Przepraszam!
Nie trafiłem w tętnicę.
Zaraz to zakończę!
Askeladdzie…
Chciałem być twoim przyjacielem…
Tak, Bjornie.
Ty…
jesteś moim jedynym…
przyjacielem.
Wyślij mnie do…
Cóż.
Przepraszam, że kazałem ci czekać.
Dawaj.
Pobawię się z tobą.
PRZESZŁOŚĆ ZOSTAWIAMY ZA SOBĄ. NIE WIEMY, CO PRZYNIESIE PRZYSZŁOŚĆ.
Niech to szlag.
Jest inny niż zwykle.
Jak myślisz, który wygra, książę?
Może się założymy?
To bez znaczenia.
Zatrzymam walkę, zanim ktoś zginie.
Nie bądź taki.
Pojedynek dwóch znakomitych wojowników to nie jest coś, co się często widzi.
W takim razie
który z nich jest według ciebie silniejszy?
Według mnie?
Niech pomyślę…
Chyba Askeladd.
Postawiłbym na niego funt srebra.
Nie założę się.
Czemu tak uważasz?
Takie mam przeczucie. Ma taką aurę.
Thorfinn cię pokonał.
Askeladd jest jeszcze silniejszy?
Arystokratyczny szczylu. Kpisz ze mnie?
Mowy nie ma, żebym był najsłabszy z naszej trójki. Jasne?
To nie jest takie proste, że ktoś jest silniejszy lub słabszy.
To ciekawe starcie, bo nie wiadomo, kto wygra.
Mnie to nie interesuje.
Jednak musisz być dziewczyną.
O co chodzi, Thorfinnie?
Zaatakuj mnie.
Skończmy, zanim zacznie mocniej padać.
Chyba nie mam wyboru.
Proszę. Teraz będzie ci łatwiej, nie?
Dawaj, szczeniaku.
Widzisz?
Nadal nie rozumiesz, dlaczego tak się to kończy?
Myliłem się. To nie jest pojedynek.
Askeladd zna Thorfinna na wylot. Mały jest dla niego otwartą księgą.
Walczyli już sporo razy.
Czemu się pojedynkują?
Nie wiem. Nie pytałem.
Na bogów.
Dzieciak nigdy się nie uczy.
Zrobiłeś się zuchwały, bo pokonałeś Thorkella?
Mam już tego dość.
Przestań. Wystarczy!
Naprawdę myślałeś, że pokonasz mnie jedną ręką?
Rany.
Ale mam dobry dzień.
Przestań!
Wystarczy.
Jest nieprzytomny.
Wygrałeś.
Naprawdę zatrzymał walkę?
Thorfinnie.
Hej, Thorfinnie.
Rozumiesz, prawda?
Pojedynek dobiegł końca.
Przegrałeś.
Przestań. To koniec.
Ty draniu!
Straciłeś przytomność.
Szykował się, żeby cię dobić.
Stań do walki, kiedy będziesz miał sprawną rękę.
Ze sprawną ręką będzie to samo.
Nie chodzi o jego rany.
Idiota przegrał, bo jest idiotą.
Zwykle myślisz podczas walki,
ale potem krew uderza ci do głowy i wszystko chrzanisz.
Widzę po twoim spojrzeniu, kiedy celujesz mi w szyję.
Błyskawicznie tracisz panowanie nad sobą, zaczynasz wrzeszczeć
i machać nożem jak idiota.
Na bogów. Żaden z was nie ma ani odrobiny gracji.
Tak jak powiedział Bjorn.
Gardzę wojownikami.
Zwłaszcza nordyckimi wojownikami. Wikingami.
Pierwszy człowiek, którego zabiłem, był nordyckim wojownikiem.
Nie miał w sobie gracji.
Był moim ojcem.
Chłopcze…
powiem ci na przyszłość,
jak zabić kogoś, kogo nienawidzisz.
Niech to. Gorące…
Starzeję się…
Uwaga.
Moja matka była niewolnicą.
Moja matka była chora, więc nie mogła pracować.
Odkąd pamiętam, pomagałem kowalowi i pracowałem w stajni.
Zawsze byłem pokryty popiołem, sadzą lub końskim gnojem.
Cały byłem czarny albo biały.
Dlatego nazywano mnie „Askeladdem”…
co znaczy „oprószony popiołem”.
Jarl Olaf wrócił do domu!
Odniósł kolejne zwycięstwo!
Mój ojciec pochodził z wpływowej jutlandzkiej rodziny.
- Jarlu! - Witaj w domu!
Lubił gorzałę, kobiety i zabijanie…
Innymi słowy, był typowym wikingiem.
Miał kilkoro dzieci takich jak ja, urodzonych przez różne kobiety,
ale nadawał imiona
tylko starszym dzieciom, które urodziła mu żona.
Pewnie nawet nie pamiętał twarzy pozostałych.
Moja matka za młodu
wydawała się być jego ulubioną niewolnicą.
Ale kiedy zachorowała, zaczął ją traktować nie lepiej od psa.
Dla mnie było jasne, że nasze życie jest ciężkie,
ale z jakiegoś powodu moja matka tak na to nie patrzyła.
Matka często opowiadała o naszym przodku, bohaterskim Artoriuszu.
Raz po raz opowiadała tę samą historię.
Legendę o przywódcy,
który ochronił ojczyznę mojej matki przed inwazją barbarzyńców, 500 lat temu.
Wierzyła w legendę, według której miał powrócić.
Wierzyła, że pewnego dnia uwolni ją od choroby i niewoli.
Powtarzała ją tyle razy, że sam zacząłem w to wierzyć.
Daleko na zachodzie,
w idealnej krainie, będącej poza zasięgiem zwykłych ludzi,
bohaterski Artoriusz żyje niczym w raju.
To spokojna i żyzna kraina, nikt tam się nie starzeje ani nie umiera.
A bohater dochodzi tam do siebie po bitwie, w której został ranny.
Pewnego dnia powróci na czele armii,
wyda wyrok śmierci na barbarzyńców
i będzie rządził światem.
Ród mojej matki wciąż na to czeka.
Czekają i czekają już od pięciuset lat.
A bohater wciąż się nie pojawił.
Ale pomyślcie o tym.
Gdyby mój przodek naprawdę żył w takim cudownym miejscu,
nie zrezygnowałby z niego, żeby wrócić do tego świata.
A kiedy…
miałem 11 lat, moja matka w końcu się załamała.
Matko!
Mogło paść na dowolną osobę,
ale to mój ojciec akurat tamtędy przechodził,
a ona wzięła go za Artoriusza.
Wtedy zrozumiałem.
Jeśli Artoriusz nie przybył, żeby uratować moją matkę w takiej chwili,
to ktoś taki nigdy się nie zjawi.
Teraz rozumiecie, chłopcy?
Ktoś musi to zrobić.
Nie bohater i nie bóg.
Ktoś inny.
Dziwna sprawa.
Pierwszy raz walczyłem mieczem, ale pasował mi w ręku.
Wiedziałem, jak z niego korzystać.
Uznałem to za dowód, że mam w żyłach krew tego łotra.
Żałosne.
Płakać się chce.
Ty…
jesteś dzieckiem tej kobiety?
Jesteś moim dzieckiem?
Tak.
Masz potencjał.
Zamieszkasz pod moich dachem.
Nie sądziłem, że jedenastolatek zdoła go zabić.
Ale pierwszym krokiem było zwrócenie na siebie uwagi.
Odniosłem sukces.
W jego domu opanowałem etykietę.
Nie zaniedbałem nauki władania orężem ani jazdy konnej.
Układało mi się również z moimi przyrodnimi braćmi.
- Brawo, Askeladdzie. - Nieźle.
Zawsze dbałem o to, żeby okazywać ojcu szacunek.
Byłem wiernym synem
i nie zapomniałem, że uratował mnie przed życiem niewolnika.
Po krótkim czasie służba i jego towarzysze zaakceptowali mnie jako jego syna.
Działałem w ten sposób przez dwa lata.
Potrzebowałem dwóch rzeczy.
Chwili nieuwagi ojca i rozeznania w kwestii dziedziczenia.
Szkoda, że nie możecie tego zobaczyć.
Zdziwienia na twarzy mojego ojca.
Użyłem miecza starszego brata.
Ukradłem ją synowi, z którym mój ojciec miał kiepską relację.
Pozostali bracia uwierzyli, że był sprawcą,
więc powiesili go i zlinczowali.
Banda prostaków.
Byli głupi i dawali upust żądzom.
To byli śmiecie, którymi kierowała chciwość.
Tacy dranie wyskakiwali zza każdego krzaka
i dawali znać o sobie.
Nie było im końca, nieważne, ilu zabiłem.
Nieważne, czy to będzie Artoriusz, Ragnarok czy Sąd Ostateczny.
Jeśli coś takiego nadchodzi, chciałbym, żeby się pospieszyło.
Ale kiedy ten dzień nadejdzie, raczej go nie przeżyję.
Rozgadałem się.
Upraszczając, Thorfinnie…
skoro nie możesz mnie pokonać od ponad dziesięciu lat,
jesteś zwykłym idiotą.
Zamknij się!
Nieważne, co się stanie, zabiję cię!
Możesz być tego pewien!
Na litość.
Wciąż to powtarzasz, mimo moich słów?
Jesteś jak pies ganiający za jedzeniem.
Podziwiam twoje poświęcenie.
Folgowałem ci w tych śmiesznych pojedynkach,
a ty nawet Thorkellowi z radością rzuciłeś wyzwanie.
Pożyteczny z ciebie szczeniak.
Na bogów.
Thorsowi też powinienem być wdzięczny.
Czekaj…
Czekaj!
Wystarczy.
Zamknij się!
Nie odzywaj się!
Daj swoim ranom się zagoić.
Czekaj…
Przestań!
Żałosne.
Rety.
Jesteś już sztywny jak deska, Bjornie.
Czemu ja?
Jesteś potomkiem bohatera, Askeladdzie.
I jesteś mądry.
Nie sądzisz, że gdybyś był królem, mógłbyś zmienić świat?
Chyba żartujesz.
Nie słuchałeś mnie?
Bardziej się nadajesz na króla.
Bardziej niż ja czy król Swen.
Widzę to w twojej twarzy.
Ja jestem zwykłym wikingiem.
Napisy: Krzysiek Ceran