STYCZEŃ 1014 ROKU N.E. W POBLIŻU GAINSBOROUGH
To sprawka Thorkella!
To jedyne wyjaśnienie.
Ale, wielmożny Floki,
doniesienia z Derby…
Po lewej brakuje ludzi!
Nie lekceważ 500 wojowników!
Mówimy o armii Thorkella!
Jeśli doniesienia są prawdziwe, to byłoby niezwykle zuchwałe…
Niewiarygodne.
Pomyśleć, że książę Kanut wróci do domu z Thorkellem…
To niewyobrażalne!
Cześć, Floki!
Chcesz powalczyć? Będę twoim przeciwnikiem.
Opamiętaj się, Thorkellu.
Parę dni temu mój wysłannik miał zapowiedzieć mój powrót, Floki.
Witasz mnie z zastępem włóczników?
Nie, nigdy nie zrobiłbym czegoś tak…
Askeladd!
Co ty tu robisz?
Słuch ci się pogorszył?
Pytam, czy masz zamiar mierzyć z łuków
do członka rodziny królewskiej.
Nie, to…
My, Jomswikingowie,
otrzymaliśmy błędne doniesienia o nadciągającej wrogiej armii.
Przyjmij moje szczere przeprosiny.
Przekaż, że wieczorem odwiedzę królewską rezydencję.
Wyraź się precyzyjnie.
Co to było?
Jakby stał się zupełnie innym człowiekiem.
PRZESZŁOŚĆ ZOSTAWIAMY ZA SOBĄ. NIE WIEMY, CO PRZYNIESIE PRZYSZŁOŚĆ.
GAINSBOROUGH, GŁÓWNA KWATERA DUŃSKIEJ ARMII
Chodźcie. Słuchajcie uważnie.
Nie możemy wszczynać walk.
Mam tu niewielu sprzymierzeńców.
Każdy sprzeciw uczyni nas zdrajcami.
Musimy się przygotować.
Thorkellu,
już raz ich zdradziłeś,
ale wojownicy wciąż cię lubią.
Porozmawiaj z przywódcami klanów, nawiąż z nimi kontakty.
Znaczy, chodzi o to,
żebym się narąbał na twój koszt?
O ile zaprosisz innych przywódców. Idź.
Znakomity rozkaz!
Dobrze zrobiłem, sprzymierzając się z tobą.
- Idziemy! - Hej
Askeladdzie, pójdziesz ze mną do króla.
Jestem ciekaw, jak go ocenisz.
Tak jest.
Jakie powinny być nasze następne kroki?
Cóż…
Mamy mało czasu. Zabójstwo byłoby najlepsze.
Twój starszy brat, książę Harald, jest daleko stąd, w Danii.
To dobra okazja.
Gdyby król teraz zginął,
zostałbyś głównodowodzącym duńskiej armii w Anglii.
Musielibyśmy zaaranżować to tak, żeby nic nie wskazywało na nas.
Thorfinnie,
od tej pory będziesz nie tylko moim ochroniarzem.
Liczę na ciebie.
Nie rozkazuj mi.
Nie pamiętam, żebym przysięgał ci służyć.
Proszę wybaczyć jego impertynencję.
Przekażę rozkazy temu durniowi.
Zastanawiam się,
czy Bóg teraz na nas patrzy.
Tracimy przyjaciół, rodziców i dzieci, zabijając się nawzajem…
Bóg patrzy na to wszystko z niebios.
Nigdy mu nie wybaczę.
Uczynię z tej ziemi raj.
Krainę spokojną, żyzną,
idealną dla ludzi, którzy dość już wycierpieli.
Może nie da się tego zrobić za mojego życia,
ale wykonam pierwszy krok.
Z pewnością przypodobam się tym Bogu.
Ale…
kiedy wezwie mnie do siebie, powiem:
„Nie potrzebujemy już nieba ani jego prób.
Nasz raj jest tu, na ziemi”.
Odzyskamy to, co straciliśmy.
Zostanę diabłem wcielonym, żeby tego dokonać.
Pomogę ci,
Wasza Wysokość.
Cieszę się, że wróciłeś.
Cieszę się, Kanucie.
Dziękuję za twoje słowa.
Ale nie jestem ich wart. Straciłem żołnierzy, których mi dałeś.
Podejdź bliżej.
Proszę poczekać.
Co myślisz, Thorfinnie?
Otaczają nas.
Około 20 osób.
A wysoko nad nami są łucznicy.
Książę,
to zasadzka.
Wygląda na to, że król rozważył już, jakie mamy opcje.
O co chodzi?
Nie podejdziesz do mnie?
Cokolwiek się wydarzy, nie wyciągajcie mieczy.
Kto pierwszy wyciągnie miecz, przegra.
To tego rodzaju walka.
Moje oczy przywykły do ciemności.
Jeszcze trochę i zobaczę twarz króla.
Jeśli spojrzę mu w twarz…
Stójcie.
Wystarczy.
Na kolana.
Ma zmęczone spojrzenie.
Więc to jest król Duńczyków?
Askeladdzie.
Co się przytrafiło Ragnarowi?
Nie ma go tu.
Zginął w Mercji.
Rozumiem. Niefortunnie się stało.
Był szczerym i lojalnym poddanym.
Normalnie świętowalibyśmy twój powrót przy jadle i napitkach.
Ale chciałem przez chwilę porozmawiać z tobą na osobności.
Kanucie, wstań.
Podejdź dziesięć kroków.
Minęło niewiele czasu,
ale twoja twarz się zmieniła.
Wyglądasz jak ja w młodości.
W takim razie pewnie wiesz też, co myślę.
Tyle kłopotów z tym dzieckiem.
Pomyśleć, że aż tak mnie przypominasz…
Dzieci dorastają, obserwując rodziców.
Nie obwiniaj się.
Gdy byłem młody,
wypędziłem ojca, zmarłego króla, z kraju
i ukradłem tę koronę.
Zrobiłem to, bo wierzyłem, że to dla dobra królestwa.
Był okrutny, ale tchórzliwy.
Świat byłby w rozsypce, gdyby ktoś taki nosił koronę.
Jak może tak mówić, gdy chroni go tylu ludzi?
Cicho. On cię słyszy.
Nie wykorzystasz swojej siły, by mu się sprzeciwić, książę?
Nie zapominaj, że jesteś w jaskini lwa.
Myślałem, że postąpiłem słusznie.
Myślałem, że będę czynił dobro,
dopóki jej nie założyłem.
Ta korona ma własną wolę.
Gdy ją założysz, na twoje rozkazy czeka 1000 okrętów i 10 000 żołnierzy.
Możesz złupić wszystkie skarby z odległych krain.
Masz w sobie boską potęgę.
Jednakże…
Jednakże, Kanucie,
to nie król korzysta z tej potęgi.
Ta potęga podlega woli korony.
Mówisz, że to korona wydała rozkaz
zabicia mnie?
Korona nakazuje królowi tylko dwie rzeczy:
używać tej potęgi i powiększać ją.
Opór jest daremny.
Korona cię nie chce.
Kanucie…
dam ci część Kornwalii.
Tam możesz sobie czytać Biblię i żyć spokojnie do końca swoich dni.
Możesz odmówić i zginąć tutaj.
Czy to korona zmusza cię, żebyś wypowiedział te słowa?
Wasza Królewska Mość!
Z całym szacunkiem, racz wybaczyć, że się wtrącam.
Kim jesteś?
Służę księciu Kanutowi.
Jestem Askeladd, syn Olafa.
Wybacz, ale czy twoje rozkazy przysłużą się woli korony?
Mów dalej.
Jego Wysokość podebrał armię Thorkella Londynowi.
Królu, jeśli zasiądziesz na tronie Anglii,
miasto będzie musiało się poddać.
Zdobędziesz bogactwa Londynu bez dalszej walki.
A tym, który wiele poświęcił, żeby osiągnąć ten rezultat,
był właśnie książę Kanut.
Czy to logiczne, karać człowieka, który tego dokonał?
Taki rozkaz zaniepokoiłby twoich dowódców,
czekających na podział nowego terytorium.
Błagam, rozważ moje słowa.
Jesteś elokwentny.
Askeladd…
„Oprószony popiołami”, tak?
To tylko przydomek.
Jakie imię nadał ci ojciec?
Jestem Askeladd.
Ojciec nie dał mi imienia.
Jesteś bękartem jego nałożnicy?
Nie,
na świat wydała cię niewolnica.
Co?
Nigdy nie widziałem go tak rozwścieczonego…
Kanucie,
przyprowadziłeś ze sobą dobrego sługę.
Jest tak, jak powiedział.
Powinienem nagrodzić ciebie i twoich ludzi.
Jutro pojadę do Yorku.
Tam zostanie przygotowana uczta.
Tam otrzymacie swoje nagrody.
Byłem przerażony, Wasza Wysokość.
Co cię tak zmartwiło?
Tak jak przypuszczałeś,
król nie ma dobrego powodu, żeby mnie teraz zabić.
Pragnie, by nazywano go mądrym królem.
O ile nie będziemy pochopni, bezpieczniej będzie być blisko niego.
Tym bardziej nie należy go tak prowokować.
Nie przejmuj się.
Król Swen jest niewolnikiem swojej korony.
Pokażę mu, jak być jej panem.
Askeladd, tak?
Powinienem na niego uważać.
- Na zdrowie! - Na zdrowie!
Dalej, pijcie, ile wlezie!
Książę Kanut stawia!
Niech żyje książę!
To jego 57 kielich!
Potwór, nie człowiek!
Hej, ty, który żłopiesz kielich za kielichem.
Ktoś ty?
Nie zapraszałem tu mnichów.
Jestem Willibald. Zapomniałeś mnie?
- Co? - Co?
Ten brodacz?
Taki młody! Ile masz lat?
Dwadzieścia trzy.
- Nie ma mowy! - Ledwo po dwudziestce?
Dobra, ja się z tobą zmierzę!
Pora na dowódcę!
Ten już obalił 58 kielichów!
To dziwny człowiek.
Robi, co chce, ale nikt go nie nienawidzi.
Tak.
Jak ci idzie?
Myślisz, że możesz zabić króla?
Nie mogę powiedzieć, że to nie będzie trudne.
Wygląda na sprytnego.
Wiedział wystarczająco wiele i miał odwagę, by wykonać pierwszy ruch.
A gdy nie daliśmy się zastraszyć, zmienił strategię.
Moim zdaniem zna się na walce.
Może dlatego jest królem całego kraju.
Będzie groźny.
Nawet gdybyśmy mogli go zabić, nie możemy tego zrobić teraz, tak?
Póki szukamy jego słabych stron,
udawajmy posłusznych.
Wasza Wysokość!
Rad jestem wielce, że wróciłeś bezpiecznie.
Nie wyobrażasz sobie, jak bardzo ja, Gunnar, się martwiłem!
Racz wybaczyć, że cię nie przywitałem, kiedy przybyłeś.
Sam dopiero co wróciłem z obcego kraju.
Oczywiście, byłem pewien, że wrócisz bez uszczerbku.
A któż to? Czyżby nowy sługa?
Raczysz mi go przedstawić?
To młodszy brat Ragnara, Gunnar. Poznajcie się.
Jestem Askeladd, syn Olafa.
Wyglądasz na godnego zaufania.
Jestem Gunnar.
Przy okazji, książę,
jeśli chodzi o tamten plan, nasze szanse się poprawiły.
Księstwo Normandii.
Chciałbym omówić to z tobą i moim bratem…
Ragnar nie żyje.
Przykro mi, że tak się trudziłeś.
Nie udam się na wygnanie.
Wasza Wysokość…
Z pewnością namęczyłeś się, podróżując do innych krajów.
Właśnie sprowokowałem króla Swena.
- Chciałbym, żebyś mi pomógł. - Ragnar…
Gunnarze.
Masz pilnować króla i donosić mi o jego działaniach.
Wybierz użytecznych wojowników, którym ufasz.
Wasza Wysokość! To nie miejsce na takie rozmowy.
Spokojnie.
To całkiem dobre miejsce.
Wasza Wysokość…
Zmieniłeś się.
Owszem.
A teraz muszę zmienić wszystko.
Ten Gunnar może robić problemy.
Chyba nie jest tak lojalny wobec księcia, jak mówi.
Bardzo się przykładasz, żeby być gotowym.
Ręka chyba już cię nie boli.
Askeladdzie.
Rozumiem. Wracacie do domu?
Mówiłeś, że cię to nie obchodzi,
ale przecież zdradziliśmy cię.
Nie wiem, jak moglibyśmy spojrzeć ci w oczy…
To bolało!
Tak jest! Trafiłem cię!
Cóż, mój brat zachowuje się teraz tak…
Oby Bjorn wylizał się ze swoich ran.
Atli, czy ty jeszcze jesteś wikingiem po tym wszystkim?
Jak taki uczciwy człowiek mógł mi kiedykolwiek służyć?
Bjorn już długo nie pociągnie.
Ma przebite jelita.
Wkrótce ze starej ekipy pozostanie tylko Thorfinn.
To idealny moment na nowy początek.
Twoja bransoleta?
Jest złota. Weź ją.
Co? Nie potrzebuję jej! Czemu miałbym ją wziąć?
Po prostu przyjmij dar.
Nie można mieć za wiele złota.
Przepraszam.
W takim razie jestem ci wdzięczny…
Co?
Co to ma być?
Dajesz mi ją czy nie?
Pod jednym warunkiem.
Już nigdy nie dobędziesz miecza.
Nie pasuje ci, Atli.
Kup sobie owce, znajdź żonę, wychowaj dzieci i umrzyj we własnym łóżku.
Jeśli spotkam cię na polu bitwy, zabiję cię, choćbyś był po mojej stronie.
Dobrze.
Rozumiem.
Co to jest?
O to pytasz?
To coś cennego.
Za dużo! Obniż cenę!
Pokaż jakąś młodszą!
LUTY 1014 ROKU N.E. YORK, NORTUMBRIA
Kto ją kupi? To prawdziwa piękność!
Napisy: Krzysiek Ceran