NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Czekaj, jeszcze tu.
Coś ci spadło. Możesz to podnieść?
Tu coś jest.
Patrz, leżą na środku drogi. Że też im nie wstyd.
KARCZMA XANTHNERA BROWAR HAMMER-GSELL
HISTORIA OPARTA NA FAKTACH.
Proszę.
Pani Hoflinger.
Mam dobre wieści.
Gdy jeden traci, drugi zyskuje.
W Karczmie Xanthnera znaleziono szczury.
Szczury?
Dla Xanthnera to koniec Oktoberfestu. Czystość to podstawa.
Sytuacja jest nagła, więc nie będzie licytacji.
Rozumie pani, do czego dążę?
Osobiście dopilnuję,
aby to pani otrzymała działkę.
Jeśli ją pani chce
i może zapłacić za dzierżawę.
Proszę nie zwlekać.
Weźmiemy działkę,
ale proszę nie oczekiwać podziękowań.
Po raz pierwszy, drugi, trzeci.
Działkę otrzymuje wdowa Hoflinger.
Nie chcesz odpocząć?
Żeby brali mnie za księżniczkę?
Kogo obchodzi, co myślą? Nosisz nie tylko pszenicę.
Musimy zarabiać, Hoflinger,
póki jest nas tylko dwoje.
Panie Prank, podobno dorobił się pan browaru w Monachium.
Gratuluję wykupienia Hasenbergerów.
Chcę rozejmu. Miał pan rację.
Proszę natychmiast zaprzestać działań na szkodę Hoflingerów.
To koniec naszej współpracy.
- Nie rozumiem. - Nie musi pan.
Proszę mnie źle nie zrozumieć,
ale czy mógłby pan wyjaśnić…
Dla spokoju ducha, Glogauer.
Spokoju ducha?
Jak pan chce.
A co z moimi wydatkami?
Jeśli mogę coś doradzić,
niech pan skończy z brudną robotą.
Nie chce pan już zniszczyć Hoflingerów?
Jest pan pewien?
KARCZMA XANTHNERA BROWAR HAMMER-GSELL
STARY DEIBEL WŁAŚCICIEL LUDWIG HOFLINGER
No proszę.
- Prawdziwy oberżysta. - Głupio, nie?
Nie będę w tym chodzić.
Twój ojciec nosił tę kurtkę w okresie swojej świetności.
Będziesz się opędzać od dziewcząt.
Luggi, popatrz. Udało nam się.
Wszystko idzie ku lepszemu.
Nie cieszysz się?
Cieszę. Ale co z Xanthnerem?
W tych czasach każdy musi się martwić o siebie.
A rodzina jest najważniejsza.
Jaka rodzina?
Teraz ty jesteś szefem.
A kiedyś interes przejmą twoi synowie.
Rozumiesz?
Naprawdę nie obchodzi cię gdzie jest?
Może wrócić, kiedy się opamięta.
Raz, dwa, trzy!
Chwila. Trzymasz?
Czekaj. Teraz mam.
Kruca fuks, ale ciężkie.
Chcę, żeby się zataczali.
Mają pić, dopóki nie padną. Zadbasz o to?
- Oczywiście, panie Prank. - Świetnie.
Katja, podejdź.
Tamte kufle są puste. Co masz zrobić?
- Napełnić je. - Dokładnie!
Zdrowie!
No dalej!
Już dobrze.
Wystarczy.
Więcej tak nie rób.
Dlaczego?
Warto było.
Wkrótce wyjedziemy do Chicago.
Jeszcze kilka tygodni
i zostawimy to wszystko za sobą, skarbie.
Stać nas na dolny pokład.
Przepraszam. Nie chcę przeszkadzać młodej parze.
Panienki wypłata.
Jakie delikatne dłonie.
Zbyt delikatne na żniwa.
Chwileczkę.
Mogę odkupić gazetę?
Weź ją sobie.
Dziękuję.
Rolnicy dobrze płacą.
Co piszą?
„Szczury! Browar Deibel przejmuje Karczmę Xanthnera”.
Szlag!
Odszpuntowane!
Serce me bije jak młot
Na kowadle pradawnego
W kuźni na górzystym zboczu
Lecz ja nigdy się nie złamię
Niech spróbuje któryś z mężów
Wtrącić mnie do złotej klatki
Gdy się śmiejesz, jestem w domu
Swym istnieniem deszcz uświęcasz
Nawet mały uśmiech losu
Z niedosytem cię zostawia
Lina!
Zobaczyłem plakat i pomyślałem:
„Ja ją znam”.
Rupp.
Czego chcesz?
Nie cieszy cię mój widok?
- Mam pracę. - Nieźle ci się powodzi.
Wszędzie są twoje plakaty. Jesteś sensacją.
Może ucieszy cię widok kogoś innego.
Mama.
Maxi!
- Mamusiu. - Synku mój.
Jak się masz?
Jak go znalazłeś?
Nie było to trudne.
Znam twoich przyjaciół.
Przyszedłeś mnie szantażować?
Nie.
Chciałbym się zrehabilitować.
Lino…
proszę, wybaczysz mi?
Już nie piję.
Wierz mi.
Jakieś kłopoty?
Wszystko pod kontrolą, szefie.
Masz.
Dlaczego młody nie mieszka z tobą?
Wysłałam mu pieniądze na szkołę.
Chciałam go odebrać, ale sprawy się nie ułożyły.
Cóż…
Teraz się ułożą.
Masz trochę pieniędzy?
Tak.
Chodź.
Panno Kandl!
Czego pan chce?
Dowiedzieć się, gdzie jest moja córka.
Skąd mam wiedzieć?
Proszę.
Czy nic jej nie jest?
Żyje.
Ma się dobrze.
Roman Hoflinger ją znalazł?
Lina.
Rupp, to bez sensu.
Posłuchaj…
Chcę ci to wynagrodzić.
Uwierz mi, przysięgam.
Urban.
Pan Stifter?
Gdzieś się pali, panie Stifter?
A gdzie nie, panie Urban.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Wraz z kolegami ze zrzeszenia browarów
zastanawiamy się, czy opłaciło się panu
pomagać temu Prusakowi.
Zapewniam pana,
że ten Prusak spełnił wszystkie warunki.
Oczywiście.
Ale rozumie pan, jak zaskakująca jest
niemal nieskończona zasobność tak małego browaru,
jak ten Hasenbergerów.
Cóż…
kto by przypuszczał, drogi panie Stifter.
Gra skończona,
przyjacielu.
Porozmawiajmy o przyszłości.
Jaki ma pan plan,
jeśli w przyszłym roku wszyscy postawią takie namioty?
- Nie wystarczy miejsca. - Właśnie.
Potrzebny będzie nowy statut.
W kwestii…?
Otóż to, panie Urban. Zawierający numerus clausus.
Tak.
Tylko monachijskie browary
produkujące przynajmniej…
15 000 hektolitrów rocznie
będą mogły mieć namioty na Oktoberfeście.
A budy i małe browary?
Bez Święta nie przetrwają.
Na Boga, Urban, czasy się zmieniają.
Wkraczamy w nowy wiek!
Oberżyści zrobią wszystko, żeby dostać licencje.
Klienci na tym zyskają. I tu właśnie wkracza pan.
Kto lepiej oceni przydatność oberżystów?
Czy raczej
ich płynność.
Bez urazy,
ale obawiam się, że mam związane ręce.
To zależy od burmistrza.
Do widzenia.
Proszę dać spokój.
Burmistrz pana słucha.
Jest pan wpływowym człowiekiem.
O jakich kwotach mówimy?
O dużych wpływach z podatków,
które można przeznaczyć na rozbudowę
lub edukację.
Można nawet postawić drugą wieżę na ratuszu.
Proszę nie zgrywać naiwnego.
Ile?
A gdyby burmistrz ustąpił ze stanowiska?
Wówczas dobrze byłoby mieć kandydata,
który dba o interesy dużych browarników.
Taki kandydat
mógłby liczyć na nasze poparcie.
Kampanie wyborcze są kosztowne.
Pytanie brzmi, co skłoniłoby go do dymisji?
Diabeł tkwi w szczegółach.
Wystarczy dobrze poszukać,
by coś znaleźć.
Prawda, panie burmistrzu?
Za przyszłość.
WIADOMOŚCI – DZIENNIK MONACHIJSKI KARTEL PIWNY!
Panie Urban! Widzę, że ma pan nowych znajomych.
I plany na przyszły rok. Jak mam to rozumieć?
Nie będzie pana na przyszłorocznym Święcie.
Proszę mi wybaczyć. Mam spotkanie.
Hubi, Willy.
Nie chcę ujawniać pana rodzinnych problemów,
ale nie mam wyboru.
Pan Bóg cieszy się z każdego dziecka, panie Prank.
A pańska żona?
Woli zostać żoną szanowanego polityka niż rozwódką.
Zna już prawdę.
Co my wyprawiamy?
Sami przepędziliśmy swoje dzieci.
- Mają płacić za nasze grzechy? - Pan zapłaci za swoje.
Kartel oszukał nas oboje. Jedziemy na tym samym wózku.
Bierzmy przykład z dzieci.
Wie pan dlaczego mam nową działkę?
Przez szczury.
Pięknie pan to robi.
Dobry wieczór.
Jesteś wreszcie.
Siadaj, Anatolu. Ten pan jest wspaniały.
Potrafi idealnie poćwiartować bażanta.
Dobry wieczór.
Bez obaw. Jest grzeczny.
Nazywam się Glogauer.
Usiądź. Przyszedłeś w samą porę.
- Znamy się? - Nie.
Ale myślę, że pora to zmienić.
A więc…
o co chodzi?
Słyszał pan o Hoflingerach?
A powinienem?
Czyli nie wie pan, że Prusak pomógł im zdobyć nową działkę.
Jego córka zaciążyła ze starszym Hoflingerem.
Może działka ma być posagiem.
Hoflingerowie i ich browar.
Prank i jego zaplecze.
Nielichy kapitał.
Brzmi obiecująco, nie sądzi pan?
Nie zdziwiłbym się,
gdyby się spiknęli.
Cóż,
kto by ich winił w dzisiejszych czasach?
- Skąd pan to wszystko wie? - Prusak sam mi powiedział.
Do niedawna byłem jego głównym negocjatorem.
Mam coś dla pana.
Po kosztach, oczywiście.
Mały skandal,
który zdusi ten przeklęty sojusz w zarodku.
Smacznego.
Lina.
Lina, otwieraj!
Lina!
Cicho, mały śpi.
Dlaczego się zamknęłaś?
I co?
Miło ci się dziś pracowało?
Nie bądź taka. Czemu zawsze się tak zachowujesz?
Proszę, idź sobie.
Nie mów tak do męża. Nie zapominaj, że wciąż nim jestem.
Idź, proszę.
Słuchaj, przepraszam.
Nie chciałem tego.
Zmieniłem się.
Porzućcie dawne życie
i udajcie się w podróż do nowego świata.
Nawet Jego Wysokość Książę Regent nie mógł tego przegapić.
Oto niesamowita Podróż na Księżyc.
KINEMATOGRAF
Dzięki, szefie.
Parę minut nas nie zbawi.
Szanowni państwo, proszę się przygotować.
Oto cud świata. Książę, życzę miłej podróży.
Niesamowite.
Pani Hoflinger, musimy porozmawiać z pani synem.
Popełnił przestępstwo.
Proszę powiedzieć, gdzie jest.
To on.
To wszystko jego sprawka.
Ty wstrętny szczurze! Morderco!
Ubierz się i wyjdź. Musimy porozmawiać.
Ludwigu, to nie jest najlepsza pora.
Możesz się wynieść?
Idź, Franz. Jutro ci zapłacę.
Wiedziałeś?
- Musiałeś wiedzieć. - O czym ty mówisz?
Sfilmowali nas.
Kinematografem. Kiedy my…
Całe Monachium widziało nas podczas twojego balu maskowego.
Wreszcie coś się dzieje w tej sennej, prowincjonalnej dziurze.
Czym byłoby Monachium bez nas?
Nudną operetką, niczym więcej.
Wiedziałeś?
Zamkną mnie.
Co sądzisz?
Mów!
Wiedziałeś?
Na Boga.
Nie bądź dzieckiem.
Nie rozumiesz, że mi na tobie zależy?
Jestem chory?
Skądże!
To oni są chorzy!
Wyjedźmy.
Daleko stąd.
Razem.
Spieszno ci do ślubu?
Bo mi nie.
To właśnie przyszłość.
Kochać tego, z kim akurat sypiasz. Mężczyzn, kobiety, pięć osób, dziesięć!
Nie chcę pięciu ani dziesięciu.
Więc…
Wracaj.
Idź do domu.
Już go nie mam.
Czy to jest chore?
Pójdziesz już? Mam pracę.
Hoflinger!
Nie pozwolili mi nawet pochować go obok ojca.
Ten szatan Prank się zemścił.
Za to…
że powiedziałam pismakom
o bachorze w brzuchu tej żmii.
Co?
Nikomu nie była potrzebna.
Jesteś kanalią.
Gównem, które wciska się w każdą szparę.
Nie widzisz?
Jesteś tak ślepy?
Będzie twoją zgubą.
Zwariowałaś, mamo.
„Wtedy przejrzą oczy niewidomych
i otworzą się uszy głuchych,
- a chromy skoczy jak jeleń”. - Chodź.
„Trysną zdroje wód na pustyni i strumienie na stepie.
I będzie tam droga czysta,
na której nawet głupi nie zbłądzi”.
„Oczy twe ujrzą króla w całej jego krasie
i krainę rozległą, a serce twe się zadziwi.
»Gdzie ci, co liczyli i ci, co spisywali wieże?«
Bo Pan jest naszym sędzią, prawodawcą
i królem, On nas wybawi”.
- Przepraszam za twojego brata. - Stul pysk!
Teraz ja mówię.
Od czego mam zacząć?
Od naszej działki?
Od twojej córki?
Czy od mojego ojca?
Kochasz ją?
Dopilnuję, byś więcej jej nie zobaczył.
Uwierzyłem twojej matce.
To ona stała za tą karykaturą…
i powiedziała mi, że ty i Clara nigdy…
- Ty parszywy łgarzu! - Dosyć!
Zabij mnie! No dalej!
Masz moją córkę.
Ale twój brat nie zginął przeze mnie.
Odebrałem wam działkę.
Ale kto dał wam nową?
Szczury?
Miło, że wróciliście.
Co pan tu robi?
Spokojnie, Prank.
Boże, co się panu stało?
Panie Prank, magistrat podejrzewa, że złamał pan statut, który głosi,
że na Oktoberfeście można sprzedawać tylko monachijskie piwo.
Rozpoczęliśmy śledztwo. Niniejszym zamykamy zamek piwny.
To tutejsze piwo. Po co ten nalot?
Musimy pobrać próbki.
Podejrzewamy,
że sprzedaje pan piwo z Norymbergi pod fałszywą etykietą.
Mogę czymś panią poczęstować?
Szkocką?
Owocową brandy?
Malinowicą?
Radzę szybko przejść do rzeczy.
Już dość pani czekała.
Może jednak chce pani szkockiej?
Przychodzę w imieniu męża.
Choć wolałby być tu osobiście.
Ludzie, pani Hoflinger,
to sukinsyny.
Trzeba być silnym, szybkim i zdeterminowanym.
Ten, kto się waha,
przegrywa.
Wszystko pan zniszczył!
Cały nasz świat!
Mam przez pana mętlik w głowie!
Odkąd pan przyjechał,
giną ludzie!
Myśli pan, że to panu ujdzie na sucho?
Harowaliśmy latami!
A pan z całym tym swoim przepychem!
Obiecałam mojemu mężowi…
Napisy: Anna Piotrowska