NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Mój staruszek mawiał:
„Nigdy nie mów, że upadłeś na dno.
Uwierz mi…
zawsze możesz upaść niżej.
Nawet w samym piekle
jest przecież jeszcze piwnica”.
Johnie Routledge,
zgodnie z artykułem nr 14 kodeksu stanu Karolina Północna
jest pan oskarżony o dokonanie morderstwa z premedytacją.
W razie wyroku skazującego karą maksymalną będzie kara śmierci.
On ma 17 lat!
Cisza!
Ma 17 lat. Żartujecie sobie?!
- Strażnik! - John B, coś wymyślimy!
John B!
- Sarah! - Nie!
- Sarah! - Nie dotykaj jej!
Chodźmy stąd, Sarah.
Wszyscy na zewnątrz!
SĄD OKRĘGU KILDARE
- Sprawiedliwie. - Dostał za swoje.
To żart? Trafiliśmy do piekła?
- Niepotrzebnie wróciłam do domu. - Oni go tam zabiją.
Przepraszam za to, co przeszliście.
Dzięki Bogu system działa.
Proszę się zamknąć! Myśli pan, że system zadziałał,
bo stworzono go, by chronić ludzi takich jak wy.
Będzie mógł się bronić. Ława zdecyduje.
On nawet nie powinien być w sądzie, tylko pan, bo jest pan mordercą!
Ma pan tupet, by tu przychodzić.
Rozumiem twoją złość.
- Złość? - Wiem, że on cię oszukał.
- Was też. - Nie jestem zła!
Okaż szacunek!
- Każ mu się zamknąć! - Zostaw ją!
Może choć raz przymkniecie Snoba?
Aresztować cię? Wynocha!
- Jedno wielkie gówno. - Chodź. Nie warto.
Przepraszam pana za to.
- Dziękuję. - Dobranoc.
Wynoś się, JJ.
To nie przypadek, że wasza córka trzyma z nami!
Proszę przechodzić. Nie ma tu nic do zobaczenia.
Koniec przedstawienia. Ruszajcie się.
Nastolatek John Booker Routledge oskarżony o brutalne zamordowanie
uwielbianej szeryf Okręgu Kildare Susan Peterkin.
Routledge uciekł policji podczas niedawnego sztormu
i uznano, że zginął na morzu.
Kiedy jednak znów pojawił się na wyspie,
został natychmiast aresztowany.
Jeśli zostanie skazany, grozi mu kara śmierci.
NOTATKI DO OBRONY
Na bagnach natknęliśmy się na zatopioną łódź…
wypełnioną po brzegi sztabkami złota.
Lana powiedziała mi…
że mój ojciec zmarł…
zdany na własne siły.
Samotnie.
Będę zeznawać pod przysięgą. Byłam tam.
Muszę tylko znaleźć moją siostrę.
- Siostrę? - Kie, masz telefon?
Tylko Wheezie wie, że Rafe‘a nie było wtedy w domu.
- Wheezie? - Nie wiem, co robić.
Władowałam nas w to i teraz nas wyciągnę.
Wheezie? Już to widzę.
Ale ma rację. Trzeba coś zrobić.
Nasz człowiek jest więźniem wojennym.
Wróg go przetrzymuje i być może nawet dokona na nim egzekucji!
- Mamy tak siedzieć? - Co chcesz zrobić? Porwać Shoupe‘a?
Może. To nie jest zły pomysł.
- Nie? - Nie!
Najgorszy pomysł, jaki w życiu słyszałem.
- Jest dość głupi. - Nie wtrącaj się.
Pope, jak dotąd robimy wszystko po twojemu
i jakie są tego rezultaty?
A jaki ty masz plan?
Chcesz zaatakować więzienie?
Chcę tylko, żebyś zrozumiał,
że oni mają jednego z nas.
Mamy siedzieć bezczynnie? Nie, trzeba go uratować.
Trzeba coś z tym zrobić!
JJ, nie przypuścimy szturmu na więzienie. Nie ma mowy.
W porządku. Siedź sobie wygodnie i nic nie rób.
Ja spróbuję coś wykombinować.
Nawet jeśli będę musiał zrobić to sam.
Dobra.
- Mamy powód do obaw? - Jasne.
Spróbuję poprosić rodziców o pieniądze na adwokata.
Przecież John B ma obrońcę z urzędu.
Sprawiedliwość sporo kosztuje.
Masz rację.
Spróbuję dowiedzieć się czegoś więcej o tym kluczu,
bo taśma, którą ma Limbrey,
jest dowodem na niewinność Johna B.
Musimy spróbować.
Później o tym pogadamy.
Dobrze?
Ta mała dziwka publicznie nazwała cię mordercą.
- Proszę. - Wiem.
A będzie jeszcze gorzej.
John B i Sarah będą zeznawać przeciwko nam,
a Gavin zaginął…
Nie mogłem nic z tym zrobić.
- Rzucił się na mnie. - Wiem, kochanie.
Mówię tylko o tym, jak to wygląda.
Jakby istniał pewien wzorzec.
Jeśli Shoupe uwierzy Johnowi B…
- Nie uwierzy. - A jeśli jednak uwierzy?
Rozejrzyj się.
Wtedy to wszystko…
zniknie.
Wiem, Rose.
- Myślisz, że tego nie wiem? - Trzeba coś zrobić!
Ale co?
Pogadaj z Shoupem.
- Już gadałem. - Jeszcze raz.
- Więcej nam nie pomoże! - Musi być ktoś…
Nie ma.
Ktoś na pewno może nam pomóc. Zastanów się.
Znam kogoś, ale szansa jest mała.
Połowa przed, druga po.
Niech to wygląda tak, jak mówiłem. To ważne.
To musi wyglądać tak…
jakby on ją porzucił.
Jak samobójstwo.
Tak, rozumiem.
Masz kogoś do tego?
W porządku.
Dziś wieczorem.
Wiem, że to nie jest łatwe. Dla mnie to też jest trudne.
Ale ten drań zabił Susan.
Byłem tam.
Próbowałem ją ratować.
Wykrwawiała się.
On i tak dostanie karę śmierci.
Zrozum, że to, co robisz, wiele znaczy dla mojej rodziny.
Pomagasz mi odzyskać córkę.
Czemu mi to robisz? Co ja ci zrobiłem?
Robię to, co słuszne, i ratuję przyjaciela.
Niestety cierpią przy tym nasze relacje.
Zaraz dostaniesz po łbie.
- To tylko ciężarówka. - Tylko?
Dobry Boże.
Nie rozbiłbyś ciężarówki dla przyjaciela?
- Dla Donny‘ego? - Nic bym dla niego nie rozbił!
Ta cała Limbrey nie żartuje.
Ma dowód na niewinność Johna B.
Przesłuchałem to nagranie.
Ona chce je wymienić na klucz, który podobno posiada nasza rodzina.
Znalazła jego zdjęcie na aukcji.
Poznajesz?
Nie wiem, w co się wplątałeś,
ale to nic dobrego.
Dlatego nie powinienem dodawać ci jeszcze motywacji.
Ale tak,
coś takiego nosiła na szyi moja babcia.
Prababcia?
Widziałem go, gdy byłem mały.
- Wiesz, gdzie on jest? - Codziennie go nosiła.
Nie wiem.
Kiedy zaczęła zapominać rzeczy, robiła podobne rysunki.
Zacznij od jej starego mieszkania nad apteką.
Dziękuję.
- Bądź ostrożny. - Jasne.
- Kocham cię. - Ja ciebie też!
Mamo!
Tato!
Dzięki Bogu! Chryste.
Gdzie byłaś?
Całą noc nie spaliśmy. Byłam w szpitalu.
Auto się zepsuło i padła mi komórka,
ale nie mieliśmy ładowarki.
Jasne. To ma sens.
Nie miałaś ładowarki? Oczywiście.
Tak.
John B wrócił.
Słyszałam o tym w wiadomościach.
Aresztowano go za morderstwo?
Tak, ale on tego nie zrobił. Mówię serio. Ktoś go wrabia.
Musi mieć pieniądze na dobrego prawnika.
Jesteś niemożliwa.
Mamo, to bardzo ważne.
Nawet nie zadzwoniłaś.
Aresztowano go pod zarzutem morderstwa.
Rozumiesz to? Nie zawsze chodzi tylko o ciebie.
Oczywiście.
Kiedy o czwartej nad ranem chodziłam po plaży,
sprawdzając, czy morze wyrzuciło twoje ciało,
myślałam sobie: „Tu chodzi o mnie”.
Traktujesz mnie jak gówno.
To ty mnie tak traktujesz!
Nawet mi nie ufasz.
Czemu mam ci ufać? Ciągle tylko kłamiesz!
Kiedy cię okłamałam?!
Daj spokój! Wszystko zrobisz dla tych chłopaków.
- To o nich chodzi. - Zawsze o nich.
Są dla ciebie na pierwszym miejscu.
Tak cię to martwi, że prześpię się z Płotką tak jak ty!
Wiesz co? Już to zrobiłam.
- Zajmę się tym. - Nie. Mam dość.
Nie wiesz, jak ciężko pracowaliśmy,
by dać ci możliwości, jakich nie mają inne dzieci.
Ile razy mam wam powtarzać, że nie dbam o te rzeczy?
A powinnaś!
Wybacz, ale nie dbam!
Jestem Płotką i zawsze nią będę!
- Dlatego nie lubię tu wracać. - Nie lubisz tu wracać?
Chcesz żyć jak Płotka?
Pokażę ci, jak to wygląda.
Żyj sobie jak Płotka!
Wynoś się z mojego domu!
Nikt cię nie powstrzymuje!
Mam dla ciebie ofertę.
Jaką ofertę?
Taką, w której gubię dowody, przez co zarzuty zostaną oddalone.
Co mam zrobić?
Ja do Johna B. Routledge‘a.
Żadnej muzyki i wyrzuć wykałaczkę.
Nie słyszę, koleś, bo ten sprzęt gra mi na maksa!
Chcę się zobaczyć z Johnem B. Routledgem!
Chwila. Chodzi o muzę?
Myślałem, że to jest wolny kraj,
ale widać ty nie przepadasz za wolnością, prawda, skarbie?
Nie warto.
Miło cię widzieć, Plumb. Lubię mieć coś w ustach.
- Zdejmij czapkę i opróżnij kieszenie. - Tak, proszę pani.
Chodź do mnie!
Pięć minut.
Myślałem, że to będę ja.
Ja też.
Witaj w moim przybytku.
Nie miałem pojęcia, że sprawiłeś sobie nowe lokum.
Cóż…
- Przytulnie tu. - Powiedzmy.
- Aluminiowe wstawki. - Tak.
Lubię ten zimny, mroczny…
Samotniczy wystrój?
Rozumiem.
Fajnie się gawędzi, ale mam mało czasu.
Jestem tu tylko z jednego powodu.
Operacja „Uwolnienie”.
- Rety, zaczyna się. - Wiem.
Ale wysłuchaj mnie.
Krok pierwszy: na maksa wkurzyć gliniarzy.
Zrobione.
Krok drugi: dokładnie o 23 dziś wieczorem
dostaniesz ostrego ataku wyrostka.
- Wiesz, co to takiego? - Tak.
Pamiętasz egzamin z algebry?
- Jezu. - Tam to zadziałało.
Ale żeby to sprzedać, musisz wyglądać na chorego.
Masz tu ten twój krem do twarzy?
Jestem w kiciu. Mam tu tylko kostkę mydła.
- Racja. - To wszystko.
- Jest białe? - Tak.
Nada się. Dobrze wetrzyj je w twarz.
Nie może zejść, kiedy będą cię badać.
Potem na pięć minut włóż ręce pod zimną wodę.
Potem czas na przedstawienie. Zachwiej się i upadnij.
Jak to zobaczą, przewiozą cię do ambulatorium.
Tam musisz przekonać pielęgniarkę, że zaraz pęknie ci wyrostek.
Sprawdzi to, przykładając ci rękę o tutaj.
Kiedy będzie naciskać, nic nie rób.
Po prostu leż.
Dopiero gdy zabierze rękę, zacznij wrzeszczeć.
Skomlij, jakbyś walczył o życie. Jak homar we wrzątku.
Jakbyś rodził wielki kamień nerkowy.
Dobra, rozumiem!
A co potem?
Przewiozą cię do szpitala. Pamiętasz kuzyna Ricky‘ego?
- Tego handlarza marychą? - Jest sanitariuszem.
- Raz opchnął nam trawkę. - Działa w wielu branżach.
Jezu!
Krok trzeci: uwolnienie.
To najgłupszy z twoich pomysłów.
Być może, ale wiesz, co jest jeszcze głupsze?
Myślenie, że masz inne wyjście.
To forteca. Myślisz, że ot tak tu wejdziesz?
Mają drut kolczasty, strażników na każdym rogu.
Nie zajmuj się szczegółami. Zostaw je zawodowcom.
Hej! Czas minął.
Jasne, proszę pani.
Zaufaj mi.
Nic do stracenia.
Jedenasta wieczorem.
Tato!
Idziemy.
Wiem, co zrobiłaś, Plumb.
Mam tylko jedno pytanie.
Jak podzielisz się z Shoupem?
Kiedyś tu wrócisz.
Masz to we krwi.
WHEEZIE, GDZIE JESTEŚ?!
MUSZĘ SIĘ Z TOBĄ PILNIE ZOBACZYĆ
Tak sobie myślałem.
Muszę to wiedzieć.
To dla mnie ważne.
O co chodzi?
Jeśli do tego dojdzie
i będziesz musiał wybrać między mną i Sarah…
Trudno mi o to pytać,
ale oboje dobrze wiemy,
że gdyby tylko miała okazję, od razu by mnie wydała.
Tego nie wiem.
Ale wiesz, że jedno z nas pójdzie na dno.
Dlatego pytam…
kogo byś wybrał, gdyby do tego doszło.
Nie wybieram między moimi dziećmi.
- Kocham was oboje. - Ale tato…
Gdybyś musiał…
- Nie muszę. - Ale będziesz musiał!
Zdajesz sobie z tego sprawę.
Sarah uciekła z naszym wrogiem, który chciał nas okraść.
- Tak. - A ja jestem przy tobie.
Pomagam ci.
Tato, uratowałem ci życie.
- Powiedz, kogo byś wybrał. - Dość.
Musisz z tym skończyć.
Nie potrafisz podjąć trudnej decyzji, co?
- Nie potrafię? - Właśnie.
Unikasz mojego wzroku, gdy chcę poważnie pogadać!
Ile razy wcześniej cię ratowałem?
Ile razy?!
Uratowałeś mnie?
Rafe, ty nas udupiłeś!
Nas wszystkich!
Bądź twardy.
GDZIE JESTEŚ, WHEEZE? MUSIMY SIĘ ZOBACZYĆ
MUSIMY POROZMAWIAĆ
ZADZWOŃ TERAZ
JEŚLI KRYJESZ SIĘ PRZED ROSE, TO ROZUMIEM, ALE ODPISZ
DEACHS POINT O 10.
- Mój telefon. - Co?
- Widziałeś go? - Nie, nie widziałem.
Hej!
Musisz tylko zostawić karetkę na chodzie.
Proszę cię o niewielką przysługę, Ricky.
Nie chodzi o przysługę, ale o to, że to głupi plan.
Wystarczy tylko, że zostawisz wóz na chodzie.
Musisz to dla mnie zrobić.
Wylądujesz w kiciu, kuzynku.
I tak mam to w kartach pisane.
Przynajmniej na coś się przydam.
Nie będę maczać w tym palców.
Masz wiele głupich pomysłów, ale tym chyba przebiłeś wcześniejsze.
Nie prosiłbym cię, gdyby to nie było ważne.
Poza tym masz u mnie dług.
Kto przewiózł ci dojrzałe konopie na Przylądek Fear?
Ja, prawda?
Współczuję twojemu kumplowi,
ale nie pomogę ci popełnić samobójstwa.
Teraz spadaj. Muszę się skupić.
Mam dziś nockę, więc jeśli to wszystko…
- Jasne, to wszystko. - To na razie.
- Dzięki. - Nie rób nic głupiego.
- Pozdrów ode mnie Stephanie. - Jasne.
Wybacz, Ricky. Wynagrodzę ci to.
APTEKA
Gdzie jest ten klucz?
Cholera.
Co do diabła?
Cholera!
Kie, co tu robisz?
Przepraszam.
Co się stało?
Mama wyrzuciła mnie z domu.
- Co takiego? - To nic wielkiego.
Zostanę tu kilka dni razem z przyjaciółmi.
I tak musimy wiele obgadać.
Możesz zawsze nocować u mnie.
Jasne. Jak ci poszło?
Cóż…
- Tata był zły. - Zły?
Bo porzuciłeś jego wóz w Charleston? Bez sensu.
Sam próbuję to rozgryźć.
Nie widzę powodu, dla którego miałby się zdenerwować.
Ale zapytałem go o klucz.
Powiedział, że jego babcia miała coś takiego.
Poszedłem do jej byłego mieszkania
i…
znalazłem…
to.
- Boże! - Właśnie.
- Jasna cholera, Pope! - Wiem!
Dzięki temu zdobędziemy dowody!
Był w jednym z pokoi, ukryty w suficie!
Rany!
Spójrz.
To pismo?
- Zgaś światło. - Po co?
Po prostu to zrób.
Nic nie widzę.
- Tutaj. Nie ruszaj nim. - Dobra.
- Cholera! - Nieźle, nie?
- Jak do tego doszedłeś? - Totalny odlot!
Jeszcze raz!
„Droga do grobowca zaczyna się w pokoju na wyspie”.
Co to znaczy?
To na pewno ma coś wspólnego z Denmarkiem Tannym.
I z aniołem.
Limbrey mówiła coś o aniele i o tym, że klucz prowadzi do krzyża.
Niesamowite! Jesteś genialny.
Dziękuję.
Ciekawe, co to za pokój na wyspie.
Czekam na telefon, Johnie B.
Dalej, kolego.
Nie lubię takich zastojów.
Wiem coś o tym.
Gdzie jest Ricky?
Na bzykanku?
Coś w tym stylu.
Jeden-trzy Eddie. Zdarzenie w areszcie śledczym.
Zrozumiałem. Już jadę. Dzięki. Bez odbioru.
Służba wzywa. Żegnam, posterunkowy. Dobrej nocy.
Czekaj.
Nie mam nic do roboty. Pojadę przodem.
Wheezie?
Przyjdź, Wheeze.
To ty?
Wheeze?
To nie Wheezie.
- Gdzie ona jest? - Nieważne.
Posłuchaj.
Wszystko gra. Chcę…
Chcę tylko z tobą porozmawiać.
- Dobrze? - Nie zbliżaj się do mnie.
Bo to, co robisz, ma na mnie wpływ.
Nie myślisz o tym, prawda?
Postrzeliłeś mnie!
Wszystko zawsze jest moją winą, co?
Chcę tylko zatrzymać moją własność.
Coś, na co zapracowałem.
To moja wina, że nie chcę tego oddać?
To nie jest twoje!
Nie mam prawa chronić tego, co moje?
Posłuchaj mnie.
Gliny będą z tobą rozmawiać.
Musisz podać im właściwą wersję, bo…
Zabiłeś Peterkin.
Ta wersja jest właściwa.
Słuchaj, byłoby lepiej, gdybyś…
- Kogo chcesz chronić? - Robię to, co słuszne.
- To, co słuszne? - Nie mogę…
Słuszne, tak? Posłuchaj mnie.
Za to, że robiłaś to, co słuszne, dostałaś kulkę.
Bo słuchałaś Johna B.
On przez ciebie może dostać karę śmierci!
O, to!
To właśnie to, o czym mówię.
Wiesz?
Zawsze byłaś przeciwko mnie.
- Nie. - Nie zaprzeczaj.
Nadal jesteś.
Nie.
Nie jesteś przeciwko mnie, tylko przeciwko nam.
Jesteśmy twoją rodziną,
a ty masz nas za wrogów.
Z jakiegoś powodu tata zawsze trzyma twoją stronę.
Bo płaczesz przy nim tak, jak teraz przy mnie.
Posłuchaj, jestem człowiekiem czynu.
Mamy problem i muszę go dziś rozwiązać.
Rozumiesz?
Dokąd to?
Masz 30 minut do obchodu.
Zamknij drzwi, jak skończysz. Pozbądź się klucza.
Nic do stracenia.
- Zatoczka jest na wprost. - Jasne. Dziękuję.
Ładujcie go!
Zabierzesz pacjenta?
Jasne. Już się robi.
No to chodź.
Czy zabiorę pacjenta?
Jasne, że go zabiorę.
Gdzie Ricky?
Ricky?
Zatrucie pokarmowe.
Zna pani knajpkę Ming Dynasty przy autostradzie?
Po ich krokietach sraczka gwarantowana.
Co z tym pacjentem?
Źle się poczuł. Nie zemdlał, ale jest osłabiony.
Ma chłoniaka.
Jest po trzymiesięcznej chemii.
Czy to jedyny pacjent?
A co? Chcesz zabrać więcej?
Upewniam się tylko, że to wszystko.
Cholera.
Byłem pewien, że to wezwanie do zapalenia wyrostka.
Nie? Dobra.
To nasz jedyny pacjent.
Jasne.
Gdzie dokładnie pracujesz?
W okręgu Dare.
Pracowałam tam, ale ciebie nie znam.
Bo szybko awansowałem.
Chciałbym jeszcze pogadać,
ale muszę zawieźć pacjenta do szpitala.
JJ, to ty?
Ma urojenia.
Każdy klucz do czegoś innego.
To nie ten.
Mam.
Dobrze.
Proszę.
Wnieśmy go do środka.
Śmiało.
Wchodź.
Gdzie twój partner?
Już mówiłem. Zatruł się.
Kto po drodze zajmie się pacjentem?
Mówili, że policjant może poprowadzić.
Nie, to więzień. Muszę być z tyłu.
Weźmie pan na siebie odpowiedzialność za to,
że nie będę mógł zaopiekować się pacjentem?
Proszę na niego spojrzeć. Jest blady, osłabiony i ledwo żyje.
Muszę podać mu leki, bo inaczej nam zejdzie.
Chce pan mieć go na sumieniu?
Nic nie widziałaś.
Dobra, ruszamy.
Załadunek.
Nie, właśnie stąd wyjeżdżają.
Mam wiele do stracenia.
Uwaga, 10-63 w toku.
Powtarzam, 10-63 w toku. Słyszysz mnie?
Odbiór.
Jedź z pacjentem do szpitala.
- Wsparcie jest w drodze. - Zrozumiałem.
Wszystko w porządku?
Panie policjancie!
Nie! Przestań!
Rafe, przestań!
To ja, Sarah.
Twoja siostra. Nie rób tego.
A co ze mną?
Dałabyś im mnie stracić.
Nie!
Sama jesteś sobie winna!
To twój własny wybór!
Kie, potrzebuję cudu.
Masz za swoje, Sarah.
Cholera!
Sarah!
Jesteś cała?
Chodź do mnie. Wszystko dobrze?
Rafe.
Pomocy!
Z drogi!
Przepraszam!
Rusz się i odblokuj drogę!
- Ledwo dostała prawko. - To był wypadek!
Natychmiast zjedź mi z drogi!
Na pomoc!
- Straż! - Pomocy!
Wrócę po ciebie.
- Szybciej! - Otwórz drzwi!
Ruszaj!
Jeśli jeszcze raz ją tkniesz, zabiję cię. Rozumiesz?
Zrozumiano?!
Nic ci nie jest? Możesz oddychać?
Wzywam wszystkich strażników do bloku C!
- Hej. - Ja tego nie zrobiłem.
Nieważne. Po prostu oddychaj. Jesteś ranny?
Nic mi nie jest!
Zaatakowano mnie. Ktoś chciał mnie zabić.
Rozumiesz?
Jasne.
Przyślijcie sanitariusza do bloku C.
Zrozumiałem.
Nawet nie zapytam.
Wyciągnąłem z paki niewłaściwego gościa. Wielkie mi rzeczy.
Co?
Przynajmniej próbowałem.
Czemu zawsze robisz takie głupie rzeczy?
Skoro i tak skończę w więzieniu,
to bez znaczenia.
Jesteś cały?
Tak.
Ale co to był za dzień.
Napij się tego.
Topper.
Dziękuję.
Nie ma sprawy.
Znam miejsce, w którym się ogrzejesz i będziesz bezpieczna.
Wczoraj w areszcie mieliśmy incydent.
Jeśli zaczekamy dłużej, może zabraknąć świadków.
To spluwa tego dzieciaka?
Pasuje?
To z niej wystrzelono pociski, które leżały na asfalcie,
a na łuskach znaleziono odciski palców Rafe‘a.
- Dobrze. - Czas na przedstawienie.
Dzieciaki miały rację.
SBI! Mamy nakaz! Otwierać!
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz