NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Idziemy.
Dokąd idziemy?
A ty dokąd?
Masz szczęście, lalusiu.
Panie Routledge.
Proszę usiąść.
Złoży pan zeznania dla szeryfa.
Możemy wezwać pańskiego adwokata.
- Nie wiem… - Zarzuty oddalono.
Jest pan wolny.
W swoich zeznaniach
proszę powiedzieć wszystko, co pan wie o Rafie i Wardzie Cameronach.
O Rafie i Wardzie?
Na co pan czeka? Pora do domu.
Oczywiście.
Jeszcze jedno.
ARESZT
Niezupełnie nadaje się do ruchu, więc prowadź ostrożnie.
Jasne.
Wróciłem, staruszko.
Na razie, Thomasie!
Cześć, John B!
- Co tam? - Wypuścili cię!
- Jestem wolny! - Tak!
UWOLNIĆ JOHNA B
- Cześć, Jorge. Co tam? - Wypuścili cię z klatki?
Nie dałbym się im tam zatrzymać!
Jestem wolny!
Kładziesz za dużo wosku na deskę. Będzie za śliska.
- Uczysz mnie smarowania? - Mówię tylko, że to za dużo wosku.
Nie, pouczasz mnie.
Marnujesz tylko wosk.
Panowie, serio?
Słyszeliście?
Serio?!
- Czy ja śnię? - Nie!
Zgadnijcie, kogo wypuścili!
Niemożliwe!
- Stary! - Wyszedłeś z puszki!
- Nie mogę. - Tęskniłam.
Ja też.
Jak to zrobiłeś? Uciekłeś?
- Wycofali zarzuty. - Serio?
Cudownie!
Czyli mój wysiłek poszedł na marne?
Twój genialny plan ucieczki?
- I niezawodny. - Taki był.
Gdzie jest Sarah?
Gdzie Sarah?
Miała wczoraj spotkać się z Wheezie.
Ale nie wróciła.
Cześć!
Jak się czujesz?
- Która jest godzina? - Nie mam pojęcia. A co?
- Muszę iść. - Nie.
Wczoraj twój brat niemal cię tam zabił.
Tu jesteś bezpieczna. Zjedz coś.
Dobrze.
Tu masz telefon, żebyśmy mogli być w kontakcie.
Chcę tylko cię chronić.
Dziękuję.
Nie miałam telefonu od czasu sztormu.
Myślałem, że ty…
Dobrze cię widzieć.
Fajnie, że jesteś cała.
Zjedz coś.
Przygotuję łódź. W razie czego daj znać.
Dobra, zróbmy to porządnie.
Po dwóch w każdym pokoju.
Sprawdźcie wszystko: dokumenty, komputery.
- Tak jest. - Do dzieła.
Vic, zabierz stąd tych ludzi.
Zrozumiano?
Tu jest Tannyhill.
Nie pozwolę wam na taki nalot…
To nie jest nalot, Ward.
Mam nakaz.
Lepiej powiedz, gdzie jest Rafe.
Mówiłem, że nie mam pojęcia. Co on ma z tym wspólnego?
Przeczytasz ten cholerny nakaz?
NAKAZ ARESZTOWANIA
MORDERSTWO DRUGIEGO STOPNIA
Jezu, Vic!
Rafe i morderstwo? Znasz go całe życie.
To nie on, tylko John B.
Na łuskach są odciski placów Rafe‘a,
a broń zarejestrowano na ciebie.
John B tu mieszkał.
Kiedy go przygarnąłem, wziął naboje…
Mamy też dwóch świadków, którzy twierdzą co innego.
Wszyscy kłamią.
To sprawka Johna B. Dobrze to wiecie!
Wiesz, jak to jest z kłamstwami.
Lepiej się nimi nie pogrążać.
Ta sprawa dotyczy też ciebie.
Prawda jest taka,
że pan nas okłamał.
Możemy to udowodnić.
Wiem, że to dla pana trudne,
ale weźmiemy to pod uwagę, jeśli zechce pan współpracować.
Zechce więc nam pan powiedzieć, kto naprawdę zabił szeryf Peterkin?
Ward?
Chcę rozmawiać z adwokatem.
Domyśliłem się.
Wszystko dobrze zabezpieczcie. Trzeba przeszukać cały dom.
Trzeba było aresztować też Warda.
Mógł być współsprawcą i to pewnie on stoi za zniknięciem Gavina.
Może nam uciec.
Ma świetnego adwokata, więc dowody muszą być mocne.
Działajmy stopniowo.
Na pewno będzie chciał porozmawiać z synem.
Wtedy ich podsłuchamy.
Racja.
Sarah ot tak wyjechała i nie dzwoni?
Zostawiła tylko torebkę. Nic nikomu nie mówiła.
Myślę, że Ward ją dopadł.
Koleś chciał mnie zabić w więzieniu.
- Co? - Serio.
Nasłał kogoś, kto próbował mnie udusić.
- Poważnie? - Tak.
- Wiesz, kto to był? - Nie.
Stary, przysięgam, że kiedyś zabiję tego sukinsyna.
W porządku.
Wcale nie. Musimy znaleźć Sarah.
Nie, jest w porządku. Sarah jest tam.
John B?
John B!
Co ona robi z Topperem?
Wyszedł!
Oto i on.
- Cześć! - Cześć.
- Dobrze, że jesteś cała. - Myślałam, że już cię nie zobaczę.
Co się stało?
Wycofali zarzuty.
- Co? - Jestem wolny.
- Cudownie! - Tak, wspaniale.
Ale posłuchaj, chcą aresztować Rafe‘a.
Dobrze. Zupełnie mu odbiło.
Wczoraj mnie zaatakował.
- Co? - Dlatego nie wróciłam.
Zupełnie mu odbiło. Niemal utopił własną siostrę.
Na szczęście dotarłem na czas.
To prawda.
W takim razie jestem twoim dłużnikiem.
W porządku. Ktoś musiał uratować twoją dziewczynę.
Zabawne, ale ona nie jest moją dziewczyną.
W takim razie kim?
Powiedz mu.
Jestem z nim.
Jasne, jesteś z nim. Rozumiem.
Dobrze, że się wyjaśniło. Dla was to też jasne?
Jak to, że na ciebie już czas.
Racja. Zbieraj się.
Topper, dziękuję.
Nie ma sprawy. Cieszę się, że nic ci nie jest.
Dzień dobry, klubie. Jak się spało?
NIE WRACAJ DO DOMU SAM CIĘ ZNAJDĘ - TATA
W porządku?
Kurwa.
- Cholera, co się dzieje? - Daj mi chwilę.
Mogę pomóc?
Chyba pan może.
John B.
Co jest nie tak?
Nic takiego.
Chodzi o Toppera?
Naprawdę nie miałam gdzie się podziać.
Rafe chciał…
Chciał mnie zabić.
Przykro mi. Wybacz, że nie mogłem ci pomóc.
Nie winię cię za to.
Myślę, że twój tata wynajął kogoś, żeby mnie zabił w areszcie.
To już drugi raz.
- Przepraszam. Brak mi słów. - Nie o to chodzi.
- Okłamałaś Toppera. - Nie.
- Nie jesteśmy tylko razem. - Wiem.
To czemu skłamałaś?
- Wstydzisz się? - Skądże.
To o co chodzi?
Skłamałam, bo uratował mi życie.
- Wiesz co? - Ja nie…
Dajmy temu spokój. To nie jest ważne.
To nic takiego.
John B!
Napijemy się za wolność?
- Sarah, chcesz… - Nie!
Sprawdź w sieci frazy: „pokój na wyspie”,
„Royal Merchant” i „Denmark Tanny”.
- Rozmyślałeś o tym? - O czym?
Ach, o tym. Oczywiście.
Od roku myślę tylko o tobie,
więc jasne, że o tym myślałem.
Było idealnie, prawda?
Światło księżyca, plaża, ognisko…
To była cudowna noc.
Nic nie mogłoby sprawić, żeby była cudowniejsza.
Prawda? Cały tamten wieczór był naprawdę świetny.
- Gwiazdy… - Otoczenie…
- Było miło. - Tak.
Dlatego to też powinno być super.
Ale zamiast tego wyszło dość dziwnie.
W jakim sensie dziwnie?
Po tym, jak to zrobiliśmy,
nie wiedziałam, co powiedzieć.
Rozumiem.
Od dawna się przyjaźnimy.
Tyle się wydarzyło. John B i Sarah „umarli”.
A mama grozi mi szkołą z internatem.
Nie wyobrażam sobie, że nie mogłabym z tobą rozmawiać.
Rozumiem. Musimy zachować przyjaźń.
Właśnie.
Absolutnie.
Przez ostatnie dni chciałam, żeby wszystko wróciło
do tego, co było przedtem.
Kiedyś było między nami tak dobrze.
Jasne.
Nie chcę tego mówić,
ale może powinniśmy być tylko…
Przyjaciółmi?
Tak. Właśnie to chciałam powiedzieć.
Tak.
Możemy się przyjaźnić.
Właśnie.
- Czyli między nami w porządku? - Tak.
Czuję się dużo lepiej.
Gdybyśmy nie byli Płotkami, pokłócilibyśmy się.
Dobrze, że jesteśmy Płotkami.
Pope!
Dzwonił Guffy. Coś się stało twojemu ojcu.
John B! Sarah! Jedziemy!
- Powiedz, jeśli zaboli. - Jest dobrze.
- Dzięki, skarbie. - Tato, co się stało?
Powinienem się domyślić.
Wszedł, gdy miałem zamykać. Zaskoczył mnie.
Najpierw mnie powalił, potem przydusił kolanem
i spytał o ten klucz, który mi pokazałeś.
Jeśli was to ciekawi, to milczałem jak grób.
Znalazłeś go?
Był w mieszkaniu prababci nad apteką. Tak jak mówiłeś.
Gdybyś mi go dał, ten gość nie spuściłby mi lania.
Czemu oni tak go chcą? Jest bezwartościowy.
Najpierw dostaję list z prośbą o przyjazd do Charleston.
Potem jakaś kobieta chce ode mnie klucz, o którym nie miałem pojęcia.
To nie ma żadnego sensu.
Przestańcie tyle biadolić.
Wymyślcie coś.
Nic z tego. Dam ten klucz tej kobiecie i…
Czy ja uczyłem cię, byś unikał konfrontacji?
Nie.
Właśnie.
Przyznaję, wcześniej tego nie chciałem, ale teraz…
Teraz?
Wchodzę w to.
Mówili, po co im ten klucz?
Chodzi o jakiś stary krzyż.
To może być jakiś zaginiony skarb.
Wiem, z kim warto pogadać.
Z twoją prababcią.
Heyward nie zdradził, gdzie jest dzieciak.
Ale chyba ma klucz.
Jesteś beznadziejny.
Chyba?
Nic dziwnego, że tata nie chciał ci dać swojego imienia.
Po tym, jak urodziła cię ta dziwka i zniknąłeś na całe lata…
nagle wróciłeś, żądając zapłaty.
Przygarnęłam cię,
a ty ciągle robisz mi na złość.
Wystarczy.
Spokojnie.
Umrę, Renfieldzie.
Umrę.
I to niebawem.
Wiesz, jakie to uczucie?
Przykro mi.
Zdobędziemy ten klucz.
Nie mam czasu na więcej wypadków.
I przestań robić wymówki.
Są beznadziejne.
Bez klucza nie ma majątku.
Dokąd pani jedzie?
Muszę się tłumaczyć? Podobno mieszkamy w Ameryce.
Gdzie pan Cameron?
W domu. Sprząta bałagan po waszych ludziach.
Mogę jechać?
Boże!
Miej ją na oku.
Zrozumiałem.
To, co powiedziała Limbrey, nie było przypadkowe.
Klucz prowadzi do krzyża Santo Domingo.
Mogę go zobaczyć?
Co to w ogóle może być?
Pewnie jakiś ważny, zabytkowy artefakt.
Znalazłam w internecie,
że był to dar od Nowej Hiszpanii dla króla Hiszpanii.
Nowej Hiszpanii? A jest stara?
Niezły prezencik. Spójrzcie tylko.
- Obok stoi jakiś człowiek. - Czyli to wielki krzyż.
W tamtych czasach uważano,
że jest to najbardziej drogocenny dar od hiszpańskich prowincji.
Zaginął u wybrzeży Bermudów w 1829 roku.
- Bermudów? - Tylko nie Trójkąt.
Jak Bermudy, to i Trójkąt.
To epicentrum niewyjaśnionych zagadek.
Co ma z tym wspólnego klucz znaleziony w mieszkaniu
twojej prababci?
- Właśnie. - I jaki masz plan?
Nie mam pojęcia.
Dobre pytanie.
SHADY ACRES
Sam tam pójdę.
Jesteś pewien?
Tak, poradzę sobie. Nie potrzebuję cię.
Jesteśmy dziś wielką, szczęśliwą rodziną, co?
Przyjedziemy po ciebie.
Babciu.
Babciu?
Cześć!
Bobby?
Nie, Pope, syn Heywarda.
Skąd mam wiedzieć, skoro stoisz tak daleko ode mnie?
Pokaż mi swoją twarz.
- No tak. - Cześć.
- Dobrze. - Miło cię widzieć.
Cześć, Bobby.
Jestem Pope, twój prawnuk.
Słuchaj,
możemy porozmawiać na osobności?
Dziękuję, skarbie.
- Babciu, mogę ci coś pokazać? - Jasne.
Poznajesz go?
Jak mam cokolwiek zobaczyć?
Przybliż go.
- Do czego ten klucz? - Należał do ciebie.
Jest na nim napis.
„Droga do grobowca zaczyna się w pokoju na wyspie”.
- „Droga do grobowca”? - „Zaczyna się w pokoju na wyspie”.
Wiesz, o jaki pokój chodzi?
I czemu nasza rodzina ma ten klucz?
Babciu?
Zabierz go.
Babciu.
Błagam, musisz sobie przypomnieć.
Wiesz, czyj to jest klucz?
Może Denmarka Tanny‘ego?
Skąd go mamy?
Jesteśmy spokrewnieni z Tannym?
Proszę, powiedz.
I jego żony.
Cecilia.
Denmark i Cecilia…
są twoimi dalekimi przodkami.
Kiedyś życie było prostsze.
Jakiś tydzień temu.
Pomyśl tylko.
- Ward jest na wolności i nadal ma złoto. - Wiem.
- Zabił mojego tatę. - Wiem i nie odpuścimy.
Ale martwię się o ciebie. Chcesz go dorwać za wszelką cenę.
Wiesz, co też mnie martwi?
Sarah.
To przecież jej tata. Rozumiesz?
Ona wie, co on zrobił.
O co chodzi z tą Limbrey?
Pope mówi, że ma taśmę obciążającą Warda.
Ale trzeba pamiętać, że próbowała też porwać Pope‘a.
Jeśli zdobędziemy ten dowód, będzie po sprawie.
Ward pójdzie siedzieć i sprawiedliwości stanie się zadość.
Można to szybko zakończyć.
Wiem, że to niebezpieczne.
Na szczęście masz za kumpla JJ Maybanka,
który ma już plan.
Oby lepszy od wyrwania mnie z kicia.
Jest świetny. Słuchaj.
Jasne, że podziękowałam Topperowi.
Uratował mi życie i wiele dla mnie przeszedł.
John B robi z igły widły.
Coś o tym wiem. Tyle się dzieje,
a Pope traktuje mnie jak powietrze, bo nie jestem w nim zakochana.
- A ponoć to kobiety dramatyzują. - Właśnie.
Czemu ukryłaś to przed nami?
Denmark Tanny jest naszym krewnym. To dobra rzecz.
Wiesz, co się stało?
Powiesili go!
Nie chciałam, żeby ktoś mścił się w jego imieniu.
Żeby to, co stało się z Denmarkiem, przydarzyło się tobie albo twojemu ojcu.
Ale powinniśmy wiedzieć.
Chroniłam was. Tak było lepiej.
I nie chcę, żebyś teraz zrobił coś szalonego.
Nie zrobię nic ponad to, co zwykle.
Kocham cię, Pope.
Rodzina to wszystko, co mamy.
Jest.
Jak poszło?
To teraz sprawa natury osobistej.
Zaczekaj. Dostaniesz więcej, gdy wrócę.
Rafe.
Musimy pogadać.
Dobrali się do mnie, co?
- Już po mnie. - Jeszcze nie.
- Nie? - Nie.
Tak jest, posłuchaj tatusia, Rafe.
Trzeba walczyć do końca, nie?
Możemy zostać sami?
Jasne. Co ja sobie myślałem.
Co prawda to mój dom, ale rozgośćcie się.
Co się stało?
Musisz mnie wysłuchać,
nawet jeśli będzie to pierwszy raz.
- Rafe. - Tak?
Posłuchaj.
Weź to.
Zabierz to i dziś wieczorem udaj się do Wilmington.
Żeby tam dotrzeć, muszę mieć łódź.
Znajdziesz jakąś. Wymyśl coś.
Ukryj się tam.
Tylko tyle. Dostań się do Wilmington.
Idź do mojego byłego biura.
- Pamiętasz? Przy Market Street. - Pamiętam.
- Na jego tyłach stoi auto. - Dobra.
Udaj się nim do Raleigh.
- Do firmy McClintock Aviation. - Rozumiem.
Wynajmę ci samolot.
- Uciekniesz stąd. - Dokąd?
W jakieś bezpieczne miejsce. Coś wymyślę.
- Tato. - Ważne, żeby…
- Tato. - Tak?
Przepraszam.
- Nie musisz przepraszać. - Nie.
Miałeś rację w wielu rzeczach.
W wielu.
Chciałem wyjść na prostą, być trzeźwy.
Wiem.
Ale wiem, że mi nie wierzysz.
- Wierzę. - Nie, w porządku.
Spójrz na mnie.
Wierzę ci.
Będziesz miał masę czasu, żeby mi to udowodnić.
Bo nie pójdziesz siedzieć za coś, co dla mnie zrobiłeś.
- Jasne? - Tak.
Gwarantuję.
Uważaj na siebie.
Zawsze pytasz, kogo bym wybrał:
ciebie czy Sarah.
Nie, to już nieważne.
Nie obchodzi mnie to.
Wybieram ciebie.
Teraz już wiesz.
Wybieram ciebie.
Na razie.
Nie patrz tak na mnie.
Nie ma mowy. Nie dam się w to wplątać.
Nic z tego.
- Pomożesz mi. - Nie ma mowy.
A wiesz dlaczego? Bo dla forsy zrobiłbyś wszystko.
Wynośmy się stąd.
Nie do wiary, że jesteś krewnym Denmarka Tanny‘ego.
- Kolegujemy się z arystokratą? - Królu!
Ukoronujemy go. Niech żyje lord Tannyhill!
Nie jesteśmy godni!
Możecie już dać z tym spokój?
- Przenosimy się do Kociego Tyłka? - Jestem za.
- Tylko kiedy? - Bo nie mam się gdzie podziać…
- Ja też. Piętrowe łóżka? - Tak.
Wypijmy za to.
Ciągle myślę o liście, który przysłała Limbrey.
Był na nim symbol pszenicy.
To musi mieć związek z Merchantem.
Tak, to podejrzane.
Jeśli znajdziemy krzyż, możemy się nim podzielić jak złotem.
Jestem za.
I żyć długo i szczęśliwie?
Pobiliście mojego ojca!
Ja nikogo nie pobiłam.
On zna się na psycholach.
Dlaczego mój pracownik miałby pobić twojego ojca. To absurd.
Możemy dalej negocjować, ale chcę dostać ten klucz.
Spokojnie!
Nie odpuszczę, bo nie mam wyboru,
co oznacza, że ty też nie.
Pani Limbrey, zgadza się?
Tak.
- Tego pani szuka? - Tak.
Poziom wody w kanale to teraz jakieś siedem metrów.
Jeśli więc wrzucę tam ten klucz,
to pewnie nigdy go nie znajdziecie.
- Spróbujemy? - Nie!
Nie rób tego.
Niech on się cofnie.
Oczywiście.
Cofnij się.
Od początku ci mówiłam, że chcę działać rozsądnie.
Dobrze.
Dobrze?
Dam pani klucz, ale chcę nagranie.
- Oczywiście. - Pope, czekaj.
- Nie musisz tego robić. - Nie, w porządku.
- To twoja rodzina. - Wszystko w porządku.
Chodzi o twojego ojca.
To dużo ważniejsze.
Dobry z ciebie przyjaciel.
- Nagranie. - Daj mu je.
Żałuję, że nie podjąłeś tej decyzji wcześniej.
Uniknęlibyśmy tych nieprzyjemności.
Miło było was poznać.
- Do zobaczenia, Pope. - Idź już.
Ile mamy czasu, zanim zauważy, że to inny stary klucz?
Dziesięć minut.
- Kto z was to wymyślił? - Tym razem nie ja.
No nie wiem. Powiemy mu?
Dobra robota.
- Może będą z ciebie ludzie. - Nie do wiary!
I ślepemu dzikowi przytrafia się żołądź!
Znalazłem to powiedzenie na Reddicie.
Zawieźmy taśmę Shoupe‘owi.
Tak jest!
- Ward, idziemy po ciebie. - Właśnie!
Jadę z przodu!
Jestem za prawem do samoobrony.
- Ale nosząc to, długo nie pożyjesz. - Nie wezmą mnie żywcem.
Nigdy tu nie byłem.
Lepiej, żeby nikt cię nie widział.
Ludzie mówią, że przyroda jest taka spokojna.
Gówno prawda.
Pełno tu żądnych krwi drapieżników…
i każda istota musi zabijać, żeby przeżyć.
Przyroda to zabijanie.
Średnio za tobą przepadam, Rafe,
ale nie zapomnę, jak twój ojciec skopał mi tyłek.
Pora, żebyście okazali mi szacunek.
Co robisz…
- On ma broń! - Rafe, nie ruszaj się!
Ręce na widoku! Nie ruszaj się albo będziemy strzelać!
Nie otwieraj torby!
Wstrzymać ogień!
Jesteś ranny?
Nie chcemy cię zabić, ale sam to utrudniasz.
Twój pistolet nie wypali, bo zamókł!
Nie bądź głupcem. Pozbądź się go!
Rzuć broń tak, żebyśmy ją widzieli!
Nie masz dokąd pójść!
W porządku?
Dobra!
Brawo.
Teraz odsuń się od łodzi.
Podpłyniemy tam.
Stój!
Cholera, Rafe!
Szybciej!
Stój, do cholery!
Złapcie go!
Nie ruszaj się. Jest nieuzbrojony.
- Nie wyszło tak, jak myślałeś? - W porządku.
Jesteś ranny?
Dobrze.
Dorwali go. Wiesz, co będzie dalej.
W kilka godzin dotrzemy łodzią na wody międzynarodowe.
Myślę, że mają coś nie tylko na Rafe‘a, ale i na ciebie.
Weźmiemy dużo paliwa, wyłączymy nadajnik.
Rafe ma adwokatów.
Nic mu nie pomoże, jeśli nagle ty…
Ward!
Co z tobą?
Będzie dobrze.
Będzie, bo stąd uciekniemy.
Możemy się uratować. Musisz myśleć o Wheezie.
- Myślę. - Ward, uda się. Musimy tylko…
Będzie dobrze, Rose. Ale musisz mi zaufać, dobrze?
- Tak. - W porządku.
Już dobrze.
Na pasie startowym
zobaczyłem martwą panią szeryf.
Ward kazał mi polecieć ze złotem do Nassau i pozbyć się broni.
On chroni syna. To Rafe Cameron zabił szeryf Peterkin.
Szczerze? Jestem przerażony.
Jeśli coś mi się stanie, mówię ci, że to sprawka Warda Camerona.
Mówiłem ci, Shoupe. Ward zabił mojego ojca i Gavina.
Teraz wiesz, że Rafe zabił Peterkin.
Tak. Wiem.
Wiem.
Panie sędzio, przepraszam, że przeszkadzam.
- Jest niedziela. - To sprawa wysokiej wagi.
NAKAZ ARESZTOWANIA
O rety. Ward Cameron.
Co to, dziadku?
Zaraz porozmawiamy.
Tu sędzia Holden.
Tak, dostałem go.
Panie i panowie, Ward Cameron, król Snobów idzie do paki!
Do widzenia! Adios! Wynocha!
Adios!
Żałujesz tego?
Nie.
On zasłużył na to wszystko i dobrze o tym wiem.
Rozumiem, to twój tata.
Na pewno jest ci teraz ciężko.
ROZMOWA PRZYCHODZĄCA
- Wybacz. - Jasne.
- Słucham. - Cześć, Sarah.
Wybacz, że przynoszę złe wieści,
ale chcą aresztować twojego tatę.
Dziadek podpisał nakaz.
Jeśli chcesz mu coś powiedzieć,
to lepiej zrób to teraz.
- Dzięki. - W razie czego dzwoń.
Nie do wiary. Jak to możliwe?
To wszystko jeden wielki żart!
Niebawem dostaniesz współwięźnia.
Twojego ojca.
Wkrótce go przywiozą.
Co masz na myśli?
Przywiozą tu mojego ojca? Odpowiedz!
Cholera.
Możesz się pospieszyć? Muszę tam być dla Wheezie.
Też nie chcę tego przegapić.
Spokojnie, proszę pani.
Chwila!
Shoupe.
Jest na My Druthers.
- Jedź tam. - Dobra. Zostań tu.
Wy dwoje do środka. Pozostali za mną.
- Tak jest. Ruszamy! - Wchodzimy.
- Cholera! - Nic nie widać.
Teraz ja nic nie widzę.
Idę tam.
Ja też.
- Pomóż mi. - Wskakuj.
Dziękuję.
Cholera.
Ward!
Cześć, Shoupe!
Może tu przyjdziesz?
Daj spokój, Vic.
Dobry kapitan tonie razem ze statkiem!
Przecież wiesz.
Przyślijcie wsparcie.
- Co jest grane? Co tu robi policja? - Wheezie?
Sarah! Co jest grane? Po co przyjechała policja?
Wejdź do środka. I nie wychodź.
Posłuchaj! Wiem, że jesteś wściekły.
Chyba jestem.
Ale teraz na pewno zostaniesz szeryfem.
- Tak. - Zasługujesz na to!
W końcu mnie dorwałeś.
Bo zrobiłem to.
Wszystko.
Próbowałem chronić rodzinę!
I co z tego wyszło?
Tato!
Sarah.
Musicie nas przepuścić.
- To Sarah Cameron. Przepuścić ją! - Sarah, co tu robisz?
Tato? Co ty wyprawiasz?
Vic, musisz ją stąd zabrać! Nie może tu teraz być!
Zejdź tu i porozmawiaj z nią!
Sarah, tak mi przykro. Nie mogę!
Co robisz? Tato, nie!
Ward, to nie skończy się na twoich warunkach!
Ona nie musi tego widzieć.
- Tato, nie rób tego! - Kocham cię!
- Cholera, Ward! - Tato, nie!
- Wracaj tu! - Proszę, nie odchodź!
Cholera!
Nie!
Tato?
Tato!
Cholera!
Nie! Tato!
Gdzie ona jest? Sarah!
Sarah!
Nie!
KU PAMIĘCI CAROL SUTTON
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz