NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Ktoś znany powiedział, że rodząc się biednym,
nie ponosisz za to winy.
Ale jeśli umrzesz w nędzy,
możesz winić tylko siebie.
Przez ten mój strach przed biedą,
przed straceniem wszystkiego, co mam,
zapomniałem o tym, kim jestem.
Kim chciałem być.
Zamordowałem Johna Routledge'a.
Zabiłem szeryf Peterkin.
Twój stary wziął winę na siebie.
Zastrzeliłem Gavina Barnsteada.
Wiem, że nic nie złagodzi bólu, jaki wyrządziłem.
Czy poszedłem na łatwiznę?
Opuszczam ten świat ze świadomością,
że zostawiam rodzinę
pogrążoną w żalu,
rozbitą przez moje grzechy.
Nie oczekuję waszego wybaczenia za to, że tak was zostawiam.
Modlę się, żebyście zrozumieli…
że nie mogę więcej rujnować wam życia. To musi się skończyć.
Zostawiam wam mój majątek. Podzielcie się nim po równo.
I zostawiam wam miłość głębszą, niż da się to wyrazić.
Wspierajcie się nawzajem.
Zasłużył sobie, nie?
Żartujesz?
Pewnie, że zasłużył.
Pierwszy raz widziałem takie samobójstwo.
- Możesz wykreślić to z listy. - JJ!
Żal mi Sarah.
Wszystko gra?
Nie o siebie się martwię.
Sarah. Zaczekaj!
Zaczekaj. Zwolnij.
Dotknij mnie jeszcze raz!
Tata chciałby, żebyśmy rozmawiali.
Kiedy ci mówię, że jesteś ostatnią osobą, z którą chcą rozmawiać,
to mówię poważnie.
Wiem, że mnie nienawidzisz.
Chciałeś mnie zabić.
Wiem, Sarah.
Sarah, proszę! Nie odchodź!
Tata nie żyje.
Jesteś tylko ty, ja i Wheezie.
O co ci chodzi?
Wiem…
Wiem, co zrobiłem.
Ale posłuchaj,
chodziło mi tylko o dobro taty.
Robiłem to wszystko, żeby mu pomóc.
Słyszałaś nagranie.
Powiedział, że powinniśmy trzymać się razem.
To była jego ostatnia wola
i przysięgam, że zrobię, co w mojej mocy, by ją wypełnić.
Nie mogę zmienić przeszłości, ale teraz się zmienię.
Przepraszam.
Cześć.
Przepraszam.
Przykro mi, że to widziałaś.
Patrzyłeś na to…
jakbyś się z tego cieszył.
Ja…
Widziałam.
On zabił mojego ojca.
Chyba za dużo się wydarzyło.
To znaczy?
Myślałam, że ze wszystkich ludzi…
ty zrozumiesz…
jak to jest stracić tatę.
Potrzebowałam cię.
Myślę, że…
to zbyt skomplikowane.
To nie jest skomplikowane.
Dla mnie jest.
Chyba muszę już iść.
Wybacz, nie powinnam była tu przychodzić.
Sarah.
Poczekaj. Już dobrze.
Już dobrze.
Porozmawiaj ze mną. Proszę.
Przepraszam.
Nie rób tego.
Nie chcę tego.
Niektóre rzeczy nie są ludziom pisane.
Cześć.
Cześć, Sarah.
Mogę u ciebie znowu przenocować?
Jasne.
Już schodzę.
Nie ma sprawy.
Możesz zostać, ile tylko chcesz.
Dziękuję. Nie mogę wrócić do domu.
Nie potrafię sobie wyobrazić, przez co przechodzisz.
W porządku.
Nie wierzę, że on nie żyje.
Posłuchaj,
Ward nie był idealnym człowiekiem, ale…
i tak był twoim ojcem.
Trudno w tej chwili być…
beztroskim i szczęśliwym.
Nic nie wydaje się proste.
- Mam jutro szkołę… - Jasne, wybacz.
Chodziło mi o to, że może chciałabyś wybrać się po szkole na ognisko.
Pamiętasz?
- To jutro? - Tak.
- Doroczne ognisko, pamiętasz? - Tak.
Możemy popłynąć na nie Malibu.
Zrobić drinki albo wypić parę piwek.
Mogłabyś na moment oderwać się od twoich zmartwień.
Jeśli chcesz.
Zastanowię się.
- Być może. - Dobrze.
A teraz prześpij się
i daj znać, jeśli czegoś potrzebujesz.
Dobrze. Dobranoc.
Nie rozumiem.
Naprawdę.
Miłość to pięć minut przyjemności i całe życie bólu.
Dobra, ty i Kie. Co się między wami dzieje?
Cóż,
ona chce się tylko przyjaźnić.
Śmiertelny cios.
A niech to. Przykro mi.
Nie spodziewałem się tego.
Gorący ziemniak! Łapcie!
Imponujący połów.
- Rzuca piwami! - Jeszcze jedno!
Raz, dwa…
- Łapię. - Świetnie.
Co tam robicie? Płaczecie?
Płaczemy?
O czym ty mówisz? Nie płaczemy.
Wiesz, że to nie twoja wina, prawda?
- Myślisz, że jej się odmieni? - Tak. Jest jedną z nas.
Sarah jest Płotką.
Odmieni się jej i wróci do mnie.
Wiecie co?
Zrobię salto w tył.
Kłamca.
- Nie zrobię? - Zakład?
- Potrzymaj mi piwo. - Chcę to zobaczyć!
Tak!
Tak jest!
Zuch chłopak!
- Ale jazda! - Brawo, John B!
Trzeba przyznać to tym dzieciakom. Tak łatwo podmieniły ten klucz.
Widzieliśmy go tylko na rysunku.
Dość tych wymówek.
One pewnie nadal mają ten klucz.
Jasne, że go mają i pewnie szukają krzyża…
a my marnujemy tu tylko czas.
Może już go znaleźli.
Skontaktuj się ze swoimi znajomymi z więzienia.
Rozumiem.
Jak możesz rozumieć?
Ja umieram.
Dam ci, co tylko zechcesz.
Wszystkie potrzebne narzędzia.
Cokolwiek będzie konieczne.
Czy tak o tym się mówi w twoim środowisku?
Załatwię to.
Hej. Musimy iść do szkoły.
Za pół godziny sprawdzian z geometrii.
Wstawaj! JJ!
- Żyje? - Nie mam pojęcia.
- JJ, weź buty. - Co dziś robisz?
- Na razie, Kie. - Spotkamy się później.
- Muszę coś zjeść. - Przegapiłeś śniadanie.
Dobra, dobra!
LICEUM OKRĘGU KILDARE
Wychodzimy.
Chodźcie. Pora do szkoły.
VLAD I VAL
POŻREĆ BOGACZY
- Miło, że pan do nas dołączył. - Dobrze wrócić.
W samą porę na pierwszą kartkówkę.
- Sprawdzian? - Uprzedzałem cię.
- Nie. - Dziś z samego rana.
John B.
OGNISKO PRZYJDZIESZ?
DZIŚ WIECZOREM
Ognisko?
Chyba chodziło jej o mnie, więc idziemy.
Panowie Heyward, Routledge i Maybank! Szukałem was.
Bez wzajemności.
Mam do was pytanie natury historycznej.
Digitalizuję dokumenty dla Muzeum Morskiego.
W zamian za to otrzymałem dostęp do archiwów.
I znalazłem tam…
to.
- Pudełko. - Coś więcej niż pudełko.
Dobry początek.
Śmiało.
Ostrożnie.
To pamiętnik. Jego autor jest nieznany.
A to kopia listu Denmarka Tanny‘ego.
Porównajcie pismo.
Niemożliwe.
Prawie identyczne.
To pamiętnik Denmarka Tanny‘ego.
KAPITAN LIMBREY
To kapitan Limbrey.
18 sierpnia 1829 roku.
Wtedy zatonął Royal Merchant.
- Uznałem, że to pana zainteresuje. - Bardzo dziękuję.
To ważne, by znać swoją historię.
Dobry Boże.
To krzyż Santo Domingo.
Cholera.
Był na tym statku.
Nie spudłuj.
Fajna czapka.
Muszę reprezentować kuzynów.
Dobrze cię widzieć, Ren.
- Travis, nie spodziewałem się tu ciebie. - Masz pecha.
Pewnie czegoś chcesz.
Mam robotę. Nic trudnego.
Twoja bogata ciotka?
Przyrodnia siostra. Znasz historię.
Opowiadałeś ją tysiąc razy.
Wkrótce umrze.
Muszę tylko zaczekać, aż się przekręci.
Potrzebuję pomocy. To łatwa kasa.
Plus może jakaś premia.
Wchodzicie?
Co o tym myślisz?
Nie mogę nigdzie znaleźć numerów kont.
Numery kont? Chyba zna je Hank z banku Coastal.
Nie o to chodzi.
Mówię o kontach szwajcarskich. Ze złotem.
Nie ma po nich żadnego śladu.
Dzwoniłam do banków, sprawdziłam komputer i nic.
Nie możesz po prostu zadzwonić?
Do kogo?
Nie wiemy, co to za bank, a konto nie było przypisane do Warda.
Nie rozumiesz? Nie ma po nim śladu.
Musi coś być.
Szukałam wszędzie!
Znajdziemy to złoto.
Słyszysz? Znajdziemy je.
Nadal mamy firmę Cameron Development.
Zajmę się nią. Będzie dobrze.
Nie mamy już firmy i nie będzie wcale dobrze.
Co takiego?
Firma jest zadłużona, a banki zażądały pełnej spłaty kredytów.
Jak myślisz, czemu Ward robił to wszystko?
Rafe, musimy wydostać to złoto.
Żartujesz sobie.
Nie może być aż tak źle.
Mamy miesiąc, by zdobyć 1,7 miliona dolarów.
Nie możesz panikować.
Rafe.
Rafe!
Kurwa mać!
Wpis z pamiętnika Denmarka.
„Piętnasty sierpnia.
Wypłynęliśmy z Port-au-Prince na spokojne morze.
Natrafiliśmy na palący się hiszpański statek San Jose.
Palił się cały pokład.
Słyszeliśmy krzyki ludzi uwięzionych pod nim.
Hiszpańskiemu dowódcy zależało na jednym.
Cennym ładunku statku, krzyżu Santo Domingo
i licznych sztabach złota.
Chcieliśmy też pomóc załodze,
ale Limbrey kazał nam wyciągnąć bagnety
i zabronił wpuszczać Hiszpanów na pokład.
Okradł ich
i zostawił na śmierć”.
- Czyli nie zatonął na Bermudach. - I znów rabusiem był jakiś Limbrey.
To dowodzi, że złoto i krzyż
były na statku Royal Merchant.
Czemu nie było go w studni?
Skoro Denmarkowi udało się zabrać ten niezwykły krzyż
z Merchanta na brzeg,
czemu nie ukrył go ze złotem?
- Bo krzyż był za duży. - Racja.
Musiał ukryć go gdzieś indziej.
Ale gdzie?
Zanim go powieszono,
wyznał, że zakopał skarb u stóp anioła.
- Myślałem, że chodzi o klucz. - Właśnie. Gdzie tu związek?
„Droga zaczyna się w pokoju na wyspie”.
Ale co to za pokój na wyspie?
Wiecie, co pomaga mi myśleć?
Zaczyna się.
Palenie piwa i picie trawki.
Wtedy aż tryskam pomysłami.
Siedząc tu i próbując to rozgryźć,
do niczego nie dojdziemy.
Ale jeśli będziemy kreatywni i pójdziemy dziś na ognisko,
może coś wymyślimy.
Cóż, rodzice właśnie się mnie wyrzekli
i zostałam członkinią klubu „Nic do stracenia”.
Pope?
Jesteśmy tak blisko.
Pomyśl, ile mógłbyś wymyślić, gdybyś pozwolił mózgowi odpocząć.
- Dobra. - Świetnie!
Trzeba się wcześniej napić.
Ognisko to tradycja Outer Banks.
Co roku w ten sam weekend.
Byli wszyscy.
Dosłownie.
Po tym, jak znalazłem fortunę, by niebawem ją stracić
i zostać zbiegiem, dobrze było tu wrócić.
Mówię tylko, że jeśli pogadasz z rodzicami
i spróbujesz wysłuchać ich racji,
może znów cię przyjmą.
Nie słuchasz mnie. Gadasz jak mój tata.
Tak bardzo tęskniłem.
Typowe. Wyrzuciła mnie, bo powiedziałam prawdę.
No tak.
- Nagle uznała, że to koniec. - Wiem.
Ale widziała śmierć ojca. Daj jej czas.
A teraz browar. Jak za dawnych czasów.
Hej, włóczędzy!
Kogo tu mamy?
To do ciebie. Spadam.
Dobranoc.
Wystarczy.
Cześć!
Cześć.
- Myślałam, że boisz się przyjść. - Tak, bardzo się bałem.
Piwko?
Rok temu nie bałeś się moich zarazków.
Wiesz, czego ci trzeba? Drinka. Coś ci załatwię.
Mają tu mai tai!
- No nie wiem. - Daj spokój. Zabawmy się.
- Śmiało. - Dobra.
Coś, co nas rozluźni.
- Zdrówko. - Zdrówko.
Za normalny, fajny wieczór.
Tak.
Dziękuję.
W porządku?
Serio.
Najpierw powiedz, kto z kim zerwał.
- To skomplikowane. - Tak?
Czyli to ona ciebie rzuciła.
W porządku?
Tak, tak.
Skończyłaś?
Wszystko gra?
Tak, chcę jeszcze jeden.
- Jeszcze jeden? - Tak.
Taki wieczór, co?
Wiem, to przykre.
Jak sobie radzisz?
W porządku?
- Tak. - Świetnie.
- Zobaczmy, jak się tam bawią. - Dobrze.
Szczerze mówiąc,
miałem wrażenie, że to jest coś innego.
I nadal nie czuję, że to koniec.
Cóż,
wszyscy tak się czują po rzuceniu.
Uwierz mi.
Tak czy owak to koniec.
Sarah Cameron robi to każdemu facetowi.
Wiesz,
najlepszy sposób, by zapomnieć o byłej…
- Zaraz wracam. - Dobrze.
Nie mam nic do niego.
Ale uważałem, że to nie jest facet dla ciebie.
Pewnie myślałaś, że jesteście sobie bliscy.
Tak sądziłam.
Jesteś zbyt ufna.
To będzie cię ranić.
Myślę, że oni nie czują w taki sam sposób jak my.
Wiesz, co ja myślę?
Że powinniśmy się dziś dobrze zabawić.
Chcę potańczyć.
No to tańczmy!
- Proszę bardzo. - Co robisz?
Obrót!
Czuję się jak za dawnych czasów. Tylko ty i ja.
Nie chcę cię przerazić po wszystkim, przez co ostatnio przeszłaś…
Co po tym wszystkim mogłoby mnie jeszcze przerazić?
Nie zapominaj, że wcześniej też coś nas łączyło.
- Przepraszam. - Nie, nie.
- Wybacz. - To ja przepraszam.
- Za dużo wypiłem. - Nie, nie.
Po prostu jest za wcześnie.
- Zdrówko. - Zdrówko.
Wszystko gra. Przepraszam.
- Obiecałem im piwo. - Nie krępuj się.
Zaraz wracam.
John B!
Dawno tego nie robiliśmy.
Sancho?
Cześć! Przedstawisz mnie przyjaciółce?
Co tutaj robisz?
Wygląda na to, że to samo, co ty.
- Topper! - Sarah.
Powinniśmy już iść.
Dopiero się rozkręcamy.
- Racja, idźcie już. - Pytałam cię?
Nie jesteście już razem, księżniczko.
Czemu wciąż gadasz?
- Więcej szacunku. Umarł jej ojciec! - Stul dziób!
- O co ci chodzi? - Jaki szacunek?
Istne z niej cudo.
A ja kim dla ciebie jestem? Tylko kolejnym facetem?
To nowa fanka do zaliczenia?
Coś dla ciebie znaczyłam? Powiedziałeś jej?
- Masz jakiś problem? - Czy mam problem?
Dalej, skop mu tyłek!
- Jak to się skończyło ostatnio? - Idź sobie!
- Załatwię cię! - Wypad, Topper!
- On zaczął! - Nawet o tym nie myśl.
- Ona cię już nie chce! - Milcz.
Co mi zrobisz? Zabijesz mnie jak Peterkin?
Zrób coś!
Sarah?
- Dorwij go! - Przestańcie!
- Z nimi zawsze są problemy! - Co do diabła?!
Szybciej!
Zostaw mnie!
Sarah!
- Spadaj, suko. Masz jakiś problem? - Co jest?
W porządku?
- Trzymasz z nią? - To moja przyjaciółka!
Jesteś jedną z nas!
Pamiętasz plażę? Marzy ci się powtórka?
Chłopaki, chodźcie!
- JJ! - Zostaw go!
Przestańcie!
Zostaw go!
Nie warto!
Musimy się stąd wynosić!
- Jesteś cały? - Tak.
Wynocha, Płotki!
Idziemy!
John B!
To było dość niespodziewane.
Serio?
Nawet w jeden wieczór nie może być spokojnie.
Płotki zawsze wymyślą tysiące powodów,
przez które nie mają tego, co my.
Może jej przejdzie.
Wiem, że bycie Płotką jest fajne. Cały ten styl życia, przygody.
Ale po jakimś czasie chcesz znów żyć normalnie.
Tak.
Jakby to, co nas łączyło, było nieważne.
Nie możesz mówić, że na kimś ci zależy,
a potem traktować tę osobę w taki sposób.
I zapomnieć po jednym dniu.
Ostatnio ciągle ktoś podbija mi oko.
Ta jatka wisiała w powietrzu od lat.
Naprawdę broniłaś Sarah?
Oczywiście.
Nie jest prawdziwą Snobką.
Racja.
Powiedz to Topperowi.
- Daj gryza. - Co robisz? Nie!
- Ja ci nie dam. - Rety.
- Nie podzielisz się? - Kupiłam to za ostatnią forsę.
- Czeka cię za to 16 lat odsiadki. - Podkradnę ci piankę.
To nieuczciwa zamiana.
Żebyś wiedział. Tego nie da się porównać.
Hej.
Ktoś tu jest.
Myślisz, że Topper…
Niewykluczone.
Masz swoją spluwę?
Teraz by ją chciała!
Czyli go nie masz.
To twoja „tajna” broń.
- Cicho! - Chryste.
- Teraz chce broń. - Kto tam jest?
Snoby, niczego nie próbujcie!
Kto tam jest?
Jak leci?
To ten dupek.
Cóż za cudowny wieczór!
Słuchajcie, nie żywię do was urazy.
Ale możemy to załatwić siłą
albo po dobroci.
Wiecie, czego chcę.
Zademonstruję wam. Widzicie tamtą huśtawkę?
Są tu ze mną najlepsi łucznicy w oddziałach Rangersów.
Czekają w ukryciu.
Jak widać, są tam.
Na mój znak poślą w was strzały.
Czy to jasne?
Nie będę odliczać. Nic z tych rzeczy.
Po prostu zagwiżdżę.
Ten klucz należy do mojej rodziny.
Tracę cierpliwość, Pope.
Zachowałeś się właściwie.
Świadomość braku wyboru to niedoceniany talent.
Jesteś bezpieczny.
Tylko spokojnie.
Dobranoc.
Mam dość tego gówna.
Wszystko gra.
Dobra, tylko jedną.
To niczego nie rozwiąże.
Skąd wiesz?
Masz problem, Rafe.
- Co robisz? Oddaj to. - Nie.
Oddaj.
Daj to!
Wiesz, co jest moim problemem?
Macocha, która mnie okłamuje.
Myślisz, że jestem głupi?
Że uwierzę w to, że nie możesz znaleźć złota?
Przyznaj to, Rose.
No przyznaj.
Wiesz, gdzie jest złoto, prawda?
- Przestań. - Wiesz, gdzie jest złoto.
Przestań.
Ale chcesz zatrzymać je dla siebie, prawda?
Prawda?
Nie dotykaj mnie.
To ja powinnam mieć podejrzenia.
Ty byłeś z Wardem na Bahamach.
Byłaś jego żoną.
Mieszkam pod jednym dachem ze złodziejką!
Co zamierzasz zrobić?
Nigdy ci nie ufałam.
Nawet gdy byłeś mały, zawsze pętałeś się w pobliżu.
Ciągle się podlizywałeś.
Spróbuj jeszcze raz.
Cześć. Rafe, prawda?
Jesteś podobny do ojca.
Jestem Carla Limbrey.
- Mogę w czymś pomóc? - Tak.
Chciałabym zobaczyć pokój na wyspie.
Ściągnę twój rower.
Nie powinnaś tam wchodzić po tym, co ostatnio się wydarzyło.
Muszę tylko zabrać trochę ciuchów i sprawdzić, co u Wheezie.
Dlaczego drzwi są otwarte?
Wheez!
Przyjedziesz po mnie wieczorem?
Jasne. Jeśli tylko chcesz.
- Fajnie. - Super.
Dziękuję.
Za wszystko.
Jesteś świetnym facetem.
- Miałem nadzieję, że zauważysz. - Przestań.
Nie jestem taki zły.
- Do zobaczenia. - Na razie. Jedź ostrożnie.
Dobrze.
Wheez!
Wheezie?
Halo?
Gdzie oni są?
Halo?
Boże.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz