Co powinienem zrobić?
Jak mam ochronić swój kraj przed tymi kretynami?
Za uratowanie księcia
otrzymasz 50 funtów srebra.
Przyjmij je z wdzięcznością.
Słyszałem, że zacięcie walczyłeś w obronie Kanuta.
Dziękuję ci.
Tak, Wasza Królewska Mość. Pokornie przyjmuję twój dar.
Oczekuję, że wykażesz się w trakcie pacyfikacji Walii.
Czyli ten stary, chytry lis jednak mnie przejrzał.
Wasza Królewska Mość,
wybacz, że odzywam się niepytany.
W kwestii planowanego podboju Walii…
Jesteś pewien, królu, że to najlepsza decyzja?
PRZESZŁOŚĆ ZOSTAWIAMY ZA SOBĄ. NIE WIEMY, CO PRZYNIESIE PRZYSZŁOŚĆ.
Jestem przekonany, że podbój Walii
przyniesie ci minimalny zysk, panie.
Sugerowałbym przemyśleć tę sprawę.
Askeladd.
Mówiłem mu, że będziemy unikać konfliktów.
Więc to jest Askeladd?
Żeby sprzeciwić się królowi podczas audiencji…
Trzeba przyznać, że ma tupet.
Przepraszam, Wasza Wysokość.
Ale nie mogę być bierny w sprawie Walii.
Wyjaśnij swoje rozumowanie.
Dziękuję, panie.
Po pierwsze dopiero co zakończyliśmy dziesięć lat walk z Anglikami.
Uważam, że w tej chwili
należy skupić się na odbudowie kraju i uzupełnianiu sił.
Po drugie Walia to surowy i jałowy teren.
To byłoby smaganie zmęczonego konia, by gonić za królikiem,
zakończone upadkiem z urwiska.
Krótko mówiąc, Walia nie jest warta takiego wysiłku.
- Racja. - Słusznie prawi.
Naprawdę jest mocny w gębie.
To nie podbój.
Nie możemy lekceważyć takiej bezczelności.
Nie przekręcaj faktów.
Jeśli martwi cię to, co mogą zrobić,
proszę, wykorzystaj mnie jako posłańca.
Z pewnością zdołam przekonać Walijczyków.
Mówisz królowi, że ma się upokorzyć po raz trzeci?
Przed tymi, których nazywasz „królikami”?
Właśnie dlatego, że to trzeci raz,
dotrze do nich wspaniałomyślność Waszej Królewskiej Mości.
Błagam, skorzystaj z mojej rady.
O, zabije go?
Tak właśnie wygląda lojalny wasal.
Dla króla nie ma nic cenniejszego od sprzeciwu.
Moja armia jest pełna takich odważnych śmiałków.
Twoje słowa mnie poruszyły.
Co za nuda.
Będę polegał na twojej sile.
Walia albo Kanut. Wybieraj.
Szczerze mówiąc, Walia mnie nie obchodzi.
Przynieś mi głowę Kanuta i dołącz do mnie.
Zrób to, a przymknę oko na Walię.
Dowiedziałem się czegoś o tobie.
Wygląda na to, że twoja matka jednak była niewolnicą.
Chyba wiem, czemu jesteś taki uparty w sprawie Walii.
Jedyne dobro, które stamtąd płynie,
to niewolnicy.
Co ty na to? Wciąż jest gotowy do rejsu.
Zawsze chciałeś popłynąć tym statkiem.
W końcu ci na to pozwalam.
Odpocznij, póki Mols i reszta nie wrócą.
- Szybko, weź to. - Dobra.
- Dużo jeszcze zostało? - Tak.
Co robisz? Uważaj!
Dobrze.
Musisz umierać z głodu.
Zaraz zobaczysz, jaką mam świetną suszoną wołowinę.
Thorfinnie!
Gdzie jesteś? Thorfinnie!
Thorfinnie…
Masz nikczemną twarz.
To, że korona zdobi taką głowę,
jest niewybaczalne.
- Co? - Czy on to właśnie powiedział?
Coś ty powiedział?
Głuchy też jesteś? Zgrzybiały starzec.
Mówię, że takiej lśniącej korony nie powinien nosić taki brzydal.
Co?
Nie masz twarzy króla.
Ani kroku, strażnicy!
Król jest w zasięgu mojego miecza.
- Czy on mówi serio? - Hej…
Askeladdzie…
Ty draniu! Król Swen to mój…
Stój, Thorkellu!
Askeladd nie jest sobą!
Nie prowokuj go!
Opuść miecz.
Zrób to, a wybaczę ci tę impertynencję.
Wybaczysz?
Nie zapędzaj się, barbarzyńco.
Za kpiny z mojej rodziny i mojego ludu
zasługujesz na śmierć!
To ostatnie ostrzeżenie.
Opuść miecz, Askeladdzie.
To tylko przydomek.
Powiem ci, jakie jest moje prawdziwe imię, nadane mi przez matkę.
Lucjusz Artoriusz Castus.
Jestem…
prawowitym królem i władcą całej Brytanii.
Teraz! Straże!
Od razu lepiej.
A teraz…
Co tak stoicie? Brać…
Brać go, wojownicy!
Ten diabeł zabił króla!
Zabić go!
Hej, co się dzieje?
Co…
Co on robi?
Co się dzieje?
Co on wyprawia?
Idiota!
No co?
Kto chce umrzeć, niech się zbliży.
A zginie z ręki króla Brytanii!
Nie cofajcie się! Macie przewagę liczebną!
Gińcie!
Szybko!
Nie pchaj!
Sam się nie pchaj!
Z drogi!
Cholera. Ruszże się!
Askeladdzie!
Wytrzymaj, Thorkellu.
Jeszcze nie twoja kolej.
To już nie ma znaczenia!
Stracił rozum.
Nie cierpię, kiedy ktoś inny dopada moją ofiarę przede mną.
Nie stracił rozumu.
Tylko udaje.
Co?
Znalazł sposób, by uratować i mnie, i Walię.
Udając szaleńca, weźmie całą winę za śmierć króla na siebie.
Na razie daj mu szaleć. Będziesz mógł zadać ostateczny cios.
Nie obchodzi mnie to.
Thorkellu.
Może jest twoim wasalem,
ale to właściciel psa powinien go dobić.
O co chodzi, duńskie sukinsyny?
Askeladdzie!
Ty łotrze.
Masz pojęcie, co zrobiłeś?
Zamordowałeś króla!
O czym ty mówisz?
Stoję przed tobą cały i zdrowy.
Nie bełkocz!
Bękarcie! Synu niewolnicy!
Ty gnoju…
Czy godzi się tak mówić do króla?
Uklęknij przede mną!
Będziesz miał zaszczy pocałować moje buty
i zginąć!
Askeladdzie!
Nie zbliżaj się!
Czy to pierwszy cios, który kiedykolwiek zadałeś, książę?
Niczego sobie.
Hej! Askeladdzie!
Patrzcie!
Co?
Zabił go?
Książę go zabił!
Stań prosto.
To ważne.
Scena została przygotowana.
Nie zmarnuj jej.
Hej, staruszku!
Co tak leżysz?
Cholera! Niech to szlag!
Dałeś się dźgnąć w pierś, kretynie!
Na bogów, jesteś nieznośny.
Daj mi chwilę odpocząć.
Draniu! Wstań!
Wynosimy się stąd!
Głupek.
Pospiesz się i dobij mnie.
Przepraszam, że kazałem ci czekać.
Daję ci je. Moje życie.
Zabij mnie.
W końcu jesteśmy wrogami, czyż nie?
Umierasz?
Ty?
Pospiesz się.
Nie zostało dużo czasu.
Kpisz sobie ze mnie?
Drań!
To nie tak miało być!
Miałem się z tobą porachować,
ale nie tak!
Nie wybaczę ci!
Nie umieraj tak!
Wstań!
Stań do pojedynku!
To ja miałem cię pokonać!
No już! Nie wydurniaj się!
- Na litość. - Wstawaj!
Dlatego nie lubię dzieci…
Stań do pojedynku!
Jak zamierzasz żyć?
To początek reszty twojego życia.
Jak będziesz żył długo po mojej śmierci, Thorfinnie?
Nawet o tym nie myślałeś.
Zamknij się.
Skończ z tym idiotyzmem i żyj.
Robienie tego bez końca…
sprawi, że na zawsze utkniesz w tym żałosnym miejscu.
Udaj się daleko stąd.
Wyrusz nawet dalej niż Thors, synu Thorsa.
To będzie twoja…
prawdziwa walka.
Zostań prawdziwym wojownikiem,
synu Thorsa.
Thorfinnie, nie będę cię prosił o wybaczenie.
Został ukarany za to,
że w przypływie szaleństwa zamordował króla.
Jednakże…
myślę, że nie chcesz mi dłużej służyć.
Możesz iść, gdzie chcesz.
- Zabić go! - Kolejny zdrajca!
Nie!
Nie zabijać go!
Odstąpcie!
To ja wymierzę mu karę!
Thorkellu, puść go.
To cięcie
jest pewnym zadośćuczynieniem.
Wasza Wysokość.
Opatrzymy cię w mniejszej sali.
Wszystkim się tu zajmę.
Pilnujcie księcia!
Floki.
Po śmierci króla
kto według ciebie jest teraz głównodowodzącym armii inwazyjnej?
Cóż, to…
O co chodzi?
Mów otwarcie.
Wojownicy, słuchajcie.
Król Swen nie żyje.
Od teraz
dowodzenie nad armiami i panowanie nad Anglią
obejmuję ja, Kanut!
Nie będziemy teraz podbijać Walii.
Po śmierci króla Swena
możemy spodziewać się buntu ocalałych angielskich żołnierzy.
Musimy się na to przygotować.
Przyznawanie nagród będzie kontynuowane później.
To wszystko.
Możecie odejść.
- Hej! - Daj spokój!
Przestań!
- No już! - Ty…
Napisy: Krzysiek Ceran