OJCIEC
Tato? To ja.
Tato?
Tu jesteś.
- Co tu robisz? - Jak myślisz?
Co się stało?
Nic.
- Och, powiedz mi. - Przecież powiedziałem. Nic się nie stało.
- Nic? - Nie.
Przed chwilą z nią rozmawiałam.
No i? Czego to niby dowodzi?
Nie możesz się tak dalej zachowywać.
To moje mieszkanie, czyż nie? To niebywałe.
Wybuchasz tak, jakby... Nie mam pojęcia kim ona jest, ta kobieta.
Nigdy jej o nic nie prosiłem.
- Jest tu żeby ci pomóc. - Pomóc mi w czym?
Nie potrzebuję jej. Nikogo nie potrzebuję.
Powiedziała mi, że nazwałeś ją małą suką.
Nie wiem co jeszcze.
Może. Nie pamiętam.
- Była cała we łzach. - Bo nazwałem ją małą suką?
Nie. Powiedziała, że groziłeś jej fizycznie.
Ja?
Fizycznie?
Nie ma pojęcia o czym mówi.
Ta kobieta jest szalona. Uwierz mi.
Najlepiej, jeśli odejdzie. Uwierz mi.
Szczególnie, że...
Że co?
Nie chciałem ci tego mówić, ale skoro musisz wiedzieć,
Podejrzewam, że ona...
- Ona... - Że co ona?
- Okradała mnie. - Angela?
O czym ty mówisz?
Mówię ci, ukradła mój zegarek.
- Twój zegarek? - Tak. Tak.
- Może po prostu go zgubiłeś? - Nie. Miałem swoje podejrzenia.
Więc zastawiłem pułapkę.
Zostawiłem zegarek gdzieś na widoku, żeby zobaczyć, czy go capnie...
Gdzie? Gdzie go zostawiłeś?
Nie wiem i nie pamiętam.
Wiem tyle, że nigdzie go nie ma. Nie mogę go znaleźć.
Oto twój dowód. Ta dziewczyna ukradła mi zegarek. Wiem to.
Tak.
O co chodzi?
Nie wiem co zrobić.
Musimy porozmawiać, Tato.
Przecież to właśnie robimy, czyż nie?
Nie, to znaczy, poważnie.
To już trzecia, którą...
Mówię ci, Nie potrzebuję jej ani nikogo innego.
Świetnie sobie poradzę sam.
Nie było łatwo ją znaleźć. To nie jest łatwe.
Wyglądała bardzo dobrze. Miała dużo świetnych cech.
A teraz nie chce tu już więcej pracować.
Nie słuchasz tego, co ci mówię.
Ta dziewczyna ukradła mi zegarek.
Nie będę mieszkał ze złodziejem, rozumiesz?
Sprawdzałeś pod wanną?
- Co? - Pod wanną, obok rur,
- gdzie trzymasz swoje kosztowności. - Skąd to wiesz?
- Powiedz prawdę. - Po prostu wiem.
- Zaglądałaś do mojego schowka? - Nie.
To skąd wiesz, gdzie trzymam kosztowności?
Znalazłam przez przypadek.
- Ty... - Tato.
Tato!
Dokąd idziesz?
Niczego nie ruszałam!
Czyli go znalazłeś?
- Co? - Zegarek.
Ach, tak.
Więc rozumiesz, że Angela nie miała z tym nic wspólnego?
Tylko dlatego, że szczęśliwie go ukryłem, w samą porę.
Inaczej siedziałbym teraz tutaj, rozmawiając z tobą
i nie mógłbym wiedzieć, która jest godzina.
Jest piąta, jeśli cię to interesuje.
Bo mnie interesuje.
Wybacz, że oddycham.
- Brałeś leki? - Tak.
Czemu się na mnie patrzysz jakby coś było nie tak?
Wszystko jest dobrze, Anne.
Świat się kręci.
Zawsze taka byłaś. Zamartwiasz się.
Za to twoja siostra...
Gdzie ona jest, tak w ogóle? Odzywała się do ciebie?
Zadałem ci pytanie.
Wyprowadzam się, Tato.
Będę musiała wyjechać z Londynu.
Serio?
Czemu?
Rozmawialiśmy o tym. Pamiętasz?
Czy to dlatego tak bardzo chcesz, żeby mieszkała ze mną ta pielęgniarka?
No tak, oczywiście.
Szczury opuszczają statek.
Nie będzie mnie tu.
Nie będę mogła przychodzić codziennie. Musisz to zrozumieć.
Tak.
Więc wyjeżdżasz.
Kiedy? Znaczy, dlaczego?
Poznałam kogoś.
Ty?
Tak.
- Faceta? - Tak.
Serio?
Nie musisz być tak zaskoczony.
Nie, nie, po prostu...
Musisz przyznać, że odkąd...
- James? - James.
Nie było wielu...
- Co on robi, tak w ogóle? - Mieszka w Paryżu.
Więc wyjadę, żeby tam mieszkać.
Ty w Paryżu?
Nie zrobisz tego, prawda?
Obudź się. Nie mówią tam nawet po angielsku.
Więc, jeśli dobrze rozumiem,
zostawiasz mnie.
Czyż nie?
Porzucasz mnie.
Tato.
Co ze mną będzie?
Oczywiście, to dla mnie bardzo ważne,
inaczej bym nie jechała.
Ja... naprawdę go kocham.
I będę cię często odwiedzać.
W weekendy.
Ale nie mogę zostawić cię tu samego. To niemożliwe.
Dlatego właśnie, jeśli...
Jeśli będziesz się sprzeciwiał opiekunce, będę musiała...
Co musiała?
Musisz zrozumieć, Tato.
Anne?
Co będziesz musiała zrobić?
Anne?
Jest tu ktoś?
Wszystko w porządku?
Kim jesteś?
- Proszę? - Kim jesteś?
Co tutaj robisz?
Co robisz w moim mieszkaniu?
Anthony, to ja, Paul.
Kto?
Co ty tu robisz?
Mieszkam tu.
- Ty? - Tak.
- Mieszkasz tu? - Tak.
Mieszkasz w moim mieszkaniu?
Och, to szczyt wszystkiego.
Co to za nonsens?
Zadzwonię do Anne.
Twojej córki.
Tak, dziękuję. Wiem, kim jest Anne.
Znasz Anne? Jesteś jej przyjacielem?
Mówię do ciebie!
Znasz Anne?
Jestem jej mężem.
- Jej mężem? - Tak.
Od kiedy?
Z dziesięć lat.
Ach, tak, tak.
Oczywiście, tak, tak.
Oczywiście.
To już dziesięć lat? Myślałem...
Czy wy nie jesteście...
- w separacji? - Kto?
- Anne i ja? - Tak, nie jesteście?
Nie.
Jesteś pewien?
Tak, Anthony.
Ale ta cała Francja,
czy ona nie miała wyjechać do Paryża, żeby...?
- Nie miała...? - Cześć, kochanie. Tak, to ja.
Nie, po prostu twój ojciec... nie czuje się najlepiej.
Myślę, że chciałby cię zobaczyć.
Dobrze. Pośpiesz się.
Robi zakupy.
Będzie...
- za chwilę. - Och, to dobrze.
Powiedziała...
Powiedziała mi wczoraj, że wyjeżdża do Paryża.
- Mówiła mi. - Do Paryża?
- Tak. - Co niby miałaby tam robić?
Poznała Francuza.
Nie wydaje mi się, Anthony.
Tak, na pewno. Mówiła wczoraj. Nie jestem idiotą.
Mówiła mi, że się wyprowadza i będzie z nim mieszkać. I...
Pamiętam nawet, że jej powiedziałem, że to głupi pomysł,
bo przecież nie mówią tam nawet po angielsku.
- Nic o tym nie wiesz? - Nie.
Co?
- Popełniłem gafę? - Nie martw się.
Nie wspominała mi o tym, ale jestem pewien, że ma to w planach.
- Więc nie wiesz o Francuzie? - Nie.
Ups.
Nie ważne. Głowa do góry!
Wszystkie prędzej czy później odejdą.
Mówię z doświadczenia.
Napijesz się czegoś, póki czekamy?
Szklanka wody? Sok?
Nie, ja po prostu...
Chciałem coś powiedzieć.
Tak. To przez tę dziewczynę, tę pielęgniarkę.
- Laurę? - Zapomniałem imienia.
Tę dziewczynę, na którą nalega twoja żona.
Wiesz o tym. Tak jakbym nie dawał sobie sam rady.
Powiedziała mi, twoja żona, że potrzebna mi pomoc tej...
Mimo, że świetnie sobie radzę.
Nawet jeśli musi wyjechać do Paryża, ta twoja żona.
Bo widzisz, nie rozumiem, czemu nalega na...
Popatrz na mnie. Po prostu na mnie popatrz.
- Paul. - Właśnie, Paul.
Dobrze mi się przyjrzyj. Ciągle daję sobie radę.
Nie uważasz?
Znaczy, nie jestem jeszcze zupełnie...
Zgadzasz się? Oczywiście, że tak.
Ale... ona.
Nie wiem skąd się bierze ta głupia obsesja.
Zawsze taka była, odkąd była mała.
Nie jest zbyt mądra.
Wiesz, nie jest zbyt...
Zbyt inteligentna. Ma to po matce.
Myślę, że stara się dla ciebie najlepiej jak potrafi, Anthony.
Najlepiej jak potrafi, najlepiej, tak.
Nigdy jej o nic nie prosiłem.
Nie wiem, co dla mnie szykuje,
ale na pewno coś szykuje.
Szykuje coś dla mnie, to wiem na pewno.
Myślę, że chce mnie oddać do domu dla...
Tak, widziałem znaki.
Ale będę absolutnie szczery.
Nie opuszczę mojego mieszkania.
Nie opuszczę mojego mieszkania!
- To nie jest twoje mieszkanie, Anthony. - Co proszę?
Jeśli pamiętasz, wprowadziłeś się tutaj...
Przeniosłeś się do nas, kiedy czekałeś...
Na co?
Na nową opiekunkę.
Bo się pokłóciłeś z ostatnią. Z Angelą.
Och, doprawdy?
Dlatego mieszkasz z nami, dopóki czekasz.
- Więc, James... - Paul.
Właśnie, Paul.
Chcesz mi powiedzieć, że to wasze mieszkanie?
Tak.
Teraz słyszałem już wszystko.
- Już jestem. - Ach, tutaj jest.
Co się dzieje?
Niewiele. Twój ojciec jest trochę zagubiony.
Coś nie tak?
Co to za nonsens?
O czym ty mówisz?
Gdzie jest Anne?
Co?
Anne. Gdzie ona jest?
Tu jestem.
Tylko wyszłam, żeby zrobić zakupy. Już wróciłam.
Ach, rozumiem.
Co kupiłaś?
Kurczaka. Brzmi dobrze? Jesteś głodny?
Tak, czemu nie?
Daj, wezmę. Przygotuję wszystko.
Dzięki.
Paul powiedział, że nie czułeś się najlepiej.
Czuję się dobrze, dziękuję.
Wyglądasz...
na zmartwionego.
Nie, po prostu...
Po prostu co?
Hej.
Powiedz mi.
Robiłem herbatę w kuchni.
Byłem sam w mieszkaniu, kiedy usłyszałem...
odgłos.
Wtedy wszedłem tutaj i zobaczyłem twojego męża.
Kogo?
- Twojego męża. - Jakiego męża?
No, twojego, kochanie. Przecież nie mojego.
Jamesa?
Twojego męża.
Nie mam męża, Tato.
Co proszę?
Rozwiodłam się ponad pięć lat temu.
Pamiętasz.
- To kim on jest? - Kto?
Robisz to specjalnie? Ten, który wyszedł z kurczakiem.
- Z kurczakiem? - Przed minutą dałaś mu kurczaka.
O czym ty mówisz?
Nie dawałaś nikomu kurczaka?
- Kurczaka! - Jakiego kurczaka?
O czym ty mówisz, Tato?
Cóż, był tu przed chwilą.
Myślę, że jesteś w błędzie. Nikogo tu nie ma.
- Zniknął. - Kto?
Mężczyzna z kurczakiem?
Twój mąż!
Czemu się uśmiechasz?
To nic. Przepraszam. Wybacz.
Zwariuję przez cały ten nonsens.
Co się dzieje, Tato?
Dzieje się coś zabawnego.
Uwierz mi, dzieje się coś zabawnego.
Chodź, siadaj. Chodź.
Nie przejmuj się.
Wszystko się samo wyjaśni.
No nie wiem.
Tak, na pewno.
Nie martw się.
Bierzesz leki?
A co to niby ma do rzeczy?
Weźmy leki.
Wieczorną dawkę.
Poczujesz się lepiej.
To się dzieje już od pewnego czasu.
Dziwne rzeczy dookoła.
Nie zauważyłaś?
Był ten mężczyzna, który twierdził, że to nie jest moje mieszkanie.
Wyglądał bardzo niesympatycznie.
Trochę jak twój mąż, tylko gorzej.
W głowie się nie mieści, nie uważasz? W moim mieszkaniu mi to powiedział.
Ale...
To jest moje mieszkanie.
Czyż nie?
Anne?
Prawda?
Powiedz, Anne, to naprawdę jest moje mieszkanie.
Prawda?
Dziękuję.
Tak.
Wiem.
Nie. Nie wyobrażasz sobie, jak czasem jest ciężko.
Ostatnio nawet mnie nie poznał.
Wiem.
Tak.
Dzięki.
Najważniejsze, że mu się podoba, co nie?
I wiem, że będzie szczęśliwy.
Tak.
Nie, to dobry pomysł. Tak, aboslutnie.
Mam nadzieję.
Wydawała się miła przez telefon.
Dam ci znać jak pójdzie.
Tak.
Okej.
Tak, dokładnie.
Okej. Pogadamy potem. Buziaki. Pa.
- Dzień dobry. - Dzień dobry. Nie jestem za wcześnie?
Nie, nie, absolutnie. Wejdź.
- Wejdź. - Dzięki.
Wchodź.
- Dzięki, że przyszłaś. - Nie ma sprawy.
Mój ojciec jest w swoim pokoju. Napijesz się czegoś?
- Nie, dzięki. - Okej. Rozgość się.
Ja...
Jak już mówiłam,
- mój ojciec jest zły na cały ten pomysł... - Nie ma problemu.
Tak, może przez to...
Myślę, że jest na mnie zły.
Mówię ci o tym, bo jest w stanie reagować nieoczekiwanie.
Do tej pory mieszkał sam?
Tak. W mieszkaniu nieopodal.
Było dobrze.
I mogłam do niego wpadać, praktycznie codziennie.
Ale musieliśmy znaleźć inne wyjście.
- Nie dało się już tak dłużej. - Rozumiem.
Miał już kilka opiekunek, jedną po drugiej.
Trudno mu się z nimi dogadać.
Ma swoje sposoby.
Dlatego przeniosłam go tu do siebie.
Ale dosyć trudno mi z tym samej.
Dużo tego, muszę pracować, dlatego potrzebuję pomocy.
- Słyszałem dzwonek? - Tato. Tak.
Dzyń-dzyń.
- Poznaj Laurę. - Jak się Pan miewa?
Tłumaczyłam ci, że Laura dzisiaj wpadnie,
żebyście się mogli poznać.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Pięknie wyglądasz. - Dziękuję.
Ale ja...
Nie znamy się przypadkiem?
Nie, nie wydaje mi się.
Jesteś pewna? Mam wrażenie, że już cię gdzieś widziałem.
Laura do nas wpadła,
żeby zobaczyć, jak mieszkasz
i w czym będzie mogła ci pomagać.
Wiem, kochanie. Wiem. Mówiłaś mi już ze sto razy.
Moja córka ma...
tendencję do powtarzania się.
Ale wiesz jak to jest, z wiekiem.
Napijesz się czegoś?
Bardzo Pan miły, ale nie, dziękuję.
Aperitif? Jesteś pewna?
Malutki aperitif. Czas na aperitif, nie, nie?
Chwila, zaraz wracam.
Idzie poszukać zegarka.
- Muszę przyznać, że jest uroczy. - Tak. Nie zawsze.
Tak jak myślałem, czas na aperitif!
Mam dwa zegarki. Zawsze miałem dwa.
Jeden na nadgarstku, a drugi w głowie.
Zawsze tak było.
- Czego panienka się napije? - Tato.
Chyba mogę zaproponować gościowi drinka, czyż nie? To jak?
- A co Pan wypije? - Małą whiskey.
To też poproszę.
Wybornie. Dwie małe whiskey, już podaję.
Anne, proszę.
Nie przejmuj się, Anne, nie zaproponuję ci drinka.
Nie tyka alkoholu. Ani kropli.
- To prawda. - Nigdy. Ani kropelki.
Dlatego jest zawsze taka...
- Jaka? - Trzeźwa.
Jej matka była taka sama. Najtrzeźwiejsza kobieta, jaką poznałem.
O, raju.
Głupie to.
Z kolei jej młodsza siostra to zupełnie inna historia.
Ma Pan dwie córki?
Druga rzadko się odzywa.
Zawsze była moją ulubioną.
Była malarką. Patrz, tutaj jest.
Piruet. Piękny, nieprawdaż?
Tak, piękny.
Tak.
Oślepiająca dziewczyna.
Nie rozumiem, dlaczego się nie odzywa. Nigdy.
Twoja whiskey.
- Dziękuję. - Zdrowie.
Oddałbym wszystko za szklankę whiskey. Zgodziłabyś się?
Cóż, nie mam zbyt dużo...
Naprawdę? A czym się zajmujesz?
Zajmuję się innymi ludźmi.
Innymi ludźmi?
Tak, pomagam ludziom, którzy tego potrzebują.
Brzmi jak jedna z tych dziewczyn, które ciągle chcesz mi załatwiać.
To musi być ciężka praca, czyż nie?
Spędzanie całego dnia z tymi...
Nie wytrzymałbym tego. Mam rację?
A Pan? Czym Pan się zajmował?
Och, byłem tancerzem.
- Tancerzem? - Tak.
- Tato. - Co?
- Byłeś inżynierem. - A co ty niby o tym wiesz?
Tak, moją specjalnością było stepowanie.
- Naprawdę? - Wydajesz się zaskoczona.
- Trochę. - Czemu?
Nie wierzysz mi, czy trudno ci to sobie wyobrazić?
Oczywiście. Po prostu... Zawsze kochałam stepowanie.
Ty, poważnie? Nadal jestem w tym dobry. Pokażę ci.
W porządku. Czemu się śmiejesz?
Przepraszam. Przepraszam.
Wiem, kogo mi przypomina.
Kogo?
Lucy. Lucy, kiedy była młodsza.
- Lucy? - Tak, moją drugą córkę.
Tak jest. Jest podobieństwo, nie uważasz?
- Być może. - Tak.
Tak.
Jej nieznośny nawyk głupkowatego śmiechu.
Już cię miałem, czyż nie?
Sytuacja jest bardzo prosta.
Mieszkam tutaj...
od jakiegoś czasu.
Jestem bardzo przywiązany.
Kupiłem to mieszkanie ponad 30 lat temu. Uwierzyłabyś? Nie było cię jeszcze na świecie.
Tak, to duże mieszkanie.
Bardzo ładne. Przestronne.
I byłem tu bardzo szczęśliwy.
W każdym razie, moja córka jest nim bardzo zainteresowana.
O czym ty mówisz?
Widzisz, mojej córce wydaje się, że nie daję już sobie rady.
Więc się do mnie wprowadziła, pozornie żeby mi pomóc,
z tym mężczyzną, którego poznała niedługo po rozwodzie.
Tak.
Muszę przyznać, że ma na nią bardzo zły wpływ.
O czym ty mówisz, Tato?
Dlatego teraz chciałaby mnie przekonać, że nie poradziłbym sobie sam.
A następnym krokiem będzie wysłanie mnie gdzieś. Nie wiem dokąd.
To będzie dużo skuteczniejszy sposób na przejęcie mojego mieszkania.
Ale tak się nie stanie.
Wybacz, kochanie. Lepiej, żebym ci powiedział.
W najbliższym czasie się stąd nie ruszam.
Przeżyję ciebie.
Przeżyję was obie.
Co do ciebie nie jestem pewien...
ale córkę na pewno.
Obiorę to sobie za cel.
Odziedziczę po niej. Nie na odwrót.
A w dniu jej pogrzebu, wygłoszę małe przemówienie.
Żeby przypomnieć wszystkim, jak bardzo nie miała serca i mną manipulowała.
Przepraszam za to.
Czemu? Ona rozumie doskonale. To ty nie rozumiesz.
Widzisz, chciałem ją przekonać od miesięcy,
że świetnie daję sobie radę.
Ale... ona nie chce słuchać.
Nie potrzebuję niczyjej pomocy.
I nie wyniosę się stąd.
Chciałbym tylko, żeby wszyscy się ode mnie odpieprzyli.
Skoro już to powiedziałem...
było mi bardzo miło.
Au revoir. Toodle-oo.
Naprawdę bardzo mi przykro.
Nie żartowałaś, kiedy mówiłaś, że ma swoje sposoby.
Bardzo cię przepraszam.
Nie ma za co. Taka reakcja jest dosyć normalna.
Będzie dobrze.
Tak myślisz?
Tak.
No i?
Co?
Jak poszło?
Dobrze.
Tak myślę. Powiedziała, że jutro może zaczynać.
- Tutaj? - Tak.
Dobrze.
Tak. Zobaczymy, jak pójdzie jej pierwszy dzień i...
Martwiłam się, że nic z tego, ale poszło całkiem nieźle.
- Był uroczy. - O proszę. Widzisz?
Tak.
Naprawdę ją zauroczył. Szkoda, że go nie widziałeś.
Powiedział jej, że był tancerzem. Że stepował.
- Nie. - Tak.
Nie wiem, jak ci to wytłumaczyć. Myślę, że ona będzie w stanie...
Że się dogadają.
I wtedy powiedział, że przypomina mu Lucy.
Naprawdę?
Ile ma lat?
A co, jesteś zainteresowany?
O co ci chodzi?
Jeśli poszło dobrze, to chyba dobre wieści, nie?
Tak. Tak.
Więc?
- Co się dzieje? Powiedz mi. - Po prostu...
Co?
Dopiero co, jak wróciłam z tym kurczakiem, nie poznał mnie.
To mnie wytrąciło.
Rozumiem.
Jest mi naprawdę trudno.
Chodź, przytul się.
Widziałam to w jego oczach. Nie wiedział, kim jestem.
Jakbym była kimś obcym.
- Przyzwyczaisz się. - Nie dam rady.
Myślę, że dasz. Świetnie sobie dajesz radę.
Chodź.
Och, Tato.
Cześć. Kolacja za pięć minut. Pasuje ci?
Tak, kochanie. Pasuje świetnie.
Pasuje świetnie.
Dzień dobry.
Jesteś głodny?
Tak, tak. Ale...
Mamy dzisiaj gości?
Nie, czemu?
Ach, nie, nic.
Nic.
Wszystko w porządku?
Miałeś dobry dzień?
Tak, bardzo dobry.
Laura przyszła.
Co nie, Tato? Laura przyszła nas odwiedzić.
- Kto? - Laura.
Młoda dziewczyna, która przyszła nas odwiedzić.
Byliśmy też u lekarza.
Czy ktoś widział mój zegarek? Chyba go zgubiłem.
Znowu?
Pewnie odłożyłeś go do szafki. Do swojego schowka.
Jakiej szafki?
Nie wiem o czym ty mówisz. Naprawdę nie wiem, Anne.
Jakiej szafki? Nie ma żadnej szafki. Nie ma szafki, prawda?
Można dyskretniej?
Sprawdzałeś w szafce?
Nie ma go tam. Musiałem go gdzieś zgubić.
- Albo ktoś go ukradł. - Nie ukradł.
Co masz na myśli?
- Nie mógł się rozpłynąć. - Chcesz żebym go poszukała?
Byłbym wdzięczny. To spory kłopot.
Martwię się. Bardzo się zamartwiam. To znaczy...
Tracę wszystkie rzeczy, wszyscy się tu rozgościli...
Jeśli to będzie tak dalej wyglądało, zostanę bez grosza.
I...
Nie będę mógł wiedzieć, która jest godzina. Proszę.
Dziękuję.
Wiesz może, która godzina?
Prawie ósma.
Już późno.
Nie powinniśmy już zasiadać do kolacji?
Tak, za pięć minut, kiedy kurczak będzie gotowy.
Jemy dziś kurczaka?
Anne go kupiła.
Ładny jest.
Twój zegarek, jest...
Jest bardzo ładny. Jest...
Tak. Twój jest?
Znaczy, czy jest twój?
Tak.
Mogę zobaczyć?
Cóż, podobno nieźle dziś poszło.
Och, tak.
Bardzo dobrze. Bardzo dobrze.
Podobno wygląda jak Lucy?
Naprawdę?
Nie wiem. Nie widziałem jej.
Nie, to...
Poszło nieźle. Anne wyglądała na zadowoloną. Wiesz, ja...
Nie potrzebuję... To głównie dla Anne.
Mógłbym zerknąć? Na twój zegarek?
Masz rację, to dla niej ważne, żeby to wszystko wypaliło.
Tak.
Martwi się o ciebie.
I smuci ją,
kiedy wciąż wybuchasz przy...
- Co z tym moim zegarkiem? - Nic.
Tylko spoglądałem.
Chciałbym sprawdzić czy...
Sprawdzić czy... Jest ładny. Bardzo ładny.
Kupiłeś go?
Co proszę?
Był prezentem czy go kupiłeś?
Kupiłem.
Czemu pytasz?
Nie zachowałeś chyba paragonu?
O czym ty mówisz?
- Twój zegarek. Jest... - Mówiłem o Anne.
Anne?
Tak, Anne.
Tak.
Nie wiem dlaczego nigdy nie potrafiliśmy się dogadać.
Z kolei z jej młodszą siostrą...
To była zupełnie inna historia.
Znasz ją? Jest cudowna.
Cudowna.
Nie widziałem jej od miesięcy.
Nie mam jej tego za złe, pewnie...
podróżuje po świecie, tak myślę.
Jest malarką.
Ucieszyłbym się, gdyby kiedyś do mnie wpadła.
Wziąłbym ją w objęcia i bylibyśmy do siebie przyklejeni.
Przez wiele godzin, jak kiedyś.
Dawno temu, jak była mała.
Kiedy jeszcze nazywała mnie:
"Mały Tatku."
Teraz, to...
Tak mnie nazywała.
Miłe, prawda? "Mały Tatku."
Mogę zadać ci pytanie?
Ale chcę szczerą odpowiedź.
Nic wymyślnego.
Zrobisz to dla mnie?
Tak.
Cóż, to...
Jak długo masz zamiar tu jeszcze sterczeć i grać wszystkim na nerwach?
Co jest?
Co zrobiłaś z włosami?
- Nic. Czemu pytasz? - Dobrze wyglądasz.
- Zgubiłaś klucze? - Nie.
Dzień dobry. Mój ojciec jest umówiony na spotkanie z dr Sarai.
Tato, chodź.
Okej, dziękuję.
Podpisz się tutaj.
Ja wypełnię resztę.
Data urodzenia?
Piątek, 31 grudnia 1937.
- Piątek? - Tak.
Mieszka Pan w tej chwili z córką, to prawda?
Tak. Dopóki nie wyjedzie do Paryża.
Nie, Tato, czemu ciągle wracasz do tego Paryża?
- Co? - Zostaję w Londynie.
Ciągle zmieniasz zdanie. Jak mam niby za tobą nadążyć?
Nigdy nawet nie rozważałam przeprowadzki do Paryża.
- Wręcz przeciwnie. Mówiłaś mi. - Nie mówiłam.
Wybacz, ale mówiłaś mi o tym ostatnio.
Zapomniałaś? Zapomniała.
Cierpisz na utratę pamięci. Powinnaś pójść do lekarza.
- W każdym razie, nie jadę do Paryża. - To świetnie.
Paryż. Nawet po angielsku tam nie mówią.
Wiem, że może być bardzo trudno i sytuacja może się szybko zmieniać.
Dlatego jeśli będzie Pani czegoś potrzebować, proszę dzwonić. O dowolnej porze.
Dziękuję. Dziękuję za pomoc.
Tato?
- Dziękuję. - Dziękuję.
Dziękuję.
Halo. Co się dzieje?
Co?
Dobra, będę za chwilę.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Przepraszam.
Co się dzieje?
Nic wielkiego, ale myślę, że chciałby cię zobaczyć.
- Gdzie on jest? - W swoim pokoju.
- Daj to. - Dziękuję.
Daj, pomogę.
Co żeś zrobił?
Co się stało?
Nic.
Okej. Przygotuję kolację.
Anne?
- Tak? - Dziękuję za wszystko.
- Musimy znaleźć inne wyjście. - Takie jak?
- Umieśćmy go w instytucji. - W domu?
Tak, w domu opieki.
Będzie dla niego lepiej.
Czemu mówisz o tym teraz? Jutro przecież przychodzi ta dziewczyna.
Masz rację.
Zobaczymy. Może wszystko będzie okej, z tą dziewczyną.
Wygląda na to, że cię zadowala.
Ale, uwierz mi, doktor ma rację.
Nadejdzie moment, kiedy... Jakkolwiek dobra nie jest, on jest chory, Anne.
Jest chory.
Tato, co tak stoisz? Chodź.
Chodź. Chodź i siadaj.
Chodź, Tato.
Okej.
- Jak dzisiaj poszło? - Dobrze. Bardzo dobrze. Co nie, Tato?
- Co? - Rozśmieszyłeś ją.
- Tak? - Tak, mówiła, że byłeś uroczy.
Że masz swoje sposoby, ale jesteś uroczy.
Przyjdzie jutro rano, żeby zacząć pracę.
- Chcesz dokładki? - Poproszę. To pyszny kurczak.
Nie uważasz? Gdzie go kupiłaś?
Na dole. Czemu pytasz?
Bez powodu. To dobry kurczak.
Paul?
Nie, dzięki.
Będzie pracowała pełne dni? Znaczy...
Tak, do szóstej.
- A potem? - Co masz na myśli?
- Po szóstej? - Ja tu będę.
Zadowolony?
Czym?
Masz córkę, która porządnie się tobą zajmuje.
Co nie? Szczęściarz.
- Ty też jesteś szczęściarzem. - Tak myślisz?
- Co z nią? - Z Anne?
Jest zmęczona.
Potrzebuje trochę słońca.
Tak.
Powinieneś się nią zająć, towarzyszu.
Powinniście gdzieś wyjechać.
Czemu?
Zastanawiam się czasem, czy robisz to specjalnie.
Co?
Nic.
Mieliśmy...
planowaliśmy wyjazd do Włoch.
Ale musieliśmy go odwołać.
- Wiesz czemu? - Nie.
Przez twój spór z Angelą.
Nie mogliśmy wyjechać i zostawić cię samego.
Musieliśmy odwołać wyjazd i przygarnąć cię tutaj.
Teraz tutaj zostaniesz.
Na zawsze, o ile dobrze rozumiem.
Zapomniał.
- Wybornie. - Przestań.
- Co przestań? - Jesteś trochę...
- Trochę jaki? - Sarkastyczny.
Nie, nie jestem.
Myślę, że jestem bardzo, bardzo cierpliwy. Bardzo cierpliwy, uwierz mi.
- Zabrałaś kurczaka? - Tak, wybacz. Chcesz jeszcze?
- Jest w kuchni? - Tak, zaraz przyniosę.
Nie, sam wezmę.
- Czemu mówisz takie rzeczy? - Co niby powiedziałem?
W pełni rozumiem twoje uczucia.
- Nie, nie rozumiesz. - Rozumiem. Ale nie wiem dlaczego...
Robisz dla niego tak wiele
i szanuję cię za to.
Podjęłaś decyzję, żeby go przygarnąć...
I dobrze, czemu nie? Ale...
Jak mam to ująć?
Myślę, że powinnaś wymyślić jakiś inny układ.
- On totalnie zwariował. - Przestań tak mówić.
Jak mam niby mówić? Mówię prawdę.
Musimy znaleźć inne wyjście.
- Takie jak? - Umieśćmy go w instytucji.
- W domu? - Tak, w domu opieki.
Będzie dla niego lepiej.
Czemu mówisz o tym teraz? Jutro przecież przychodzi ta dziewczyna.
Masz rację. Zobaczymy.
Może wszystko będzie okej, z tą dziewczyną.
Wygląda na to, że cię zadowala.
Ale, uwierz mi, doktor ma rację, Anne.
Nadejdzie moment, kiedy... Jakkolwiek dobra nie jest, on jest chory, Anne.
Jest chory.
Co tu tak stoisz? Chodź i siadaj.
Chodź, Tato.
Tato, wejdź i usiądź.
Tato.
Proszę pozostań na linii, próbujemy cię połączyć.
Osoba, do której dzwonisz, wie, że czekasz.
Proszę pozostań na linii, próbujemy cię połączyć.
Osoba, do której dzwonisz, wie, że czekasz.
Mówi Dr. Sarai.
Halo?
Tato?
Już wstałeś?
Dobrze ci się spało?
Anne, skąd to jest?
Podać ci herbaty, zanim przyjedzie?
- Gdzie obraz? - Jaki obraz?
Obraz Lucy.
Mylisz to ze swoim mieszkaniem. Tu nigdy nie było obrazu.
Chodź i zjedz śniadanie.
Anne.
Spójrz.
Patrz.
Anne?
Oto twoja herbata.
- Co? - Pij, póki ciepła.
- Gdzie Anne? - Wyszła.
- Serio? Już? - Tak.
Wróci. Pod koniec dnia. Poszukam twoich leków.
- Nie, czekaj. - Wrócę.
Tylko poszukam twoich leków.
Och, kurde.
- Która godzina? - Czas na leki.
Najlepiej wziąć je teraz. I z głowy. Nie uważasz?
Ta malutka niebieska, twoja ulubiona.
Twoja malutka niebieska tabletka. Patrz, jaki ładny kolor, co nie?
- Mogę zadać ci pytanie? - Tak.
Jesteś zakonnicą?
Nie.
To czemu mówisz do mnie, jakbym był niedorozwinięty?
- Ja? - Tak.
- Nie mówię. - "Twoja malutka niebieska tabletka."
"Twoja malutka niebieska tabletka."
- Tak. - Przepraszam. Nie chciałam...
To bardzo nieprzyjemne.
Zobaczysz, jak będziesz w moim wieku, a to nastąpi szybciej niż myślisz.
Przepraszam.
To się już nie powtórzy.
Powiedz mi...
zauważyłaś coś?
Niby co?
- Cóż, no, moje mieszkanie. - Co z nim?
No, zmieniło się.
Tak myślisz?
Tak.
Te krzesła, na przykład.
Tu, tu.
- Kto je tu postawił? - Nie wiem. Pewnie twoja córka.
Oczywiście, że moja córka. Oczywiście.
W kółko to samo, cudownie, że nawet nie zapytała mnie o zdanie.
Chciałem przeprosić jeśli byłem trochę...
- wtedy, kiedy się spotkaliśmy. - Nie ma sprawy.
Pana córka mnie uprzedziła. Powiedziała, że ma Pan swoje sposoby.
Tak.
Zaskakujące, jak bardzo przypominasz Lucy.
Anne powiedziała mi, co się z nią stało. Przykro mi. Nie wiedziałam.
- O czym? - O jej wypadku.
Jakim wypadku?
Co?
O czym ty mówisz?
O niczym.
Bierzesz leki? Powinniśmy się ubrać.
- Widzisz? - Co?
Mówisz do mnie, jakbym był upośledzony.
- Wcale nie. - Jeszcze jak!
Nie mówię.
- Tak. - Ja...
"Powinniśmy się ubrać." "Twoja malutka niebieska tabletka."
Chodzi o to, że jestem bardzo inteligentny. Musisz to wiedzieć.
Rozumiesz?
Tak, będę pamiętać.
Dobrze. Dziękuję.
Tak, to prawda. Jestem bardzo inteligentny.
Czasem sam się zaskakuję.
Mam pamięć jak słoń.
- Znasz takie zwierzę? - Tak, tak.
Zapomniałeś o tabletkach.
Co one tu robią?
- Przynieść kolejną szklankę wody? - Nie ma potrzeby.
Połknę je z... Zobaczysz, z tą herbatą.
- Jesteś pewien? - Jak najbardziej. Patrz tutaj.
Zobaczysz. Patrzysz?
- Tak. - Patrz uważnie. Okej?
Wrzucam je do gęby.
- Patrz uważnie. - Tak, przecież patrzę.
Dobrze.
Smaczna herbata.
Hej, presto.
Robota skończona.
- Brawo. - Tak.
Wiesz...
Pracowałem trochę w cyrku, jak byłem młodszy.
- Doprawdy? - Tak.
- Chciałabyś, żebym pokazał jakieś sztuczki? - Może najpierw się ubierzmy?
- Teraz? - Tak.
- Nie, nie teraz. - Tak!
- Nie. - Tak.
Czemu? Po co?
I tak będę musiał znów założyć piżamę.
- Zaoszczędzę trochę czasu. - Rozumiem.
Ale... jeśli zostaniesz w piżamie, to nie będziemy mogli wyjść.
Gdzie chcesz iść?
- Do parku. - O Boże.
- Jest ładny dzień. - Wszystko w porządku?
- Tak. Idziemy się ubrać. - Ale...
Wszystko w porządku, Anthony?
Coś się dzieje?
Nie, nie.
Chciałem tylko z tobą pomówić.
- Ze mną? - Tak.
- Idę nas spakować. - Nie, zostań.
- Za chwilę wracam. - Nie zostawiaj mnie samego.
Będę w pokoju obok. Zaraz wracam.
Mogę zadać ci pytanie?
Tak.
Ale chcę szczerą odpowiedź. Nic wymyślnego. Zrobisz to dla mnie?
Tak.
Cóż, to...
Jak długo masz zamiar tu jeszcze sterczeć
i grać wszystkim na nerwach?
- Kto, ja? - Tak, ty. Chciałbym poznać twoją opinię.
Masz zamiar nadal rujnować życie córki?
Czy to zbyt dużo, żeby oczekiwać, że zachowasz się rozsądnie
w najbliższej przyszłości?
- O czym ty mówisz? - O tobie, Anthony.
O tobie. Twoim nastawieniu.
Przestań. Nie pozwolę na to.
- Nie pozwolisz? - Nie.
A jak zrobię to jeszcze raz, to co zrobisz?
- Ja... - Tak?
Będziesz musiał stawić mi czoła, fizycznie.
Próbujesz mnie tym zachęcić?
Widzisz, bo ja też nie pozwolę na coś.
Na granie wszystkim na nerwach. Po pewnym wieku.
Nie, przestań. Przestań.
Tak. Nie będę tego tolerował. Uważam to za zupełnie nieakceptowalne.
Przestań. Przestań.
Tato, co się stało? Co z nim?
Tato.
Już dobrze. Chodzi o zegarek?
Czy o niego chodzi? Znalazłam, patrz.
Już dobrze. Nie płacz.
Nie płacz. Już będzie dobrze. Będzie dobrze.
Będzie dobrze.
Zjedzmy kurczaka, co? Lubisz kurczaka, prawda?
Która godzina?
Ósma. Pora na kolację.
Ósma wieczór?
Myślałem, że jest rano.
Dopiero wstałem. Patrz, mam nawet piżamę.
Nie, jest wieczór, a ja przyrządziłam kurczaka.
Och, Tato.
Już dobrze. Chodź.
Chodź, skarbie. Chodź.
Mały Tatku, już dobrze.
Mały Tatku.
Tato?
Tato, śpisz?
Anne?
Tato, to ja.
Lucy?
Tato?
Tato.
Lucy?
Tato.
Tato?
Wstałeś już?
Podać ci herbaty, zanim przyjedzie?
Tato.
- Dzień dobry. - Siadaj. Gotowe.
- Głodny? - Tak.
Masz dziś gościa. Pamiętasz?
Jak mógłbym zapomnieć? Ciągle o niej gadasz.
Za chwilę będzie.
- Tak wcześnie? - Tak.
- Śniłem ją wczoraj. - Laurę?
Tak. Myślę, że tak.
Widziałem jej twarz.
Wiesz, ja...
Ona naprawdę przypomina mi twoją siostrę.
Tak, mówiłeś wczoraj.
Cóż, jeśli jesteś szczęśliwy, ja też jestem.
Wydaje się miła.
- Urocza i skuteczna. - Tak.
Myślę, że dobrze się tobą zajmie.
- Lubię ją. - Dobrze.
Powinniśmy cię ubrać, zanim przyjedzie.
- Kto? - Laura, twoja nowa opiekunka, którą lubisz.
- Och, tak, tak, tak. - Tak.
Tak.
Włożymy na ciebie marynarkę, zanim przyjedzie.
I spodnie.
Tak.
Mówiła, że miło wspomina wasze wczorajsze spotkanie.
Nieźle się przy niej popisałeś.
- Doprawdy? - Tak.
Przekonywałeś ją, że umiesz tańczyć
i że świetnie stepujesz.
- Kto, ja? - Tak.
I co powiedziała?
Że ma nadzieję, że jej to wkrótce zademonstrujesz.
Zabawne.
Nie wiedziałem, że umiem stepować. A ty?
Nie.
- Ukryte talenty. - Najwyraźniej.
- Czy to ona? - Zapewne.
Ale nie jestem gotowy. Nawet nie jestem ubrany.
- Nieistotne, ubierzesz się później. - Nie, czekaj. Nie jestem...
- Muszę się ubrać. - To nieważne.
Ważne!
- Jest za drzwiami. - Nie zostawiaj mnie. Patrz...
Co ona o mnie pomyśli?
Muszę porządnie wyglądać.
Po co tak wszystko utrudniasz?
Ubierzesz się później. Nie przejmuj się tym.
- Będę przerażony! - Nie będziesz.
Będę.
- Laura, witaj. - Dzień dobry. Nie jestem zbyt wcześnie?
Nie, absolutnie. Wchodź. Jesteśmy w kuchni.
- Tu jesteśmy. Zaraz się ubieramy. - Cześć.
- Anne, kto to? - Witaj, Anthony.
Ale, Anne, to nie ona.
Tato.
Coś do picia, może kawy...?
- Nie, dziękuję. - Jadłaś śniadanie?
- Nie trzeba. - Ja...
Nie chcę jej. Gdzie ta, którą lubię?
O czym ty mówisz? Przywitaj się z Laurą.
Coś tu nie ma sensu.
- Nie ma sensu. - Pamiętasz mnie? Poznaliśmy się wczoraj.
Dopiero zaczęliśmy się poznawać.
Powiedziałam, że wrócę,
żeby zobaczyć, jak tu robisz rzeczy
i czy mogę jakoś pomóc.
Pamiętasz?
Tato? Mogę z tobą porozmawiać?
Jak mam to powiedzieć?
Pamiętasz pierwszy raz, kiedy się do mnie wprowadziłeś? To była...
Prowizorka, bo pokłóciłeś się z Angelą.
Zastanawiałam się, czy może być lepiej...
Co myślisz o tym pokoju? Ładny, prawda?
- Widać park. - Doprawdy?
Jest bardzo ładnie.
Prawie jak w hotelu, co nie?
Wszyscy mieszkańcy tak mówią.
Myślę, że będzie ci tu lepiej.
Gdzie?
Tutaj.
Myślę, że będzie dla ciebie dużo spokojniej i przyjemniej
jeśli oboje podejmiemy decyzję o twoim mieszkaniu tutaj.
Co myślisz?
A co z tobą? Co będziesz robić? Gdzie...?
Gdzie będziesz spała? W którym pokoju?
Cóż, jeśli pamiętasz, przenoszę się do Paryża.
Wcale nie.
Tak. Pamiętasz?
Mówiłam ci o tym. Pamiętasz?
Ale mówiłaś...
- Jesteś pewna? - Tak.
Ale mówiłaś mi...
że zostaniesz tu ze mną.
Nie, muszę jechać. To ważne.
Wszystko ci wytłumaczyłam.
Będę cię odwiedzać, w okazyjne weekendy.
A co ze mną?
Zostaniesz tutaj, w Londynie.
Całkiem sam?
- A co z twoją siostrą? Gdzie ona jest? - Och, Tato.
Gdybyś tylko wiedziała, jak za nią tęsknię.
Ja też. Też za nią tęsknię, Tato. Wszyscy tęsknimy.
Anne?
Dobrze się spało?
Co ja tu robię?
Już czas.
Nie pytałem o czas. Pytałem, co tutaj robię.
Gdzie jest Anne?
Przyniosłam twoje leki.
Czemu się po prostu nie odpierdolisz ze swoimi lekami?
- Jesteś pielęgniarką? - Tak.
Och, jesteś. Rozumiem. Tak.
Jesteś pielęgniarką.
Tak.
Dokładnie o tym myślałem. Jesteś tym typem. Typowa pielęgniarka.
To, co tutaj robisz?
- Proszę? - Co tu robisz?
Opiekuję się tobą.
Co ty powiesz? Mną?
Pierwsze słyszę.
Od kiedy?
Od kilku dobrych tygodni.
Och, kilka tygodni?
Miło słyszeć.
Wybornie. Nikt mi w tym domu niczego nie mówi.
- Myślałem, że dostaniemy nową. - Nową?
Pielęgniarkę. Nową pielęgniarkę.
Tę, która wygląda trochę jak Lucy, moja druga córka.
Spotkałem ją ostatnio. Przyszła tu, prawda?
Weźmiesz leki?
Miała zacząć pracę dziś rano.
Laura. Tak?
Mylisz rzeczy, Anthony.
Ta, która przypomina mi o Lucy.
- Tak. - Tak.
Czas na leki.
Tak.
Nie są liczone od minuty, prawda?
Gdzie jest Anne?
Twojej córki tu nie ma, Anthony.
- Gdzie ona jest? Wyszła? - Jeśli pamiętasz,
mieszka w Paryżu.
Nie. O, nie, nie, nie.
Myślała o wyjeździe...
ale ostatecznie została.
Jest tam od kilku miesięcy.
Moja córka, w Paryżu?
Nie, nie, nie. Nie mówią tam nawet po angielsku.
Zobacz.
Wczoraj czytaliśmy razem tę pocztówkę, którą ci wysłała.
Pamiętasz? Spójrz.
Mówię ci to codziennie.
Mieszka w Paryżu, bo spotkała mężczyznę, Paula
i z nim teraz mieszka.
Odwiedza cię czasem.
- Anne? - Tak.
Wpada czasami na weekendy.
Przyjeżdża tutaj i idziecie na spacer do parku.
I opowiada ci o swoim nowym życiu, mówi, co u niej słychać.
Ostatnio przyniosła ci kawę, bo lubisz kawę.
Nie cierpię kawy.
Piję tylko herbatę.
- Wszystko w porządku? - Tak. Tylko się ubieraliśmy.
Wszystko w porządku?
Tak.
- Proszę. - Dziękuję. Miłego dnia.
Do zobaczenia.
On, tamten, kto to?
Kto?
Ten, co wyszedł.
To Bill.
Bill?
- Tak. - Jesteś pewna?
Tak. Czemu?
Bez powodu. Po prostu...
Po prostu, ja... Jak to powiedzieć?
Co on tu robi?
Tu, w moim mieszkaniu? Znam go?
To Bill. Widzisz go codziennie.
Doprawdy?
- A ty... - Co?
Przepraszam, że pytam, ale...
Znaczy, ty, kto...?
Kim jesteś?
Jestem Catherine.
Catherine. Dokładnie.
Tak, tak, tak.
Catherine.
- A on to Bill. - Tak.
A co ze mną?
Kim...
dokładnie ja jestem?
Ty?
Jesteś Anthony.
Anthony?
Tak.
Anthony. Ładne imię.
"Anthony," nie uważasz?
Bardzo ładne imię.
Mama mi je dała, tak myślę.
- Znasz ją? - Kogo?
Moją matkę.
- Ona... - Nie.
Miała... Ona...
Miała takie wielkie oczy.
Widzę teraz jej twarz.
Była... Mam nadzieję, że ona...
odwiedzi mnie kiedyś.
Co myślisz? Mamusia.
Mówiłaś, że może kiedyś wpaść, okazyjnie, w weekendy.
Twoja córka.
Nie.
Moja mamusia.
Chcę do mojej mamusi.
Chcę moją mamusię. Chcę stąd iść.
Niech... Niech ktoś po nią pójdzie.
Teraz...
Nie, nie. Chcę do mojej mamusi. Chcę, żeby mnie zabrała.
Ja... chcę do domu.
Co się dzieje, Anthony?
Co się dzieje?
Czuję, jakby...
Jakbym gubił swoje liście.
- Twoje liście? - Tak.
Co masz na myśli?
Gałęzie i wiatr i deszcz.
Nie wiem już, co się dzieje.
Wiesz, co się dzieje?
Cała ta sprawa z mieszkaniem.
Ja... nie mam już nawet gdzie położyć głowy.
Ale wiem, że mam zegarek na nadgarstku, tyle wiem.
Na podróż.
Jeśli nie, ja...
Nie wiem czy ja...
będę gotowy...
na...
Najpierw...
się ubierzemy, dobrze?
Tak.
Ubierzemy się,
a wtedy pójdziemy na spacer do parku, co ty na to?
Tak.
Dobrze.
Drzewa i wszystkie liście.
Wtedy wrócimy tutaj i coś zjemy.
Tak.
I wtedy będziesz mógł mieć swoją siestę, dobrze?
Tak.
A wtedy, jeśli będziesz się dobrze czuł
możemy pójść na jeszcze jeden mały spacerek do parku.
- Tylko we dwoje. - Tak.
Bo jest taki ładny dzień.
Jest słonecznie.
I musimy iść, dopóki jest słonecznie.
- Musimy łapać okazję. - Tak.
Bo dobra pogoda nigdy nie trwa długo, prawda?
Nie.
To... ubierzmy się.
Dobrze?
Nie.
- Chodź. - Nie.
Chodź, skarbie.
Wszystko dobrze. Chodź.
Już dobrze.
Spokojnie.
Za chwilę poczujesz się lepiej, obiecuję.
Wszystko będzie dobrze.
Tłumaczenie: Fanowaty