The FATHER, BABA Çevirmen: Bekir Özgün
Baba? Ben geldim.
Baba?
Demek buradasın.
- Burada ne işin var? - Sence?
Eee, ne oldu?
- Hiçbir şey. - Söyle lütfen.
Söyledim, hiçbir şey olmadı.
- Hiçbir şey olmadı mı? - Olmadı.
- Az evvel onunla telefonda konuştum. - Peki bu neyi kanıtlar?
Artık bu şekilde davranamazsın.
Burası benim dairem değil mi? İnanılmaz!
Bir anda bana saldırıyorsun sanki... Bu kadının kim olduğu hakkında bir fikrim yok.
Ondan hiçbir şey istemedim.
- Sana yardım etmek için burada. - Neye yardım etmek için?
Onun yardımına ihtiyacım yok. Kimsenin yardımına ihtiyacım yok.
Ona orospu dediğini söyledi.
Başka ne söyleyebilirim bilmiyorum.
Olabilir. Hatırlamıyorum.
Ağlıyordu.
Ona orospu olduğunu söylediğim için mi?
Hayır. Onu fiziksel olarak tehdit ettiğini söyledi.
Ben mi?
Fiziksel olarak mı?
Neyden bahsettiğini bilmiyor. Bu kadın kafayı yemiş. İnan bana.
Gitmesi en iyisi. İnan bana.
Özellikle de...
Özellikle ne?
Bunu sana söylemek istemezdim ama bilmen gerekir ki...
Ondan şüpheleniyorum...
- O... - O ne?
- Benden bir şeyler çalıyordu. - Angela mı?
Neyden bahsediyorsun sen?
Sana söylüyorum, saatimi o çaldı.
- Saatini mi? - Evet. Evet.
Geçen sefer kaybettiğin gibi mi?
Hayır. Zaten şüphelerim vardı. Ben de ona bir tuzak kurdum.
Saatimi çalıp çalmayacağını görmek için görünür bir yere bıraktım.
Nereye? Nereye bıraktın?
Bilmiyorum, hatırlamıyorum.
Tek bildiğim bulabileceğin bir yerde değil Saati bulamıyorum.
Al sana kanıt. O kız saatimi çaldı. Çaldığını biliyorum.
Evet.
Sorun nedir?
Ne yapacağımı bilmiyorum.
Konuşmamız lazım baba.
Zaten konuşuyoruz değil mi?
Hayır, yani ciddi bir şekilde.
Bu dördüncü kişi...
Sana söylüyorum, ona veya başka birine ihtiyacım yok.
Kendi başımın çaresine çok iyi bakabilirim.
Onu bulmak kolay olmadı. Bu kolay değil.
Gerçekten iyi göründüğünü düşündüm.
Oldukça nitelikli biriydi.
Ve artık burada çalışmak istemiyor.
Sana ne söylediğimi dinlemiyorsun.
O kız saatimi çaldı.
Bir hırsızla yaşayamam, anlıyor musun?
Küvetin altına baktın mı?
- Ne? - Küvet borularının altına...
- ...değerli eşyalarını sakladığın yere. - Sen nereden biliyorsun?
- Ve bana doğruyu söyle. - Biliyorum işte.
Gizli yerimi mi arıyordun?
- Hayır. - Öyleyse bazen değerli eşyalarımı...
...orada sakladığımı nereden biliyorsun?
Kazara buldum.
- Sen... - Baba.
Baba!
Nereye gidiyorsun?
Hiçbir şeye dokunmadım!
Saatini buldun demek ki?
- Ne? - Saatini.
Evet.
Öyleyse Angela'nın bir şey yapmadığını fark etmişsindir?
Çünkü şans eseri saati tam vaktinde sakladım.
Aksi taktirde saatin kaç olduğunu bilmeden seninle konuşarak burada oturuyor olurdum.
Saat beş eğer merak ediyorsan.
Şahsen ben merak ederim.
Ne yapsam hata oluyor.
- İlaçlarını aldın mı? - Evet.
Neden bana sanki yanlış bir şey olmuş gibi bakıyorsun? Her şey yolunda Anne.
Dünya dönüyor.
Sen hep böyleydin. Evhamlı birisin.
Kız kardeşinin aksine...
Bu arada o nerede? Ondan haberin var mı?
Sana bir şey soruyorum.
Taşınmam gerekiyor baba.
Londra'dan taşınmam gerekiyor.
Gerçekten mi? Neden?
Bunu konuşmuştuk. Hatırlıyor musun?
Bu yüzden mi o bakıcının benle yaşaması konusunda ısrarcısın?
Kesinlikle öyle.
Fareler gemiyi terk ediyor.
Burada olmayacağım.
Her gün buraya gelemeyeceğim.
Bunu anlaman gerekiyor baba.
Evet.
Demek ayrılıyorsun.
Ne zaman? Yani neden?
Biriyle tanıştım.
Sen mi?
Evet.
- Yani bir adamla mı? - Evet.
Cidden mi?
Bu kadar çok şaşırmana gerek yok.
Hayır, hayır sadece bu...
Kabul etmelisin ki o adamdan beri...
- James? - James.
Çok şey olmadı...
- Bu arada o ne yapıyor? - Paris'te yaşıyor.
Bu yüzden ben de oraya taşınacağım.
Sen ve Paris mi?
Oraya taşınmazsın sen, değil mi?
Yani kendine gel. Daha İngilizce bile konuşamıyorlar.
Eğer doğru anladıysam...
...benden ayrılıyorsun.
Değil mi?
Beni terk ediyorsun.
Baba.
Bana ne olacak?
Açıkçası bu benim için oldukça önemli...
...aksi taktirde gitmezdim.
Onu gerçekten seviyorum.
Geri döner ve seni sıklıkla görürüm.
Hafta sonlarında.
Ama seni burada yalnız başına bırakamam. Bu mümkün değil.
Bu yüzden...
Eğer bakıcın olmasını kabul etmezsen mecburen seni...
Ne?
Anlaman lazım baba.
Anne?
Mecburen ne yapacaksın?
Anne?
Kimse orada var mı?
- Her şey yolunda mı? - Sen kimsin?
- Affedersin? - Sen kimsin?
Burada ne işin var?
Dairemde ne işin var?
Anthony, benim Paul.
Kim?
Burada ne yapıyorsun?
Burada yaşıyorum.
- Sen mi? - Evet.
- Burada mı yaşıyorsun? - Elbette.
Dairemde mi yaşıyorsun?
Şimdiye kadar duyduğum en iyisi.
Bu saçmalık da neyin nesi?
Anne'yi arayacağım.
Kızını.
Evet sağ ol. Anne'nin kim olduğunu biliyorum.
Anne'yi tanıyor musun? Onun arkadaşı mısın?
Seninle konuşuyorum!
Anne'yi tanıyor musun?
