NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Gotowa? - Tak.
Raz, dwa…
Zdobędziemy paliwo, znajdziemy telefon
i wyniesiemy się stąd.
Jak zapłacimy za paliwo?
Nie martw się. Coś wymyślimy.
To wpływowy klan.
Pochodzi z niego trzech gubernatorów. Rządzą Charleston od 300 lat.
Nasze Snoby przy nich to Płotki.
To na pewno tu, Pope?
Raczej tak.
Dobra.
Widać, że to bogacze.
27 King Street.
Dom mocno zabezpieczony.
Kolczatka chroni przed intruzami?
Nie.
To dawne kwatery niewolników.
Kolczatka utrudniała ucieczkę.
Umieram z głodu.
- Musimy coś zjeść. Idź za mną. - Dobra.
Jak smakuje?
Przynieść coś jeszcze?
O Boże.
Ty idioto!
Tak mi przykro.
Boże, pani buty!
Ta marynarka kosztowała 1700 dolarów!
To moja wina. Wpadłem na niego.
- Mogę jakoś pomóc? - Nie trzeba.
Biorę winę na siebie.
- Zapłacisz za to? - Nie mam ani centa.
Oczywiście, że nie.
Żałosne!
- Pogadam z kierownikiem. - Przepraszam.
I po co te wyzwiska?
- Masz? - O czym mówisz?
O tym?
Rany.
Kupię ci, co chcesz.
Liczyłem, że to powiesz.
Nie za mocno?
Hałas poniósł się na cały dom, więc na pewno słyszeli.
Może nikogo nie ma?
Zapewne Pope.
Pan Limbrey?
Pani Limbrey czekała na ciebie wczoraj.
Przepraszam, zepsuł mi się samochód.
Wybuchł nam gaźnik na jakimś zadupiu.
Przepraszamy.
Wściekła się, gdy się nie zjawiłeś.
Chcieliśmy zadzwonić, ale na zaproszeniu nie ma numeru.
Spieszyliśmy się.
Miałeś przyjechać sam.
To moi przyjaciele. Pomogli znaleźć Merchanta.
Przyjaciele zaczekają na zewnątrz.
Jesteśmy nierozłączni.
JJ. W porządku. Poradzę sobie.
Będzie dobrze.
Wiem. Będziemy tu czekać.
Odpalcie silnik.
Zaczekaj tu.
Pani Limbrey zaraz przyjdzie.
BOSKIE UZDROWIENIA BOSKIE CUDA
WIARA I CUDA
Panie Heyward.
Jestem Carla Limbrey.
A ja Pope.
Tak mnie zwą.
Usiądź.
Dziękuję za wszystko. To wiele dla mnie znaczy.
Napijesz się czegoś?
Nie, dziękuję.
Wyglądasz na spragnionego.
Chyba warto wznieść toast.
Za odkrycie tego, co nieodkryte.
Pierwsi znaleźliście Royal Merchanta, uprzedzając całą resztę,
w tym mnie,
a Bóg jeden wie, jak bardzo się starałam.
Wiem też, że Ward Cameron pozbawił cię złota.
Skąd pani wie?
Jego i mnie łączy bolesna przeszłość.
- Finansowałam jego pierwszą budowę. - Nie powiedział pani…
Nie musiał.
Razem poszukiwaliśmy Royal Merchanta.
Big John Routledge nie był jedyną osobą,
którą Ward oszukał.
Rozumiem.
- Co jeszcze pani wie? - Że to Rafe zabił szeryf Peterkin.
Mam na to dowód.
- Może pani oczyścić imię Johna B? - W każdej chwili.
...broni. Chroni swojego syna.
- To Rafe Cameron zabił szeryf Peterkin. - Gavin.
Wiem, co stało się na pasie.
Ma pani dowody i wie, że on jest niewinny.
Proszę oczyścić imię Johna B.
Tak trzeba.
Przyjacielu, Limbreyowie nie zachowali swojej pozycji w Lowcountry
przez ostatnie 300 lat,
rozdając za darmo wartościowe rzeczy.
Mogę oczyścić twojego kolegę,
ale najpierw muszę dostać coś w zamian.
To drobiazg i chyba wiesz, co to jest.
Chcę klucz.
Klucz?
Do samochodu? Do mojego domu? Przepraszam, ale nie rozumiem.
Nasze relacje nie będą owocne, jeśli nie będziemy ze sobą szczerzy.
Klucz Denmarka.
Denmarka Tanny‘ego?
Tak.
Proszę wybaczyć, ale nie wiem, o czym pani mówi.
Ale znajdę go dla przyjaciela.
Zrobię, co trzeba, i odszukam go,
ale nie wiem, o czym mowa, i nie mam tego klucza.
Chodź.
Poznajesz to?
Coś ci świta?
Nie.
Przykro mi.
Zatrzymaj to.
Chodź ze mną.
Pokażę ci coś. Na pewno cię to zainteresuje.
Jeśli Limbrey coś ma,
to Ward pójdzie siedzieć i może Sarah dostanie złoto.
Idzie tam dobrowolnie?
Dalej.
- Raczej nie. - Idziemy.
- Czekaj. - Co jest?
- Wchodzą w zaułek. - Objedziesz?
Tak, wjedziemy od drugiej strony.
- Tylko spokojnie. - Jasne.
Wszystkie te tereny aż do rzeki Ashley
należały do mojej rodziny.
Limbreyowie mieszkają w tym domu, odkąd wzniesiono go 280 lat temu.
Tam trzymano niewolników.
Na szczęście to już przeszłość.
Tak, na szczęście.
Gdzie oni są?
Może zeszli pod ziemię?
W filmie C.H.U.D. potwory wciągały ludzi do kanałów,
gdzie ofiary zmieniały się w humanoidy.
- A potem… - Pleciesz bez sensu.
- Jasne. Widziałaś go? - Nie.
Dobra, ile chcesz hot-dogów?
Jakieś 50.
Pięćdziesiąt hot dogów?
Może być 100.
Cholera.
Zostały im tylko wegańskie. No co?
Ten facet tam jest!
Hej, wy!
Złodzieje! Ukradli mi pieniądze!
Chodźcie tu!
Chodźcie tu! Natychmiast!
Tu spoczywa Denmark Tanny.
Ten słynny były niewolnik.
Znasz tę historię.
Jaką historię?
Po oswobodzeniu Tanny został bogatym plantatorem.
Wykupił z niewoli trzech swoich synów,
ale kiedy próbował wykupić swoją żonę i córkę,
moi przodkowie odmówili.
Kiedy jego żona Cecilia próbowała uciec z dzieckiem,
poszczuli ją psami.
Cecilia utonęła podczas ucieczki, dziecko przeżyło,
a Denmarka powieszono…
rzekomo za wywołanie buntu niewolników,
ale tak naprawdę za zabranie szczątków swojej żony.
Nie słyszałeś tej historii?
Nie.
I raz wystarczy.
Czekaj.
- Masz mnie za głupią? - Nie.
Niby czemu syn Big Johna cię w to wplątał?
- Bo twoja rodzina ma klucz. - O czym pani mówi?
Ward cię przekupił?
Ward Cameron? Oszalała pani?
Klucz prowadzi do krzyża Santo Domingo.
„Prawdziwy skarb leży u stóp Anioła”.
To ostatnie słowa Denmarka. Coś ci to mówi?
Nie, nic mi to nie mówi.
Dziękuję, ale wrócę już do XXI wieku.
Spróbujmy z jego ojcem. Dostanie syna za klucz.
Ruszaj.
Co za świry.
Dobra.
Czego chcesz?
Tego chcę.
Chodź!
- Pope! Pope! - Chodźcie!
Spływamy. Zostaw go!
- Wsiadaj! - Dobra.
Ruszamy!
- Przesuń się. - Co to za ludzie?!
To świry! Wynośmy się stąd!
Gaz do dechy!
Chyba za nami jedzie!
Ta jest jednokierunkowa. Wjedź tam.
Jednokierunkowa!
- Jadą za nami! - Samochód przed tobą! Skręcaj!
W prawo!
- Uważaj! - Boże!
- Z drogi! - Omal ich nie przejechałeś!
Wy gnojki!
Tak się gubi ogon!
To jakiś maniak!
- Czekaj, czy to… - Heyward?
Wóz Heywarda.
Wracajcie tu!
Szybciej.
- Dokąd? - Uwaga!
- JJ! - Stary!
- Mówiłeś, że naprawił ten gaźnik! - Tylko nie tutaj!
Bo naprawił!
Do diabła!
Co teraz, Mario?
Zasada numer jeden. Nie ufaj mechanikom!
- Drugą stroną! - Szybko!
- Chodź. - Szybciej!
On chyba ma spluwę!
Głowy nisko!
- Szybciej! - Biegiem!
W ten zaułek!
- JJ! Pope! Kie! - Ludziska!
Chyba mam skurcze!
- Cholera. - Musimy ich dogonić.
Jak się tym kieruje?
- Ruszaj! - Hej!
Mój rower!
- Szybko! - Tędy!
Rozdzielmy się!
Biegnę na oślep, ale trzeba ich zgubić!
- Ostrożnie! - Przepraszamy!
Nie chcieliśmy!
- Tutaj! - Szybko!
Tutaj!
Jest tam! Biegnijcie!
Szybciej!
Pope, Kie, JJ!
Dogania nas!
Wiem! Musicie przyspieszyć!
- Wsiadajcie! - Szybko!
- Popchnijcie! - Szybciej, głupku!
Dalej!
- Cholera. - Pchaj, Pope!
- Cholera! - Dogania nas!
- Pedałuję! - Jest blisko!
Wstawaj, Pope!
- Kie! - Wsiadaj!
Pedałuj!
Spadaj!
Na razie!
O innej porze, aligatorze!
Całus na do widzenia!
To naprawdę wy?
- Gotowy? - Podnoś.
Ktoś jeszcze jest głodny? Przydałoby się śniadanie.
Znajdziemy coś do jedzenia.
Bingo!
Cholera.
Naprawdę się chajtnęliście?
Nie było to całkiem legalne…
ale tak.
Odbiło mi, czy między tobą i Popem coś jest?
Możliwe.
Nie zaprzeczasz.
Nie.
Lasko.
Co jest między tobą i Kiarą?
Szczerze? Sam już nie wiem.
- Bardzo mi się podoba. - Jasne.
I jestem pewien, że ja jej też.
Na to wygląda.
Ale otrzymuję sporo sprzecznych sygnałów.
Próbuję je uporządkować w katalogu w mojej głowie.
W katalogu?
Kobiety są chwiejne.
Lepiej nie słuchać porad JJ-a.
O co chodzi z tą całą Limbrey? Znała mojego ojca?
Nie wiem. Ale chyba ma informacje, które mogą cię oczyścić.
Byłoby super.
Nie chcę być czarnowidzem, ale ona właśnie chciała cię porwać.
- Ile razy mam wam powtarzać? - Zaczyna się.
Udajmy się na południe, choćby na Jukatan!
- Wybrzeże straconych marzeń! - Nie chcę więcej uciekać.
OBX to mój dom.
Poza tym, jeśli wrócę,
będę mógł dorwać Warda.
Cześć!
O czym rozmawiacie?
O łowieniu ryb.
I o przynęcie.
- Tyle. - W porządku.
- Pomóc wam? - Proszę.
O rany.
- Co to jest? - Śniadanie!
Czemu mnie tu ściągnąłeś? O co chodzi?
Muszę ci coś wyznać.
Sarah…
żyje.
Widziałem ją w Nassau z Johnem B.
Była z ludźmi z wyspy,
którzy próbowali wykraść nam złoto.
Zrobiło się nieciekawie.
Postrzelono ją.
Ale on nie chciał.
Celował w Johna B.
Kto nie chciał?
Rafe.
Naprawdę nie chciał.
Rafe postrzelił Sarah?
Nic jej nie jest?
Nie wiem. Mam taką nadzieję.
Powiedziałam policji, że kiedy postrzelono Peterkin,
Rafe był tutaj.
Co z tego?
Jeśli Sarah wróci i złoży zeznania,
wyjdzie na to, że skłamałam.
Nie zrobi tego!
- Rafe ją postrzelił! - Nie chciał!
Ward.
Z nim jest coś nie tak.
Ignorowałeś to, odkąd miał dziesięć lat, ale z nim jest coś nie tak.
Przestań, Rose. Proszę cię.
- Przestań. - Kazałeś mi myśleć trzy kroki naprzód.
Jeśli nie powstrzymasz Sarah przed złożeniem zeznań,
będziesz musiał dokonać wyboru: Rafe albo Sarah.
Nie mogę wybrać.
Jeśli do tego dojdzie i nie podejmiesz decyzji, ja to zrobię.
- Oto i ona. - Dobrze widzieć staruszkę.
Witajcie w domu.
Szczerze?
Nie mam ochoty wracać do domu.
Starzy pewnie urządzili mi pogrzeb.
Ja też mam przechlapane, bo zostawiłem wóz w Charleston.
Czyli jak zjawicie się 12 godzin później, to nic nie zmieni?
- Mam rację? - Poniekąd.
Mamy więc 12 godzin, żeby się zabawić.
Co powiecie na zlot bractwa Płotek?
- Będziemy się martwić jutro. - Tak!
Gliny mogą nas szukać. To głupi pomysł.
Sarah Cameron, znasz moją dewizę życiową?
Nie.
„Wszystko dobre, co się głupio zaczyna”.
Kto ze mną? Przynieśmy piwko!
Robi się.
Spływamy.
Odrzut Glocka 17 jest potężny.
Ładujesz, celujesz i…
Nie do wiary!
- Zwala z nóg. - Przepraszam.
Tak?
Mógłbyś przestać?
- Słucham? - Mógłbyś przestać?
Mogę, Bob.
Napij się ze mną, cipko.
Co ty wyprawiasz?!
- Siadaj! - Spokojnie!
- Wezwij kierownika! - Spieprzaj!
- Hej! - Co?
Patrz na mnie. Uspokój się.
- Nikt ze mną nie pije. - Słuchaj.
Dwadzieścia minut temu widziałem Johna B i twoją siostrę.
- Oni żyją. - Chcę odetchnąć, a ty pieprzysz bzdury.
Wiem, ale widziałem, jak kupują piwo w Geechie‘s.
- Bzdura. - Chcesz się przekonać?
Mówię ci, że ich widziałem. Wytrzeźwiej.
Zapisz to na rachunek Camerona!
Cześć.
Co tak wcześnie?
Masz mój towar?
Jasne, że mam.
- Masz kasę? - Tak.
Potrzebuję spluwę.
Bawisz się teraz w zabójcę? Chcesz spluwę, co?
Przestań!
Nie wkurzaj mnie.
Nie teraz.
Po co ci spluwa?
John B wrócił.
John B nie żyje.
Widziałem go na Bahamach.
A teraz Kelce twierdzi, że widział go w mieście.
On wrócił.
Rozumiesz, że teraz albo on, albo ja?
Rozumiem, Rafe. Nie musisz mi tego mówić!
Ale ty zrozum,
że sama spluwa na niewiele ci się zda.
Co sugerujesz?
Musisz do tego podejść jak żołnierz.
Mam dość zabawy z tymi dzieciakami.
Właśnie.
Tego nam trzeba.
Jak to zrobimy, dobrze cię wynagrodzę.
Jasne?
Panie i panowie!
Tak jest!
Uczę się marnie w szkole Bo szkołę to ja chromolę
Na każdej balandze Robię zamieszanie
Jestem luzakiem Panowie i panie
Brawo, Pope.
Tego właśnie chciał Bóg.
Szczere wyznanie.
Daj spokój. Przyznajcie, że tak jest!
Prawda?
Dobrze, Pope!
Dobrze. Teraz noga!
Jednonożne podcięcie.
- Masz nową technikę. - O nie!
- Od kiedy ćwiczysz? - Nie wiem.
Mam dość. Spadam.
Za dużo wypiłeś?
- Chcesz drugą rundkę? - Raczej podziękuję.
- Serio? - Cóż za dyskrecja!
Nie było mnie tylko parę dni.
- Winisz mnie? - Trochę.
Pope odpadł. Pora na piwo.
To wy niby zginęliście.
- JJ, miałeś tylko jedno zadanie. - Dobra.
- Powstrzymać bzykanko Płotek. - Jedno?
Tylko jedno? Rozumiem.
To podstawa.
A kto załatwił wam furgonetkę?
JOHN B ROUTLEDGE - BR4CH
Nie było was tam. Odwróciłem tylko wzrok.
Żadnych wymówek. Jako Płotka powinieneś to wiedzieć.
Czekaj.
Ładna grafika.
Ale zabiłeś drzewo.
Możliwe.
Tęskniłem za tobą.
Miło znów być razem.
Tak.
Myślałam, że wczoraj cię stracimy.
To było dość stresujące.
Można tak to ująć.
Chodź.
Muszę wiedzieć, kto jest u Johna B.
Wiem tylko, że jest na wyspie.
Brakuje ci dyscypliny.
Będziemy tam za dwie minuty. Co proponujesz?
Rekonesans.
Słuchaj mnie i choć raz się zamknij.
- Dobra? - W porządku.
Super.
Miłej zabawy!
Ukradł ci łódź.
Pope popycha Płotkę.
STREFA PŁOTEK
Tranquillo. Rozumiesz?
- Tranquillo? - Tak jest.
Bądźmy mądrzy i ruszmy głową.
Idziemy.
Powinieneś…
- Czekaj. - Co jest?
- Co to było? - Twój kurczak?
Drzwi auta.
Dobra, sprawdźmy.
Nic nie widzę. A ty?
Nie mogą być daleko.
Zrobimy tak.
Wejdę do środka i wypłoszę ich.
Stań po lewej, spotkamy się przy werandzie.
Ruszamy.
Gdzie jesteś?
Jeszcze jedna.
Wiesz, że się pobrali?
Kto?
John B i Sarah.
- Nie. - Czemu miałabym kłamać?
Czemu mieliby to zrobić? To nielogiczne.
To jest fajne. Serio ci nie powiedział?
- Nie. - O czym rozmawialiście?
O wszystkim, tylko nie o tym. Sam nie wiem.
Było dużo krzyku.
Pamiętasz…
Nie pamiętam nic dziwniejszego.
Bałeś się?
Nie wiem.
Ale…
nie wiem, czemu Limbrey myśli, że mam to, czego ona chce.
Myślałem sobie:
„Dlaczego ja?”.
Dlaczego nie ty?
Kie.
Tak?
Nie boisz się,
że jeśli to zrobimy, to zepsuje naszą przyjaźń?
Teraz o tym nie myślę.
Chcę się tylko upewnić, że jeśli to zrobimy, to…
Hej!
- Jest coś? - Nic tam nie ma.
Nie?
Nic?
Pusto, Rafe.
Musieli tu być. Widzisz dym?
Świetny wzrok, skaucie.
Na pewno są niedaleko.
Należy ci się odznaka!
Muszą gdzieś tu być.
„BR4CH”.
O cholera.
Twoja siostra została na zawsze Płotką. Kto by przypuszczał?
- Cholera! - Wyluzuj.
Spokojnie, stary!
Uspokój się! Chcesz, żeby nas tu dorwali?
Wynośmy się stąd!
Idziemy.
Wiem, że Pope ma klucz.
Uciekł. To dowód.
Jeśli nie da nam tego, czego chcemy,
odbierzemy mu to, prawda?
Oczywiście.
Chcesz wziąć…
- Tak. - Dobrze.
Jasne.
Nareszcie!
Nie cumujcie!
Co jest?
Spływamy.
- Dlaczego? - O czym ty mówisz?
Mam.
- Gdzie byliście? - Spaliśmy. Co tam?
Tak, spaliście.
- My nie zmrużyliśmy oka. - Zmywamy się.
Rafe wie, że tu jesteśmy. Musimy uciekać.
Dobra.
- Dasz radę? - Tak.
Jeśli Rafe i Barry wiedzą, to kwestia czasu…
- Nim reszta się dowie. - Trzeba było uciec na południe!
- Przestań. - Nikt mnie nie słucha!
Dobra, usłyszałem. Miałeś rację.
Mam pewien pomysł.
Jak wrócę, tata będzie musiał wybrać między mną i Rafem.
- Sarah. - Wybierze mnie!
Proszę, posłuchaj.
Ward ciągle cię okłamuje.
- On teraz na to nie pójdzie. - Wiem, że to szalony pomysł.
- Owszem! - Wiem!
Ale to mój tata. Znam go i wiem, że mnie kocha.
Proszę was o dwie godziny.
Sarah?
Jesteś tego pewna?
Tak.
Dobrze.
W porządku.
Dobrze.
Sarah?
Sarah!
Mój Boże, skarbie!
Boże!
- Cofnij się! - Dobrze, dobrze.
Nie!
Cofnąłem się.
- Przysięgam na Boga. - Tak się cieszę.
Gdzie Rafe?
Nie wiem. Nie ma go w domu.
Wszystko dobrze?
Jasne, że nie.
Widziałeś, co zrobił.
Nie chciał, skarbie. To był wypadek.
Nie sądziłem, że jeszcze cię zobaczę, ale tu jesteś.
W twoim ogrodzie. W domu.
Nie wracam do domu.
- Skarbie, przecież… - Nie podchodź!
Nie podchodzę, ale…
Nie mogę patrzeć, jak cierpisz.
Chcę cię chronić, ale nie mogę, kiedy z nim jesteś.
On wpędza cię w tarapaty.
Nawet nie wiesz, przez co przeszliśmy.
Myślałem, że…
Że nie żyjesz.
- Pamiętasz noc sztormu? - Tak.
Obiecałeś mi przez radio,
że jeśli wrócę, powiesz prawdę.
Pamiętasz?
Będę zeznawać przeciwko tobie.
Powiem, że skłamałeś ty, Rafe i Rose.
Kochanie.
Każ Rafe‘owi się przyznać.
Nie zrobię tego.
Dlaczego? John B nie zastrzelił Peterkin.
Nie zabił jej, ale to przez niego ona nie żyje.
Co?
Zaoferowałem mu pomoc za drobną część tego,
co i tak było moje. Odmówił. Wiesz dlaczego?
Bo jest chciwy jak jego ojciec.
Tak mu odbiło na punkcie tego złota,
że nie chciał się nim podzielić z kimś, kto mógł mu pomóc.
Tak mu odbiło, że zajechał drogę naszemu samolotowi,
niemal zabijając nas oboje!
Dlatego byliśmy tam my i szeryf Peterkin.
To wszystko jego wina!
Nie.
To wina Rafe‘a.
Złapią go, a wtedy on pociągnie was wszystkich na dno.
Skarbie.
Nie będzie tak.
Nie pozwolę na to. Nadal tego nie rozumiesz.
Ta rodzina i to wszystko…
Nie miałem tego jako dziecko.
W ogóle.
I jeśli myślisz, że jest coś, czego bym nie zrobił dla dobra rodziny,
to chyba za słabo mnie znasz.
Jeśli nie powiesz prawdy, więcej mnie nie zobaczysz.
Nie mówisz poważnie.
Jesteś moją ulubienicą. Rafe o tym wie.
Ale nie.
Nie będę wybierać między córką a synem.
Nie potrafię.
Ale wiem, że to dobrze się skończy.
Wszyscy będziemy cali i zdrowi.
I będziemy jedną zgodną rodziną.
Co się z tobą stało?
- Biuro szeryfa. - Z szeryfem Shoupem.
Kto dzwoni?
- Ward Cameron. - Łączę.
Słyszałeś nagranie?
Tylko kilka sekund. Ale to na pewno Gavin.
Ward chyba zdradził Limbrey tak, jak twojego tatę.
Myślisz, że Limbrey i twój tata pracowali razem?
To ona.
Sarah!
Udało ci się.
I jak?
Jak poszło?
Mieliście rację. Nie udało się.
- Przykro mi. - Wszystko jasne.
Musicie załadować furgonetkę i szybko stąd spływać.
Racja. Zróbcie zapasy i uciekajcie, jak szybko się da.
Chyba już za późno.
Śledzili cię?
- To pewnie twój ojciec. - Znajdźmy inną drogę.
Zostańcie na plaży i unieście ręce do góry!
Uciekajcie!
- Uciekaj! - Szybko!
- Musimy być od nich szybsi! - Biegiem!
Szybko!
Dalej!
Biegiem!
Szybciej!
Będzie dobrze.
- Sarah, w porządku? - Dajesz radę?
- Tak. - Szybko!
JJ, złap ją.
Ruszać się!
- Szybko! - Dalej!
Stać!
- Wstań! - Szybko!
Za drzewo!
Otoczyli nas.
- Co teraz? - Nie ma wyboru. Trzeba walczyć.
Nie ruszać się!
Będzie dobrze.
Zrobię to.
Otoczyć ich!
Spokojnie!
John B!
Wyjdź na polanę!
- Na ziemię! - Poddaję się!
- Nie ruszaj się! - Ręce do góry!
Cała reszta niech się nie rusza! Ręce w górze!
- Ani kroku! - Shoupe, chcę zeznawać.
Najwyższy czas. Nie ruszaj się. Zachowajcie spokój!
Ani kroku. Ręce na widoku!
Hej!
Thomas!
- Nie! - Przestań. Puść go!
Nie!
Jak możesz mu na to pozwolić?!
Nie ruszaj się!
- Przestań. - Thomas!
- Odejdź! - Zostaw!
To za Peterkin.
Nie!
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz