Mamy krzyż! Nie musimy wyjeżdżać.
Są teraz ważniejsze rzeczy. Sam zobaczysz. Musisz mi zaufać.
Co ty pleciesz? Co jest ważniejsze od tego?
Mamy krzyż! To koniec!
Spotkamy się w domu.
Rose!
BLUE RIDGE TERAPIA W GŁUSZY
Co to jest?
To twoja przyszłość, jeśli się nie zmienisz.
Żartujecie sobie?
Do takich miejsc porywają ludzi w środku nocy.
Wariatkowo na zadupiu.
To program dla nastolatków sprawiających kłopoty.
Sprawiam kłopoty?
A jak to nazwać?
Znikasz na wiele dni, następnie wracasz tu i kradniesz mój wóz!
A potem go rozbijasz!
Myślałam, że John B i Sarah nie żyją!
Chcieliście, żebym wróciła do szkoły, jakby nic się nie stało!
Nie tego chcieliśmy.
Jakby wszystko było w porządku! A nie jest!
Rozumiem, że nic tu nie jest w porządku!
Zrobię, co chcecie!
Będę pracować na dwie zmiany.
Żebyś wiedziała.
Ale nie myślcie, że robiłam źle, pomagając im.
Nie było tak. Robiłam to, co uważałam za słuszne!
Nie chciałam sprawić wam przykrości!
I przepraszam.
Przepraszam, że się wymykałam i nie chodziłam do szkoły.
To było głupie.
Przepraszam za Charleston, za kradzież wozu…
Kochanie.
- Nie chciałam… - Wiem.
Bardzo cię kochamy,
ale przeprosiny już nie wystarczą.
Będzie tak.
Koniec z wymykaniem się z domu i z poszukiwaniem skarbów.
I koniec z Płotkami.
Kropka.
Albo pójdziesz do Blue Ridge.
Jest ciężarówka!
Nie pokazujcie się.
Założycie się, że krzyż jest w tej ciężarówce?
Przekonajmy się.
Czekaj.
Co jest?
Zanim pójdziesz na tę śmiertelną misję, muszę coś wiedzieć.
- „Śmiertelną misję”? Brzmi znajomo. - Mam kilka pytań.
O co?
O nas.
O nas?
Sarah.
- To musi być teraz? - Tak.
Przepraszam.
Wybacz mi.
Mogłem powiedzieć to wcześniej.
Chcę ci to oddać.
Weźmiesz?
To wystarczy za odpowiedź?
Tak.
I tak, chcę to z powrotem.
Bądź ostrożna.
Może udzielę wam tu ślubu? Idealne wyczucie czasu.
Nie dało się dłużej?
- Prosiłem, by uważała. - Co ona robi?
- Bez kluczyków nic nie zrobię. - Wracaj.
Wejdę do środka. Nic mi nie będzie.
Stój. Nie wchodź do środka!
- Zabroniłeś jej tam wchodzić? - Tak.
Zaćwierkaj!
Co to było? To nie jest ćwierk ptaka!
- To umierający kurczak? - Ptasi gwizd.
- Idę tam. - Ruszamy.
Przepraszam!
Mogę w czymś pomóc?
Mam tu naboje ze śrutem, więc na pewno nie spudłuję.
Zejdźcie z muru.
- Tak jest. - To nie jest to, na co wygląda!
Jesteście po złej stronie wyspy.
Zadzwonię na policję.
- Nie musi pan tego robić. - Sam o tym zdecyduję.
Możemy chwilę porozmawiać?
Wyjaśnimy to.
Poradzę sobie.
Dla pana jesteśmy tylko łobuzami z Nory.
- Ale nie dla pana Camerona. - Właśnie.
Pracowaliśmy dla niego.
Czekamy tu na naszego kolegę.
- Jay‘a. - Tommy‘ego.
Sadził kwiaty na uroczystość ku czci pana Camerona.
Mów dalej.
Cześć.
Rose cię szukała. Jedziemy na jakąś wycieczkę.
- Nigdzie z nią nie jadę. - Ona mówi co innego.
A propos, gdzie byłaś?
Powiem tylko, że to były trzy najdziwniejsze dni w moim życiu.
Mam ci tyle do powiedzenia, ale muszę cię prosić o kolejną przysługę.
Jeden warunek. Więcej mnie nie zostawisz.
Obiecuję.
Pomożesz mi z walizką?
Nie jestem twoim służącym. Jestem zajęty.
Pomóż mi ją zamknąć.
Sama nie potrafisz?
Nie. Proszę.
W porządku.
Musimy to szybko załatwić, bo mam teraz sporo na głowie.
To twoja walizka?
Zabierasz stanowczo za dużo rzeczy.
- Nie potrzebujesz tego. - Nie rzucaj!
- I tego. - To jest potrzebne!
- Naucz się pakować. - Rany!
Nie możesz wszystkiego zabrać. Więcej samodyscypliny!
Sprawdź, czy się zamknie.
Masz jeszcze jakieś problemy?
Tak, nie, tak!
- Nie mam na to czasu. - Nie, czekaj!
Potrzebuję tego wszystkiego!
Pokombinuj!
Nie idź tam!
- Lepiej tego nie rób. - Zostaw mnie. Nie!
- Hej! - Nie!
Strażnik Rododendronów żyje…
tutaj.
- Dlatego posadziliśmy te kwiaty. - Tak, właśnie dlatego.
Czuje pan to?
Co to jest, jaśmin?
Nie, to raczej…
To jest…
naturalna Viagra.
- Właśnie! - Naprawdę?
Jeden wdech i młot znów pracuje!
Tommy zaraz tu będzie.
Będziemy cicho i zaraz skończymy. Przepraszamy za kłopoty.
Oby tak było. Muszę skombinować sobie te kwiaty.
Dobranoc.
Idziemy.
Dobra.
W porządku.
Co do diabła?!
Ty dupku!
Rafe! Wypuść mnie!
Nie wypuszczę cię, póki się nie uspokoisz.
Wal się!
Staram się być miły, a ty świrujesz.
- Co tu się dzieje? Kto tam jest? - Rose?
- Szukałaś Sarah? - To ona?
- Rose? - Tak.
Czemu jest zamknięta?
Dlatego, że czasami trzeba dokonać trudnego wyboru.
A ona tego nie rozumie.
Nadal tego nie rozumiesz, co?!
- Prawda?! - Zamknij się!
- Uspokój się! - Rafe!
Jak to mam się uspokoić? Odbiło ci?!
- Idź na górę. - Wheez!
- Dobra. - Idź już.
Wheezie?
- Sarah, skarbie. - Wypuścisz mnie?
- Musisz się uspokoić. - Wypuść mnie!
Chcę ci pomóc, ale muszę iść po klucz.
Bez klucza nic nie zrobię, ale musisz się uspokoić.
- Zaraz wracam. - Nie.
Rose! Rose!
Proszę, nie odchodź.
Sarah?
Muszę zadzwonić na policję.
Co się stało?
Weź głęboki wdech. Już dobrze.
Już dobrze.
Wróciłam do domu i czegoś szukałam.
Na zewnątrz stoi ciężarówka.
Napij się.
Wewnątrz jest ciało.
- Musimy wezwać policję. - Zajmiemy się tym.
- Pomożesz mi? - Tak. Napij się herbaty.
Obawiam się, że Rafe znowu kogoś zabił.
Kiedy ostatnio to zrobił…
tata wziął całą winę na siebie i zobacz, co się z nim stało.
Masz całkowitą rację.
Wiele razy mówiłam Wardowi, że z Rafem jest coś nie tak.
- Mam tego dość. - Wiem.
Uspokój się. Wszystko będzie dobrze.
- Musisz odpocząć. - Nie.
- Musisz. - Nic mi nie jest.
A kiedy się obudzisz, wszystko będzie wyglądać dużo lepiej.
Wybieramy się w mały rejs.
Co ty na to?
Coś ty zrobiła?
Przykro mi.
Nie stanie ci się nic złego. Obiecuję.
Obiecuję. Ale musisz teraz odpocząć.
Robię wszystko, co w mojej mocy, żeby utrzymać tę rodzinę razem.
Rafe, czekaj!
- Rozmawiałam z Sarah. - Powiedziała, że w aucie jest trup?
Tak.
To Renfield.
Nic nie zrobiłem.
Nie zrobiłem tego, jasne?
Limbrey go zastrzeliła.
Zabrałem ciężarówkę i zostawiłem Limbrey w hangarze.
Zabrałem krzyż dla nas wszystkich.
Ja!
Miałem zająć się ciałem Renfielda, kiedy się zjawiłaś.
Powinnaś mi dziękować.
Pozbądź się tego ciała.
I przywieź krzyż na nabrzeże.
Robi się.
Zajmę się tym.
- Schyl się! - To Rafe.
Czekaj. Jeszcze nie!
To co robimy? Jaki mamy plan?
Może mieć broń. Jaki jest nasz atut?
Jedynie element zaskoczenia.
Czym możemy go zaskoczyć?
Ma mój krzyż.
- Myślę! - Szybko.
- Rzućmy coś pod auto! - Niby co? Masz coś takiego?
Przydałaby się proca.
Pope!
Co to było?
Rafe‘a nie ma. Zaatakujmy fort.
Obmyślmy to.
- Drzwi! - Kto to jest?
Chyba Rose.
Mają Sarah.
Była przerażona.
Dałam jej lek przeciwlękowy. Błagała mnie o niego.
Co jej zrobili?
- Uważaj na jej głowę! - Dobra.
Jedziemy.
Chodź, Wheez!
Zatrzymaj się! Sarah!
Wheezie, odblokuj drzwi!
Co do diabła?
- Mogę go wpuścić? - Nie!
- Dlaczego? - Bo nie!
- Otwórz! - Wybaczcie!
Szybko! Do naszego wozu.
- W porządku? - Tak.
- Mam prowadzić? - Nie, ja.
Trzecia runda, gnojku.
Puszczaj!
Ja albo aligatory!
Powodzenia!
- Pope? - Kie!
- Mam kłopoty. - Co się stało?
Rafe ma krzyż.
Kiaro, przyjdź po mnie.
BLUE RIDGE TERAPIA W GŁUSZY
To naprawdę zły moment.
Proszę, Kie. Potrzebuję twojej pomocy.
Dobra, jadę. Gdzie jesteś?
Przy Anielskim Dębie.
- Pospiesz się. - Już jadę.
Dzień dobry.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
- Co się stało? - I tak byś mi nie uwierzyła.
To ona! Czterysta metrów przed nami!
Udało się, staruszko. Udało się.
Dzień dobry, pani Cameron.
Posłuchaj.
Kiedy to się skończy i wrócę do domu,
rodzice pewnie wyślą mnie daleko stąd.
Chcę wyprostować nasze sprawy.
Długo nie będziemy się widzieć
i po tamtej nocy…
Jeśli zraniłam twoje uczucia…
Nie zraniłaś.
Jest dobrze.
- Czuję, że nie jest. - Kie.
Naprawdę wszystko gra.
Przyjaźnimy się.
To najważniejsze.
- Wszystko w porządku. - Dobrze.
Cholera.
Coastal Venture? Znam ten statek.
Tata pływał nim zeszłego lata.
To tramp. Zajmowałem się nim w porcie.
Tam jest krzyż.
Podnoś!
Śmiało!
Namęczyłem się, by go dorwać.
Nienawidzę go.
Chodź, skarbie.
To ona.
- Musimy wymyślić jakiś plan. - Pracuję nad nim.
Może dostać się tam z tej barki? Trzeba będzie wskoczyć do wody.
- Może być. - Ale będziemy na widoku.
Cześć.
- Już miałem dźgnąć cię w oczy! - Wystraszyłam was.
Jak nas znaleźliście?
Namierzyliśmy twój telefon.
- Sprytnie. - Co się stało?
Rafe, runda trzecia.
- Jaja sobie robisz? Znowu? - Teraz był remis.
W porządku?
- Czy to krzyż? - Tak.
- Porwali Sarah. - Musimy dostać się na statek.
- Najpierw trzeba minąć goryli. - Dobra, ruszajmy.
- Pope! Co robisz? - Mam pewien pomysł.
Przestań uciekać! Musimy iść.
Zaufaj mi. Spotkamy się na miejscu.
- Cholera! - Co do diabła?!
Ruszać się! Szybciej!
- Gdzie to wybuchło? - Tam!
Wezwijcie straż!
Udało się.
Pope, co to było?
Ten kontener trafi na statek. Tak się tam dostaniemy.
- Idziesz ze mną? - Jesteś geniuszem.
Idziemy. Tędy.
Czekaj, są tam.
Zaraz.
- Przemyślałeś to? - Tak, to mój plan.
To pułapka. Nie wydostaniemy się stamtąd.
- Wiem. - Nie musicie z nami iść.
- To nasza bitwa. - Właśnie.
- Nic do stracenia? - Tak jest.
Lepsze to niż szkoła z internatem.
Szybko!
- Szaleństwo. - Taki wybuch obudziłby nieboszczyka.
Wszystko jest pod kontrolą.
Będzie, jak załadujemy te kontenery.
Gotowe. Zamykaj.
Tylko ostrożnie!
Wszystko dobrze.
To ostatni kontener. Podnoście.
Załadujemy go i gotowe.
Chyba jesteśmy w doku.
W drugą stronę. Właśnie tak.
Co jest?
Jezu Chryste!
Obróć go!
W tamtą stronę!
Tak jest!
Dobrze!
Może być?
Udało się.
Cicho, JJ.
Co jest?
Chyba coś słyszałem.
Co to było?
Widzisz coś?
Nie.
Czemu oni ciągle to robią?
Dupki.
Nie mogę w to uwierzyć.
Cześć, skarbie.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz