Cześć, Gus, mój skarbie z jedną płetwą.
Hej, mamo. To ja. Melduję się.
Dostałem pocztówkę. Wieszam Gusowi na akwarium.
Bardzo ładna. Choć Gus się wścieka.
Wciąż pyta, czemu gdzieś go nie zaproszę.
Może kiedyś.
Chce się stąd wyrwać, ale z jedną płetwą jest mu ciężko.
No nic, mamo, wszystko gra. Nie jest źle.
Tylko co rano czuję się jak po wypadku.
Jeżeli...
Cześć. Wciąż handlujesz miotłami?
Na moim progu. To... Nie ma sprawy. Dzięki.
Szkoda, że nie możesz odebrać.
Spróbuję jutro. Całuski.
W mordę. Czekaj!
Szlag by to.
Zdrówko.
STAROŻYTNY EGIPT
Popatrz tylko.
Ktoś pomylił
Wielką Piramidę ze śmietnikiem.
W środku nic nie ma.
Może i nie.
Ale tam
jest coś super.
Patrz. Brali metalowy hak.
Wsadzali do nosa.
I wyciągali wnętrzności. Oprócz serca.
Czemu?
Uważali, że musisz mieć serce,
by być osądzonym w Zaświatach.
Tylko najszlachetniejsi mogli przejść przez Pole Trzcin.
Załamało cię to? Jak cię nie wpuścili w te Trzciny?
To bez sensu. Przecież żyję, nie?
-Stevie. -Tak?
-A ty znowu swoje. -Przepraszam, Donna. Już.
Proszę.
Ile razy mam ci powtarzać?
Nie jesteś przewodnikiem, Stevie.
Steven. Jestem Steven.
Jesteś bumelantem.
Nie robisz tego, za co ci płacą.
Masz sprzedawać to dzieciom.
Jasne.
Hej.
-Cześć. -Jak tam handel cukrem?
Nie mają nic wspólnego z Egiptem.
Wtedy ich nie mieli, prawda?
Lubili figi, daktyle...
Zaraz mam wycieczkę. Dla pewności – jutro o 19.00?
-„Jutro o 19?” -„Najlepsze steki w mieście?”
-Tak. Jasne. Tak. -Tak? Okej.
Przepraszam, ale...
-Co? -Chcesz się ze mną umówić?
Śmieszny jesteś. Do zobaczenia.
Stevie, ty świnko. Nie wiedziałam, że do niej startujesz.
Ja też nie.
Czy ona powiedziała „steki”?
Co zakichany weganin będzie jadł w knajpie ze stekami?
Nie wiem, Donna, sałatkę? Chleb?
Rozumiem, co w tobie widzi. Taki facet to skarb.
-Postaw te hipopotamy tu. -Już.
Tawaret. Hipopotam. Bogini Tawaret. Donna, à propos...
Zauważyłem dziś przy wejściu plakaty.
To przez nie znów się spóźniłeś?
Nie. Przepraszam.
-Autobus... -Trzeci raz
-w tym tygodniu, leniu. -Wiem.
Za karę robisz inwentaryzację. Brawo.
Dobrze. Tak jest, kapitanie.
Ale chciałem powiedzieć, że plakaty dotyczące Enneady...
-Czego? -Enneady.
Tej super grupy egipskich bogów?
-Horus, Ozyrys, Tefnut... -Przestań.
Daruj sobie te popisy, i tak nie zostaniesz przewodnikiem.
Nie. Chcę... To dla mnie cios.
Ale chcę zauważyć...
Nie krytykuję tych z marketingu, ale popełniono wielki błąd.
Narysowali siedmiu bogów, a w Enneadzie było dziewięciu.
Dwóch zwolniłam za spóźnienia.
Przestań mi tu ględzić, bo cię wsadzę do sarkofagu.
Wyżalisz się faraonowi.
-Idź stąd. -Dobrze.
-Idź. Już. Zostaw to. -Przepraszam.
Zostaw. Zjeżdżaj. Jak najdalej.
Miło się gawędziło.
-Dobranoc, JB. -Dobranoc, Scotty.
-Na razie. -Scotty?
Jestem Steven. Przez „V”.
Do jutra.
Moje ciało chce wstać,
poruszać się trochę. Zrobić 10 tysięcy kroków.
O niczym nie wiem. A potem budzę się w dziwnych miejscach.
Dlatego próbuję nie spać. Co ty na to?
Masz rację. Nie, jasne,
ludzie robią dziwniejsze rzeczy, ale...
Nie? Uważam, że to dziwne... Przepraszam.
Pralinki specjalnie dla ciebie.
Ta dziewczyna z pracy. Mówiłem ci.
-Mam z nią jutro randkę. -Przepraszam.
-Zrobi nam pan zdjęcie? -Jasne.
-Dziękuję. -Mamy randkę.
Nie zapraszałem jej. Nie wiem, jak to się stało.
Raz. Dwa. Trzy.
-Proszę. -Dzięki.
-Pamiętajcie o datku. -Tak.
-Dzięki. -Dziękujemy.
Jeśli mam mieć dziewczynę, to będę musiał przestać
przykuwać się do łóżka, nie?
Przestraszyłaby się.
Wiesz, co mam na myśli? Myślę, że wiesz.
Muszę coś wymyślić.
Dobra, lecę.
Miło było.
Widzimy się jutro.
Narka.
Witaj w Pozostań na jawie.
Na początek zagadka.
To świetny sposób, by nie zasnąć.
Masz dość zagadek? Weź książkę.
Lektura pomoże ci się skupić.
Wyobraź sobie, że to historia o tobie.
W którym ciekawym rozdziale chciałbyś się pojawić?
ENNEADA
Pamiętaj, potrzebujesz pięciu godzin, by pozostać sobą.
Witaj w Pozostań na jawie.
Na początek zagadka.
To świetny sposób, by nie zasnąć.
Masz dość zagadek?
ENNEADA Konflikt boga i ludzi
Weź książkę.
W którym ciekawym rozdziale chciałbyś się pojawić?
Matko...
Dziwne. Co się stało?
Co... Co to było?
-Śpij dalej, robaku. -Słucham?
-Nie powinno cię tu być. -Zgadzam się.
-Gdzie jesteś? -Oddaj ciało Markowi.
Proszę? „Ciało”? Co?
-„Oddaj ciało”? Jakie ciało? -Ten idiota przejął kontrolę.
Halo.
Cześć...
Co robisz?
Nie, nie, nie!
-Nie stój tak, uciekaj! -Nie, nie, nie! Nie! Proszę!
Biegnie do miasteczka.
Jaki piękny dzień.
Jak w Niebie. Ale nie jesteśmy w Niebie.
Panują ciemności. Czasem także w naszych sercach.
Chcemy, by Ziemia upodobniła się do Nieba.
Kto pierwszy?
Jesteś odważny. Poddajesz duszę sądowi.
Chcesz służyć naszej bogini, jeszcze nim się zbudziła.
Sądzę cię w imię Ammit, lecz tylko częścią jej mocy.
Oto twarz człowieka dobrego.
Dziękuję.
Kto następny?
Proszę, Harrow. Muszę wiedzieć.
Mów mi Arthur. Podejdź.
Czy przyjmiesz każdy wyrok?
Tak.
Przykro mi.
Całe życie byłam dobra.
Wierzę ci.
Ale waga widzi wszystko. Także to, co jeszcze się nie zdarzyło.
Chciałbym, byś mogła zobaczyć świat, który budujemy.
Ale Ammit zdecydowała inaczej.
Przepraszam. Był problem przy wymianie.
Wpadliśmy w zasadzkę. Ktoś zabił dwóch naszych.
Jeszcze tu jest?
Chyba tak.
-W mordę. -Ty...
Znam cię.
Mnie? Cześć...
Najemniku.
„Najemniku”? Nie jestem najemnikiem, jestem sklepowym.
Ze sklepu z pamiątkami. Nazywam się Steven Grant.
Chcę wrócić do domu. Do Londynu.
Londyn? Nie wiem, czemu tak mówię.
-Stevenie Grancie ze sklepu z pamiątkami. -Tak?
-Czy oddasz skarabeusza? -Co? A, w porządku.
Jasne. Chodzi ci o...
-Nic mu nie dawaj. -Tak. Proszę.
Namawiam, żebyś go oddał.
Ja nie... Ja...
No, już. Jakby... To jakby skurcz.
Ale teraz trochę... Nie wiem, może to choroba wysokościowa.
Bierz. Masz. Dziwne. Przepraszam...
-Nie poproszę więcej. -Nie zrobiłem tego celowo.
Nie wiem, co się dzieje.
Nareszcie. Bierz go. Weź, weź, weź.
-Próbuję powstrzymać nogi. -Łapać go!
Nie mogę... Nie chcę ruszać nogami. Chcę ci go oddać.
-Czekaj! -Spokojnie.
Próbuję, stary. Słowo, usiłuję ci go oddać.
Mam!
Nie. Idiota wrócił.
Przepraszam.
Matko.
To ja... Ja sobie pójdę. Tak.
Rany.
Widzę, że jesteście źli. Rozgniewałem was. Przepraszam.
Proszę, nie...
Rany.
-Nie upuść skarabeusza. -Dobrze, dobrze!
To mój van! To mój van!
Co ja robię? Nie mam dokumentów.
O rany. Kurde, dużo ich.
To na pewno sen.
Zabiją mnie.
Jedź, babeczkowozie!
Jazda! Rusz zad! Dziękuję. Przepraszam. Dzięki.
Jak miło.
Czekaj! Przepraszam za tę babeczkę! Nie!
Ocknij się, Marc! Jeśli on straci skarabeusza, zabiję was obu.
Nie rozumiem, co się dzieje!
-TIR, głupcze! -Co?
TIR!
Nie!
Nie, nie, nie!
Rany.
Jadę tyłem.
-Wyrzucił pistolet? -Nie wiem, co robię.
Odczep się, pasożycie!
Dawaj, dawaj.
Cholera!
O czym śnili Neandertalczycy. Paleoantropologowie....
Jak się masz, Gus? Dobrze spałeś?
Ciekawe, co śni się rybom.
Ja cię... Proszę.
Jak to „odrosła”?
Wczoraj miała jedną płetwę. Taką już kupiłem.
-A dziś, co widzisz? -Widzę dwie...
Dwie płetwy! Przepraszam. Tak, teraz ma dwie płetwy.
Czy to normalne...
Chcesz wymienić, to proszę.
Mówiłam ci wczoraj, wszystkie mają...
Co ty mówisz? Nie byłem tu wczoraj.
Dobra.
Wszystkie mają po dwie płetwy.
Mam w nosie, co jest w Nemo.
Chcesz rybę-kuternogę, znajdź inny sklep.
-Nie mam czasu. -Ten zegar dobrze chodzi?
Niemożliwe, dopiero wstałem.
Oszalałeś? Ryba nie taka, godzina nie taka. Z tobą jest coś nie tak.
W mordę jeża. Mam randkę.
Dobra.
Wyglądasz na dzbana.
Czekamy dalej?
Tak. Kiepsko to wygląda, co?
Nieźle. Teraz dzwonisz?
Co? O co ci chodzi? Jestem w restauracji. Pora na stek.
Dzięki, zjadłam stek sama. Dwa dni temu.
Umówiliśmy się na piątek. Dziś.
Witamy w niedzieli.
Czekaj, nie. Po czwartku jest piątek, prawda?
Co nie zmienia faktu, że dziś jest niedziela
i że masz do mnie nie dzwonić.
Ale...
Jakiś dzisiaj dzień?
-Niedziela. -Nie.
Czy...
Naprawdę?
Kuchnia się zamyka.
Dobra. Wiesz co?
To poproszę stek.
Naturalnie. Z jakiej części?
Rozumiem.
Poproszę najlepszą część...
Steku. Chcę tę część.
Polędwica. Jak podać?
Dobrze. Bardzo dobrze. Tak.
-Dobrze wysmażony. -W porządku.
Tak. Brzmi apetycznie.
Myślę, że mnie polubiła.
Kwiaty się podobały. Tak.
Niedługo ci ją przedstawię.
Przypadnie ci do gustu. Ma poczucie humoru.
Jutro opowiem ci więcej. Całuski.
Chcesz?
Dobrze.
Dam ci posypki.
Jak ty jesteś Gus, ja jestem królowa Saba.
Co to?
O co tu chodzi?
W porządku.
Dobra.
Nieodebrane
Layla.
Połączenie: Layla
Tak?
Matko święta, ty żyjesz.
-Owszem. -To wszystko?
Piszę i dzwonię od miesięcy.
Nie mogłeś dać znać, że wszystko w porządku?
Myślałam, że coś ci się stało.
Gdzie jesteś? Gdzie byłeś?
Halo?
Znalazłem ten telefon w domu.
Próbuję się dowiedzieć, do kogo należy.
-Po co ten akcent? -Słucham?
Co się dzieje?
Za kogo mnie bierzesz?
Jak to „za kogo”? Co z tobą, Marc?
Jak mnie nazwałaś?
Kto mówi?
Czemu mówisz do mnie „Marc”?
Halo?
Nie, nie, nie. No, już.
Steven.
-Kto to? -Steven.
-Musisz przestać. -Kto mówi?
-Wpakujesz się w kłopoty. -Nie, nie, nie, stary.
Ktoś cię nabiera.
Jasna cholera.
Steven.
Przestań szukać.
Rany. Co się dzieje?
Co się dzieje?
Rany!
Nie, P. Jedź. Parter.
Chwileczkę!
Dziękuję.
Hejka.
-Hej. -Jak tam?
Dobrze. Dziękuję.
Zgubiłem szkło kontaktowe.
Oby się znalazło.
Instalacja szwankuje.
Wiecznie to samo.
-Jesteśmy znów na piątym? -Tak. Piąte piętro.
Mieszka tu Claire, moja znajoma. Idę do niej.
Spodziewa się mnie.
Co się dzieje?
Matko. On istnieje.
Cześć, JB. Co tam, stary?
-Cześć, Scotty. Cześć. -Jestem Steven.
-Znów oglądasz wydry? -To takie słodziaki...
Tak. Fajnie. Słuchaj.
Bądź czujny, ktoś mnie śledzi.
-Serio? -Tak. Po prostu
-nikogo nie wpuszczaj, dobra? -To muzeum. Będzie ciężko.
Jasne. W sensie nikogo podejrzanego.
Kto chce, może wejść. Wstęp wolny.
-Wiem. Jeden typ... -Możesz je zanieść na dół?
-Czekaj. Wiem. -To mama.
-Jasne. Chwila. -Zanieś je na dół.
-Pomóż mi. -Możesz je zanieść na dół?
Rany. Widziałem go w autobusie.
Mam to gdzieś. Zanieś je...
Możesz... Proszę, daj mi chwilkę.
Dobra? Dzięki, Donna.
Robisz dziś inwentaryzację.
-Naprawdę tu pracujesz. -Rany.
Myślałem, że Steven Grant to pseudonim. Co za niespodzianka.
Przepraszam, Ronnie. Ten człowiek mnie śledzi.
-Nie wiem... -Chwała Ammit.
-Dziękuję. -Ronnie, jesteś z nimi?
Stary, nie mam twojego żuka. Słowo...
Skarabeusz nie należy do mnie. Tylko do niej. Znasz Ammit?
Czy znam... Osobiście nie.
Egipska bogini, tak?
Antyczna Baba Jaga.
Tylko dla złoczyńców.
-Jasne. -Nie chciała dłużej czekać z karą,
aż grzesznicy dopuszczą się występku.
Kto czeka z pieleniem ogrodu, aż róże zwiędną?
Nie ja.
Sprawiedliwa Ammit bada całe nasze życie.
-Jasne. -Przeszłe, obecne, przyszłe.
Wie, co zrobiliśmy i co zrobimy.
Super. Dobra. W książkach o tym nie było.
Pomyśl...
Gdyby Ammit była wolna, powstrzymałaby
Hitlera i jego dzieło zniszczenia.
Nerona, ludobójstwo Ormian, Pol Pota.
-Niezbyt mili ludzie. -Ale została zdradzona.
-Tak? -Przez nieudolnych bogów.
A nawet własnego awatara.
"Awatarzy". Ci niebiescy. Piękny film.
-Awatara w znaczeniu... -Anime?
-Steven. Przestań. -Zabijesz mnie?
Można oszaleć, prawda?
Ten głos w głowie.
Nieustępliwy, nienasycony.
Choćbyś nie wiem, jak się starał,
pożre cię i nie zostanie nic
poza pustą skorupą.
Im głośniej wołasz o pomoc,
tym bardziej jesteś sam.
Nie mogę ci pomóc.
To ja chcę pomóc tobie.
Widziałem, zabiłeś tę kobietę w Alpach.
Powiedziałem jej tylko to, o czym wkrótce dowiedzą się miliony.
Chcesz znać prawdę?
Jest w tobie chaos.
Co?
Puść go.
Cholera.
Halo? Donna?
JB?
Wpuszczają psy do muzeum.
Chodź, piesku.
Halo?
Gdzie jesteś, pokrako?
Co ty robisz, Steven?
Chodź, piesku.
Halo?
Klasyka.
Słyszę cię. Czy ty słyszysz mnie?
Tak.
Stevenie Grancie ze sklepu z pamiątkami.
Oddaj skarabeusza, a nie zostaniesz rozszarpany.
Matko jedyna!
O Boże!
Rany.
Steven...
Steven, mogę nas uratować.
Ale nie możesz ze mną walczyć.
Musisz przekazać mi kontrolę. Rozumiesz?
Nie, co... Jaką kontrolę? O czym ty mówisz?
Ten stwór zaraz wyważy drzwi. Nie mamy czasu.
-Dobra. Słuchaj. -Cholera! Nie!
-Posłuchaj mnie. -Nie!
-Słuchaj. -Nie ma cię!
-Jestem. -Nie. Nie istniejesz.
-To wszystko nie istnieje. -Steven. Oddaj kontrolę.
To jedyny sposób.
-Rany. Zaraz zginę. -Steven...
-Zginę, zginę. -Patrz na mnie.
Nie zginiesz.
Daj mi nas uratować.
SERIAL OPARTY NA KOMIKSACH MARVELA
Po informacje na temat zdrowia psychicznego
należy zgłosić się do odpowiednich instytucji.
Napisy: Kuba Wecsile