Onun kocasıyım.
- Kocası mı? - Evet.
Ne zamandan beri?
On yıl olmak üzere.
Evet, evet.
Elbette, evet, evet.
Kesinlikle.
On yıl oldu? Ama düşündüm de...
Sen...
- ...ayrılmamış mıydın? - Kim?
- Anne ve ben mi? - Evet, ayrılmadınız mı?
Hayır.
Emin misin?
- Evet Anthony. - Ama bu Fransa şeyi..
...Paris'e gitmesi gerekmiyor muydu?
- Onun...? - Merhaba canım. Evet, benim.
Hayır, sadece baban kendini pek iyi hissetmiyor.
Sanırım seni görmek istiyor.
Güzel. Çok geç kalma.
Biraz alışveriş yapıyor.
Birkaç...
- ...dakikaya gelir. - Güzel.
Evet, bana dedi ki...
Geçen gün bana Paris'e taşınması gerektiğini söylemişti.
- Bana söyledi. - Paris mi?
Evet.
Paris'te ne yapacaktı ki?
Bir Fransız ile tanışmış.
Hiç sanmıyorum Anthony.
Evet, tanıştı. Geçen gün bana söyledi. Aptal değilim.
Oraya taşınacağını ve onunla yaşayacağını söyledi.
Hatta ben de bunun aptalca bir fikir olduğunu söylediğimi hatırlıyorum...
...çünkü daha İngilizce bile konuşamıyorlar.
- Bundan haberin yok mu? - Hayır.
- Tüh! - Ne?
- Pot mu kırdım? - Endişelenme.
Bundan bana bahsetmedi...
...ama niyetli olduğundan eminim.
Peki Fransız'ı tanıyor musun?
- Hayır. - Hadi ya!
Takma kafana. Başını dik tut! Er ya da geç birbirlerinden ayrılırlar.
Tecrübelerimden biliyorum.
Beklerken bir şeyler içmek ister misin?
Bir bardak su? Meyve suyu?
Hayır, sadece...
Bir şey söyleyecektim.
Evet. O bakıcı kız yüzünden oldu.
- Laura mı? - Adını unuttum.
Karın beni o kıza teslim etmekte ısrar ediyor.
Bu konuyu biliyorsun. Sanki başımın çaresine bakamazmışım gibi.
Karın bana yardıma ihtiyacım olduğunu söyledi.
Kendi başımın çaresine son derece iyi bir şekilde bakmama rağmen.
Karın yurt dışına Paris'e gitmek zorunda olsa bile.
Neden ısrar ettiğini anlamıyorum.
Yani bir bana baksana. Şöyle bir bana baksana.
- Paul. - Evet, Paul.
Bana iyice bak. Hâlâ da kendi başımın çaresine bakabiliyorum.
Sen ne dersin?
Yani tamamen kafayı yemedim.
Hemfikir misin? Elbette öylesin.
Ama onun...
Bu saçma sapan saplantının nereden çıktığını bilmiyorum.
O küçüklüğünden beri hep böyle birisiydi.
Çok akıllı birisi değildir.
O pek de...
...zeki biri değildir. Bu huyu annesine çekmiş.
Bence senin için elinden geleni yapmaya çalışıyor Anthony.
Elinden geleni, elinden geleni, aynen.
Ondan hiçbir zaman bir şey istemedim.
Arkamdan ne iş çevirdiğini bilmiyorum ama bir şeyler çeviriyor.
Arkamdan bir iş çevirdiğini biliyorum.
Beni bir bakım evine göndermeyi istediğini düşünüyorum.
Evet, belirtileri gördüm.
Ama sana açık konuşayım.
Dairemi terk etmeyeceğim!
- Burası senin dairen değil Anthony. - Affedersin?
Hatırlarsan buraya sen taşındın...
Sen bizim evimize geldin sen de şeyi beklerken...
- Neyi? - Yeni bir bakıcıyı.
Son bakıcıyla bozuştuğun için.
- Angela ile. - Öyle mi?
Bu yüzden sen beklerken bizim evimizde kalıyorsun.
- Öyleyse James... - Paul.
Evet Paul.
Buranın sana ait olduğunu mu söylüyorsun?
Evet.
Artık herşeyi duydum.
- Ben geldim. - İşte geldi.
- Ne var ne yok? - Pek bir şey yok.
Babanın aklı karışmış gibi.
Bir sorun mu var?
Bu saçmalık da neyin nesi?
Neyden bahsediyorsun?
Anne nerede?
Affedersin?
Anne. Nerede?
Buradayım.
Sadece biraz alışverişe çıktım. Şimdi de döndüm.
Anlıyorum.
Ne aldın?
Tavuk. Kulağa hoş geliyor mu? Acıktın mı?
Evet neden olmasın?
Bırak ben alayım.
- Herşeyi hazırlarım. - Sağ ol.
Paul iyi hissetmediğini söyledi.
Ben iyiyim sağ ol.
Endişeli...
...görünüyorsun.
Hayır sadece...
Sadece ne?
Söyle bana.
Mutfakta bir bardak çay hazırlıyordum.
Dairede yalnızdım sonra birdenbire bir ses duyuverdim.
Ardından içeri geldim ve kocanı gördüm.
Kim?
- Kocanı. - Ne kocası?
- Senin kocan, canım. Benim değil ya. - James?
Kocan.
Ben evlenmedim baba.
Affedersin?
Ayrılalı beş yıldan fazla oldu.
Hatırlarsan.
- Öyleyse o kim? - Kim?
Bunu bilerek mi yapıyorsun? Tavuğu alıp giden adamdan bahsediyorum.
- Tavuk mu? - Bir dakika önce birine...
- ...tavuğu vermedin mi? - Neyden bahsediyorsun baba?
Tavuğu birine vermedin mi?
- Tavuk! - Ne tavuğu? Ne diyorsun sen baba?
Az önce buradaydı.
Sanırım bir yanlışın var baba. Burada kimse yok.
- Adam ortadan kayboldu. - Kim?
- Tavuğu alan adam mı? - Kocan!
- Neden gülüyorsun? - Bir şey yok. Özür dilerim. Özür dilerim.
Bütün bu saçmalıklar beni çıldırtıyor.
Sorun nedir baba?
Tuhaf bir şeyler dönüyor.
İnan bana Anne, tuhaf bir şeyler dönüyor.
Gel otur. Hadi.
Endişelenme.
Her şey kendiliğinden düzelecek.
Bilmiyorum.
Evet, düzelecek.
Endişelenme.
İlaçlarını aldın mı?
Bu ne işe yarayacak ki?
Hadi sana ilaçlarını verelim.
Akşam dozunu.
Daha sonra iyi hissedersin.
Bu bir süredir oluyor.
Etrafımızda kötü şeyler dönüyor.
Bunu fark ettin mi?
Buranın benim dairem olmadığını iddia eden bir adam vardı.
Gerçekten de sevimsiz birine benziyordu.
Birazcık da kocana, daha kötüsü.
Şimdiye dek en iyisi, öyle değil mi?
Dairemde. Bana söyledi.
Ama...
Burası benim dairem.
Değil mi?
Anne?
Öyle değil mi?
Söyle bana Anne burası gerçekten de benim dairem.
Değil mi?
Teşekkür ederim.
Evet.
Biliyorum.
Hayır, bunun bazen ne kadar zor olduğunu tahmin edemezsin.
Geçen gün beni hatırlamadı bile.
Biliyorum.
Evet.
Sağ ol.
Onu sevdiği sürece bir sorun yok değil mi?
Ve mutlu olacağını bildiğim sürece.
Evet.
Hayır bu iyi bir fikir. Evet kesinlikle.
Öyle umuyorum. Telefonda iyi birine benziyordu.
Seni durumdan haberdar ederim.
Aynen.
Tamam.
Doğru, doğru.
Tamam. Sonra konuşuruz. Sevgilerimle. Güle güle.
- Merhaba. - Merhaba. Çok erken gelmedim değil mi?
Hayır, hayır, hiç de bile. İçeri gel.
- İçeri gel. - Sağ ol.
Buyurun.
- Geldiğiniz için teşekkür ederim. - Önemli değil.
Babam şu anda odasında. Bir şeyler içmek ister misin?
- Hayır sağ olun. - Peki. Lütfen rahatınıza bakın.
Ben...
Evet, diyordum ki babam oldukça huysuzdur bütün bu...
- Sorun değil. - Evet bu durum onu...
Bence bana çok kızmış.
Bunu size söylüyorum çünkü kendisi beklenmedik bir şekilde tepki verebilir.
Şimdiye dek tek başına mı yaşadı?
Evet. Buraya yakın bir dairede kalıyordu. Ki işe yaramıştı.
Ve her gün onu düzenli olarak ziyaret edebiliyordum.
Lakin başka bir düzene geçmek zorunda kaldık.
- Artık elverişli değildi - Anlıyorum.
Ardı ardına birçok bakıcısı oldu.
Onlarla iyi geçinmekte zorlanıyor.
Bildiği yoldan gider.
Bu yüzden onu yanıma aldım.
Ancak bunu kendi başıma idare etmekte çok zorlandım.
Bu birazda çalışmam gerektiği için...
...ve bu yüzden birilerinin bana yardım etmesine ihtiyacım var.
- Zil mi çaldı? - Baba. Evet.
- Seni Laura ile tanıştırayım. - Nasılsınız efendim?
Sana Laura'nın bugün ziyaret edeceğini söylemiştim...
...siz de tanışmış olursunuz.
- Merhaba. - Merhaba.
- Çok güzelsiniz. - Teşekkür ederim.
Ama...
Daha önce tanışmış mıydık?
- Hayır hiç sanmıyorum. - Emin misiniz?
Sizi daha önce gördüğüme dair keskin biz ilenime sahibim.
Laura bizimle tanışmak için buraya geldi...
...böylece nasıl yaşadığının...
...ve ne denli sana yardım edebileceği konusunda bir fikir sahibi olabilir.
Biliyorum canım. Biliyorum.
Zaten yüzlerce kez söylemiştin.
Kızım...
...tekrar etmeye eğilimli biri.
Ama nasıl olduğunu bilirsin, ihtiyarlıktan ötürü oluyor.
- Bir içki alır mıydınız? - Çok naziksiniz ama sağ olun.
Aperatif içki? Emin misiniz? Ufak bir aperatif.
Aperatif zamanı geldi, hayır mı?
Bir dakika bekle hemen dönerim.
Saatini arayacak.
- Cazibeli olduğunu söylemeliyim. - Evet. Her zaman öyle değil.
Tıpkı düşündüğüm gibi aperatif zamanı!
İki saatim var. Hep iki tane olmuştur. Biri bileğimde diğeri de aklımda.
Her zaman böyle olmuştur.
- Şimdi, ne almak istersiniz genç hanım? - Baba.
Konuğumuza bir içki teklif edebilirim değil mi?
Ne istersiniz?
- Siz ne alacaksınız? - Ufak bir viski.
- Ben de aynından alayım. - Şahane.
İki ufak viski geliyor.
Anne lütfen.
Sorun değil Anne, sana bir içki teklifinde bulunmayacağım.
Asla alkol kullanmaz. Bir damlasına dahi.
- Doğru. - Asla. Bir damla bile.
Bu yüzden böyle...
- Böyle ne? - Ciddi görünüyor. Tıpkı annesi gibi.
Tanıdığım en ciddi kadın.
Aptalca. Oysa küçük kız kardeşi...
- ...oldukça farklıydı. - İki kızınız mı var?
Evet. Her ne kadar diğerinden bir haber alamasam da.
Yine de o benim hep en sevdiğim kızımdı.
O bir ressamdı. Bak işte orada.
Piruet. Güzel, değil mi?
Evet öyle.
Evet.
Büyüleyici bir kız.
Neden hiç iletişime geçmiyor anlamıyorum. Hem de hiç.
Viskiniz.
- Teşekkür ederim. - Şerefe!
Bir bardak viski için her şeyimi verirdim. Sen ne dersin?
- Pek bir şeyim yok bu yüzden... - Gerçekten mi? Ne iş ile meşgulsünüz?
- Diğer insanlara bakıyorum. - Diğer insanlara mı?
Evet. İşim, yardıma muhtaç insanlara yardım etmek.
Senin gibi kızlar sanki hep bana içinizi açmaya çalışıyorsunuz gibi geliyor.
Zor bir iş olsa gerek, değil mi?
Sürekli onlarla zaman geçirmek...
Hayatta katlanamazdım. Haksız mıyım?
Peki ya siz? Siz ne iş ile meşguldünüz?
Dansçıydım.
- Öyle mi? - Evet.
- Baba. - Ne?
- Sen mühendistin. - Sen nereden biliyorsun?
Step dansı benim uzmanlık alanımdı.
- Gerçekten mi? - Şaşırmış görünüyorsun.
- Evet, biraz. - Neden?
Bana inanmıyor musun ya da bunu hayal etmekte zorluk mu çekiyorsun?
Elbette. Sadece... Step dansını hep sevmişimdir.
Öyle mi? Bu işte hâlâ iyiyim. Dur sana göstereyim.
Mükemmel. Neden gülüyorsun?
Hiç. Özür dilerim. Özür dilerim.
Bana kimi anımsattığını biliyorum.
- Kimi? - Lucy'yi.
- Lucy, genç olduğu zamanlar. - Lucy mi?
Evet diğer kızım. Aynen öyle.
- Bir benzerlik var, sen ne dersin? - Evet olabilir. - Evet.
Evet.
Tıpkı onun da anlamsızca gülme alışkanlığı gibi.
Seni oyuna getirdim değil mi?
Gördüğün gibi durum oldukça basit.
Uzun zamandan beri bu dairede yaşıyorum.
Buna oldukça önem veriyorum.
Burayı satın alalı otuz yıldan fazla oldu.
Düşünebiliyor musun? Sen daha doğmamıştın bile.
Burası büyük bir daire.
Çok güzel. Çok büyük.
Ve ben burada hep mutluydum.
Neyse, kızım bu daireyle çok ilgileniyor.
Neyden bahsediyorsun sen?
Gördüğün gibi kızım benim kendi başımın çaresine bakamayacağımı düşünüyor.
Bu yüzden yanıma taşındı, sözde yardım etmek için...
...ayrılığından kısa süre sonra tanıştığı adamla.
Evet. Onu oldukça kötü etkiliyor...
- Sana söylemem gerekiyor. - Ne diyorsun sen baba?
Bu yüzden o da benim kendi başımın çaresine bakamayacağıma ikna etmeye çalışıyor.
Ve sonra yapacağı şey beni kovmak olacak.
Nereye olduğunu bilmiyorum. Bu da dairemi elimden almanın çok etkili bir yolu.
Ancak bu durum böyle gerçekleşmeyecek.
Üzgünüm canım. Bari bunu sana şimdi söyleyeyim.
Yakın bir zamanda bu daireyi bırakmayacağım.
Sizden daha uzun yaşayacağım.
İkinizden de.
Seni bilmem ama...
...kızımdan daha çok yaşarım.
Aslında önemli bir noktaya değineceğim.
Onun mirasçısı olacağım. Diğer türlü değil.
Ve cenaze gününde ufak bir konuşma yapacağım.
Herkese onun ne kadar acımasız ve çıkarcı biri olduğunu hatırlatmak için.
- Bu durumdan özür dilerim. - Neden? Son derece iyi anlıyor.
Anlamayan sensin.
Aylarca ona kendi başımın çaresine bakabileceğime ikna etmeye çalışıyorum.
Ama o dinlemek istemiyor.
Kimsenin yardımına muhtaç değilim.
Ve dairemi bırakmayacağım.
Tek istediğim herkesin siktir olup gitmesi.
Ayrıca unutmadan...
...benim için büyük bir zevkti.
Hoşça kalın. Görüşmek üzere.
Bundan dolayı çok özür dilerim.
Bildiği yoldan gittiğini söylediğinde şaka yapmıyordun.
Gerçekten çok üzgünüm.
Olmayın. Bu tür tepkiler oldukça normaldir.
Her şey yoluna girecektir.
Öyle mi dersiniz?
Evet.
Nasıldı?
Ne?
Güzel geçti mi?
Evet.
Öyle sanıyorum. Yarın başlayacağını söyledi.
- Burada mı? - Evet.
Güzel.
Evet. Bakalım ilk günler nasıl geçecek ve...
İşe yaramayacağından çok endişelendim ama sonunda iyi geçti.
- Büyüleyiciymiş. - Söylemiştim sana.
Evet. Onu gerçekten de büyüledi.
Onu görmeliydin.
Ona bir zamanlar dansçı olduğunu söyledi. Step dansçısı.
- Hadi canım! - Gerçekten.
Bunu sana nasıl tarif edebileceğimi bilmiyorum. Bence gerçekten de...
Bence ikisi beraber çok iyi geçineceklerdir.
Sonra ona Lucy'yi anımsattığını söyledi.
Gerçekten mi?
Kaç yaşında?
Neden, ilgini mi çekti?
Senin sorunun ne?
Eğer iyi geçtiyse bu güzel bir haber, değil mi?
Evet, öyle.
Eee?
- Senin sorunun ne? Söyle. - Sadece...
Ne?
Az evvel tavukla döndüğüm zaman beni hatırlamadı.
Sadece garip hissettirdi.
Anlıyorum.
Gerçekten zorlanıyorum.
Gel sarıl bana.
Bunu gözlerinde gördüm. Kim olduğumu bilmiyordu.
Sanki bir yabancıymışım gibi.
- Buna alışman gerekecek. - Bunu yapamam.
Bence yapabilirsin. Bunu gerçekten de yapabilirsin.
Hadi.
Ah! Baba. Merhaba.
Yemek beş dakikaya hazır olur. Senin için uygun mudur?
Olur canım. Benim için uygundur.
Benim için uygundur. Merhaba.
Acıktın mı?
Evet, evet. Ama...
Bu akşam konuğumuz var mı?
Hayır, neden?
Hiç.
Her şey yolunda mı?
- Günün iyi geçti mi? - Evet çok iyiydi.
Laura ziyaret etti.
Değil mi baba? Az önce Laura bizi ziyaret etti.
- Kim? - Laura.
Bize ziyarete gelen genç kadın.
- Sonrasında doktora gittik. - Saatimi gören oldu mu?
- Sanırım kaybettim. - Yine mi?
Büyük ihtimalle dolaba koymuşsundur.
- Sakladığın yerde. - Ne dolabı?
Neyden bahsettiğini bilmiyorum.
Gerçekten bilmiyorum Anne.
Ne dolabı? Dolap falan yok. Dolap falan yok öyle değil mi?
- Ağzından çıkana dikkat eder misin? - Dolabına baktın mı?
Orada değil. Bir yerlerde kaybetmiş olmalıyım.
- Ya da çalınmıştır. - Çalınmamıştır.
Ne demek istiyorsun, çalınmamış? Uçup gitmiş olamaz ya.
- Gidip bakmamı ister misin? - Çok isterim. Çok can sıkıcı.
Endişeliyim. Oldukça endişe verici.
Bunca şeyimi kaybetmek, herkes kendine yardımcı oluyor ve...
Eğer böyle daha çok devam ederse dımdızlak ortada kalırım.
Ve ben...
Saatin kaç olduğunu söyleyemeyeceğim. Lütfen.
Sağ ol.
Saatin var mı?
Neredeyse sekiz.
Geç olmuş.
Yemeğe oturmamız gerekmiyor mu?
Evet, tavuk hazır olunca beş dakikaya otururuz.
Akşama tavuk mu var?
Anne'nin aldığı tavuk.
Çok hoş.
Saatin...
Saatin çok hoş.
Evet. Senin mi?
Yani bu sizin mi?
Evet.
- Bakabilir miyim? - Görünen o ki günün güzel geçmiş.
Evet.
Çok güzeldi. Çok güzel.
- Galiba Lucy'ye benziyormuş. - Öyle mi?
Bilmiyorum. Onu hiç görmedim.
Hayır...
Güzel geçti. Anne memnun görünüyordu.
Gerçekten ihtiyacım... Bu daha çok Anne için.
Buna bakabilir miyim? Saatine bakabilir miyim?
Haklısın bunun işe yaraması onun için önemli.
- Evet. - Anthony...
...senin için endişeleniyor.
Ve sen sürekli kavga edince bu durum onu üzüyor...
- Saatimin nesi var? - Hiç.
Sadece bakıyordum.
Bakmak istiyorum...
Güzel olup olmadığına bakmak için. Çok hoş.
- Satın mı aldın? - Affedersin?
Hediye mi geldi yoksa satın mı aldın?
Satın aldım.
Neden?
Fişin sende olduğunu sanmıyorum?
Ne demek istiyorsun?
- Saatin... - Anne'den bahsediyorum.
Anne?
Evet Anne.
Evet.
Gerçekten neden hiç iyi geçinemediğimizi anlamıyorum.
Oysa kız kardeşi...
O başka biriydi.
Onu tanıyor musun? Olağanüstü biri.
Olağanüstü.
Aylardır onu görmedim.
Onu suçlayamam, o...
...dünyayı geziyor sanırım.
Kendisi ressamdır.
Bir gün beni görmeye gelirse çok mutlu olurum.
Onu kollarıma alırdım ve birbirimize sımsıkı sarılırdık.
Saatlerce, tıpkı eskiden olduğu gibi.
Uzun zaman önce, genç olduğu zamanlar.
Bana hep böyle seslendiği zamanlar...
"Cici baba."
Böyle...
Bana böyle seslenirdi, anlıyor musun?
Çok hoş değil mi? "Cici baba."
Sana bir şey sorabilir miyim?
Ama dürüstçe cevap vermeni istiyorum.
Hiç dolandırmadan.
Bunu yapar mısın?
Tabii.
Peki, öyleyse...
Daha ne kadar buralarda takılıp herkesi rahatsız etmeyi planlıyorsun?
Ne oldu?
Saçına ne yaptın?
Hiç. Neden?
Güzel görünüyorsun.
- Anahtarlarını mı kaybettin? - Hayır.
Merhaba. Babamın Dr. Sarai ile bir randevusu var.
Baba buraya gel.
Tamam, teşekkürler.
Orayı sen imzalayacaksın.
Bunları ben doldururum.
Doğum tarihiniz?
Cuma, 31 Aralık, 1937.
- Cuma mı? - Evet.
Şu anda kızınızla kalıyorsunuz değil mi?
Evet. Kendisi Paris'e gidene dek.
Hayır baba, neden sürekli Paris diyorsun?
- Ne? - Londra'da kalacağım.
Sürekli fikrini değiştiriyorsun. Sana nasıl yetişebiliriz ki?
Paris'te yaşayacağım ile ilgili hiçbir husus olmadı.
- Evet oldu. Sen söyledin. - Hayır söylemedim.
Affedersin. Geçen gün bana söyledin.
Unuttun mu? Unutmuş.
Hafıza kaybından mustaripsin. Ben olsam doktora danışırdım.
Her neyse, Paris'e gitmiyorum.
Bu çok iyi. Paris.
Daha İngilizce bile konuşamıyorlar.
Bunların ne kadar endişe verici olduğunu biliyorum...
...ve olaylar hızlıca değişebilir. Eğer bir şeye ihtiyacınız olursa...
- ...beni arayabilirsiniz. Her zaman. - Tamamdır.
Teşekkürler. Yardımınız için teşekkür ederim.
Baba?
- Teşekkürler. - Teşekkürler.
Teşekkürler.
Merhaba. Sorun nedir?
Ne?
Pekâlâ. Bir dakikaya gelirim.
- Teşekkürler. - Sağ olun.
Affedersiniz.
Ne oluyor?
Pek bir şey yok ama sanırım seni görmek istiyor.
- Nerede? - Odasında.
- Dur alayım. - Sağ ol.
Dur yardım edeyim.
Ne yapmışsın?
Sorun nedir?
Hiç.
Pekâlâ. Ben yemeği hazırlayacağım
Anne?
- Efendim? - Her şey için sağ ol.
Başka bir düzen bulmamız gerek.
Ne gibi?
Onu bir kuruma gönderebiliriz.
- Bir eve mi? - Evet bir bakım evine.
Onun için daha iyi olur.
Bunu neden şimdi söylüyorsun? Yarın bu kız işe başlayacak.
Evet haklısın. Göreceğiz.
Belki de bu kız ile her şey güzel gider.
İyi olduğunu düşünüyorsun.
Ama inan bana doktor haklı.
Zamanı geldiğinde... Kız ne kadar iyi olsa da o hasta, Anne.
O hasta.
Baba, neden orada duruyorsun? Hadi gel.
Hadi baba. Gel de otur.
Hadi baba.
Pekâlâ.
- Demek bugün güzel geçti? - Evet. Çok güzel.
Öyle değil mi baba?
- Ne? - Onu çok güldürdün.
- Öyle mi? - Büyüleyici olduğunu söylemişti.
Kendi bildiğin yoldan gittin ama büyüleyiciydin.
Yarın sabah işe başlamak için buraya gelecek.
- Biraz daha ister misin? - İsterim. Güzel tavukmuş.
- Öyle mi dersin? Nereden aldın? - Aşağıdaki marketten. Neden?
Bir şey yok. Güzel tavukmuş.
Paul?
Hayır sağ ol.
Demek bütün gün çalışacak öyle mi?
- Yani... - Evet altıya kadar.
- Daha sonra? - Ne demek istiyorsun? - Altıdan sonra? - Ben burada olacağım.
- Mutlu oldun mu? - Ne için?
Seninle düzgün bir şekilde ilgilenen bir kızın var.
Değil mi? Şanslısın.
- Çok şanslısın. - Öyle mi dersin?
- Onun sorunu ne? - Anne?
Yoruldu. Biraz dinlenmeye ihtiyacı var.
Evet.
Onunla biraz ilgilenmelisin, dostum.
Neden bir yerlere gitmiyorsunuz?
Neden mi?
Bazen bunu bilerek mi yapıyorsun diye merak ediyorum.
Neyi?
Hiç.
Biz...
...İtalya'ya gitmeyi planladık.
Ama son anda iptal etmek zorunda kaldık.
- Neden biliyor musun? - Hayır neden?
Angela ile olan tartışman yüzünden.
Seni yalnız başına bırakıp gidemedik.
Tatili iptal edip seni buraya getirmek zorunda kaldık.
Ve şimdi de sen burada kalıyorsun.
Sonsuza dek, tabii doğru bir şekilde anladıysam.
Unutmuş.
- İlginç. - Kes şunu.
- Neyi? - Sen bir şey oldun...
- Biraz ne? - Alaycı.
Hayır, değilim.
Bence ben son derece sabırlıyım.
Çok sabırlıyım, inan bana.
Tavuğu götürdün mü?
Üzgünüm, evet. Biraz daha mı istedin?
- Mutfakta mı? - Evet, sana biraz daha getireyim.
Hayır, ben hallederim.
- Neden böyle şeyler söylüyorsun? - Ne söyledim?
Dinle, seni tamamen çok iyi anlıyorum.
- Hayır anlamıyorsun. - Evet anlıyorum.
Ama anlamadığım şey şu...
Onun için çok şey yapıyorsun ve...
...buna saygı duyuyorum.
Yani, onu buraya getirme kararını sen verdin ve...
Yani neden olmasın? Ama...
Bunu nasıl söyleyebilirim?
Sanırım farklı bir çözüm bulmak zorundasın.
- Tamamen gitmiş. - Böyle konuşmayı kes.
Nasıl konuşmamı istersin? Doğruyu söylüyorum.
Farklı bir düzen bulmamız gerekiyor.
- Ne gibi? - Onu bir kuruma gönderebiliriz.
- Bir eve mi? - Evet, bir bakım evine.
Onun için daha iyi olur.
Bunu neden şimdi söylüyorsun? Yarın bu kız işe başlayacak.
Evet haklısın. Göreceğiz.
Belki de bu kız ile her şey güzel gider.
İyi olduğunu düşünüyorsun.
Ama inan bana doktor haklı Anne.
Zamanı geldiğinde... Kız ne kadar iyi olsa da o hasta, Anne.
O hasta.
Baba, neden orada duruyorsun? Hadi gel otur.
Hadi gel baba.
Baba gel otur.
Baba.
Lütfen sizleri bağlarken hatta bekleyiniz.
Aradınız numara beklediğinizi bilmektedir.
Lütfen sizleri bağlarken hatta bekleyiniz.
Aradınız numara beklediğinizi bilmektedir.
Dr. Sarai konuşuyor.
Alo?
Baba?
Uyandın mı?
İyi uyudun mu?
Anne, bunlar nereden geldi?
Kız gelmeden önce sana çay getireyim mi?
- Tablo nerede? - Ne tablosu?
Lucy'nin.
Burayı kendi dairenle karıştırıyorsun. Orada hiç tablo yoktu.
Gel de biraz kahvaltı yap.
Anne.
Bak.
Anne?
İşte çayın geldi.
- Ne? - Çayını soğutma.
- Anne nerede? - Dışarı çıktı.
- Gerçekten mi? Çoktan mı? - Evet.
Akşama doğru geri döner. Senin ilaçlarını getireceğim.
- Hayır, bekle, bekle. - Geri döneceğim.
Sadece gidip ilaçlarına bakacağım.
Siktir.
- Saat kaç? - İlaç zamanın geldi.
Şimdi alsan iyi olur. Sonra da biter. Öyle değil mi?
Bu küçük mavi olan, bu sevdiğin olanından.
Küçük mavi hapın. Bak, rengi çok güzel değil mi?
- Sana bir şey sorabilir miyim? - Tabii.
- Rahibe misin? - Hayır.
Neden öyleyse benimle geri zekâlıymışım gibi konuşuyorsun?
- Ben mi? - Evet.
- Ama öyle konuşmadım. - "Küçük mavi hapın."
"Küçük mavi hapın."
- Özür dilerim. Öyle demek... - Evet.
Gerçekten hiç hoş değil.
Benim yaşıma geldiğin zaman anlarsın ki bu sandığından da çabuk olur.
Özür dilerim.
Bir daha olmayacak.
Söylesene...
...bir şeyi fark ettin mi?
Neyi?
- Dairemi biliyorsun. - Ne olmuş ona?
Değiştirilmiş.
Öyle mi?
Evet.
Mesela bu sandalyeler.
Orada, orada.
- Kim oraya koydu? - Bilmiyorum.
Kızınız sanırım
Kesinlikle kızım. Kesinlikle.
Ne olursa olsun fikrimi bile sormaması hiç görülmemiş bir şey.
Senden özür dilemek istedim eğer ben şey...
- ...geçen tanıştığımız zaman. - Sorun değil.
Kızınız beni uyarmıştı. Kendi yolunuzdan gideceğinizi söylemişti.
Evet.
Lucy'ye bu kadar çok fazla benzemen şaşırtıcı.
Anne bana ona ne olduğunu anlattı. Affedersiniz. Bilmiyordum.
- Neyi? - Geçirdiği kazayı.
Ne kazası?
Ne?
Neyden bahsediyorsun sen?
Hiç.
İlaçlarını alacak mısın? Sonra seni giydiririz.
- Görüyor musun? - Neyi?
Benimle sanki geri zekâlıymışım gibi konuşuyorsun.
- Hayır konuşmadım. - Konuştun!
- Konuşmadım. Ben... - Evet.
"Seni giydiririz."
"Küçük mavi hapın."
Olay şu ki ben akıllı biriyim.
Bunu aklından çıkarma.
Anlıyor musun?
Evet, aklımdan çıkarmayacağım.
Güzel. Teşekkür ederim.
Evet doğru. Ben çok akıllıyım.
Bazen ben bile şaşırıyorum.
Bir fil gibi hafızam var.
- O hayvanı biliyor musun? - Evet, evet.
Haplarını almayı unuttun.
Ne yapıyorlar orada?
- Bir bardak daha getireyim mi? - Hayır önemli değil. Şeyle içerim...
Bak orada çay var.
- Emin misin? - Evet, tabii ki. Buraya bak.
Görürsün. İzliyor musun?
- Evet. - Dikkatlice izle. Tamam mı?
Ağzıma atıyorum.
- Dikkatlice izle. - Evet, izliyorum.
Güzel.
Güzel bir bardak çay.
Hızlıca.
Görev tamamlandı.
- Tebrikler. - Evet.
Bilirsin, ben...
...çocukken bir süre sirkte çalıştım.
- Öyle mi? - Evet.
- Birkaç sihirli numara göstermemi ister misin? - Neden önce üstünü değiştirmiyoruz?
- Şimdi mi? - Evet. - Hayır şimdi olmaz. - Olur!
- Hayır. - Evet.
Neden? Mesele nedir?
Sadece pijamalarımı tekrardan geri yerine bırakacağım.
- Biraz zamandan tasarruf edebiliriz. - Ne demek istediğini anlıyorum.
Ama üstünde pijamalarınla dışarı çıkamayız.
Nereye gitmek istiyorsun?
- Parka. - Tanrım.
- Güzel bir gün. - Her şey yolunda mı?
Yolunda. Üstümüzü değiştireceğiz.
Ama...
Her şey yolunda mı Anthony?
Bir sorun mu var?
Yok, yok.
Aslında seninle bir şey konuşmak istedim.
- Benimle mi? - Evet.
- Ben eşyalarımızı toplayayım. - Hayır gitme.
- Döneceğim. - Beni yalnız bırakma.
Hemen yan odada olacağım. Hemen dönerim.
Sana bir soru sorabilir miyim?
- Tabii. - Ama dürüstçe cevapla.
Dolandırmadan. Benim için bunu yapar mısın?
Tabii.
Peki öyleyse...
Daha ne kadar buralarda takılıp herkesi rahatsız etmeyi planlıyorsun?
- Kim, ben mi? - Evet sen. Fikrini öğrenmek istiyorum.
Yani kızının hayatını mahvetmeye devam etmek mi istiyorsun?
Yoksa gelecekte belki düzgün davranırsın diye...
- ...çok mu umut vermeye niyet ediyorsun? - Neyden bahsediyorsun?
Senden, Anthony. Senden. Tavırlarından.
- Kes şunu. Bunu yapamazsın. - Yapamaz mıyım? - Hayır.
- Farz et ki yine yaptım, o zaman ne yapacaksın? - Ben... - Evet?
Beni karşına almak zorunda kalacaksın, fiziksel olarak.
Bunu beni kışkırtmak için mi söylüyorsun?
Gördüğün gibi benim de izin vermeyeceğim bir şey var.
Herkesi rahatsız etmen gibi. Belli bir yaşı devirmen gibi.
Hayır, kes şunu. Kes şunu.
Evet. Bu acıya dayanamayacağım.
Bunu tamamen yanlış buluyorum.
Kes şunu. Kes şunu.
Baba ne oldu? Onun nesi var?
Baba.
Geçti. Saatine bir şey mi oldu?
Bu yüzden mi? Buldum onu, bak.
Geçti. Ağlama.
Ağlama. Şimdi iyi olacaksın. Geçecek.
İyi olacaksın.
Hadi tavuğumuzu yiyelim, olur mu?
Tavuk seversin, değil mi?
Saat kaç?
Saat sekiz. Yemek vakti.
Akşam sekiz mi?
Sabah olduğunu sanmıştım.
Az evvel uyandım. Bak hâlâ pijamalarlayım.
Hayır akşam oldu ve sana tavuk pişirdim.
Baba.
Sorun değil. Hadi.
Hadi, canım. Hadi.
Cici baba, sorun yok.
Cici baba.
Baba?
Baba uyuya mı kaldım?
Anne?
Baba, benim.
Lucy?
Baba?
Baba.
Lucy?
Baba.
Baba?
Uyandın mı?
Kız gelmeden evvel sana çay getireyim mi?
Baba.
- Günaydın. - Otur. Hazır.
- Acıktın mı? - Evet.
Bugün bir ziyaretçin var. Hatırlıyor musun?
Hatırlıyor musun baba?
Nasıl unutabilirim ki? Sürekli bundan bahsediyorsun.
Birazdan gelir.
- Erken mi? - Evet.
Dün akşam onu rüyamda gördüm.
- Laura mı? - Evet. Sanırım gördüm.
Yüzünü görebildim.
Bilirsin ben...
Bana kız kardeşini hatırlattı.
Evet, bunu dün söylemiştin.
Eğer sen mutluysan ben de mutluyum.
Hoş birine benziyor.
- Yani, tatlı ve becerikli. - Evet.
Bence seninle çok iyi ilgilenecektir.
- Onu seviyorum. - Güzel.
O gelmeden senin üstünü değiştirelim.
- Kim? - Laura, yeni bakıcın...
...sevdiğin var ya.
- Evet, evet, evet. - Evet.
- Kız gelmeden...
- ...üzerine bir ceket alalım. - Ve pantolon.
Evet.
Dün tanışmanızdan gerçekten hoşnut olduğunu söyledi.
Şunu söylemeliyim ki ona bir sürü numara gösterdin.
- Öyle mi? - Evet.
Ona dans edebildiğini ve step dansında çok iyi olduğunu ikna ettin.
- Kim, ben mi? - Evet.
Peki o ne söyledi?
Günün birinde ona gösteri vermeni umduğunu söyledi.
Bu komikmiş.
Step dansı bildiğini bilmiyordum. Değil mi?
Evet.
Gizli yetenekler.
Görünen o ki öyle.
- Bu o mu? - Sanırım öyle.
Ama hazır değilim. Daha giyinmedim bile.
Boş ver. Sonra giyinirsin.
Hayır bekle. Ben daha...
- Giyinmem gerek. - Önemli değil.
- Önemli! - Kız kapıda bekliyor.
Lütfen beni yalnız bırakma. Bak, ben.. Benim hakkımda ne düşünür?
- Düzgünce giyinmem gerekirdi. - Neden herşeyi zorlaştırmak zorundasın?
- Daha sonra giyinirsin. Takma kafana. - Mahcup olacağım! - Hayır olmayacaksın.
Olacağım.
- Laura, merhaba. - Merhaba. Çok erken geldim, değil mi?
Hayır hayır hiç de bile. Hadi gir. Sadece mutfaktaydık.
İşte burada. Giyinmek üzere.
Merhaba.
- Anne, bu kim? - Merhaba Anthony.
- Ama Anne, bu o değil. - Baba.
- Bir şey içmek ister misiniz kahve veya... - Hayır, sağ olun. - Kahvaltı yaptınız mı?
Böyle iyiyim.
Onu istemiyorum. Sevdiğim kız nerede?
Neyden bahsediyorsun? Laura'ya merhaba de.
Doğru olmayan bir şeyler var.
- Bu hiç doğru değil. - Beni hatırlıyor musunuz? Dün tanıştık.
Birbirimiz tanımaya başlamıştık.
Sana...
...burada ne yaptığını ve yardım edip edemeyeceğimi...
...öğrenmek için geri döneceğimi söylemiştim. Hatırlıyor musun?
Baba? Seninle konuşabilir miyim?
Bunu nasıl söylesem?
Benimle kalmak için ilk geldiğin zamanı hatırlıyor musun?
Ve bu sadece geçici bir önlemdi çünkü Angela ile bozuştun ve...
Düşündüm de belki daha iyi...
Bu oda hakkında ne düşünüyorsun? Güzel, değil mi?
- Parkı görebilirsin. - Değil mi?
Bu çok hoş.
Otelde kalmak gibi, öyle değil mi? Bütün sakinler öyle diyor.
Bence burada kalman daha iyi.
Nerede?
Burada.
Eğer burada yaşaman konusunda ortak bir karara varırsak burası...
...senin için daha iyi ve rahatlatıcı olacağını düşünüyorum.
Sen ne dersin?
Ne yapmak istersin? Neresi...?
Sen nerede uyuyacaksın? Hangi odada?
Eğer hatırlarsan Paris'e gidip orada yaşayacağım.
Hayır, gitmeyeceksin.
Gideceğim. Hatırlıyor musun?
Bundan sana bahsetmiştin. Hatırlarsan?
Ama dedin ki...
- Emin misin? - Evet.
Ama sen bana burada benimle...
...kalacağını söyledin.
Hayır, gitmem gerekiyor. Bu çok önemli.
Herşeyi sana anlattım.
Düzenli olarak hafta sonları gelip seni göreceğim.
Peki ya ben?
Sen Londra'da kalacaksın.
Yalnız başıma mı?
- Peki ya kız kardeşin? O nerede? - Baba.
Keşke bir bile bilsen onu ne kadar özlediğimi.
Ben de. Ben de çok özledim, baba. Hepimiz onu özledik.
Anne?
İyi uyudun mu?
Ne işim var burada?
- Vakit geldi. - Saati sormadım.
Burada ne işim olduğunu sordum.
Anne nerede?
Sana ilaçlarını getirdim.
Neden ilaçlarınla siktir olup gitmiyorsun?
- Hemşire misin? - Evet.
Öylesin. Anlıyorum, öyle.
- Sen hemşiresin. - Evet.
Düşündüğüm şey de buydu. Sıradansın. Tipik hemşire.
Burada ne yapıyorsun?
- Affedersin? - Burada ne yapıyorsun?
Seninle ilgileniyorum.
Hadi ya, gerçekten mi? Benimle mi ilgileniyorsun?
İlk defa bunu duydum.
- Ne zamandan beri? - Birkaç hafta oldu.
Birkaç hafta mı? Bunu duyduğuma sevindim.
Şaşırtıcı. Kimse bu ev hakkında bana bir şey söylemedi.
Yeni bir tane aldığımızı sanıyordum.
Ne yenisi?
Hemşire. Yeni bir hemşire.
Biraz diğer kızım Lucy'ye benzeyen biri vardı.
Geçen gün onunla tanıştım. Buraya geldi, değil mi?
- İlaçlarını alır mısın? - Bu sabah başlaması gerekirdi.
Laura. Değil mi?
Sanırım karıştırıyorsun Anthony.
Bana Lucy'yi anımsatan kız.
- Doğru. - Doğru.
İlaçlarımızı alma vakti.
Evet.
Zamanında olmadı değil mi?
Anne nerede?
Kızın burada değil Anthony.
Nerede o?
- Dışarı mı çıktı? - Hatırlarsan...
...kızın Paris'te yaşıyor.
Hayır, hayır, hayır.
Gitmeyi düşünüyordu ama...
...sonucunda gitmedi.
Birkaç aydır orada kalıyor.
Kızım, Paris'te mi? Hayır, hayır, hayır. Dinle, daha İngilizce bile konuşamıyorlar.
Bak.
Dün bu posta kartını sana gönderdi, bunu birlikte okumuştuk.
Hatırlıyor musun? Bak.
Bunu her gün sana söylüyorum.
Paris'te yaşıyor çünkü Paul adında biriyle tanıştı ve o da onunla yaşıyor.
Bazen seni görmeye geliyor.
- Anne mi? - Evet.
Düzenli olarak hafta sonları geliyor.
Buraya geliyor ve onunla parkta yürüyorsunuz.
O da sana yeni hayatından, ne yaptığından bahsediyor.
Geçen gün sana kahve getirdi çünkü sen kahve içmeyi seversin.
Kahveden nefret ederim.
Sadece çay içerim.
- Her şey yolunda mı? - Yolunda. Sadece üstünü değiştiriyorduk.
Her şey yolunda mı?
Evet.
- Al bakalım. - Sağ ol. İyi günler.
Sonra görüşürüz.
O, o kim?
Kim?
Az önce giden kişi.
O Bill.
Bill?
- Evet. - Emin misin?
Evet. Neden?
Hiç. Sadece ben...
Ben... Bunu nasıl söylesem?
Burada ne yapıyor?
Dairemde? Onu tanıyor muyum?
O, Bill. Onu her gün görüyorsun.
Öyle mi?
- Ve sen... - Ne?
Bunu sorduğum için üzgünüm ama...
Yani sen kim...
Tam olarak kimsin sen?
Ben Catherine.
Catherine. Bu doğru.
Evet, evet, evet.
Catherine.
- Ve o da Bill. - Evet.
Peki ya ben?
Tam olarak...
...kimim ben?
Sen mi?
Sen Anthony'sin.
Anthony?
Evet.
Anthony. Güzel isimmiş.
"Anthony", sence de öyle mi?
Çok güzel bir isim.
Sanırım annem bunu bana verdi.
- Onu tanıyor musun? - Kimi?
Annemi.
- O... - Hayır.
Onun...
Onun büyük gözleri vardı.
Yüzünü görebiliyorum.
Umarım o...
...bir ara beni görmeye gelir.
Öyle değil mi? Annem.
Düzenli olarak hafta sonları gelebileceğini söylüyordun
Kızınız.
Hayır.
Annem.
Annemi istiyorum.
Buradan çıkmak istiyorum.
Biri beni gelip alıp götürsün buradan.
- Şimdi... - Hayır, hayır. Annemi istiyorum.
Beni gelip alıp götürmesini istiyorum. Eve gitmek istiyorum.
Ne oldu, Anthony?
Ne oldu?
Şey gibi hissediyorum...
Yapraklarımı kaybediyorum gibi hissediyorum.
- Yaprakların mı? - Evet.
Ne demek istiyorsun?
Dallar ve rüzgâr ve yağmur.
Artık ne olduğunu anlamıyorum.
Ne olduğunu biliyor musun?
Bütün bu daire ile ilgili mesele.
Artık başımı koyacağım hiçbir yerim yok.
Ama biliyorum saatim kolumda, biliyorum.
Yolculuk için.
Eğer ben...
...hazır olup...
...olmayacağımı bilmiyorum...
Şey için...
Önce...
...üstünü değiştirelim mi?
Evet.
Üstümüzü değiştirelim sonra parkta bir yürüyüşe çıkarız olur mu?
Evet.
Güzel.
Ağaçlar ve bütün yapraklar.
Sonra geri döneriz ve bir şeyler yeriz.
Evet.
Sonra da sen öğle uykunu çekersin, olur mu?
Evet.
Sonra kendini iyi hissedersen senle yine parkta ufak bir yürüyüşe çıkarız.
- Sadece ikimiz. - Evet.
- Çünkü çok güzel bir gün. - Evet.
Dışarısı güneşli.
Hazır güneşliyken biz de gidelim.
- Bu şanstan yararlanalım. - Evet.
Çünkü hava bu kadar güzelken asla böyle uzun sürmez, değil mi?
Hayır.
Hadi üstümüzü değişelim.
Olur mu?
Hayır.
- Hadi. - Hayır.
Hadi, canım.
Her şey yolunda. Hadi.
Sakin ol.
Sakin.
Bir dakikaya kendini iyi hissedeceksin, sana söz veriyorum.
Her şey yoluna girecek.
Çevirmen: Bekir Özgün. Twitter: @Bekback384.